BLOG

De altijd goed strategie - dinsdag 3 februari 2015

Werkelijk alles is waardeloos aan een midlife crisis. Je hebt geen idee hoe lang het duurt. En of het ooit nog goed komt. Je hebt totaal geen invloed op het hele proces. Je man is veranderd in iemand die je niet meer herkent. Hij zegt dat hij verliefd is op een ander. Hij blijkt al een tijd over van alles gelogen te hebben. Als hij dan eenmaal besluit de ‘waarheid’ te gaan vertellen, komt die er op neer dat jullie gezamenlijke leven eigenlijk ook een leugen was. H zei dat ik niet echt van hem hield en dat ook nooit gedaan had. En dat hij niet wil eindigen zoals zijn vader. Een leven lang verliefd op een vrouw die hem nooit echt heeft zien staan. Inderdaad geen opwekkend vooruitzicht. Maar wat ik er ook tegen inbracht, logica, argumenten, liefdesverklaringen, tranen, niets kon hem van het tegendeel overtuigen. Althans niet lang. Gek werd ik er van. En wanhopig. En hoewel het niet werkte, bleef ik lang meer van hetzelfde doen. Het was waardeloos. En zo voelde ik me ook. Tot ik de ‘altijd goed strategie’ ontdekte. Natuurlijk werd die niet zo genoemd. Maar mij leek het een hele toepasselijke naam voor de meest aanbevolen manier van communiceren  met je man in midlifecrisis. Het maakt niet uit of je wilt scheiden of hoopt op een verzoening. Deze strategie is altijd de beste optie. Hij is simpel, effectief, bespaart je onnodig verdriet en voorkomt negatieve escalatie. Vandaar mijn conclusie dat deze strategie het enige niet waardeloze is aan een midlifecrisis. Onder een vorige blog schreef een vrouw: "Ik heb alle tips gebruikt en ben vriendelijk en zakelijk gebleven. Het maakte me trots en gaf me ook een soort machtsgevoel”. Ik begreep precies wat ze bedoelde. Je bent niet langer speelbal in zijn onbegrijpelijke spel met zijn onbegrijpelijke spelregels. Je laat je niet langer door hem in de de hoek van de moordzuchtige woede of de hysterische smeekbedes zetten. Je speelt nu je eigen spel. Met duidelijke  spelregels waar je zelf achter staat. Dat wil zeggen je bent beleefd, zo zakelijk als je moet zijn en zo vriendelijk als je kan zijn. En wat je ook met hem moet regelen, je laat emoties erbuiten. Ik zeg niet dat je die emoties moet onderdrukken. Dat lijkt me onmogelijk en ook niet gezond. Maar uit ze ergens anders. Bij je vriendinnen, familie of therapeut. Doe er iets mee wat opluchting geeft, maar doe dat niet bij hem. En vergeef het jezelf onmiddellijk als dat niet meteen lukt. Want het is vreselijk moeilijk om je zelfbeheersing te bewaren als hij je even komt vertellen hoe het eigenlijk allemaal zit en waarom hij op het enige juiste spoor zit. Mij is dat het eerste half jaar echt niet gelukt. Daarna ook lang niet altijd. En stel dat het jou wel lukt om je neutraal te gedragen, dan wil dat helaas nog niet zeggen dat hij dat ook kan. Het is voor hem makkelijker zijn eigen gedrag te excuseren als hij de schuld van al zijn ellende bij jou kan leggen. Vandaar alle verwijten richting jou. Maar laat je in dat geval  niet provoceren. Ga niet in de verdediging of in de tegenaanval. Dat sterkt hem alleen maar in alle negatieve gevoelens die hij toch al aan de relatie koppelt. Hou het gesprek zakelijk en als dat niet blijkt te lukken, stel dan voor op een ander moment verder te praten. Ga dus nooit het gevecht met hem aan op wat voor manier dan ook. Want dat is in deze fase vaak een bij voorbaat verloren strijd. Je kunt niet meer tot hem doordringen. Althans niet met liefde. Wel met woede en verwijten, maar de kans dat jullie op die manier samen in een neerwaartse spiraal belanden, is erg groot. Als je die kant niet op wil – en er zijn vaak veel goede redenen om dat niet te willen - doe je er beter aan om konsekwent aan conflictbeheersing te doen. Dat maakt alle praktische en financiele besprekingen die toch gevoerd moeten worden beter beheersbaar. Bovendien maak je zo duidelijk dat jij niet die liefdeloze, onredelijke bitch bent die hij tegenwoordig in je lijkt te zien. En nog veel belangrijker, op die manier laat je zijn gedrag niet de leidraad zijn voor het jouwe. Laat je dus van je mooiste kant zien. Wees beleefd, vriendelijk en hou alle.. ehh.. stekeligheden binnensmonds J  Probeer het maar. Het is bevredigender dan je op het eerste gezicht zou denken…


 

Reacties:

Net gescheiden van een in mijn ogen mc'er. Mijn omgeving denkt daar anders over en vindt dat ik het gebruik als excuus om zijn gedrag goed te praten. Heb diverse malen gezegd dat deze hele verliefdheid van hem met een 20 jaar jongere vrouw gaat crashen en ik er dan niet meer ben om hem op te vangen. Misschien dat zij er dan voor hem kunnen zijn? Misschien wel fijn om te weten wat een mlc inhoudt en hoe te handelen met een mc'er.? Geen van allen neemt mij serieus. Hij is verliefd geworden op een ander en jullie huwelijk was vast niet goed. Tuuuuuuurlijk! Hebben een erg traumatisch jaar achter de rug met drie overledenen de laatste juli 2015. December 2016 kom ik achter de affaire en wordt mijn man een aliën . Volgens zijn zeggen kende ze elkaar DRIE WEKEN. Februari 2016 is hij weggegaan en heeft tijdelijk ergens anders gewoond. In juni is hij bij sm ingetrokken en ze leven nu lang en gelukkig. Smijten met geld en hebben het schijt aan heel de wereld. Mijn ex schoonfamilie, wat ook mijn vrienden zijn hebben haar binnen een half jaar al volledig geaccepteerd . Dat doet zo pijn! Mijn dochters en ik moeten rondkomen van een minimaal maandelijks bedrag en hij leeft er op los. De meiden (jongvolwassen ) willen niets meer met hem te maken hebben ( voorlopig) maar lijden erg zichtbaar onder. Inmiddels heb ik therapie want ik ben in een depressie geraakt,maar langzaam voel ik dat het iedere dag een heel klein beetje beter gaat. Het lezen van informatie over mlc geeft je troost en steun en llaat je minder aan jezelf twijfelen,dank daarvoor!

Lieve- 13-08-2017

Het eerste jaar vond ik het zo ontiegelijk moeilijk om zakelijk en beleefd te blijven. Zeker als hij weer eens met de meest onzinnige verwijten kwam ( zeker als het onze zoon betrof, want ook al wordt ik door een of andere wereldorganisatie uitgeroepen tot beste moeder van de wereld dan nog ben ik een slechte moeder). Dan voelde ik de noodzaak om mezelf te verdedigen wat dan weer tot een eindeloze discussie leed ( vooral via whattsapp). Het laatste jaar ben ik er beter in geworden om de gesprekken zo neutraal en zakelijk mogelijk te houden. Maar het blijft moeilijk hoor. De neiging om mezelf te verdedigen en hem door elkaar te schudden en te roepen wanneer hij nu eindelijk eens de waarheid gaat inzien, blijft verleidelijk. Als we weer eens een rustige periode hebben en hij vriendelijk en beleefd is dan blijft er in mijn achterhoofd de gedachte spelen: wanneer heeft ie weer wat. Want dat is wat er iedere keer gebeurt. Ik heb op dit moment mn leven op de rit: rust (volgens vrienden straal ik meer zelfverzekerheid uit, ben flink afgevallen en zie er beter uit dan in jaren), heb een leuke baan ( hij en zijn sm zijn al 2 jaar werkeloos), heb goede en leuke vrienden (terwijl zij niemand hebben omdat ik zgn iedereen heb afgepakt), energieker dan jaren het geval is geweest, red het prima in mn eentje (terwijl hij me 2 jaar geledn voor de voeten gooide dat ik het niet zou redden in mn eentje, terwijl hij degene is die niets zonder een partner kan). Het lijkt wel of hij dat niet niet kan uitstaan en probeert om mij steeds uit balans te brengen door weer een hoop trammelant te veroorzaken. Maar probeer nu niet meer emotioneel te reageren en het feitelijk en zakelijk te houden en me voor ogen te houden dat het geen zin heeft omdat hij toch denkt dat alles wat hij zegt waarheid is

Esther- 07-10-2015

Mijn exman is twee jaar geleden vertrokken omdat hij na een relatie van 20 jaar niet meer van mij hield. Toegegeven, er waren al langer problemen maar ik wijtte dat aan oorzaken buiten onze relatie om en dacht altijd: wij komen wel weer aan de beurt. Nou, fout gedacht. Ik was de oorzaak van het probleem volgens hem en nu nog na 2 jaar ziet hij niet in dat hij wat mij betreft een ontiegelijk, onrealistische, zwarte bril heeft opgehad (zo is hij volgens hem de laatste 5 jaar van ons samenzijn mijn slaaf geweest, wat zooooo ontiegelijk ver van de waarheid ligt)En nog steeds. Volgens hem heb ik al zijn vrienden en familie door leugens afgepakt, wil ik zijn leven kapot maken, ben ik de slechtste moeder ter wereld en ga zo maar door. En het ergste is nog dat hij heilig in zijn eigen leugens gelooft en iedereen daarvan probeert te overtuigen. En zijn sm ( wat al een relatie met hem had toen we nog bij elkaar waren EN toen zgn een vriendin van mij was) doet hier vrolijk aan mee. Iedereen om hen heen zijn leugenaars, hebben hen in de steek gelaten en noem maar op. Met mij en zijn eigen moeder als oorzaak. Tegen mij doet hij beleefd, maar ondertussen. En dat doet zo ontzettend pijn. Hij is degene geweest met onrespectvol gedrag, leugens en bedrog maar schuift het allemaal op mij af en ik had het daar zelf naar gemaakt. En ik kan er niets tegen doen. Deze site geeft zo ontzettend veel herkenning. Alles klopt gewoon. De uitleg, de verhalen van anderen. Gewoon een echte vette midlifecrisis

Esther- 07-10-2015

Mijn hemel. Wat ik hier allemaal lees. Zooooo herkenbaar. Krijg er kippevel van

Esther- 07-10-2015

@Marijke, mijn volgende blog gaat over de valse verzoening waar jij over vertelt. Het 'gekmakende' daarvan is inderdaad dat je je weer even helemaal openstelt en hoopt dat de nachtmerrie nu voorbij is,om daarna weer terug naar de veilige afstand te moeten. Dat is heel moeilijk en maakt intens verdrietig.

get-real- 20-02-2015

We zijn nu twee jaar verder en bezig te scheiding te regelen... Ik heb de afgelopen periode (in mijn eentje en) tegen beter weten in geknokt voor ons huwelijk en ons gezin en heb alleen maar steeds gehoord dat hij niet meer van mij hield. Na 23 jaar... Afgelopen november heb ik aangegeven dat ik het niet meer aankon en is hij vertrokken. Ik heb veel verdriet en heb echt heel veel aan de get-real website. Die sleept me er doorheen want ik hoor alleen maar dat het aan mij ligt. Mijn man heeft de afgelopen twee jaar nooit iets over zijn aandeel in het geheel genoemd. Tot afgelopen week, toen hij me opeens belde dat hij twijfelde..... Huilen, langskomen, knuffelen. Het voelde weer als vanouds en ik zag weer iets van de zachte man waar ik oit zo blij mee was. Hij vroeg zich zelfs hardop af of we de scheiding wel moesten doorzetten...Maar afgelopen twee dagen laten was hij er weer van overtuigd dat we echt wel moeten scheiden. Ik word er zo langzamerhand gek van. Ik weet dat ik zakelijk, vriendelijk en beleefd moet blijven en daar doe ik echt mijn best voor, maar ik ben nu vooral weer verdrietig. In mijn hart hoop ik dat we ooit weer op een fijne manier samen kunnen zijn en afgelopen donderdag had ik heel even het gevoel..... Maar ik voel me ook zo gekwetst en beschadigd door de afgelopen twee jaar... Ik heb echt veel aan de site en herken ook veel.Maar dat maakt het helaas niet gemakkelijker. Wat een waardeloze tijd is dit...

marijke- 19-02-2015

Reageren:


Terug naar het overzicht >