BLOG

Verslavende gewoontes - vrijdag 6 maart 2015

Het is nu zo’n twee en een half jaar geleden dat de bom viel. H en ik zijn inmiddels in een rustige fase beland. De scheiding is van de baan en we hebben maar zelden  contact. Ik weet niet waar hij zich in het midlifecrisis proces bevindt. En ook niet hoe de relatie met de soulmate er voor staat. In het begin zei H dat hij niet wilde samenwonen. Dat is tot dusver ook nog niet gebeurd. Wat dat betreft heb ik het veel makkelijker dan de vrouwen van mannen die zich meteen zonder enige vorm van terughoudendheid in een nieuwe relatie met alles erop en eraan stortten. H’s replay gedrag ziet er over de hele linie minder onverantwoordelijk uit dan dat van veel andere mannen. Er kwam geen motor, sportwagen of boot. Er waren geen dure reizen of vakanties. En voorzover ik weet ook geen wilde feesten, pillen of andere uitspattingen. Integendeel. Hij ging juist op de gezonde toer. Hij stopte met een aantal slechte gewoontes waar hij al veel langer van af wilde. Zoals roken en drinken. Hij was al vaker gestopt. Maar dat hield hij nooit lang vol. Dit keer wel. Ik wist niet goed wat ik daarvan moest denken. Kennelijk lukte het hem pas om alcohol en sigaretten definitief af te zweren nadat hij eerst met mij had gebroken. Misschien was ik wel zijn ergste verslaving. Een die hij alleen met hulp van andere verslavingen zo lang had kunnen volhouden. Geen wonder eigenlijk dat mannen zich niet door de term midlife crisis aangesproken voelen. Ze lijken het zelf voornamelijk als een shitwife crisis te ervaren. Zo begon H dus zonder mij aan een gezonde nieuwe start. Hij ging zelfs in therapie. Wat hij daar zocht was mij niet echt duidelijk. Als het probleem voornamelijk in de relatie met mij lag, was het door zijn vertrek toch opgelost. Veel later heb ik nog wel eens gevraagd wat die gesprekken hem opgeleverd hadden. Hij zei dat hij door die therapie besefte dat hij iemand was die veel erkenning nodig had. Maar dat daar niets mis mee was. Die uitkomst was voor mij geen verrassing. H leek zijn hele leven al op zoek naar uitdagingen en prestaties waarin hij zich van anderen kon onderscheiden. Daar ging hij ver in. Pijn, vermoeidheid en opgeven waren niet aan hem besteed. Hij ging door waar anderen ophielden. Mannen bewonderden hem en vrouwen nog meer. Toen ik hem pas kende, waren we een keer in een dierentuin. Er was een plastic bal in het verblijf van de olifanten terechtgekomen. Ik stelde voor een oppasser te waarschuwen. Maar H klom tussen de afzetting door en pakte de bal op voordat een van de olifanten dat kon doen. Dat leverde hem een klap met een slurf op. Daar bleef het bij. H kwam terug met de bal en alle omstaanders begonnen te applaudisseren. ‘Je had wel dood kunnen zijn’ zei ik. ‘Plastic is niet goed voor olifanten’ zei hij, ‘die bal moest daar snel weg’. Ik bleek een relatie met superman te hebben. Een held die altijd bereid bleek te hulp te schieten waar nodig. Die rol paste hem als een tweede huid. Want hij had vele talenten. Toch was hij zelf niet snel tevreden. Hij wilde altijd meer. Door. Verder. Van Terry Real had ik destijds nog nooit gehoord. Laat staan van verborgen depressies. Bij het woord depressie dacht ik toen nog aan iemand die volledig lusteloos thuis op de bank lag. Niet aan iemand die uitblinkt in zijn werk en in zijn vrije tijd het liefst met een rugzak de vrije natuur intrekt om daar het maximale aantal kilometers per weekend te maken. Real legt uit dat een verborgen depressie meestal niet onderkend wordt, omdat die bij mannen vaak leidt tot tot compensatie in de vorm van maatschappelijk zeer gewaardeerd gedrag. Zoals een grote gerichtheid op hun carriere, een sport of andere sociaal geaccepteerde activiteiten waarin ze kunnen excelleren. De erkenning die dat gedrag oplevert, onderdrukt de depressie. Daardoor krijgt zulk gedrag een verslavend karakter. Ter bestrijding van de depressie kunnen trouwens ook andere typen verslaving optreden. Bijvoorbeeld aan alcohol, pillen, gamen (of andere computeractiviteiten) en porno. Als de activiteiten of middelen waaraan de man verslaafd is  niet meer – of niet in voldoende mate - beschikbaar zijn, komt de depressie naar de oppervlakte. Dit moment wordt in de midlife crisis literatuur ‘hitting rock bottom’ genoemd. Het dieptepunt. Maar tegelijk het startpunt van de weg naar herstel uit de depressie. Wat dat betreft heeft H een goed begin gemaakt door te stoppen met roken en drinken. Een workaholic is hij tegenwoordig ook al niet meer. Dan resteert nog het afkicken van zijn extreme outdoor activiteiten. En van de soulmate. Of beter gezegd, van zijn behoefte aan constante bevestiging door een (of meerdere) vrouw(en). Dat zal nog niet meevallen. Loskomen van die behoefte aan frekwente externe erkenning is de grote uitdaging voor mannen in midlifecrisis. Gelukkig houdt H wel van grote uitdagingen. Dus er is nog hoop…


 

Reacties:

Ik heb een vraagje. De scheiding is rond, wonen nog in een huis totdat het verkocht is. De laatste twee jaar weer volop in de replay maar nu is het een dood vogeltje. Sport, zuipt zich het ongans maar verder zit er niet veel in. Zijn vriendin heeft hem nu laten zitten. Kan dit de reden zijn dat hij in de depressie fase zit en nu eindelijk richting rock bottem gaat? Of wil ik dit te graag?

Suus- 04-09-2017

@get-real mijn ex was juist geen womaniser. Na de bom ging hij flirten en zei hij dat hij daar behoefte aan had. Ik zei hem daar moeite mee te hebben, omdat flirten voor mij iets sexueels had Hij was er immers ook door verliefd geworden op zijn collega. Ze hadden met elkaar geflirt.

Carla- 08-03-2015

Dank voor de reacties! Je hebt gelijk, get-real! Het allemaal anders kunnen lopen en ik heb niet de verantwoording voor zijn keuzes in het omgaan met zijn crisis, het is een volwassen man. Maar het is allemaal soms zo extreem, ik merk dat ik er soms verward door raak. Door de site te lezen begrijp ik wel beter waarom hij ook tegen de kinderen ageert. Dat heeft minder met de scheiding te maken maar juist meer met de verborgen depressie. Toch denk ik ook dat het al heel lang aanwezig is geweest maar dat de ml de aanleiding is waardoor hij de boel niet meer het hoofd kan bieden. Het verslavende gedrag is altijd aanwezig geweest, de ene na de andere klus werd 'binnengehaald'. Het liefst tot s'avonds laat. Toen het allemaal heel erg goed ging en het geld binnenstroomde wilde ik graag wat rustiger aandoen. Hij reageerde extreem, ik zou zijn bedrijf 'kapot' willen maken.. het erge is dat hij het meende, er was niet over te praten, hij raakte in paniek en werd woedend. Dank Lieve, er is hier inderdaad een veilig heenkomen, dat kon ook niet anders want de kinders waren niet welkom bij hun vader. Af en toe komt het verdriet opzetten, ze willen wel graag contact, het is toch je vader. Maar wat ze ook proberen, het contact loopt elke keer uit op een teleurstelling, hij vindt bijv. dat ze niks maken van hun leven ( heeft zelden contact) en eens moeten kijken hoe gelukkig hij nu wel niet is. Hij weet niet eens welke studies er worden gevolgd, geld wil hij niet betalen voor al die 'onzin', maar zijn inkomen is wel bepalend voor de stufi... mijn dochter zei deze week; ik ben mijn vader kwijt, de vader die hij eens was is niet meer. Ik zie ze worstelen en dat is pijnlijk, ik kan niet meer doen dan opvangen en een veilig thuis bieden. Soms lijkt het dat als het allemaal een beetje lukt en we net weer wat in de flow zitten, hun vader weer iets bedenkt. Nu de kamertjes dus, dochters MOETEN de spullen ophalen, want ze willen een 'nieuw leven' beginnen en dat kan alleen godbetert in die kamers? sorry, zit net in de boze fase, voorheen ook vaak apathisch en stil Haha, get-real.. ik herken de verslavende gewoonte, hier dus geen nieuwe relatie maar rust in de tent Nogmaals dank voor de reacties, get-real en de andere dames! ik blijf de berichten volgen..

Sandra- 08-03-2015

@Lieve, H was ook een womanizer, al lang voor de midlife crisis. Het stelde nooit veel voor. Het ging hem om de erkenning. Mij gebruikte hij daarbij als buffer. Om zo'n relatie niet verder te laten gaan dan hij wilde. Ik accepteerde het. In het begin maakte ik wel vreselijke scenes, maar ik stelde geen grenzen. Wat zegt dat over mij? Waarschijnlijk dat ik ook minimaal één verslavende gewoonte had...

get-real- 08-03-2015

Mijn ex-man had op een gegeven moment 4 banen. Hij had verschillende neven-functies, trainde voor marathons, liep zoveel mogelijk wedstrijden waaronder de Roparun ( van Parijs naar Rotterdam), ging naar de sportschool. Zijn dag was van halfzeven 's ochtends tot 23.30 's avonds gevuld. Toen dit hem ook niet meer gaf wat hij nodig had, nl bevestiging, begon hij aan relaties met andere vrouwen. ( vooral zijn personeel ) Ik had dit nooit kunnen tegenhouden. Ik protesteerde wel vaak tegen zijn tijdsinvulling, maar kreeg dan altijd te horen dat ik zeurde en hem niets gunde. Nu wordt mij verweten dat ik hem niet genoeg waardeerde. Zij soulmate schijnt dat wel te doen. Ik begrijp nu dat hij alleen maar voor zichzelf op de vlucht is. Dat de soulmate zijn probleem uiteindelijk ook niet kan oplossen. Het is allemaal zo triest eigenlijk. Ja , ik heb zijn gedrag goedgevonden. Maar als ik harder of eerder was gaan protesteren, was ons huwelijk alleen maar eerder geklapt. Dat was voor mij misschien wel beter geweest.

Lieve- 08-03-2015

Sandra, onze kinderen zijn ons zwakke plek. Je kan dit enkel oplossen door dit met liefde te benaderen. Ik heb dit ook zo gedaan. Creëer een nestje voor hen zodat ze zich tenminste veilig voelen bij jou. Leg geen druk op hen maar zeg ze dat ze altijd bij jou terecht kunnen met hun vragen. Ik heb mijn zonen proberen uit te leggen dat hun vader in een mlc zit maar daar hebben ze geen oren naar. Zelfbescherming denk ik , te moeilijk om te vatten als ze zelf nauwelijks ervaring hebben met relaties. Ze willen rust hebben en hun eigen leven opbouwen. Willen ook beide ouders niet in verdriet zien. De meeste van hun vrienden hebben gescheiden ouders...het is normaal aan het worden....ongelooflijk....gisteren het mooiste compliment van mijn jongste gekregen... Was zo blij terug thuis te zijn in zijn huisje.... Daar doe ik het nu voor...de mlc man geeft het enige op dat hem van de ondergang kan redden... Zijn fundamenten...zijn gezin...

Veerle- 08-03-2015

"Dan is het veiliger om te denken dat zijn vrouw gewoon een slechte verliezer is die niet naar haar eigen aandeel in de breuk wil kijken." Precies en dat is het gevoel wat zijn vrienden hadden/hebben. Daarbij vertelt mijn ex dat hij al langere tijd ongelukkig was met mij. En dat dit dus de juiste keuze was. Alleen stuurde hij ooit een mail in de periode dat hij nog bij mij was dat hij niet meer wist wie hij was en dat hij in een indentiteitscrisis zat en zijn kop in het zand stak en ten onrechte zaken bij mij neerlag. Verliefd, nee een bijzonder mooie vriendschap en zal nog een relatie worden zegt hij tegen zijn vrienden Hij betaald netjes zijn aandeel in de kosten. Heeft inmiddels een nieuwe vriendin, weet ik onofficieel door een like op fb. Ik heb geen contact meer over persoonlijke zaken. Dus ja de zin gaat wel voor mij op. Natuurlijk heb ik aandeel. Ik kwam te weinig voor mijzelf op, paste mij aan hem aan. Zorgde en regelde. En misschien omdat ik hem stimuleerde naar een andere baan te zoeken vanwege de vele beloftes van zijn baas en weinig doen.

Carla- 08-03-2015

Als hij zijn ongenoegen niet bij mij kwijt kan, dan moet hij het toch kwijt bij een ander? Ik kan ook niet meer zien wat gelogen is en wat echt waar is. Een ander merkt dat toch ook of kijken ze niet verder? Hij heeft nog nooit zoveel gelogen als op dit moment. Ik zie heel veel verwarring, tranen, moeheid. Facebook is een mooi platform. Stomme dingen plaatsen en dan weer weghalen. Je ziet het als hij zich in een high bevindt en wanneer hij down is. Bij een feestje moet het ook gelijk getaleerd worden. Kunnen ze toch nog zo met je bezig zijn dat ze je het willen laten weten. Kijk ik doe zus of zo, alleen om een reactie uit te lokken?

Loes- 08-03-2015

Mijn mlc-er gooit het er altijd op dat ik nog aan hem vastzit, vol rancune zit, ons kind bespeel. Ik ben nog steeds de vrouw die achtergelaten is en hem niet met rust laat. Natuurlijk ben je de eerste maanden van slag en reageer je als een hysterisch wijf, maar langzaam keert dat om. Je wijst hem op zijn verantwoordelijkheden wat betreft zijn kind. De mijne zoekt nu zijn grenzen op. Om de 2 weken is er iets en nu is de alimentatie aan de beurt. Hij betaalde steeds later. Je laat dat gaan omdat je zo weinig mogelijk contact wil. Deze keer heb ik hem eerst vriendelijk verzocht te betalen. Er kwam gelijk een emmer bagger over me heen. Daarna heb ik zakelijk vermeld dat als hij niet betaald, ik loonbeslag laat leggen. Mailen, bellen en huilend aan de deur. Hij gaat failliet dankzij mij. Hij schreeuwt dat hij me zat is en nooit meer in de buurt wil zijn. Ik kom hem echt iedere keer tegen in de buurt waar wij wonen. Bij een stapvriendje op bezoek. Hij is aan het uitdagen om daarna tegen iedereen te kunnen zeggen dat ik gek ben. En dan al die slappe vrienden die erin meegaan. Wanneer houdt dit op. Als hij daadwerkelijk een sm krijgt? De vrouwelijke variant ipv alcohol, drugs en vriendjes?

Loes- 08-03-2015

Carla, onzekerheid & laag zelfbeeld en perfectionisme zijn twee kanten van dezelfde medaille. Mannen in midlife crisis vertonen inderdaad narcistische kenmerken zoals een sterk egocentrische instelling en een gebrek aan empathie. @Veerle, ik kom hierop terug in mijn volgende blog @Sandra, jij, ik en alle andere vrouwen hier hebben inderdaad een aandeel in de terugkerende negatieve patronen, de ruzies, de irritaties en andere dingen die niet in positieve zin aan de relatie bijdroegen. Maar je bent niet verantwoordelijk voor zijn depressie en de vluchtweg die hij uiteindelijk gekozen heeft. Andere mensen - die meestal weinig van een midlife crisis weten - vallen vaak terug op het 'soms is de koek gewoon op' verhaal of de 'waar twee vechten, hebben twee schuld' variant. Ergens begrijp ik dat wel. Het is tenslotte een doodenge gedachte dat een man die altijd gek op zijn vrouw was, daar bijna van de ene dag op de andere mee op kan lijken te houden. Dan is het veiliger om te denken dat zijn vrouw gewoon een slechte verliezer is die niet naar haar eigen aandeel in de breuk wil kijken.

get-real- 08-03-2015

Ik heb alle contact verbroken. Waar ik vooral enorm mee zit zijn mijn bijna volwassen kinderen. Ze hebben erg hun best gedaan om hem te benaderen, maar hij blijft zich afreageren. Ze proberen het contact zakelijk en rustig te benaderen, maar vooral zijn dochters moeten het ontgelden. Hun slaapkamers moesten deze week leeggemaakt omdat sm en ex andere plannen hebben, de spullen moeten opgehaald terwijl hij in kast van een huis woont. Als ze daar zijn moeten de kinderen ook aan een stuk door zijn keuzes en sm bevestigen, dat hij 'nu zooo gelukkig is'. oudste vertelde al moeite te hebben om het totaal anders ingerichte ouderlijke huis een beetje op zich in te laten werken, hem ook nog tevreden stellen lukt haar gewoon nog niet. Hij wil niet contact met de kinderen zonder zijn sm. Zegt ook steeds dat ik de boel tegen hem opzet, maar ik kijk wel uit. Ik geef absoluut geen aanleiding tot nieuwe prikkels naar hem en zijn sm, hij kan mij niet meer raken maar de kinderen zijn af en toe weerloos. Ik twijfel of ik voorzichtig zou moeten zeggen dat hij misschien in de mlc zit en of een depressie heeft ( wat ik al jaren zie, man maakte dagen van soms 18 uur, kon alleen maar werken en werd agressief als je hem wees op zijn andere taken als vader) Misschien kunnen ze dan wat afstand nemen, want het is af en toe te zwaar voor ze, vind ik. Heeft iemand ervaring of moet ik het loslaten?

Sandra- 07-03-2015

Ik denk dat een eigenschap is dat we dingen willen begrijpen. Waarom, waarom ik, waarom nu en waarom hij. Vanuit het niks komt het. En we willen antwoorden waar dit vandaan komt, of wie iets gemist hebben of zijn we toch gemakzuchtig geweest in de relatie of toch iets met hem aan de hand. Achteraf ga je nadenken...hmmm dat klopte toen niet. En die dag was hij zo sjagerijnig, zo vreemd, zo niet hem...later vallen dingen op zijn plaats. Ik ben nooit met MC bezig geweest. Oke een grapje gemaakt omdat ZIJ 22 jaar jonger was. Tot na zijn vertrek ik hier terecht kwam weer en alles op zijn plaats viel. Maar vaak sta je daar ook weer alleen in, waardoor die twijfel weer komt of dat een bepaalde eigenschap hij weer niet heeft. Dat het misschien toch aan mij lag. Wat hij zei. Zullen we het echt ooit weten?

Carla- 07-03-2015

De site grotendeels gelezen. Sodejuu! Wat is dit allemaal herkenbaar! Deze blog ook. Ergens een grote opluchting, want dan kun je ergens naartoe met je grote schuldgevoel. Aan de andere kant wie ben ik in dit hele verhaal? Veel gescheiden vrouwen vinden hun man een narcist, dat maakt dat ik ga twijfelen. Is dit niet hetzelfde straatje? Het is absoluut geen oordeel over deze site, nog over dit inzicht. Is het niet zo dat ik aandeel heb in dit grote relatie-leed of de depressie? Of is dat juist wat de man in mlc mij en anderen wil laten geloven? Of wil ik het verhaal op deze site graag geloven? "You are not a graveyard. Stop opening your arms to those who are only looking for a place to rest their tired bones" Sandra, moe

Sandra- 07-03-2015

Mijn man heeft zijn vrienden nodig. Het is daarom beginnen mis lopen in ons huwelijk, ze kwamen in alles op de eerste plaats. Hij is enig kind maar nu besef ik dat hij om heel andere redenen dit nodig heeft. Zijn Mlc duurt nu reeds 4 jaar sedert het overlijden van zijn vader,. De sm is kort daarna in beeld gekomen. Een ex van vroeger die hem eigenlijk zijn volgende trauma bezorgd heeft. Hij heeft dus veel te verwerken. Niet moeilijk dat hij in de war is. Sedert kort hebben we heel goede gesprekken maar ik vrees nu dat dit valse verzoeningen zijn. Hoe weet je dat en wanneer komt de kentering? Hij draagt sedertdien weer mijn trouwring en wil absoluut niet scheiden . Maar weg gaan bij de sm is ook moeilijk blijkbaar terwijl hij zegt ongelukkig te zijn. Ze leeft zijn leven voor hem en zo neemt hij geen tijd om naar zichzelf te kijken. Gisteren hadden we terug een leuke avond totdat ik immens verdrietig werd en hem probeerde te overtuigen en wakker te schudden. Sterker dan mezelf en daarna thuis gehuild , tranen met tuiten, zo kwaad was ik op mezelf dat ik jouw advies vergeten was. Heb hem gezegd dat ik de deur ga toedoen als hij geen stappen zet. Voel me nu zo onzeker....

Veerle- 07-03-2015

Mijn ex was perfectionist in zijn werk. Van toegevoegde waarde voor zijn baas zei hij altijd. Praatte daar veel over. Charmant, gek op mij, betrouwbaar, zorgzaam. Tot die bom. Toen was hij niet meer te vertrouwen. Elke belofte verbrak hij. Kon niet zonder de aandacht van zijn sm. Maar mijn ex was ook onzeker, heel onzeker. Licht narcistisch tot narcistisch na de bom. Ik plaatste deze link al in het gastenboeken. Nog maar een keertje hier. Op vele punten toch ook wel herkenbaar. http://ccgt.nl/capita_mrt10.ht

Carla- 06-03-2015

Reageren:


Terug naar het overzicht >