Bericht schrijven >

« vorige 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 volgende »

Lieve Aapje. Je voelt uit je berichten hoe je worstelt momenteel met je gevoelens. En het klopt, iedereen heeft zijn eigen unieke verhaal al zijn er wel veel gelijkenissen. Elkeen loopt ook zijn eigen parcours van verwerking. Maar als er iets is waarmee ik je kan geruststellen; jullie liefde was echt. Twijfel daar niet aan. Ook over loslaten heeft iedereen zijn eigen visie. Over tijd zul je je eigen visie ontwikkelen en je kan van anderen meenemen wat goed voor je voelt. Zoals ik het zie, zijn er twee kanten aan loslaten. Er is het loslaten van het verhaal, en het is het loslaten van de persoon. Loslaten is allesbehalve verdringing, integendeel. Loslaten is het accepteren wat is. Voor mij is het loslaten van mijn verhaal, accepteren dat die relatiecrisis gebeurd is, mij daar niet langer tegen verzetten, maar aanvaarden dat dit een omstandigheid is in mijn leven. Het is het mij eigen maken van mijn situatie met het besef dat ik van hieruit niet alleen verder moet, maar ook verder KAN.
Loslaten van de persoon is voor mij niet de liefde ontkennen die ik voor mijn mc voel, maar wel mij focussen op mijzelf. Ik heb doorheen mijn therapie geleerd dat ik mentaal en emotioneel vooral in zijn hoofd zat en eigenlijk geen idee had, wat er in mij omging. Ik wist (of dacht te weten) hoe hij zich voelde. En het leek mijn levenstaak om zijn gevoelens in balans te houden. Loslaten voor mij is terug keren naar mezelf, leren om mijn gevoelens te eren en in balans te houden. Dit doet niets af aan mijn liefde voor mijn mc. Een goed boek daarvoor is dat van Willem Glaudemans “Reis van de ziel”. (hij spreekt van leun-relaties (gebaseerd op de nood een leemte op te vullen) en sta-relaties (relaties van twee autonome personen). In elk geval heb je 100% gelijk als je stelt dat er niemand in jouw plaats kan bepalen wanneer en hoe je loslaat. Dat kan alleen jij.
Wat hoop betreft, hoop verliezen is niet hetzelfde als loslaten. Dat zijn in mijn ogen twee totaal verschillende zaken. Ik heb het gevoel dat als ik hoop verlies, ik mijn geloof in de liefde verlies. Als je zolang met iemand een relatie had, in goede en kwade dagen, dan IS er liefde en voor mij kan liefde niet ontstaan of uitdoven. Ze kan enkel door omstandigheden in tijd en ruimte meer of minder gevoeld worden. Als het ego (lees; onverwerkte emoties uit het verleden) de kop opsteekt onder de vorm van depressie zoals bij een midlifecrisis, dan wordt het moeilijker toegang te krijgen tot die liefde die er diep van binnen is. Ik vergelijk het met een ui. Van binnen zit de kern, de liefde voor jou, in de buitenste schil zit de verliefdheid voor de soulmate. De moeilijkheid is dus dat ze niet meer aan hun kern kunnen, maar alleen die buitenkant zien en voelen.
Wij als individu hebben elk ons eigen pad te bewandelen, zo ook zij die een midlifecrisis doormaken. Als ik even spiritueel mag zijn, volgens mij is het de bedoeling dat we elk voor ons groeien in ons bewustzijn en dat doen doorheen de ervaringen die we meemaken, in essentie dus doorheen onze relaties. Hoe meer weerstand we hebben tegen die ontwikkeling, hoe moeilijker we het voor onszelf maken. Hoe meer we onszelf toestaan, om toegang te hebben tot die eigen kern van onszelf (cfr die ui) hoe minder weerstand we ontwikkelen. Het is aan de mc om zijn pad te zoeken en dat moet hij helemaal zelf doen. Maar het is niet verkeerd om te hopen dat hij uiteindelijk de weg naar binnen kan maken. Maar ook hier speelt het verhaal van loslaten. Het is niet aan ons om te speculeren over hoe zijn leven verder zal of kan verlopen, want dan verliezen we alleen maar grip op onszelf. (een goed boek daarvan is “het universum staat achter je” van Gabrielle Bernstein).
Zonder mijn visie te willen opdringen, hoop ik dat ik je hiermee enigszins wat verder kan helpen.

Michelle - 15-07-2018 - 11:03

Aapje, het klonk hard, ik weet het.
De realiteit is ook keihard. Zoals ik gisteren al schreef dat als je niet kunt loslaten je dit zeker niet moet doen. Je zult dan ook de gevolgen van deze knipperlicht situatie moeten ondergaan.
Ik heb ook de gevolgen moeten ondergaan van het loslaten of te wel het accepteren van geen contact meer te hebben. Het alleen voor mijn eigen ik en eigen toekomst te gaan zonder tussenkomst van negatieve invloeden. Of dat nu heel zwaar of minder zwaar is geweest laat ik in het midden omdat iedereen dit anders beleeft.
Feit is wel Aapje, dat ik al een hele tijd niet meer dag en nacht met hem bezig ben. Sterker nog ik weet zeker dat mijn liefde voor hem nooit zal verdwijnen, ik gun hem echter zijn geluk met heel mijn hart. Ik hoop echt voor hem dat hij zijn geluk in de tussentijd gevonden heeft. Net zoals ik mijn heel langzaam maar zeker geluk weer terug heb gevonden in mijn leven. Ik heb altijd geweten dat geluk in jezelf zit.
Mijn geluksgevoel zat verborgen achter slot en grendel in deze periode. Ik dacht werkelijk dat ik zonder hem geen geluk kon beleven.
Ik ben blij dat ik mijn groeiproces alleen heb doorgezet. Wat ik vroeger wist doordat deze informatie door de jaren heen op mijn harde schijf in mijn geheugen werd geplant daar mag ik nu met iedere vezel in mijn leven van genieten. Ik kan en mag van mijzelf ieder moment goed of slecht weer doorleven. Dit is voor mij geluk. Je zelf weer mogen zijn. Jezelf accepteren die je bent met je goede en minder goede momenten. Niet meer aan een ideaal beeld te moeten voldoen.
Hij had zijn ideaal beeld maar ik ook. Ik ben blij dat ik dit beeld van mij af hebben kunnen gooien na verloop van tijd en dat ik van mijzelf mag zijn wie ik ben. Dat is gelukkig zijn. Ik ben dankbaar dat ik dat ik deze kans heb gekregen door los te laten.

Eindelijk rust 2011 - 15-07-2018 - 10:52

iefereen van julli heeft zijn eigen verhaal en hoewel er veel overeenkomsten in al die verhalen zijn denk ik toch dat niemand zich aan elkaar kan spiegelen. Of mijn ex een zware midlife crisis heeft, dat kan haast niet anders met al die fases die hij al heeft doorlopen. Wij hebben zeker alles behalve een normale scheiding, daar zijn teveel gekke dingen voor gebeurt. Al jullie adviezen zijn goed bedoelt en er zot zeker veel waarheid in maar ik ben ervan overtuigd dat ieder van jullie verschrikkelijk veel van jullie mlc’ers gehouden hebben. Ieder van jullie zit nog in een verwerkingsproces om alles een plaatsje te kunnen geven want dit is waarschijnlijk één van de moeilijkste dingen die je in je leven meemaken kan. Zolang er nog dat kleine beetje hoop is, is het dan zo vrrkeetd om daar toch voor te blijven vechten? Al vijf jaar lang kunnen mijn ex en ik elkaar niet loslaten, hoe kun je dan accepteren dat je huwelijk voorbij is? Ik lijk nu heel zwak en radeloos maar ben altijd een knokker geweest in het leven. Misschien zal ik dit oneerlijk gevecht niet winnen maar ik wil toch voor mezelf het gevoel hebben dat ik er alles aan gedaan heb en het niet zomaar opgaf. Ik geloof dat ieder van jullie op jullie eigen manier gevochten hebben en dat is de manier waarop je er zelf vrede mee kan hebben. Het loslaten van iemand of iets waar je verschrikkelijk veel van houdt lukt pas als je zelf eraan toe bent om die knop om te draaien en zover ben ik nog niet. Misschien hoor ik daarom hier niet thuis tussen al die sterke vrouwen die al zoveel verder dan ik in het proces gevorderd zijn. Maar wil wel dat jllie allemaal weten dat ik ieders reactie waardeer en hoe hardleers ik nu ook lijk te zijn er toch veel van in me opgenomen heb. Of het ooit goed met mijn mlc’er en mij kom? Ik weet het niet maar ben er gewoon nog niet aan toe om dat kleine beetje hoop heel diep vanbinnen te laten varen.
Voor ieder van jullie een dikke knuffel want jullie verdienen hem echt. xx

Aapje - 15-07-2018 - 09:56

@Jacqueline: wat een bijzonder verhaal en fijn dat je dit met ons wilt delen. Het blijkt weer eens te meer dat elke situatie anders is. Waar ik, en waarschijnlijk vele anderen, benieuwd naar ben (mede in het kader van eerdere berichten) is of jij al die tijd contact heb gehad/gehouden met je man en wat je hebt gedaan om overeind te blijven? En hoe zijn jouw kinderen hiermee omgegaan? Ik hoop dat je daar iets over wilt zeggen. Zo niet, dan respecteer ik dat. Bovenal hoop ik dat jullie het fijn blijven hebben samen en deze nare periode definitief achter jullie kunnen laten.

2014 - Emmetje - 15-07-2018 - 07:55

Ruim 10 jaar geleden ben ik gescheiden. Mijn ex werd verliefd ,liet ons gezin in de steek, kwam terug toen het met nummer een niets werd. Twijfelde verschrikkelijk , werd verliefd op nummer twee. De relarie mislukte en hij ging samenwonen met nummer drie. Ook deze relatie klapte en sindsdien is hij alleen.
Sinds een jaar zijn we weer regelmatig bij elkaar. Hij doet klusjes in huis, is er voor de kinderen en hielp mij in een fase dat ik het heel moeilijk had. Hoe het verder gaat. Geen idee , praten over wat er gebeurd is wil hij niet en durf ik ook niet goed. Maar het is wel fijn zo,
Had hij een midlifecrisis? Jaaaa dat weet ik zeker, een depressie? Dat weet ik ook zeker daar heeft hij medicijnen voor geslikt. Dus bestaat een midlifecrisis en kan iemand weer normaal worden? Ik geloof er in , maar de weg is heel lang en het dal heel diep

Jacqueline - 14-07-2018 - 22:48

Bericht schrijven >

« vorige 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 volgende »