BLOG


De altijd goed strategie - dinsdag 3 februari 2015

Werkelijk alles is waardeloos aan een midlife crisis. Je hebt geen idee hoe lang het duurt. En of het ooit nog goed komt. Je hebt totaal geen invloed op het hele proces. Je man is veranderd in iemand die je niet meer herkent. Hij zegt dat hij verliefd is op een ander. Hij blijkt al een tijd over van alles gelogen te hebben. Als hij dan eenmaal besluit de ‘waarheid’ te gaan vertellen, komt die er op neer dat jullie gezamenlijke leven eigenlijk ook een leugen was. H zei dat ik niet echt van hem hield en dat ook nooit gedaan had. En dat hij niet wil eindigen zoals zijn vader. Een leven lang verliefd op een vrouw die hem nooit echt heeft zien staan. Inderdaad geen opwekkend vooruitzicht. Maar wat ik er ook tegen inbracht, logica, argumenten, liefdesverklaringen, tranen, niets kon hem van het tegendeel overtuigen. Althans niet lang. Gek werd ik er van. En wanhopig. En hoewel het niet werkte, bleef ik lang meer van hetzelfde doen. Het was waardeloos. En zo voelde ik me ook. Tot ik de ‘altijd goed strategie’ ontdekte. Natuurlijk werd die niet zo genoemd. Maar mij leek het een hele toepasselijke naam voor de meest aanbevolen manier van communiceren  met je man in midlifecrisis. Het maakt niet uit of je wilt scheiden of hoopt op een verzoening. Deze strategie is altijd de beste optie. Hij is simpel, effectief, bespaart je onnodig verdriet en voorkomt negatieve escalatie. Vandaar mijn conclusie dat deze strategie het enige niet waardeloze is aan een midlifecrisis. Onder een vorige blog schreef een vrouw: "Ik heb alle tips gebruikt en ben vriendelijk en zakelijk gebleven. Het maakte me trots en gaf me ook een soort machtsgevoel”. Ik begreep precies wat ze bedoelde. Je bent niet langer speelbal in zijn onbegrijpelijke spel met zijn onbegrijpelijke spelregels. Je laat je niet langer door hem in de de hoek van de moordzuchtige woede of de hysterische smeekbedes zetten. Je speelt nu je eigen spel. Met duidelijke  spelregels waar je zelf achter staat. Dat wil zeggen je bent beleefd, zo zakelijk als je moet zijn en zo vriendelijk als je kan zijn. En wat je ook met hem moet regelen, je laat emoties erbuiten. Ik zeg niet dat je die emoties moet onderdrukken. Dat lijkt me onmogelijk en ook niet gezond. Maar uit ze ergens anders. Bij je vriendinnen, familie of therapeut. Doe er iets mee wat opluchting geeft, maar doe dat niet bij hem. En vergeef het jezelf onmiddellijk als dat niet meteen lukt. Want het is vreselijk moeilijk om je zelfbeheersing te bewaren als hij je even komt vertellen hoe het eigenlijk allemaal zit en waarom hij op het enige juiste spoor zit. Mij is dat het eerste half jaar echt niet gelukt. Daarna ook lang niet altijd. En stel dat het jou wel lukt om je neutraal te gedragen, dan wil dat helaas nog niet zeggen dat hij dat ook kan. Het is voor hem makkelijker zijn eigen gedrag te excuseren als hij de schuld van al zijn ellende bij jou kan leggen. Vandaar alle verwijten richting jou. Maar laat je in dat geval  niet provoceren. Ga niet in de verdediging of in de tegenaanval. Dat sterkt hem alleen maar in alle negatieve gevoelens die hij toch al aan de relatie koppelt. Hou het gesprek zakelijk en als dat niet blijkt te lukken, stel dan voor op een ander moment verder te praten. Ga dus nooit het gevecht met hem aan op wat voor manier dan ook. Want dat is in deze fase vaak een bij voorbaat verloren strijd. Je kunt niet meer tot hem doordringen. Althans niet met liefde. Wel met woede en verwijten, maar de kans dat jullie op die manier samen in een neerwaartse spiraal belanden, is erg groot. Als je die kant niet op wil – en er zijn vaak veel goede redenen om dat niet te willen - doe je er beter aan om konsekwent aan conflictbeheersing te doen. Dat maakt alle praktische en financiele besprekingen die toch gevoerd moeten worden beter beheersbaar. Bovendien maak je zo duidelijk dat jij niet die liefdeloze, onredelijke bitch bent die hij tegenwoordig in je lijkt te zien. En nog veel belangrijker, op die manier laat je zijn gedrag niet de leidraad zijn voor het jouwe. Laat je dus van je mooiste kant zien. Wees beleefd, vriendelijk en hou alle.. ehh.. stekeligheden binnensmonds J  Probeer het maar. Het is bevredigender dan je op het eerste gezicht zou denken…

 


Reacties:

@Marijke, mijn volgende blog gaat over de valse verzoening waar jij over vertelt. Het 'gekmakende' daarvan is inderdaad dat je je weer even helemaal openstelt en hoopt dat de nachtmerrie nu voorbij is,om daarna weer terug naar de veilige afstand te moeten. Dat is heel moeilijk en maakt intens verdrietig.

get-real- 20-02-2015

Mijn hemel. Wat ik hier allemaal lees. Zooooo herkenbaar. Krijg er kippevel van

Esther- 07-10-2015

Mijn exman is twee jaar geleden vertrokken omdat hij na een relatie van 20 jaar niet meer van mij hield. Toegegeven, er waren al langer problemen maar ik wijtte dat aan oorzaken buiten onze relatie om en dacht altijd: wij komen wel weer aan de beurt. Nou, fout gedacht. Ik was de oorzaak van het probleem volgens hem en nu nog na 2 jaar ziet hij niet in dat hij wat mij betreft een ontiegelijk, onrealistische, zwarte bril heeft opgehad (zo is hij volgens hem de laatste 5 jaar van ons samenzijn mijn slaaf geweest, wat zooooo ontiegelijk ver van de waarheid ligt)En nog steeds. Volgens hem heb ik al zijn vrienden en familie door leugens afgepakt, wil ik zijn leven kapot maken, ben ik de slechtste moeder ter wereld en ga zo maar door. En het ergste is nog dat hij heilig in zijn eigen leugens gelooft en iedereen daarvan probeert te overtuigen. En zijn sm ( wat al een relatie met hem had toen we nog bij elkaar waren EN toen zgn een vriendin van mij was) doet hier vrolijk aan mee. Iedereen om hen heen zijn leugenaars, hebben hen in de steek gelaten en noem maar op. Met mij en zijn eigen moeder als oorzaak. Tegen mij doet hij beleefd, maar ondertussen. En dat doet zo ontzettend pijn. Hij is degene geweest met onrespectvol gedrag, leugens en bedrog maar schuift het allemaal op mij af en ik had het daar zelf naar gemaakt. En ik kan er niets tegen doen. Deze site geeft zo ontzettend veel herkenning. Alles klopt gewoon. De uitleg, de verhalen van anderen. Gewoon een echte vette midlifecrisis

Esther- 07-10-2015

Het eerste jaar vond ik het zo ontiegelijk moeilijk om zakelijk en beleefd te blijven. Zeker als hij weer eens met de meest onzinnige verwijten kwam ( zeker als het onze zoon betrof, want ook al wordt ik door een of andere wereldorganisatie uitgeroepen tot beste moeder van de wereld dan nog ben ik een slechte moeder). Dan voelde ik de noodzaak om mezelf te verdedigen wat dan weer tot een eindeloze discussie leed ( vooral via whattsapp). Het laatste jaar ben ik er beter in geworden om de gesprekken zo neutraal en zakelijk mogelijk te houden. Maar het blijft moeilijk hoor. De neiging om mezelf te verdedigen en hem door elkaar te schudden en te roepen wanneer hij nu eindelijk eens de waarheid gaat inzien, blijft verleidelijk. Als we weer eens een rustige periode hebben en hij vriendelijk en beleefd is dan blijft er in mijn achterhoofd de gedachte spelen: wanneer heeft ie weer wat. Want dat is wat er iedere keer gebeurt. Ik heb op dit moment mn leven op de rit: rust (volgens vrienden straal ik meer zelfverzekerheid uit, ben flink afgevallen en zie er beter uit dan in jaren), heb een leuke baan ( hij en zijn sm zijn al 2 jaar werkeloos), heb goede en leuke vrienden (terwijl zij niemand hebben omdat ik zgn iedereen heb afgepakt), energieker dan jaren het geval is geweest, red het prima in mn eentje (terwijl hij me 2 jaar geledn voor de voeten gooide dat ik het niet zou redden in mn eentje, terwijl hij degene is die niets zonder een partner kan). Het lijkt wel of hij dat niet niet kan uitstaan en probeert om mij steeds uit balans te brengen door weer een hoop trammelant te veroorzaken. Maar probeer nu niet meer emotioneel te reageren en het feitelijk en zakelijk te houden en me voor ogen te houden dat het geen zin heeft omdat hij toch denkt dat alles wat hij zegt waarheid is

Esther- 07-10-2015

Net gescheiden van een in mijn ogen mc'er. Mijn omgeving denkt daar anders over en vindt dat ik het gebruik als excuus om zijn gedrag goed te praten. Heb diverse malen gezegd dat deze hele verliefdheid van hem met een 20 jaar jongere vrouw gaat crashen en ik er dan niet meer ben om hem op te vangen. Misschien dat zij er dan voor hem kunnen zijn? Misschien wel fijn om te weten wat een mlc inhoudt en hoe te handelen met een mc'er.? Geen van allen neemt mij serieus. Hij is verliefd geworden op een ander en jullie huwelijk was vast niet goed. Tuuuuuuurlijk! Hebben een erg traumatisch jaar achter de rug met drie overledenen de laatste juli 2015. December 2016 kom ik achter de affaire en wordt mijn man een aliën . Volgens zijn zeggen kende ze elkaar DRIE WEKEN. Februari 2016 is hij weggegaan en heeft tijdelijk ergens anders gewoond. In juni is hij bij sm ingetrokken en ze leven nu lang en gelukkig. Smijten met geld en hebben het schijt aan heel de wereld. Mijn ex schoonfamilie, wat ook mijn vrienden zijn hebben haar binnen een half jaar al volledig geaccepteerd . Dat doet zo pijn! Mijn dochters en ik moeten rondkomen van een minimaal maandelijks bedrag en hij leeft er op los. De meiden (jongvolwassen ) willen niets meer met hem te maken hebben ( voorlopig) maar lijden erg zichtbaar onder. Inmiddels heb ik therapie want ik ben in een depressie geraakt,maar langzaam voel ik dat het iedere dag een heel klein beetje beter gaat. Het lezen van informatie over mlc geeft je troost en steun en llaat je minder aan jezelf twijfelen,dank daarvoor!

Lieve- 13-08-2017

Ik vraag me iets af. Ook ik zit in zo’n situatie. Mijn man is ook vertrokken, vrij plotseling. Zonder dat er een andere vrouw was overigens, maar het verlangen was er misschien wel. Ik kan uiteraard alleen naar mijn eigen relatie kijken, maar waarom wordt er gedacht aan een MLC, kan het ook gewoon zo zijn dat de koek voor hem op was? Is het om de schuldvraag bij een ander te kunnen leggen, zodat ik zelf buiten schot blijf? Ik twijfel hier heel erg over in mijn geval. Wel heeft mijn man al jaren last van onvrede over de relatie en stelde belachelijk hoge eisen daaraan. Een relatie moet voor hem een 9 zijn, lager is niet goed en wil hij niet. Maar mijn man heeft ook last van autistische problematiek, waarschijnlijk asperger. Vind het allemaal zo verwarrend.

Marianne- 12-03-2019

Hallo Marianne, ik raad je aan het boek te kopen. Op basis van de informatie die je dan krijgt, kun je denk ik heel goed bepalen of er inderdaad sprake is van een midlifecrisis. En wat je zelf kan doen om de schade zo beperkt mogelijk te houden.

2012 get-real- 12-03-2019

Hallo Marianne, ik raad je aan het boek te kopen. Op basis van de informatie die je dan krijgt, kun je denk ik heel goed bepalen of er inderdaad sprake is van een midlifecrisis. En wat je zelf kan doen om de schade zo beperkt mogelijk te houden.

2012 get-real- 12-03-2019

Wat een gerkenbare situaties. Lucht op Ik ben niet de enige. En ik ben niet gek Tjonge wat een echte inzichten zijn dit

Maria- 02-06-2020

Ik herken het hele verhaal. Maar er is weinig over bekend verder dat het zo heftig kan zijn voor degene die er mee te maken krijgen. Ben benieuwd of deze site nog recent is, heb veel behoefte aan contact met lotgenoten.

Tineke Beekman- 06-07-2020

Hallo Tineke, de informatie op de site is niet recent, maar daarom niet minder geldig. Contact met lotgenoten vind je door in het gastenboek te schrijven. En nog veel meer relevante informatie vind je in het boek 'Mannen in Midlifecrisis'

2012 get-real- 06-07-2020

@Tineke Als je behoefte hebt aan lotgenotencontact kun je ook n mail sturen naar: mlc.groep.2020@gmail.com We zitten allemaal in tzelfde schuitje en proberen steun voor elkaar te zijn.

Tina- 10-08-2020

Mijn vriend heeft een maand geleden huilend opgebiecht verliefd te zijn geworden (uiteindelijk bleek het een affaire te zijn van ongeveer een half jaar). Ik herken zoveel dingen die ik hier lees. Hij is inmiddels in therapie maar wil niet met mijn in relatietherapie. Ik ben redelijk ten einde raad en weet niet zo goed wat te doen. Zijn er ook relaties die dit overleven??

anastasia- 01-03-2021

Mijn vriend heeft een maand geleden huilend opgebiecht verliefd te zijn geworden (uiteindelijk bleek het een affaire te zijn van ongeveer een half jaar). Ik herken zoveel dingen die ik hier lees. Hij is inmiddels in therapie maar wil niet met mij in relatietherapie. Ik ben redelijk ten einde raad. Wat moet ik doen? Wachten of zelf aankaarten dat ik uit elkaar wil. Het wisselt bij hem ongeveer per dag (ik wil weg...ik hou van je...ik moet alleen zijn...etc). Zijn er ook relaties die dit overleven??

anastasia- 01-03-2021

Wat is jullie ervaring? Komt.hij.nog.ooit.terug? Ik heb een bloedend hart en wens nog elke dag... ons gezin! Hij wilde nooooooit scheiden, omdat hij weet hoe schadelijk het voor kinderen is en hij zelf vroeger een scheiding heeft meegemaakt. Ik ben het huis ‘uit gezet’, hij leeft al sinds dag 1 met zijn soulmate, in ons huis (het is onze oppas van 20 jaar jonger -hij is bijna 45, zij 23- en zij lag al vanaf dag 1 in een hotel en daarna ‘voorgoed’ in mijn bed, ons huis (een villa omdat hij een groter huis wilde...) dat hij nu verder afmaakt met haar...) en onze twee kinderen van 8/9 en 6 jaar. Geen therapie of wat dan ook en hij geeft mij de schuld van de breuk, hij voelt geen ‘schuld’; waardoor alles voor hem ‘goed gepraat wordt’. Zo zonde! En ik zie wat er onder zit... een tweede puberteit, herbeleven van de scheiding van zijn ouders, heel veel behoefte aan waardering en erkenning... die ik minder gaf. Verkeerde rollenpatronen tussen ons met afweermechanismen; alleen maar omdat we allebei juist niet afgewezen wilden worden, er toe willen doen.... maar dat kan ik niet met hem bespreken; hij zit op een roze wolk, ‘is een nieuwe weg en een nieuw leven ingeslagen’ en ik moet maar ‘op eigen benen gaan staan’; ‘toen hij stopte met ‘steunen stortte ik in’.... (Gek hè? Heel mijn basis en wereld is onder m’n voeten weggeslagen; geen huis meer, geen man, geen heel gezin (wat voor mij heeeeel belangrijk is!!), geen geld -financieel ziet het er niet rooskleurig uit: ik heb geen goede contracten met hem- werk en opleiding op losse schroeven en mijn bloedend hart). Telkens als ik met hem praat gaat hij over op bewoordingen als ‘vechtscheiding’. Het is zoooo hard.... zo zuur.... was hij maar niet meer verliefd... Als het echt MC is, heb ik zelfs in zekere zin ‘met hem te doen’. Ik heb altijd gedacht dat wij sterker zijn dan dit, dat wij alles aan kunnen. Is het nog mogelijk om ooit weer bij elkaar te komen? Een nieuwe doorstart...

Bella- 07-05-2021

Hier ook een heftige mc aan de gang. Op 8 december 2020 kreeg ik tussen het betalen van twee facturen door op mijn werk de allesvernietigende boodschap van mijn man, hij wilde scheiden en daar was geen spelt meer tussen te krijgen. Ik bleef in totale verwarring achter en sindsdien is niets meer wat het ooit leek. Hij is na de melding nog twee weken thuis geweest, maar gedroeg zich zo hatelijk naar mij en onze twee kinderen dat ik hem twee dagen voor kerst gevraagd heb te vertrekken. Natuurlijk is er ook in onze situatie een jonger blommetje aan de oppervlakte gekomen. Het arme schaap ( zelf getrouwd met twee kleine kindjes) weet gelukkig niet hoe hij over haar spreekt tegen mij. Ze is in zijn beleving leuk tijdverdrijf en dat hij ook haar huwelijk torpedeert laat hem volledig koud. Zijn eigen kinderen laten hem overigens ook onberoerd, hij toont op momenten dat het hem past wel enige betrokkenheid maar van enige diepgang is geen sprake. Verantwoordelijkheid vind hij momenteel een vies woord en zowel privé als zakelijk loopt hij daar zoveel mogelijk omheen. Al met al een hel als achterblijvers om in te moeten leven. Ik hoop dat de keuzes die hij maakt hem gelukkig maken, want na al het leed dat hij heeft veroorzaakt bij mijn twee puberdochters en bij mij zie ik geen weg meer terug.

Leonie- 14-05-2021

@bella Als ik jou verhaal zo lees is het zeker een midlifecrisis. Ik heb meerdere verhalen gelezen waar er positieve verzoeningen zijn ook na een affaire ( zie ook de twee bekende Nederlanders die nu ook weer samen zijn). Maar ofdat hij snel of ooit tot inzicht komt is de vraag, daarom kun je nu beter eerst voor je zelf gaan zorgen, en voor je eigen geluk gaan. En als hij nog optijd weer voor de deur staat, sta jij daar sterker en kun je beter beslissen ofdat jij de schade die hij inmiddels heeft aangericht nog kunt vergeven. Ik weet wij zien de midlifecrisis en erkennen de ziekte, hierdoor willen wij hem nog een kans geven en vergeven we veel. Maar andere begrijpen niet waarom je hem nog terug zou willen, doe wat je gevoel zegt maar zorg dat je sterker bent en je voorwaarden hebt. Ik merk zelf dat ik veel steun heb aan verschillende forums. Zelf heb ik ook nog Hoop op een verzoening terwijl iedereen zegt dat ik die Hoop moet laten varen. Maar voor nu werk ik aan mezelf ga door maar met de achterdeur nog open. Ik heb zelf 1 valse verzoening gehad en was totaal niet voorbereid maar dat ben ik nu wel. Er is hier alleen nog zo ver ik weet geen ander in het spel en merk nu alweer dat hij alweer veel onnodig contact zoekt bij mij, maar wat ik er mee moet zeg het maar. Succes bella

Hoop- 18-07-2021


Reageren:


Terug naar de vorige pagina >