Bericht schrijven >

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 volgende »

Loslaten, hoe moeilijk is het...al helemaal als de omstandigheden het bijna onmogelijk maken
Een half jaar geleden viel de bom, een maand later verhuisde hij uit en nog een maand later verhuisde zij in. Onze assistente, 30 haar jonger dan ik, met wie we allebei samen werken op een vierkante meter. ‘Gelukkig’ vond ik in de eerste week deze website al, wat zo’n beetje alles verklaarde....
een overdrukke praktijk waar al 23 jaar alle energie van MLCer in is gestopt, en een huis wat al 21 verbouwd wordt, maar geen stap vooruit komt. Vier zonen waarvan er een zeker ADHD/ADD heeft, maar de andere drie ook sterkere trekken hebben. En dankzij die diagnose op 18 jarige leeftijd kwamen we er eigenlijk achter dat mijn man hier ook altijd mee gekampt heeft. Vandaar die altijd en eeuwige onafgemaakte projecten, want altijd is er weer iets nieuws te ondernemen. En als je dan een perfectionist bent, dan ligt de lat altijd hoog. Drie zonen verlieten het huis afgelopen zomer, en ik denk dat dit veel in gang heeft gezet. Ik hoef alle clichés hier niet te vermelden.....
Afin, geen goede relatie met je kinderen hebben omdat je altijd dag en nacht gewerkt hebt is moeilijk te verkroppen als je een perfectionist bent, maar helaas kon hij dat niet meer terugdraaien, dus, loop je weg.
Daar zit je dan, in eerste instantie zou er niets veranderen, trouwring zou hij blijven dragen, mijn foto zou wallpaper op telefoon blijven, zou blijven uitgaan met me, thuis blijven komen om te werken in weekends in tuin en huis, en zijn gevoelens voor mij zouden nog steeds hetzelfde zijn... dat laatste hoor ik nog steeds, de rest niet want dat accepteert het kind niet natuurlijk... dat moet ik toch begrijpen?
Hij houdt niet van haar, ‘dat doe je maar een of twee keer in je leven’(en ik houd nog van jou),zegt/zei niet eens echt verliefd op haar te zijn, maar ze is wel een echte SM, met allerlei ,problemen’ die hij probeert op te lossen door haar zelfvertrouwen te geven door heel goed voor haar te zijn , weer een projectje dus...en zij is heel goed voor hem, een en al oor met niet zoveel tegengas als ik geef, en verzorgt hem op en top, wat ik naar mijn gevoel eerlijk gezegd ook altijd gedaan heb moet ik eerlijkheidshalve toegeven. En ja, nu is de confrontatie er elke keer weer, zij in hun moderne appartementje, alles opgeruimd, haha, makkelijk als je alle troep hier laat en er ook nog eens een permanente sloof bij krijgt vergeleken bij de chaos van vieren hier in een bouwval,ze kan maar blijven scoren door zich uit te sloven omdat ze weet wat voor problemen hij heeft met die chaos
En ja, het warmhouder heeft hij goed onder controle, want, hij ziet zichzelf hier terugkomen, het wordt waarschijnlijk nooit iets permanents met haar en ’bovendien denk ik dat zij ook niet denkt dat het iets blijvends is’
in eerste instantie was het 95% de jongens en 5% ik, maar inmiddels heb ik natuurlijk wel al het nodige naar mn hoofd gekregen om te keuze te verantwoorden.
Tja, dat loslaten hè, zo verdomd moeilijk als je aan t lijntje gehouden wordt.
Een keer heeft ze de benen genomen omdat er nog teveel contact met me was, omdat hij nog steeds over ‘mijn vrouw’ sprak, ga zo maar door, maar toen hij niet achter haar aan ‘rende’ was ze binnen twee dagen met hangende pootjes terug...
Het contact met mij is echter wel minder geworden (de poedel!).
Het gekke is, wij waren altijd soulmates en toen ik in het begin alles over de MLC vertelde , liet lezen, zei hij bijvoorbeeld jij bent nog steeds mijn soulmate, (een jaar geleden zei hij nog als jij doodgaat dan ga ik ook....) en ja, hij herkende veel van de get-real beschrijving, maar niet de depressie !! 🤣, hoe herkenbaar allemaal. Ik ben tien kilo afgevallen, rook ! Na 30 jaar weer☹️,ben godzijdank met HRT begonnen, dus slaap weer een beetje, MAAR DENK 24/7 aan alles, dus loslaten.....nog niet gelukt. Wel heel veel aan t lezen, hier en met aangeraden boeken, bijvoorbeeld ‘Hotel Hartzeer’, Ingeborgh Bosch , Geurtz en natúúrlijk Josine’s boek (al twee keer, wat een topper en hoe herkenbaar allemaal!!), maar voel heel sterk, kan/wil ik wel al verder, en dat houd me tegen realiseer ik me. En wat is het moeilijk aan jezelf te werken als je je constant zo beroerd voelt....dus zelf hopen te doen!!!!
Dus, loslaten ja graag, maar moeilijk!!!

1117Joke - 27-05-2018 - 21:05

Beste 'sterke vrouw'

mijn ongevraagd advies:

Enkel naar de uitvaart gaan als steun voor je kinderen.

Ik heb de afgelopen dagen weer mogen ervaren dat het voor ons achterblijvers zwaar is
en zwaar blijft om een weg te vinden in dit soort aangelegenheden.

Toch zoveel mogelijk uit de buurt blijven is mijn advies.

Geen onnodig contact initiëren met de MLC-er.

Dat is echt beter voor de gezondheid (geestelijk en lichamelijk)

Zo'n confrontatie met 'hem', ex schoonfamilie en sm lijkt mij pittig
en dat is dan nog licht uitgedrukt.

Wat moet die sm eigenlijk op de uitvaart?
Een 'normaal mens' zou daar niet heen gaan.

Al was het maar om jouw en zijn kinderen niet onnodig overstuur te maken en onder druk te zetten..

Soms vergeet je dat weer even als wel gezond en normaal volwassen persoon en ouder...de ouder die wel verantwoordelijkheden draagt en neemt voor het welzijn van haar kinderen.

Het welzijn van de kinderen zou hier toch zeker voorop moeten staan? Wat heeft zij (sm) daar dus te zoeken...

En is een condoleance en een afscheid nemen van iemand die aan het sterven is het moment om je nieuwe geliefde voor te stellen?

Enfin.

Hiervan moet jij straks weer dagen, weken 'bijkomen'
en of het dat waard is?

Overleg met de kinderen dus...

Die begrijpen echt wel dat dit voor hun moeder een hele opgave is.

Houd elkaar stevig vast als je gaat...en dat bedoel ik letterlijk en figuurlijk.

Mijn respect heb je (voor wat het waard is) al.

Ik weet zeker dat ik niet eens was gaan condoleren; ik heb geen kinderen en dat maakt het hier het verschil.

Daarnaast is de sm (soul mate) van mijn ex zijn moeder van 85 jaar.

Dat klinkt absurd en is het ook.

Oedipus complex heet dat en dat heeft ook van alles te doen met het 'inhalen' van je puberteit en issues uit je jeugd.

Naar de begrafenis van schoonmoeder zal ik zeker nooit gaan...

Veel sterkte en een wijze beslissing toegewenst 'sterke vrouw'

Madelief

Madelief - 27-05-2018 - 17:23


Beste 'sterke vrouw'

mijn ongevraagd advies:

Enkel naar de uitvaart gaan als steun voor je kinderen.

Ik heb de afgelopen dagen weer mogen ervaren dat het voor ons achterblijvers zwaar is
en zwaar blijft om een weg te vinden in dit soort aangelegenheden.

Toch zoveel mogelijk uit de buurt blijven is mijn advies.

Geen onnodig contact initiëren met de MLC-er.

Dat is echt beter voor de gezondheid (geestelijk en lichamelijk)

Zo'n confrontatie met 'hem', ex schoonfamilie en sm lijkt mij pittig
en dat is dan nog licht uitgedrukt.

Wat moet die sm op die begrafenis?
Een 'normaal mens' zou daar niet heen gaan.
Al was het maar om jouw en zijn kinderen niet onnodig overstuur te maken en onder druk te zetten...

Ach ja, de soul mate...die is net zo van het padje als jouw ex.

Soms vergeet je dat weer even als wel gezond en normaal volwassen persoon en ouder...de ouder die wel verantwoordelijkheden draagt en neemt voor het welzijn van haar kinderen.

Want dat welzijn van de kinderen zou hier toch zeker voorop moeten staan? Wat heeft zij (sm) daar dus te zoeken...de idioot.

En is een condoleance en een afscheid nemen van iemand die aan het sterven is het moment om je nieuwe geliefde voor te stellen?

krankzinnig heet dat! Te erg voor woorden! De onbeschaamdheid!

Enfin.

Hiervan moet jij straks weer dagen, weken 'bijkomen'
en of het dat waard is?

Overleg met de kinderen dus...

Die begrijpen echt wel dat dit voor hun moeder een hele opgave is.

Houd elkaar stevig vast als je gaat...en dat bedoel ik letterlijk en figuurlijk.

Mijn respect heb je (voor wat het waard is) al.

Ik weet zeker dat ik niet eens was gaan condoleren; ik heb geen kinderen en dat maakt het hier het verschil.

Daarnaast is de sm (soul mate) van mijn ex zijn moeder van 85 jaar.

Dat klinkt absurd en is het ook.

Oedipus complex heet dat en dat heeft ook van alles te doen met het 'inhalen' van je puberteit en issues uit je jeugd.

Dus mijn schoonmoeder?

Die vrouw heeft ons huwelijk systematisch kapot gemaakt.

Al vanaf het moment van huwelijkse inzegening in de kerk.
Ik zag het niet - en nu dus wel.

Ik ben 'wakker geworden' op heel brute wijze.
En het is ook MLC, want hij heeft alle symptomen.

Ik besta niet meer voor mijn man sinds november 2012.
Toen gingen we dus dicht bij haar in de buurt wonen...

De verborgen depressie had hij al van voor mijn tijd...
Dichtbij zijn moeder gaan wonen was m.i. de trigger.

We hebben na de eerste breuk in december 2012 nog weer een aantal jaar op afstand van moeder gewoond.

Toen leek het weer goed te gaan tussen ons.
Toen wist ik nog niet van MLC.
Toen wist ik nog niet van zijn ziekelijke 'moederband'.

Mei 2013 was achteraf gezien de valse verzoening.

Sinds 2015 is zij weer volledig in beeld
en ik ben uit zijn leven gegumd.

Ik krijg enkel nog onbeschoftheden over me heen gegooid.
Ik word genegeerd, alsof ik dood zou zijn.
Mijn gevoelens doen er niet toe.

Ik ben echter springlevend met meer elan en energie dan ooit!
Ik voel niet langer de zwarte schaduw van de negatieve energie van zijn verborgen depressie.

Enfin.

Naar de begrafenis van schoonmoeder zal ik zeker nooit gaan...

Veel sterkte en een wijze beslissing toegewenst 'sterke vrouw'

Madelief

Madelief - 27-05-2018 - 17:19

Sterke vrouw. Ik ben het met Silvia eens. Ik heb met uitvaart van schoonmoeder de kinderen laten beslissen of ik er voor hen bij zou zijn. Ze gingen samen. Ik denk dat ze mij de confrontatie met sm en haar kinderen voorin de kerk wilden besparen. Dus puur alleen voor de kinderen had ik er met opgeheven hoofd bij willen zijn. Voor verder NIEMAND.
Ik wens jou veel sterkte. Het is heel wat waar je nu doorheen moet. Ook jou kinderen.

Saar2010 - 27-05-2018 - 12:06

Sterke vrouw, wat veel te verstouwen op dit moment. En wat is nu een jaar, je bent nog niet eens van de schrik bekomen, laat staan dat je al aan verwerken toe komt. Wat de uitvaart betreft zou ik inderdaad een gesprek met je kinderen aan gaan. Wat is hun verwachting ten opzichte van jou? Hebben ze je nodig in deze, voor hun ook, in en in trieste situatie. Als ze aangeven dat ze graag willen dat je erbij bent zou ik persoonlijk alles op alles zetten om er te kunnen zijn voor hen. Daarna zal je wellicht jezelf tijd moeten geven dit alles weer te verwerken maar dan was je er wel voor ze op zo'n belangrijk moment. Heel veel sterkte!!

2014 Silvia - 27-05-2018 - 09:44

Bericht schrijven >

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 volgende »