Bericht schrijven >

« vorige 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 volgende »

Natuurlijk weet ik dat mijn mlc'er een onderliggende depressie heeft. Dat zijn SM handelt, zoals get-real stelt. Houd ik in gedachte, maar als mijn 16 jarige te horen krijgt dat hij te oud is om mee te doen aan sinterklaas bij hen thuis, omdat hij niet echt past bij HAAR (kleine ) kinderen; dat hij niet meer met zijn dochter naar een concert wil ( verleden jaar), omdat ze vroeg met hem alleen te gaan ( eigen initiatief, eigen ticket betaald); dus zonder zijn SM... Dat hij daarna mailt dat ze haar ticket bij HEM moet inleveren zodat hij alleen ( dan maar) samen met SM zal gaan. Dat hij daarna belt dat ik de kinderen niet goed en beleefd opvoedt en ik daar niet op reageer en alleen aanhoor. Daarna hij alle contact met dochter verbreekt. SM nog nijdig mijn dochter via zijn mobiel opbelt... dan is die altijd goed strategie zo lastig. Ik heb er niets mee gedaan. Maar soms vraag ik me af: wanneer stopt het. Trekt hij zich maar totaal terug. Mijn dochter zegt nu dat geen conract minder pijnlijk is dan wel contact. Gelukkig blijven ze de lieve vader herinneren zoals hij eens was.

Beau 2014 - 03-12-2017 - 19:56

Ook ik kom uit een normaal en gelukkig gezin. Kan mij ook niet voorstellen dat ik met mezelf aan de slag moet, alleen dat ik zal moeten leren loslaten. Vandaag is mcer langsgeweest, de beste grap gehoord sinds tijden : ik zou voor hem moeten vechten want zijn keuze is nog altijd niet gemaakt! Wat doe ik al meer dan een jaar? Hij zegt dat hij mij mist en nog graag ziet, maar toch altijd maar terug naar haar gaan. Ik begrijp het niet, wat een soort vrouwen zijn die SMs eigenlijk?

2016 IKKE - 03-12-2017 - 19:47

Ik hen ook een fantastische jeugd gehad liefdevolle ouders en een normaal gezinsleven.

Het enige wat ik heb is ik ben perfectionistisch en hoi graag controle op zaken. Maar daar hoef ik niet mee aan de slag. Praat met een psycholoog die ook echt zegt dit niet je zelf verwerken.
En ik begrijp niet dat een man die zon goede vader is nu feesten drugs zijn dochter zo laat stikken met enorme hoge schulden. Waar hij zichzelf zoeken moet weet ik ook niet.

Wij moeten alles opgeven en hij leeft als een God in Frankrijk.

Coni nov 2015 - 03-12-2017 - 18:58

Pfff, dank jullie voor al die reacties op mijn vraag. Het houdt iedereen bezig! Mooi verwoord ook. Het roept veel op.
Ook ik weiger om mezelf nog meer onder de loep te nemen na 3 jaar. Dat is genoeg gebeurd. Ook ik heb voldoende hulp gevonden en leid over het algemeen een mooi nieuw leven met mijn gezin 2.0, zoals ik het noem.
Ik moet altijd denken aan een gescheiden vriendin. Zij zei zo treffend dat mijn scheiding anders was als de hare. Ondanks ruzie over en weer was er geen verbijstering. Zij voelden samen dat het niet meer ging, hoe pijnlijk ook. Zij werd niet verlaten: ze gingen samen uit elkaar. En ja, er was ruzie en gedoe, maar ergens ook wel begrip. Hier moesten ze doorheen. Zo anders als bij ons. Soms denk ik het lijkt alsof ik opeens alleen op de wereld sta. Ondanks mijn geweldige familie en vrienden, waar ik mij gezegend mee voel.
En echt ik geloof en wil geen verzoening. Alleen als ik naar mijn pubers kijk, die ook het ene na het andere verwijt over zich heen hebben gekregen ( en waarom...?), dan kan ik boos worden. En... over 20 jaar nog steeds. Ik ga nl. zo anders met mensen om. Dat hij niet meer verder wilde is allang okay. Dat hij het niet zo netjes deed en zo uit het niets, is niet okay, maar goed! Maar wij verdienen niet deze behandeling. Zeker niet mijn kinderen.

Beau 2014 - 03-12-2017 - 18:01

Mooi verwoord G.E.K
Ik vind 2 dingen ontzettend verzwarend werken met een MLC er.
1) Het hebben van kinderen met hem. Zonder kinderen is het veel eenvoudiger om los te komen van hem. Met kinderen is het heel zwaar. De zorg voor je kinderen, hun verdriet, hun boosheid. ervoor zorgen dat het toch een leuke Sinterklaas en Kerst etc wordt want ze zijn niet bij hem welkom. Dit zorgt voor een enorme extra belasting en ik weet zeker dat alle partners van MLC ers dit als zeer zwaar en uitputtend ervaren.
2) hoe je MLC er met de financien omgaat en jou financieel achterlaat. Wanneer je MLC er zonder schulden weggaat en jou redelijk financieel achterlaat is dit heel fijn. daarover heb je dan weinig zorgen. Een geheel ander verhaal wordt het wanneer hij schulden heeft, ontslagen wordt en jou nog geen kruimel gunt waardoor je zelf nog harder moet werken en niet meer weet hoe je verder moet.
Ik heb deze week de uitspraak van de rechtbank binnen gekregen. Op bijna alle punten ben ik in het gelijk gesteld. Hij moet dus PA gaan betalen voor de maximale duur van 12 jaar.
Het voelde hoe dan ook als gerechtigheid. Maar of ik het krijg? Makkelijk zal het niet gaan. Daarom probeer ik echt zo onafhankelijk mogelijk van hem te worden. Daardoor voel ik mij ook meer Los van hem. Het liefst had ik een eenmalige uitkoping van de PA gehad. Dan ben je meer van hem onafhankelijk.

2015 Linda - 03-12-2017 - 17:31

Bericht schrijven >

« vorige 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 volgende »