Bericht schrijven >

« vorige 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 volgende »

@Vonne, ik herken jouw verwarring en gevoe. Het valt ook gewoon niet te bevatten dat iemand alles zo achter zich kan laten om met ďiets andersĒ verder te te gaan. Ze krijgen gewoon iets in hun hoofd waardoor ze het tegenovergestelde worden van wat ze waren en daar hoort blijkbaar ook een heel ander leven en een hele andere vrouw bij. Meestal is daar wel een trigger aan vooraf gegaan. Het is heel pijnlijk en frustrerend dat het hem niets uit lijkt te maken hoe jij je daarbij voelt. Denk dat dit wel het meest pijnlijkste is van dit proces, het volledige gebrek aan empathie. Je mag nooit de schuld bij jezelf zoeken, dat heb ik zelf ook heel lang gedaan maar er was niets wat je had kunnen doen om dit te voorkomen. De enige fout die wij maken is teveel blijven houden van iemand die dat op dit moment niet waard is. Ik begrijp dat jullie 28 jaren lang samen waren, dat is een lange tijd dus je bent zeker niet op een man gevallen die bindingangst had. Wat ik mezelf afvraag is waarom ze niet die bindingsangst bij de sm hebben waar ze zo verslaafd aan zijn. Dat is de enige waar ze zich nog echt verbonden mee lijken te voelen. Ik denk ook niet dat wij als achterblijver echt verlatingsangst hebben maar dat we gewoon teveel blijven houden van iemand die het op dit moment niet waard is.

Aapje - 13-07-2018 - 16:46

Zo langzamerhand begrijp ik er steeds minder van. Mijn mcer is in een andere relatie gestapt, sm al achter de hand, zo gemakkelijk. Wat het met mij deed interesseerde hem niet. Zoals ook beschreven wordt heeft hij dus ook bindingsangst. Maar er is ook veel herkenning van een midlife crisis, of was de koek gewoon op, of is er nooit echte liefde geweest tussen ons. Ik vind het verwarrend.
Het maakt mij heel onzeker. Misschien ligt het toch aan mij en ben ikzelf de schuldige omdat ik onbewust op een heerlijke vent ben gevallen die na 28 jaar samen, bindingsangst blijkt te hebben.Tenslotte ben ik zelf al 3 jaar bezig om mijn eigen ik terug te vinden (verlatingsangst?).

2015 von - 13-07-2018 - 12:56

@Aapje en de anderen. Een van de manieren die mij heeft geholpen om mijn eigen pijn te (leren) dragen en bij mijn eigen gevoelens te zijn, is Zen-meditatie. Heb een cursus gevolgd en doe ik nu vrijwel nog elke dag 20 minuten. Dat gaat zo: zoek een rustige plek en ga op een kussen in kleermakerszit of in rockpose (dus met je knieŽn naar achteren) zitten. Als dat te lastig is, kun je ook op een stoel gaan zitten. Je handen houd je over elkaar in een kommetje ter hoogte van je buik. Je ogen zijn voor 3/4 gesloten, door je oogharen probeer je naar het puntje van je neus te kijken. Je ademt diep vanuit je buik. Dan ga tellen: van 1 tot 10. Echter, als je merkt dat je gedachten afdwalen (in een of ander verhaal) stop je en begin je weer opnieuw. Vaak zul je niet verder komen dan een aantal tellen en merk je dat je gedachten heel snel afdwalen, dat is heel normaal. Of je merkt dat je opeens al bij 15 bent, ook dat is heel normaal.

Er zullen, zeker in ons geval, vaak nare, pijnlijke gevoelens opkomen (die je in het dagelijks leven wegdrukt). En je zult de neiging hebben om op te staan en weg te lopen. Probeer gewoon te blijven zitten, wel kun je in het begin misschien met 10 minuten beginnen en dan uitbreiden naar 15 en dan 20. De benefit hiervan is dat je gevoelens en situaties verwerkt en ook leert om bij je eigen (pijnlijke) gevoelens te zijn en ze te dragen. Zoals ook in het laatst citaat van Hannah Cuppen naar voren komt, leggen we onze pijn, onze pijnlijke gevoelens, vaak onbewust bij een partner neer. Dat is deels waarom het zo'n pijn doet als die partner er plotseling niet meer is: we zitten alleen met onze pijn en hopen dat ie weer terugkomt om daar voor te zorgen. Als je leert om in emotionele zin beter voor je zelf te zorgen, dus om je eigen pijn beter te (ver)dragen, zal het verlangen naar je mc'er ook veel minder worden. Zen-meditatie is een van de manieren die je daarbij kunnen helpen. Overigens is het advies om het 2 x per dag 20 minuten te doen. Ik doe het maar 1 x per dag en dan 's morgens omdat ik er wakker van word en er 's avonds niet van kan slapen. Maar dat zal voor iedereen anders uitpakken.

november 2015 Sanne - 13-07-2018 - 10:21

Tamara. Ik begrijp jou wel denk ik. Ik heb geen theorieŽn gevolgd. Alleen mijn eigen gevoel en verstand. Mijn hoofd zou ook geen theorie hebben kunnen opnemen. Was al vol genoeg. Ik werd gek van de emoties en onzekerheden in mijn hoofd en hart. Ik vond het moeilijk om die allemaal te delen met familie en vriendenkring. Was toen nogal gesloten. Omdat ik bang was mezelf helemaal te verliezen en daardoor er niet meer voor de kinderen als steun kon zijn heb ik regelmatig gebruik gemaakt van professionele hulpverleners. In de vorm van praten, mijn hoofd leegmaken. Waar de hulpverlener dan op kon inspringen. Soms ging ik elke week . Dan weer maanden niet. Naar behoefte.
Wat ik wel steeds heb gedaan was alleen naar mijn eigen gevoel luisteren en dat volgen. Dat ging dan over wel of niet al scheiden. Wel of niet huis verkopen en verhuizen. . Ik liet me niet opjagen door haastige mcer. Een lotgenoot zei tegen mij, niemand kan jou verplichten om daarvoor te tekenen. Dat sterkte mij. En verder heb ik mijn eigen theorie gevolgd. En het is goed gekomen.

Saar2010 - 13-07-2018 - 10:20

Nou, voor de liefhebbers dan nog een paar citaten van Hannah(en wellicht spreken deze citaten, de eerste 2 tenminste, de anderen ook meer aan).

'Wie binding vermijdt, kan een oude liefde loslaten en overstappen op een nieuwe liefde, zonder echt geraakt te worden. Als de binding te benauwd wordt, bevrijd je jezelf hiervan door te zoeken naar argumenten die deze keuze rechtvaardigen. Meestal steek je hierbij geen hand in eigen boezem, maar zoek je bij je partner iets wat je niet bevalt en kunt aangrijpen als legitieme reden.'

'Als je aan de kant van de bindingsangst zit, zul je meestal degene zijn die de relatie uiteindelijk verbreekt. Een manier is dat je van de ene op de andere dag vertrekt en ieder contact verbreekt...Dit is een manier van overleven die je uit het oog doet verliezen hoe pijnlijk dit voor je partner is. ...Het is voor de ander soms verbazingwekkend hoe snel jij je in een nieuwe relatie kunt storten. Je ex-partner gaat vaak door een diep dal van verdriet en wanhoop en heeft lange tijd nodig om het eigen evenwicht terug te vinden.'

'Partners vinden elkaar op basis van hun eigen wond. Het kind in ons koestert de verwachting dat het van de eigen wond verlost kan worden via de partner. Daarop zoeken we elkaar uit. Omdat we niet in staat zijn de verantwoordelijkheid voor onze eigen wond op ons te nemen, besteden we die uit aan onze partner. In plaats van voor onze eigen kwetsingen en existentiŽle eenzaamheid te zorgen, vragen we dit van de ander. Dit is de basis van een verstrikking.'

@Nance Een heel fijne vakantie gewenst! Hoop dat je er echt van kunt genieten.

@Moppie Fijn dat de zitting redelijk ging en die rechter zich niet liet bedotten. Al is dat niet zo moeilijk met vreemde verhalen over sessies met de psychiater op het strand. Het verbaast mij zoiets in ee rechtzaal durft te vertellen.

november 2015 Sanne - 13-07-2018 - 08:45

Bericht schrijven >

« vorige 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 volgende »