Bericht schrijven >

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 volgende »

Dank je wel Michelle. Hij vind volgens mij het hele scheiden maar lastig en is er voor ons ook nog niet uit. Ik wel ik heb veel pijn maar vind echt dat hij te ver is gegaan. Hij verdeeld zijn tijd nog steeds tussen mij en de sm. Hij is als de dood om allleen te komen staan. Met hem samen leven en dan geconfronteerd worden met het veraad is zo pijnelijk. Daarnaast heb ik weer de schuld gekregen dat ik er Eem streep onder zet dan moet ik ook niet zeuren over zijn omgang .Dus is hij weer zo ver dat hij het probleem bij mij neerlegt dan ga jij toch weg. Het is allemaal even gevoelloos. Maar ik ga eens na wat hem hierhoudt. Heb jij de kinderen iets verteld over de escapades van je echtgenoot? Hij vraagt zo vaak waar hij is.

Perceptie 2016 - 17-08-2018 - 23:52

Ik heb een vraag?

De sm weet zich in veel bochten te wringen dat iedereen haar heel aardig vind. En zich een heel ander persoonlijkheid laten zien dan ze in werkelijk zijn.

De sm van mijn mlcer wringt zich in alle bochten en verteld de gemeenste leugens over mij en mijn dochter zodat zij in een goed daglicht komt te staan.

Wie kan mijn vertellen of dit normaal is. En wat de beweeg redenen zijn.

Coni nov 2015 - 17-08-2018 - 23:43

@ perceptie
Ik had daarstraks je laatste zin vermoedelijk verkeerd geïnterpreteerd. Je wil het waarschijnlijk je kind niet te lastig maken.
Mijn mlc en ikzelf hebben geprobeerd de kinderen er zo veel mogelijk buiten te houden. Nu hij weg is, hoor ik van de kinderen hoe erg de spanning op hen inwerkte. Gelukkig is de verstandhouding tussen de kinderen en hun vader wel nog ok. Maar ondanks dat zij de vroegere gezinssituatie missen, geven zij wel mee, zich nu beter te voelen, nu die constante geladen sfeer niet meer in huis hangt.

2016 Michelle - 17-08-2018 - 23:00

Ik lees nog eens je laatste zin "ik wil het voor hem niet onnodig lastig maken"
Dat is heel edelmoedig van je. Soms voelde ik mij ook de moeder Theresia van de liefde… Maar je vergeet daarbij dat diegene die je het vooral te lastig maakt, jezelf is.
Ik wou het hem ook niet te lastig maken, maar nu denk ik dat ze vooral nood hebben aan confrontatie met zichzelf, en net zolang ze te veel gepamperd worden, geven we hen vooral de ruimte om die confrontatie te ontlopen...
Jezelf graag zien, is jezelf helpen om uit je lijden te stappen.
Ik vrees dat dit alleen kan door nu voor jezelf te kiezen.
Je zal het al vaak gehoord hebben, maar het is maar al te waar: ZORG GOED VOOR JEZELF

2016 Michelle - 17-08-2018 - 22:55

@ perceptie

Ik had ook dit probleem (zie mijn verhaal bij "de soulmate"). Mijn mlc wou ook de woning niet verlaten. Zijn soulmate was/is zijn naaste medewerkster. Zij wou haar man niet verlaten. Mijn mlc wou niet kiezen. Voor hem waren er 3 opties; de uitverkorene was gaan leven met de sm (wat dus geen echte optie was, gezien zij niet wou); tweede keus was bij ons thuis blijven, terwijl hij de relatie met zijn soulmate verder zette, en derde optie,wat hij niet echt wou; alleen gaan wonen. Zo verwoordde hij het niet naar mij toe. Hij zei dat zijn gevoelens een proces waren waar hij door moest en waar ik aan de zijlijn moest toekijken. Hij liet daarbij vallen dat dit 5 tot 10 jaar kon duren..."En wat als zij alleen komt te staan?" vroeg ik dan, dàn ging hij knopen doorhakken, niet eerder dus. En hij deed heel hard zijn best om die tweede keus te doen werken, 't is te zeggen; zijn practisch leven leefde hij thuis, zijn emotioneel leven was voorbehouden voor zijn speciale vriendinnetje. Zijn verjaardag vierde hij met haar en nog twee collega's. De verrassingswelness die ik geboekt had om zijn verjaardag te vieren, heb ik alleen met onze zoon gevierd. Dat dit mij kwetste kon hij gewoon niet vatten en als ik probeerde het erover te hebben was dit voor hem "de zwaarste onmenselijke psychische mishandeling die je een mens kan aandoen" (zijn woorden, alsof ik een soort Hitler was) . Hij sloot zich uren op in zijn werkkamer of in het tuinhuis en kreeg een woedeaanval als ik er binnen wilde zijn. Dat is maanden zo doorgegaan. Tot ik doorhad dat ik eigenlijk het huis voor mij alleen had, terwijl hij zich in zijn eigen gekozen gevangenis opsloot. Aan de hele toestand is uiteindelijk een einde gekomen toen ik lichamelijke intimiteit weigerde. (ik heb er heel lang over gedaan om te ondervinden dat hij mij door die intimiteit klein hield. Als ik het niet meer trok, ging het plots een avond goed, uitermate goed zelf, om de volgende dag terug naar af te gaan) Die weigering tot seksueel contact vond hij dan weer de zwaarste afwijzing en vernedering die ik hem kon aandoen... Maar dit betekende wel dat hij vanaf dit moment serieus is gaan zoeken naar een andere woonst. Maar ik weet dus ook wat een hel het is om samen met de mlc te leven, wetende dat hij erbuiten een tweede leven erop na houdt. Ik had schrik om naar huis te komen na het werk, en anderzijds had ik schrik om hem naar zijn werk te laten gaan. Zijn sm had dan nog de vervelende gewoonte om mijn mlc vooral aan te trekken als het bij ons wat beter ging (want dan was hij relatief zorgeloos) maar telkens het bij ons weer bergaf ging (omdat de relatie met de sm dan ook weer werd "verdiept"), liet zij hem ook vallen, vermoedelijk omdat hij dan een te grote bedreiging voor haar huwelijk was. Kortom, telkens het bij ons beter ging en ik weer hoop begon te krijgen, kon je er je leven op verwedden dat die twee weer dikke maatjes gingen worden, waardoor wij weer de dieperik in werden gesleurd.
Mijn advies naar jou toe is, nagaan wat hem precies thuis houdt, en indien mogelijk hem dit ontzeggen. Waarschijnlijk is het ook iets wat jij hem nog geeft; intimiteit? troost? practisch comfort?
Ik weet hoe moeilijk het is om ervoor te kiezen dat hij de woning verlaat. Want zoals ik het hierboven beschrijf lijkt het alsof het bij mij allemaal doelbewust in zijn werk ging, maar zo was het niet. Emo en ratio hebben verschillende keren met elkaar overhoop gelegen bij mij voor de balans definitief oversloeg. Uiteindelijk is het na veel afwegen en zeker ook vanuit een instinct van zelfbehoud dat ik sterk genoeg was om die keuze te kunnen maken. Hij is nu een dikke maand de woning verlaten. Hij lijkt eerder het vanischertype, want behalve voor het hoogstnoodzakelijke te regelen, hoor of zie ik hem niet. Ik merk van mezelf wel dat emo en ratio, sedert dat hij weg is, meer en makkelijker op één lijn komen te liggen. Ik heb vaak moeilijke momenten, die ik zo veel als mogelijk toelaat, maar al bij al, vind ik dat ik het prima doe alleen. De moeilijke momenten nu, wegen totaal niet op tegen de helse momenten die er de laatste 2 jaar waren.

Neem vooral je tijd om je beslissing te nemen, laat je door niemand opjagen, ook en vooral niet door de mlc. En éénmaal je in je hart voelt dat hij nu écht weg moet, komt het erop neer van dit duidelijk aan te geven. Ik raad je ook aan om die boodschap dan helder, zakelijk te brengen en je niet te laten meeslepen in zijn discours.

2016 Michelle - 17-08-2018 - 22:42

Bericht schrijven >

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 volgende »