Bericht schrijven >

« vorige 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 volgende »

@ G.E.K en al de rest

Wat heb je dat mooi verwoord, ik voel het ook zo.
De jongste zoon heeft sedert begin oktober terug contact met de mcer, na een jaar geen contact. Het contact gaat redelijk goed maar hij heeft wel aangegeven dat hij de sm liever niet wil zien. Wonder boven wonder gaat de mcer hier mee akkoord. De oudste zoon wil de mcer nooit meer zien. Hij gaat binnenkort samenwonen met zijn vriendin, een nieuwe fase in zijn en mijn leven maar ik ben blij voor hun. Ze vragen aan mij raad hoe ze bepaalde dingen het beste doen, ik help hun zoveel ik kan. De mcer maakt dit allemaal niet mee. Een groot verlies voor hem. De 15 jaar jongere wipkip is belangrijker dan zijn eigen vlees en bloed......

aug 2015 Patricia - 03-12-2017 - 15:50

Wat ik hier nog aan toe willen voegen, als je het niet erg vind G.e.k., het is verdomd zwaar als je kinderen hebt om te dealen met het vlucht gedrag van een mlc-er. Waar ik vooral de grootste moeite mee heb gehad is dat de zorgzaame vader van mijn kinderen van de aardbol is verdwenen, geen enkele vorm van aandacht meer heeft of schenkt aan zijn kinderen, niet in staat blijkt te zijn om zijn eigen ik, trots, koppigheid, arrogantie, opstandig gedrag of hoe je het ook wilt noemen aan de kant te schuiven voor zijn kinderen.
Gewoon als vader een formaliteit op papier is geworden. Nog zwaarder is het als jezelf een ander voorbeeld hebt gehad in je jeugd, nl een vader en moeder die er altijd voor je waren als je ze nodig had.

Eindelijk rust 2011 - 03-12-2017 - 15:05

@G.E.K.
Jij verwoord precies hoe ik erover denk!

De man zelf heb ik echt wel los gelaten. Maar het is wel die man waar ik kinderen mee kreeg. Kinderen die ik al 4 jaar alleen opvoed. Tuurlijk kan ik dat. En ja een weduwe zal dat ook moeten. Het verschil is dat ik weet dat er nog een vader is......alleen die gedraagt zich niet als vader. En daar worstelen veel van ons mee denk ik. Daarom valt het niet compleet af te sluiten.

Plus ik heb nog de verkoop van ons huis boven het hoofd hangen. En dan????? Dakloos of misschien met urgentie een klein 3 kamer flatje. Met 2 grotere kinderen, hoe dan? Waarom moet ik het normaal vinden dat ik gewoon geen recht meer heb op een eigen slaapkamer? Wat heb ik fout gedaan om dat te verdienen? Daarom kan ik de woede ook nog niet achter mij laten, want dit gaat nog gebeuren.

Wat heb ik in godsnaam fout gedaan dat mensen dit "normaal" vinden?? Is het gek dat ik graag in de buurt van de scholen kom te wonen? Of moet ik het normaal vinden dat ze dan maar van school wisselen? Daar loop ik dus op vast...een "vader" die dit weet maar toch zijn zin doordrijft. Een vader die niet zijn kinderen op de eerste plaats zet, dat blijft knagen.

En wat ik over emotioneel vertelde deze maand, het gevoel dat de klappen nu komen. Ik denk dat dat een fase van het rouwen is. Al die jaren maar doorgaan, hulp zoeken voor mezelf en de kinderen, scheiding zien te regelen. Werk zoeken en gevonden, kinderen gaan goed op school, alles op de rit eigenlijk.....en nu komt er ineens een diep verdriet.

Bizar ik weet het maar nu doet het af en toe echt pijn als ik denk aan vroeger. Een melancholiek gevoel vind ik het en ik hoop echt dat dit gewoon een fase is.

Met mijzelf ben ik echt blij op het moment, ik heb mijzelf echt teruggevonden en ben trots op hoe ik nu samen met mijn kinderen in het leven sta. Ik heb een hele hoop verwerkt maar beschadigd zal ik blijven, want ik geloof niet dat ik ooit weer iemand echt toelaat in mijn leven. En nee daar hielp de psycholoog mij ook niet vanaf.

Misschien dat de tijd ook die wonden ooit heelt........

2014 Noor - 03-12-2017 - 15:04

Zo...lieve G.E.K

dat lucht lekker op toch?😘
Ook ik heb geen issues uit mijn jeugd ik kom uit een warm nest.

Ja ik heb armoede gekent in mijn vroege jeugd maar heb dat niet als naar ervaren.
(Misschien nu wel "handy" 😉)
En ondanks mijn CVA en verminderde motoriek, doe ik heel veel zelf, ook van mijn ouders meegekregen.mijn ouders hebben van mij gelukkig geen prototype enigskind gemaakt en dat doe ik ook niet met mijn enigste dochter!

Niet alles wat hier geschreven wordt is ook op iedereen van toepassing en ik heb idd ook mijn eigen mening, want dit is ook mij overkomen en ik moet daarmee leren omgaan.
Ik pik eruit wat ik gebruiken kan, ik tracht aan te geven hoe of dat ik het ervaar en "overleef"

Zo ook dat niet alle MLC'ers hetzelfde zijn? Maar ik vind wel dat je ze globaal op dezelfde hoop kunt gooien want ze laten allemaal een gebroken partner/gezin achter.
De ene is sneller "geheeld" dan de ander.
Uiteindelijk komen we er zelf wel achter dat we heel sterk zijn en de draad weer oppikken!

2010 gewoon ik - 03-12-2017 - 14:58

Persoonlijk word ik er een beetje moe van dat wij als achtergelaten partners 'vol problemen zouden zitten en wij hard met onszelf aan de slag zouden moeten'.
Ik heb in m'n leven met en na mc er genoeg therapeuten gezien om te weten waar mijn dingen zitten en hoe ik daar inmiddels mee om moet gaan.
Niets vreemds, niets bijzonders en niets schokkends wat ik heb meegemaakt en te verwerken heb/had uit mijn jeugd
Dat mc er binnen Tien minuten vertrekt uit een goed huwelijk dus weg bij mij Ún z'n kinderen heeft niets met mijn problemen te maken, die ik al lang niet meer heb of noemenswaardig had trouwens. Dat ik (en wellicht meer mensen hier) er nog weleens moeite mee heb dat mc er weg is komt wellicht door
- je ineens werkelijk overal alleen voor staat. Alle beslissingen, alle zorg, alle opvoedvraagstukken, alle klusjes, al het onderhoud aan je huis
- je financieel ineens een heel ander plaatje hebt
- je je grote liefde ineens kwijt bent
- je ervoor moet zorgen dat alles blijft draaien
- je 'vrienden' toch anders blijken te zijn
- je je moet verantwoorden waarom je het nog zo lastig hebt af en toe
- je overal tegen onbegrip aanloopt
- je continu moe bent
- je je kinderen verdriet ziet hebben en zij zich door, in dit geval vader, in de steek gelaten voelen
En zo kan het lijstje nog wel aangevuld worden met heel veel meer

Waarom word er zo gedaan of er met de achterblijvers ook van alles vreselijk mis is? Waarom mag het niet gewoon alleen door de mc er komen dat wij ons zo voelen? Waarom is het zo raar dat ik net als velen hier er na al die jaren nog steeds moeite mee heb? Je wordt verdorie van het een op het andere moment door iemand gedwongen compleet anders te gaan leven. Alles op de rit te houden, alles en iedereen inclusief jezelf op te vangen, soms te moeten verhuizen, met pech de helft van je familie en je vrienden kwijtraken etc. En dat zou dan komen omdat wij ook een probleem hebben?
Het probleem hier zit toch echt in de mc er, anders laat je niet zo ineens je eigen kinderen en je vrouw in de steek, en in de 15 jaar jongere wipkip hoor, die meegewroet heeft in n gelukkig huwelijk met kinderen. En hij stond daar voor open ja. Zij heeft n probleem. Hij heeft n probleem. Ik niet, of althans niets meer waar ik niet mee aan de slag ben gegaan.
En al die vrienden met hun adviezen? Kijken wie er hard gaan piepen als het hun overkomt. Loslaten? Uiteraard. Doorgaan met je leven? Uiteraard. Maar het enige dat zij bedoelen is zorg nou maar snel voor n ander dan wordt alles weer gewoon.

Ik vind hulp en therapie prima, als het je vooruit helpt, maar niet omdat ik nu ineens ook vol problemen uit m'n jeugd zou zitten.

En natuurlijk kun je niet anders dan doorgaan met leven en zorgen en het voor jezelf weer leuk maken. En dat gaat ook heus lukken. Soms iets beter soms iets minder. Maar ik weiger mij iets aan te laten praten omdat de mc er n kronkel heeft die alles en iedereen waar hij mee in aanraking kwam of komt be´nvloed.

2014-G.E.K. - 03-12-2017 - 13:50

Bericht schrijven >

« vorige 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 volgende »