BLOG


- donderdag 1 januari 1970

Reacties:

Dat klopt helaas wel Aaltje. Als je man in een MLC terecht komt geraak je niet alleen hem kwijt maar ook zoveel daarom heen. Het grote verdriet zit dan ook in het verlies van een groot deel van je leven. Alles wat je samen met hem hebt opgebouwd valt in één keer weg en dat beperkt zich niet alleen tot de relatie. Komt dan ook nog eens bij dat je meestal niet meer de jongste bent als je met de MLC van je man te maken krijgt en alles weer moeten opbouwen toch wel iets moeilijker wordt. Althans, zo ervaar ik het toch..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 01-04-2019

Hier nog een verslaafde aan deze site @daphne wat mij weer eens te meer duidelijk maakt dat ik er ook nog lang niet ben. De rouwcurve, ik heb het idee dat ik van alles door elkaar doe, het hele erge verdriet en de boosheid is denk ik wel geweest, maar bij tijd en wijle is het er nog steeds. Wat ik momenteel het lastigste is, dat onze gezamelijke 'vrienden' voor hem hebben gekozen, althans zo voelt het. Ze kiezen niet zeggen ze, maar ik hoor of zie niemand meer en de sm is met open armen ontvangen en dat doet pijn, heel veel pijn. Het voelt alsof ik zonder hem dus niet de moeite waard ben. Ik voel me aan alle kanten zo ontzettend afgewezen en weet in mijn hoofd dat ik zulke mensen niet als mijn vrienden wil, maar de knoop in mijn maag weet dat duidelijk nog niet. Gelukkig heb ik ook eigen vriendinnen en lieve zussen, maar het maakt me gewoon wel verdrietig, omdat ik niet alleen de liefde van mijn leven kwijt ben en mijn gezin, maar zo'n ontzettend groot deel van mijn leven. 01-01-2018 Aaltje

Aaltje- geplaatst: 01-04-2019

Als ik een bericht wil plaatsen moet ik helemaal naar beneden scrollen. Met zoveel postings is dit niet echt handig vind ik. Is er een andere manier. Zie ik iets over het hoofd? Ben ik de enige die dit lastig vind? Madelief 2012/2017

Madelief - geplaatst: 01-04-2019

Hier zat hij er al zeker 3-4 jaar eerder in denk ik. Met wat ik nu weet ... ik heb ook veel aan de site net omdat ik op die manier op mijn hoede ben. Ik denk dat ik zonder die info waarschijnlijk sneller overstag zou gaan.

2018 R- geplaatst: 01-04-2019

@ Daphne, In aanvulling op de post van Xanadu, zou ik eens googlen op de 5 stadia van rouw. Als je die -in soms willekeurige- volgorde hebt doorlopen ben je klaar voor een nieuw leven. Hoe ik nu tegen mijn scheiding aankijk is wezenlijk (compleet!) Anders dan 12 maanden geleden. De 5 stadia helpt je te bepalen wat je al hebt gedaan en wat je nog te wachten staat. Maar als je een stadium nog niet goed hebt afgesloten, zal je deze nogmaals doorlopen!

Cherry 2017- geplaatst: 01-04-2019

Die boosheid is nodig om uiteindelijk de volgende fase in te glijden...depressie. Bij iedereen verschillend hoelang die duurt. Ik merk dat het een af en aan gevoel is, heel soms kan ik zelfs nog boos zijn maar dat is echt zeldzaam nog. Ik bedoelde niet dat ik niet zeg dat een verzoening onmogelijk is R als een vrouw dat nog wil. Iedere man zat denk ik al eerder in de crises dan net voor de bom. Als ik terug denk denk ik dat mijn ex-man er zeker al 1 jaar inzat voor de bom. Wat ik bedoel dat spijt en ellendig voelen niet betekent dat hij eruit aan het komen is en ik merk bij het lezen dat sommigen al gauw staan te juichen als ze die gevoelens laten zien.Het lijstje wat hier op de site staat bij kansrijke verzoeningen is iets waar ik stellig in geloof. De SM moet al ver uit beeld zijn en niet omdat ze tegenvalt of het leven bij haar toch ook maar saai is om dan terug te komen bij jou. Inzicht hebben dat geluk niet door een ander komt maar in hemzelf ligt. Zelf perspectief...dat hebben ze nooit gehad en moeten ze leren, met een therapeut en wellicht zelfs met medicatie tegen de depressie Nou dan ben je wel even een poosje verder lijkt mij. En buitenom hem, wij als vrouwen moeten ook hiervan leren, zelfperspectief wat is onze rol in deze relatie geweest. Onze bindings/verlatingsangst dans die we gehad hebben, inzichten krijgen en verwerken van het trauma wat we opgelopen hebben en hoe zou je het voortaan nog in een relatie willen. Heeft allemaal heel veel tijd nodig.

Xanadu 2017- geplaatst: 31-03-2019

Ik merk wel dat die boosheid waar Xanadu het denk ik over heeft, dat ik die nu meemaak. Ik was in het begin zowat verdoofd, daarna enorm verdrietig en daarna kwam de boosheid en die zit er nu soms nog. Iets waarvoor ik enorm moet opletten om ze niet over hem uit te laten.

2018 R- geplaatst: 31-03-2019

Toch snap ik dat gezeur van ze niet echt. Ik kreeg net ook een enorm drama bericht. Als het dan allemaal zo erg is, waarom werken ze dan niet aan het terugkrijgen van hun relaties. Maar houden ze dat SM-etje zo close? (NB. Ik wil de mijne niet terug hoor. Ook al ben ik hartstikke in de rouw: er is veel te veel kapot gemaakt)

2019 Daphne - geplaatst: 31-03-2019

Xanadu, als ik terugkijk zit meneer al wat langer in replay zonder echt te vertrekken. Er zijn eerder vrouwen geweest waarmee het dan niet zo ver ging. Eea natuurlijk lastiger te duiden bij een open relatie. Ik zou zeggen nog een jaar eerder minstens. Maar goed dat zegt ook allemaal niet zoveel en de ene mlc is de andere niet. Ik heb in elk geval veel aan de site.

2018 R- geplaatst: 31-03-2019

Nee hoor Aapje even terugkomen op jouw bericht. daar ben je niet anders in dan anderen. Ook ik was buiten zinnen van woede en heb hem het huis uitgegooid met zn spullen erachteraan toen ik zijn affaire ontdekte. En de fase dat je het heel erg naar je toetrekt en denkt wat kan ik dan doen? Wat heb ik fout gedaan?... ken ik ook en de fase van medelijden nouuuuu die ken ik ook. Belachelijk achteraf. Hoezo medelijden. Doet tie van mij ook hoor,nog steeds tot de dag van vandaag laat hij zien door opmerkingen en gedrag dat hij zich ellendig en schuldig voelt. Dat zijn leven over is, dat hij niks meer heeft om voor te leven etc. Dat is geen teken dat ze uit de replay komen hoor.Maar dat is slachtoffer gedrag wat bij de replay hoort, het leven bij SM valt tegen en oh hij is zo zielig want ja jij leeft door het gaat beter met jou en dat mag niet.. Het duurt even voor je dat door hebt. Maar in de fases van rouwverwerking komt er uiteindelijk de echte boosheid wat je is aangedaan . Dat is een andere boosheid dan toen je het net ontdekte. Dat was een reactie waarbij je amygdala het overnam. Je reflex dus eigenlijk op een traumatische gebeurtenis. De boosheid die later komt is van andere orde. Als jij die nog niet gevoeld hebt Aapje ben je nog niet door je rouwverwerking heen, dat was wat ik geleerd heb van therapie. Ik werd maar niet boos namelijk, mijn fase verdriet en ongeloof duurde lang. Maar toen ik eenmaal bij boosheid kwam... nou dat was heftig!. De kans dat je die boosheid straks krijgt terwijl je met een volgende verzoening bezig bent is groot. Pas als allebei de partijen alles doorlopen hebben en elkaar los gelaten hebben, zou er nog een kans zijn op een echte verzoening. Maar dat wordt dan ook een hele nieuwe relatie. Dus R ik zou zeggen wees niet 1x op je hoede maar dubbel en laat je niet leiden door verhalen van verzoeningen. Als ik naar jouw jaartal van de bom kijk geloof ik er niet veel van dat hij uit een replay aan het komen is, maar dat is alleen maar mijn menig . Goed boek hè Cherry😉Wat vond je van het verhaal van de kip die iedere dag een gouden ei legde? Daar zit een prachtige les in, die neem ik mee voor de rest van mijn leven en nu vnl in mijn relatie met mijn kind.

Xanadu 2017- geplaatst: 31-03-2019

Ja, dat heb ik gelezen, ook de stukken hier op de site ivm vroege verzoeningen of hoe heette die blog ook weer. Daarom dat ik ook heel erg op mijn hoede ben. We zijn er nog lang niet. Maar het is al een stap(je) dat hij wel verantwoordelijkheid weer neemt en zijn depressieve gevoelens benoemt.

2018 R- geplaatst: 31-03-2019

@R, je hebt het boek wel gelezen he? Zolang dat ding in beeld is, is hij nog niet klaar voor een nieuw leven met jou. Wel fijn dat hij haar niet zo introduceert nog. Dat is echt knetterhard. Tegelijkertijd is het ook iets waar ik ook mijn hoofd over kan schudden (zo van: hoe onvolwassen kun je zijn)& soms zelfs om kan lachen vanwege de absurditeit. Hij laat daarmee goed zien dat hij niet iemand is die ik op een betekenisvolle manier nog in mijn leven wil. Ik zal dealen met de pijn en mijn gekwetste trots (die er ook is). En ik ga MIJN leven weer leiden.

2019 Daphne - geplaatst: 31-03-2019

Wat me vooral opviel is dat hij nu wel de verantwoordelijkheid neemt voor wat er gebeurd is en dat zag ik eerder niet. Maar goed ik blijf op mijn hoede.

2018 R- geplaatst: 31-03-2019

Die is nog in beeld ja. Ze wordt wel niet geïntroduceerd zoals jij beschrijft.

2018 R- geplaatst: 31-03-2019

@Sanne, dankjewel! Dat van die file is een mooi beeld ook.

2019 Daphne - geplaatst: 31-03-2019

@R, is de SM nog in beeld? De mijne zegt exact dit soort dingen, maar geeft tegelijkertijd de SM 'mijn plaats'. Zie ook een eerder berichtje van mij, van gisteren. (Grappig, terwijl ik schrijf 'mijn plaats' denk ik: was het wel echt MIJN plaats?....Ik denk dat gekwetste trots ook wel iets is dat meespeelt.)

2019 Daphne - geplaatst: 31-03-2019

@Daphne de acceptatie komt met de tijd ( als je je niet teveel verzet) tenminste. Ik zou dat niet teveel af willen dwingen. Wat mij wel hielp, en nog helpt, is me realiseren dat het leven niet te controleren is, dat anderen niet te controleren zijn en dat uiteindelijk niets hetzelfde blijft. En dat het uiteindelijk heilzame is om de andere weg te nemen en oog te gaan hebben voor de kansen die daar liggen. Ik las op een andere site ooit ook een omschrijving die ik mooi vond. Iemand schreef dat ze het zag alsof er een file was ontstaan op weg die ze naar haar bestemming wilde nemen. Ze kwam op die weg niet meer vooruit. Daarom ging ze van de weg af, zodra ze de kans zag, om een andere weg te nemen die wel vrij was en waarop ze weer lekker vooruit kwam.

November 2015 Sanne- geplaatst: 31-03-2019

@Daphne de acceptatie komt met de tijd ( als je je niet teveel verzet) tenminste. Ik zou dat niet teveel af willen dwingen. Wat mij wel hielp, en nog helpt, is me realiseren dat het leven niet te controleren is, dat anderen niet te controleren zijn en dat uiteindelijk niets hetzelfde blijft. En dat het uiteindelijk heilzame is om de andere weg te nemen en oog te gaan hebben voor de kansen die daar liggen. Ik las op een andere site ooit ook een omschrijving die ik mooi vond. Iemand schreef dat ze het zag alsof er een file was ontstaan op weg die ze naar haar bestemming wilde nemen. Ze kwam op die weg niet meer vooruit. Daarom ging ze van de weg af, zodra ze de kans zag, om een andere weg te nemen die wel vrij was en waarop ze weer lekker vooruit kwam.

November 2015 Sanne- geplaatst: 31-03-2019

Nou ik kreeg net bericht van meneer. Kort gezegd: hij voelt zich depressief, schuldig, ontgoocheld in zichzelf en verdrietig om hoe het gelopen is. Hij ziet geen toekomst meer en heeft niks meer om naartoe te leven zegt hij. En ja dat raakt me wel. Het is ook zo een ommezwaai met alles wat er eerder was ... dat ik me afvraag of dit misschien het dieptepunt is. Ik weet het niet. Toekomst moet het uitwijzen.

2018 R- geplaatst: 31-03-2019

Ja, de nieuwe situatie omarmen: dat is eigenlijk waar het om gaat. Wat fijn dat de reactie van je kinderen je daar een beetje bij helpt ook. Alleen hoe doe je dat he? Aanvaarden? Het is een heel (langdurig?) proces. En ook helemaal niet makkelijk omdat we dit helemaal niet hadden gewild. Ik las ergens dat je, om dit te kunnen proberen te doen dat je je kunt voorstellen dat je deze situatie 'gekozen' hebt. En vervolgens kun je dan bedenken waarom je ervoor hebt gekozen. Op die manier krijg je meer een gevoel van controle. Ik heb het geprobeerd en het is wel een interessant gedachtenexperiment, maar de lastige gevoelens (en de kapotte grammofoonplaat) blijven ook nog steeds.

2019 Daphne - geplaatst: 31-03-2019

Zelfreflectie is natuurlijk ook op ons van toepassing. Hoe accepteer je dat je geen invloed meer op hem hebt en kies je een andere weg. Hoe stop je de kapotte grammofoonplaat in je hoofd? Hoe accepteer je dat zijn invulling van vaderschap niet de jouwe is? Hoe probeer je te voorkomen dat je gaat overcompenseren? Hoe laat je je kinderen zien dat het mama er voor hen is en geen tijd verspilt aan wat papa allemaal niet doet? Hoe stop je ermee de mlc van hem te gebruiken om (nog) niet verder te gaan? Hoe kun je jezelf helpen om een andere route te kiezen? Hoe verschuif je de focus van je cirkel van betrokkenheid naar je cirkel van invloed ( Stephen Covey, 7 eigenschappen van leiderschap) Het zijn een paar kritische vragen die we aan onszelf kunnen stellen. Niet omdat het volledig aan ons ligt. Maar om de nieuwe situatie proberen te omarmen, zodat we verder kunnen. Ik worstel met het antwoord op die vragen. Soms wil ik vasthouden aan de pijn en het verdriet. Maar ik zie ook dat het niet goed voor mij en mijn kinderen is. Waarom, omdat ik een tijdje geleden naar de non verbale communicatie van mijn kinderen kon kijken, toen ik dichtklapte bij zijn bezoek. Dat opende mijn ogen, doordat ik toen verder kon kijken dan mijn eigen verdriet. Confronterend maar dat helpt om weer een stapje verder te komen...

Cherry 2017- geplaatst: 31-03-2019

Misschien ben ik dan toch wel een buitenisje want bij mij ging het anders. Het begon met volslagen verbijstering omdat hij ons van de ene op de andere dag totaal onverwacht verliet. Vanaf dat ik erachter kwam dat er een andere vrouw in het spel heerste er vooral veel woede. Hoe haalde hij het in hemelsnaam in zijn hoofd na alles wat wij samen hadden zijn eigen zoon en mij zo te bedriegen. Ik was klaar met hem, gooide al zijn spullen (tijdens de eerste valse verzoening) op straat en moest helemaal niks meer van hem weten. Later pas kwam het verdriet en ook de zelfverwijten. Ik gaf mezelf de schuld van de breuk, ik moest wel echt iets heel ergs fout hebben gedaan. Was ik het allemaal niet te vanzelfsprekend gaan vinden dat hij zo goed voor ons was, had ik hierdoor hem te weinig aandacht gegeven en te weinig liefde getoond? Op gegeven moment begon ik zelfs verschrikkelijk veel medelijden met hem te krijgen want hij moest zich wel heel ongelukkig en eenzaam daardoor gevoeld hebben.. Daarna wisselden door al de toestanden die we meemaakten al deze gevoelens sterk af. Sinds oktober twee jaar geleden begon ik stilaan zijn MLC beter te begrijpen en door het allemaal niet meer zo persoonlijk op te vatten kwam er niet alleen meer begrip voor de situatie maar ook voor hem. Niet dat ik het allemaal prima vond wat hij deed maar stond er meer bij stil waarom hij dat allemaal deed. Sindsdien werd de verstandhouding tussen ons ook stilaan beter en slinkten de verwijten heen en weer ook langzaam weg. Er waren nog wel af en toe flinke terugvallen dat we best verschrikkelijk boos op elkaar konden zijn maar dit werd steeds minder. Je kan het proces van de mlc’er niet veranderen maar mijn ervaring is dat je door je eigen gedrag zijn gedrag wel enigszins kan beînvloeden. Misschien gaat dit niet overal op maar bij ons werkt dit tenminste wel. Als ik rustig en beheerst blijf en me begripvol tegenover hem opstel wordt hij dat ook en dat geeft ons uiteindelijk beiden meer rust. Dit heeft echter heel veel tijd nodig want je moet eerst nog door zoveel fases heen. Mij lukte dit ook pas na een aantal jaren..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 31-03-2019

Ik ben trots op mezelf. Ik ben uit geweest vanavond. Ik had er geen zin in van tevoren, maar ik heb heerlijk gedanst. En ik heb nu echt al een beetje zin in mijn nieuwe leven. Ik ga het weer goed en leuk krijgen. Ja, er is pijn en er komt dus ook nog boosheid. Maar ik geloof dat er in mij en ons allemaal een onaantastbare kern is. En daarom komt het toch goed.

2019 Daphne - geplaatst: 31-03-2019

Ook ik maakte, maak de 'gekte'wat een Mlc teweegbrengt mee. Meer en meer vind ik terug vaste bodem maar wat de kinderen betreft in zo'n situaties is het toch ook allesbehalve simpel !!!Zoals hier ook vele voorbeelden blijken Dit maakt ook mij boos , gevoel van machteloosheid , ... Onze 10 jarige dochter kwam na een weekje papa vrijdagavond terug hierheen. Gisteren vertelde ze mij in de auto (haar favoriete plek om haar hart te luchten ) dat haar papa gezegd had dat hij deze zomer zal trouwen , ze had hem dat namelijk horen vertellen tegen zijn ouders , zus & aanverwanten tijdens de maaltijd volgend op de begrafenis van zijn tante .....is dat de manier waarop je het je kind 'vertelt'????? Niet te vatten. maart 2016

Arsaline- geplaatst: 31-03-2019

Wat is dit toch een heerlijke site! Die laatste postings toverden echt een lach op mijn gezicht, niet omdat ik onze situatie zo grappig vind maar omwille van de herkenbaarheid dat al die aparte gekke ervaringen met onze mlcers zo'n gelijklopende gevoelens bij ons allemaal oproepen. En over boosheid kan ik meespreken, ik denk dat ik nooit eerder zo vaak en zo fel boos geweest ben als het afgelopen anderhalf jaar. In mijn hoofd tolden de smerigste verwensingen rond op de meest onvoorspelbare momenten en nog soms, maar wel steeds minder. Maar volgens mij schuilt onder boosheid ook verdriet, alleen is het wat anders verpakt. En inderdaad, wij hebben alle recht om verdrietig en boos te zijn, maar wel proberen om dit niet te lang ons leven te laten beheersen. En dan dat gebrek aan zelfreflectie, ook zo herkenbaar. Laatst verweet mijn ex partner mij in een zeer boos berichtje dat "ik nooit eens naar mezelf kon kijken" en toen zakte mij de broek bijna af van pure verbijstering dat uitgerekend hij dit zo durfde te stellen. Prachtig staaltje projectie en helemaal vanuit de slachtofferrol. Die rol werkt bij mij nu trouwens averrechts, ik wordt er alleen maar boos of apathisch van want ook al meent iemand dat hij al dan niet (deels) terecht slachtoffer is van alles en iedereen en de hele wereld, dan nog is dat geen vrijbrief om andere slachtoffers te maken. En dat is precies wat die mlcers met hun zieke brein doen. Lieve lotgenoten, bedankt dat jullie mijn pad kruisten, door jullie ervaringen te delen brengen jullie vaak meer lichtheid in mijn bestaan.

Sept.2017Kopop- geplaatst: 30-03-2019

Ja Daphne dat is hard, de manier waarop zij zomaar het keven oppakken en jij opzij geschoven wordt. Bedenk dat het een schijnwereld is waar je naar kijkt. Je boosheid ja bij mij duurde die fase ook best wel lang San en wat je zegt je kan er niks mee. Dat vond ik het meest frustrerend van alles. Ik heb in die fase geleerd te schijven en die brieven naar hem waren zo vreselijk vol woede . Ook naar haar trouwens . Uiteraard niet sturen . Maar schrijven hardop voorlezen en daarna heb ik ze verbrand. Zo vaak doen als je wilt. Er valt een last Van je af. Op een bepaald moment ben je dat voorbij en dan komt de depressie ... dat je weet dat het onomkeerbaar is. Ergens begint daar de acceptatie, afscheid van het leven wat je ooit had en uiteindelijk loslaten . I’m allmost there🙏

Xanadu 2017- geplaatst: 30-03-2019

En over boosheid gesproken: ik zou toch eigenlijk ook wel boos moeten worden dat hij mij nu gewoon overal 'vervangt'. Zij wordt nu volledig geïntroduceerd bij gemeenschappelijke vrienden en zijn familie. En ik houd een marginale rol over op het terrein dat we eerst samen deelden. Gelukkig heb ik ook eigen mensen. Maar het is heel hard en pijnlijk. Het lullige is dat ik dat nog steeds had kunnen hebben als ik niet de knoop had doorgehakt voor ons. Maar ja, je kunt toch niet vanwege wat er om hem heen is bij zo iemand blijven? Het is wel heel erg dat je zo snel zo veel meer ook nog verliest. Het voelt als een soort sociale uitsluiting. Zomaar.

2019 Daphne - geplaatst: 30-03-2019

Oh, komt grote boosheid nog? Dat vind ik wel balen eigenlijk. Want ik kan me dan wel voorstellen dat ik verzengd zal worden door woede. En dat kan dan nergens heen natuurlijk.

2019 Daphne - geplaatst: 30-03-2019

@Dapnhe, zeer herkenbaar dat je nu ( nog) geen boosheid voelt. Ik voelde in die eerste maanden na de bom ook nog niet echt boosheid, dat wou ik ook niet...., ik wou alleen mijn gezin terug, mijn oude leven terug en ik voelde heel veel verdriet, angst en verslagenheid en verlatenheid. Nu, alweer bijna 9 maanden verder ( de tijd gaat gewoon door), voel ik veel meer die boosheid ( met daaronder nog een laag verdriet), maar de boosheid overheerst. De MLC-er heeft zijn fases waar hij doorheen gaat, maar de achterblijver gaat ook door fases heen. En boosheid is in mijn ogen gewoon ook weer een fase waar ik doorheen moet komen. Maar ook daar kom ik wel weer doorheen. Het is alleen denk ik wel een lange fase, maar toch ook wel een normale en een nodige fase....., want hoe je het ook went of keert......., alles wat zo’n man je aandoet, dat is ook om boos op te worden. En dat mag ook! Het is alleen aan jezelf hoe lang je in die boosheid blijft hangen. Want van boos blijven wordt je uiteindelijk zelf niet gelukkig én dat is toch wel wat er op mijn wenslijst staat: weer gelukkig worden!!!

San juli 2018- geplaatst: 30-03-2019

Boosheid herken ik wel. Niet naar zichzelf willen kijken bij hem ook. Daar zie ik nu wat verandering ... we’ll see.

2018 R- geplaatst: 30-03-2019

Ik denk dat dat klopt Cherry. Die van mij heeft dan wel zijn excuses aangeboden, maar echt naar zichzelf kijken doet hij volgens mij nog steeds niet. Soms vraag ik me wel af of dat niet gewoon "man-eigen" is, of typisch iets voor iemand in MLC.

Juni2018 Janelma- geplaatst: 30-03-2019

Wat Cherry zegt klopt 100% hij moet ergens zn ellende en agressie kwijt zolang jij naar die verhalen luistert en gesprekken met hem aangaat kan hij dat lekker kwijt bij jou en kan hij daar mooi weer spelen! Je boosheid komt nog Daphne... ik voelde in het begin ook alleen maar verdriet . Boosheid is een fase waar je doorheen moet om te verwerken.

Xanadu 2017- geplaatst: 30-03-2019

Excuus voor de zinnen die niet lopen.

Cherry 2017- geplaatst: 30-03-2019

@ Daphne, Mijn geloof is dat je de sm alleen maar beter in het zadel helpt, door in contact te blijven met je mklcer. Waarom? Omdat hij bij jou zijn irritante gedrag/kwijt kan, zodat hij bij de sm het prins op het witte paard kan zijn. Als hij zijn frustratie niet meer door jou wordt opgepikt, gaat de sm ook die kant van hem leren kennen.... Een verzoening met mijn mlcer is geen wens meer van mij. Ik ambieer die dangerous liasons niet. Liefde is voor mij geen spel en zeker niet zo een spel.

Cherry 2017- geplaatst: 30-03-2019

Geen zelfreflectie: dat is wel een interessante notie. De mijne deed alsof hij het wel had, maar had het niet. Ik irriteerde me daar in de gewone relatie mateloos aan. Want er was geen gesprek met hem te voeren over hoe hij zich voelde. En hij was altijd bezig. Er moest ook altijd afleiding of geluid zijn. Hij leek bang voor stilte. Hij wist wel wat hij wilde en wat hij van dingen vond (hij had overal een mening over, zoals bijvoorbeeld ook over mijn gevoelens)........Ik wil ook nog iets schrijven over 'vergeving'. In het gastenboek gaat het daarover. Ik voel me volgens mij niet eens echt boos op hem (behalve als ik geconfronteerd word met zijn laffe ontwijkingen, zijn slkachtofferschap en zijn continue verdraaiing van de feiten en werkelijkheid). Ik zie alleen maar de vernietiging en de brokken die het mij nu heel lastig maken. Ik ben misschien eerder gekwetst en bang dan boos? Verdrietig ben ik ook regelmatig overigens. Wel voel ik boosheid op de SM (een zeer egoïstisch en onethisch persoon is dat: ik hoop dat ze nog iets van zijn lelijke kant gaat ervaren). Dus ergens ben ik ook boos op hem waarschijnlijk. Maar dat voelt niet zo. Misschien ook wel omdat ik, toen ik het werd (op een zeldzaam moment dat hij het terecht vond) alleen maar stuitte op zijn slachtofferschap. Mijn woede verdampte.

2019 Daphne - geplaatst: 30-03-2019

@Daphne, Wat ik er over gelezen heb is dat mannen die vatbaar zijn voor een mlc, nauwelijks aan zelfreflectie doen. Ze zijn niet nieuwgieeig naar hun psyche en zijn wars van psychische hulpverlening in welke vorm dan ook. Ze staan nl. Volgens zichzelf stevig in hun schoenen, totdat... de mlc om de hoek komt kijken. Ze belanden in een vrije val en kunnen niet bijsturen, omdat ze het nooit hebben geleerd. Ze begrijpen zichzelf niet omdat ze nooit aan introspectie hebben gedaan. Andere mannen doe dit wel en maken geen of minder brokken.

Cherry 2017- geplaatst: 30-03-2019

@Daphne, mijn huisarts noemde het destijds een typisch gevalletje testosteron. Als mannen ouder worden kan het testosteron gehalte dalen waardoor allerlei klachten kunnen instaan. Depressiviteit is er alvast één van. Goochel daar maar eens naar..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 30-03-2019

Hallo allen, ik lijk wel verslaafd aan deze site. Maar ook dat gun ik mezelf maar even. Beter dan een SM zoeken:) :).....Al zou dat bij mij niet eens werken. Ik kan een ander persoon niet zo idealiseren. Zelfs als ik verliefd ben niet.......Maar goed, ik heb een andere vraag die me bezig houdt en dat is een biologisch perspectief. Het valt me op dat de MLC vooral benaderd wordt als iets dat te maken heeft met identiteit/ achterliggende depressie problematiek. Kan het echter niet zo zijn dat die mannetjes door de biologie worden gestuwd om nog wat zaadjes te gaan verspreiden? En dat juist de persoonlijkheidsstructuur van bepaalde mannen (als ze een zwakkere identiteit) ervoor zorgt dat deze doorslaan. Maar dat andere mannen (met een sterkere persoonlijkheid) hier wel tegen bestand blijken? Dat die door wat relatief kleine wijzigingen in hun leven het wel redden? Ik ben erg benieuwd naar een serieus biologisch perspectief. Ik ben net nog niet tegengekomen.

2019 Daphne- geplaatst: 30-03-2019

Een late reactie voor @Coni......ook hier zocht vader, geheel onverwacht na 2 jaar, weer contact met zijn dochter. Heel toevallig ook op haar verjaardag. Persoonlijk denk ik, dat juist die dag de aangelegenheid is? Hoe het contact verder verloopt zul je echt aan vader en dochter moeten over laten. Respecteren en accepteren in hun beider doen en laten.....ze zullen hierin zelf de weg moeten vinden. Geloof me...voor ons als moeder, is dit heel moeilijk, juist omdat wij er net even op een andere manier tegenaan kijken. Zo ook vandaag hier....ex vraagt of dochter wat wil gaan doen......meid enthousiast (contact zit hier al wat langer in herstel) leuk...ze gaan nu samen mudgetgolfen maarrrrr hij moet rond 1 uur weer weg, andere afspraken! Mijn gedachten? Verdomme dat gehaast....ff 2 uurtjes de goeie daddy uithangen en dan is het weer klaar voor een geruime tijd! Maar aan de andere kant denk ik ook: mijn meid heeft weer eventjes haar vader en dat doet haar goed! Coni, ook hierin zul je aan de zijlijn moeten blijven, de relatie tussen vader en dochter zal heel anders zijn dan tussen jou en jouw dochter. Wees die steunpilaar mits nodig, verder kun je niks, helaas. Ik vind dat jouw meisje heel volwassen reageerd....dit is haar keus nu, ze doet het goed. Het is voor de kinderen net zo onbegrijpelijk als voor ons, ook zij voelen en zoeken.

2010 gewoon ik- geplaatst: 30-03-2019

@Aaltje, wat kan er toch een hoop veranderen in een korte tijd hè? Zo goed dat je voor jezelf en je kinderen bent opgekomen! Volgens mij is dat ook het enige juiste wat je kan doen! Wil je ooit weer een gewoon en normaal leven gaan leiden. Wij gaan binnenkort weer een mediation gesprek hebben ( de 2e), ik ben echt van plan om de dingen gewoon nu maar af te ronden, dingen op papier krijgen en al mijn emoties even in te houden en het zakelijk houden. Het verdriet en de pijn..., dat komt toch elke keer weer terug, maar dat hou ik voor mezelf ( voor zover dat gaat), dat gaat ook weer voorbij, dat weet ik inmiddels wel. Ik zie het allang niet meer zo zwart in als aan het begin....., ik zie een fijne toekomst voor me, en voor mijn zoon. Daar werk ik hard aan en dat gaat gebeuren ook! Daar ben ik van overtuigd. Hij met zijn MLC...., hij gaat zijn gang maar. Ik volg mijn pad en merk dat ik daar steeds beter in wordt! Vallen maar ALTIJD weer opstaan!! Sterkte met de dip-periodes......., die gaan gelukkig altijd weer weg!! En dan gaat de zon weer schijnen........ Fijn weekend! ☀️

San juli 2018- geplaatst: 29-03-2019

@Daphne...., precies dat had ik een tijdje geleden ook: bij het uitgaan kwam ik een man tegen..., een leuke man, met behoorlijk wat bagage, maar die man man toonde even zoveel interese in me..., zat maar naar me te kijken en een tijd later hebben we gewoon even lekker gepraat. Het voelde gewoon heel goed om weer de interesse te krijgen, een man die je vragen stelt, die dingen van je wil weten......, gewoon omdat jij jij bent. Ik vond het in elk geval een verademing....., dat gewoon kunnen praten met een man..., die je “ziet”........ Heel fijn...., en niet dat ik gelijk maar ook echt iets wil van hem, of wat dan ook. Het feit, “ gezien” te worden als vrouw en daarbij het gevoel krijgen dat je toch nog niet helemaal uit de markt ligt.....= gewoon fijn! Goed voor je eigenwaarde en je zelfvertrouwen! En ik weet heus wel dat dingen als eigenwaarde en zelfvertrouwen dingen zijn die je niet uit een ander kan halen..... Maar er gewoon een fijn gevoel van krijgen is toch leuk!! Ook wel weer eens lekker toch? Er is meer tussen hemel en aarde dan die ellende waar we in zitten......, er zijn gelukkig ook nog fijne en mooie dingen! Het wordt heerlijk weer dit weekend! Ik ga zo lekker met een vriendin op pad..... en alle MLC -shit....., dat kan allemaal na het weekend wel weer..... fijn weekend!! ☀️☀️

San juli 2018- geplaatst: 29-03-2019

Wat een indrukwekkend en inspirerend verhaal, Aaltje. Hier put ik moed uit voor de toekomst----------------------------en @Aapje, hahahaha, ik ga niet zomaar de eerste de beste omarmen hoor. Ik moet daar werkelijk niet aan denken. Eerst een goede relatie met mezelf opbouwen... Wel gaf het gesprekje me even de realisatie 'Ik verdiende zoveel meer en beter dan wat meneer MLC me gaf'. Het gesprekje heeft me een klein beetje geholpen om een klein beetje meer afstand te scheppen.

2019 Daphne - geplaatst: 29-03-2019

Ik lees nog steeds mee, post heel weinig omdat dat helaas met mijn mobiel op de een of andere manier niet gaat. Leef wel mee met jullie allemaal ♥ Hier nu 15 maanden na de bom en hoorde mezelf vorige week voor het eerst 'goed' zeggen toen iemand vroeg hoe het met me ging. Later thuis ging ik daar pas over nadenken, maar eigenlijk gaat het ook best goed. We zijn inmiddels verhuisd en hebben alledrie ons plekje wel gevonden. Zoon (15) heeft het contact met zijn vader verbroken en gek genoeg gaat het sindsdien beter met hem, niet de makkelijkste weg met een vader die nog in hetzelfde dorp woont en die je ook bij de plaatselijke voetbalclub tegenkomt, maar voor hem voorlopig de beste keus en de toekomst zal uitwijzen hoe dit gaat lopen. Met dochter gaat het ook goed, al heeft ze het soms behoorlijk moeilijk met een vader die het nu toch echt wel tijd vind dat ze die andere vrouw gaat ontmoeten en daar behoorlijk op hamert als ze de weekenden daar is en daardoor soms behoorlijk overstuur thuiskomt, omdat papa zegt 'je bent zeker bang dat mama en broer boos worden' en dan kan ik alleen maar denken 'kerel je begrijpt het zo niet! En dan ik, als ik kijk naar waar ik nu sta heb ik al zoveel gewonnen, maar ik realiseer me ook dat ik nog maar aan het begin sta. Gister weer een appje, mlc'er had bedacht dat hij nog graag iets wilde hebben en wanneer het opgepikt kon worden, scheiding is begin februari al helemaal afrond en BAM, een appje en ik ben weer totaal van de wap! En daar word ik dan zo boos van op mezelf, dat ik hem dus toch nog zoveel macht over me geef dat ik daardoor de hele dag van slag ben, (niet dat hij dat weet natuurlijk) is dit herkenbaar? Ik heb overigens netjes terug geappt dat hij een jaar en heel veel mediator gesprekken de tijd heeft gehad en dat we het nu niet meer over de spullen gaan hebben. Wat ons mediation traject betreft, ik zou het geloof ik nooit meer zo doen. De man die in het begin van het jaar nog zei dat hij ons niet onverzorgd achterliet was 9 maanden later compleet van de aardbodem verdwenen, ik heb daar 6 gesprekken als een verslagen vogeltje gezeten, totdat ik dacht 'ik moet voor mezelf en mijn kinderen op gaan komen' Ik had het idee dat de mediator ook meer zijn kant koos, maar dit kan ook mijn eigen gevoel geweest zijn. Ik heb het op het laatst gewoon hard gespeeld, mijn eisen op tafel gegooid en als hij niet wilde dat ik dan een advocaat ging bellen. Er waren al 6 gesprekken geweest en we kwamen geen stap verder, ik kwam daar altijd totaal kapot, lamgeslagen een leeggezogen vandaan, durfde niet teveel te eisen, bang dat hij me zou zien als een bitch of een geldwolf, totdat ik me realiseerde dat dat er niks toe zou doen, dat het niet uit zou maken, hij wilde me toch niet terug. Op dat moment heb ik voor mezelf en mijn kinderen gekozen, de tranen kwamen in de auto op weg naar huis, maar niet meer daar waar hij ze zag. Ik heb in een jaar tijd, mijn grote liefde verloren, een baan gezocht, een huis voor ons drieeën gevonden, een scheiding afgerond en een heleboel 'vrienden' verloren maar ook gevonden, wat een hel van een jaar was dat, maar als ik terug kijk, zie ik de stappen die ik gemaakt heb en gaat het al zoveel beter. Heb ik zelfs al een klein beetje vertrouwen in de toekomst en natuurlijk heb ik nog steeds klote dagen en doet het op momenten nog steeds zo heel veel pijn, vermijd ik alles waar hij is en wat met hem te maken heeft, maar voor mij werkt het zo even het beste. Het komt goed dat weet ik zeker, met een ieder van ons hier, ook al geloven we het zelf soms nog niet. Wees trots op elke nieuwe dag die je weer doorgekomen bent en die dag is weer een stapje dichter bij je nieuwe toekomst en die wordt beter, daar heb ik inmiddels al een klein stukje van mogen ervaren, 2 stappen vooruit en misschien 3 terug, maar daarna altijd weer vooruit! X 01-01-2018 Aaltje

Aaltje- geplaatst: 29-03-2019

Nou Daphne, het is toch wel heel duidelijk wat je tracht uit te leggen. Maar is het niet altijd zo dat iedere man bij de eerste ontmoeting zijn beste kant laat zien? Het is ook logisch als je al zo’n lange tijd geen affectie of aandacht meer gekregen hebt dat je de eerste en beste die aardig tegen je doet haast zou omarmen. Maar ik denk dat we toch allemaal nu wel weten dat schijn heel erg kan bedriegen en je nooit echt weet wat er diep vanbinnen bij iemand soms schuilt. Op een bepaalde leeftijd heeft iedereen wel een rugzakje bij, de ene wat groter dan de andere maar toch..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 29-03-2019

Argghhh.. En nu zou ik willen dat er een edit-functie op mijn post zat. Het is wel erg van de hak op de tak....

2019 Daphne - geplaatst: 29-03-2019

Ja, door de manier waarop dit gaat (bedrogen en belogen worden: in je vertrouwen aangetast worden), houdt het je per definitie heel erg bezig. Ik sprak vandaag iemand die ook zoiets had meegemaakt. Heel nuchter zei ze: eigenlijk was het voor mij meteen helder; ik kan het toch niet winnen van een nieuw iemand. Dus daarmee was het 'makkelijker' voor mij om te accepteren. Interessant. Ik zei zoiets nog tegen mijn Mlc-er eind vorig jaar. Hij zei toen: jawel hoor, jij kunt het wel winnen. Want ik zoek ook bestendigheid. Weet je dat ik toen dacht: fuck jou. Daar ga ik niet voor. Voor een man die (opeens) zo tegen me aan kijkt. Desondanks mis ik de man van voor de crisis wel hoor. Ook al moet ik tegelijkertijd zeggen dat ik vanavond per ongeluk (per ongeluk omdat ik verre van open sta voor mannen nu) sprak met een aardige man bij het uitgaan. Ik dacht bij mezelf: tjonge, wat fijn om 'gewoon' met een man te spreken. Iemand die luistert en het leuk vindt wat ik zeg. Geen idee wie hij was en ik ga hem nooit meer ziek waarschijnlijk, maar dit was iets heel kleins en normaals waarna ik opeens dacht: wat kwam ik toch veel te kort al 1,5 jaar lang.

2019 Daphne - geplaatst: 29-03-2019

De Bom viel een jaar geleden. Ik doe mijn uiterste best en ga verder met mijn leven. Ik zit er zeker wel nog heel hard mee. Net vandaag zie ik De SM stappen op straat. Het is alsof ik getest wordt op wat ik mentaal en emotioneel aankan. Ze liep alleen op weg naar haar huis. De kans dat ik ze tegenkom is steeds groot en dat schrikt mij steeds af. Vooral hen samen.. Gelukkig was ze alleen. Ik werd opnieuw gedonfronteerd met dat dit werkelijk aan de hand is en dat ze een bestaand fysiek persoon is. De gedachten gaan weer verder dan ik ze wil laten gaan: misschien houdt hij echt van haar, is dit wel een MLC? Enzovoort. Maar dan klopt er iets niet, waarom kon hij dat dan gewoon niet zeggen, verlaat je iemand van de ene dag op de andere zonder iets van problemen aan te geven? Dan zeg je niet dat je verlied bent op beiden, dat je niet weet wat je wilt, dat je je rationaliteit voelt wegvallen, dat je niet meer van mij houdt maar dat hij wel denkt dat we ooit terug samen komen, enzovoort, alles klopt aan het plaatje. Maar goed, ik zag ze niet samen en weet zelfs niet zeker of ze uberhaupt nog samen zijn. Iemand die mij zo behandelt wil ik ook helemaal niet in mijn leven. En toch is het terug iets dat mij weer even doet wankelen :( je zou denken: na een jaar kan je dat wel achter je laten, Maar in gelijk welke situatie, of je nu nog houdt van die persoon of niet, of die een mlc heeft of niet, is bedrogen worden toch iets enorm zwaar om te verwerken.

2018 Anoniem- geplaatst: 28-03-2019

Gisteravond een gesprek met mijn MLC-er gehad. En voor het eerst heeft hij (denk ik) gemeend zijn excuses aangeboden. Zonder te bagatelliseren. Hij heeft wel vaker "sorry" gezegd, maar dan kwam er steeds achteraan: "het verdient niet de schoonheidsprijs". Dat vond ik toch zo'n dooddoener iedere keer! Dan kwam het op mij niet gemeend over. Hij vertelde dat hij wel wat heeft aan de gesprekken met de psycholoog. Verder vertelt hij daar niets over, dat hoeft op zich ook niet, want we zijn natuurlijk niet meer getrouwd. Wel blijf ik me afvragen of hij wel goed naar zijn aandeel in het mislukken van onze relatie kijkt. Het gaat nog veel over de dingen die ik niet goed heb gedaan. Ik ben me wel bewust van dingen die ik inderdaad anders had moeten doen, maar als je vanaf je 16e al zo meegezogen wordt in een relatie met een persoon met een behoorlijke rugzak, dan pas je je aan en kun je jezelf ook niet goed ontwikkelen. Een harde leerschool zo'n MLC... Ik leer elke dag weer wat bij, over mezelf, over hoe ik op dingen reageer, over wat voor invloed dat weer op anderen heeft. Maar vooral dat ik mag zijn wie ik ben, dat ik me niet altijd aan hoef te passen aan een ander. Maar vooral leer ik dat ik in dit hele proces niet meer moet kijken naar wat hij allemaal doet of heeft gedaan. Ik laat hem los, ik ga er alleen met mijn kinderen voor! We maken er wat moois van. Het leven is te kort en te mooi om steeds stil te staan bij wat is geweest. Ik wil dat ook niet langer, alleen maar denken: wat als... Dit is nu mijn werkelijkheid, leven in het hier en nu. Niet wat is geweest en niet wat er nog komt, want dat weet ik nu niet, dus hoef ik daar ook nog niet over na te denken. Ik leef nu en ik maak er een mooie dag van! Fijne dag allemaal!

juni2018 Janelma- geplaatst: 28-03-2019

Ja, die Midlife crisis...Ik zat nog te denken: gebrek van mannen en mensen wordt hier allemaal gecombineerd in 1 crisis.

2019 Daphne - geplaatst: 28-03-2019

Laat meneer in zn sop gaar koken. Hoe moeilijk ook,het heeft echt geen nut om gesprekken aan te gaan over het hoe wat en waarom. Het frustreert jou en je wordt weer 10 stappen terug gegooid. Deze houding die hij nu heeft? Aandacht trekken als een klein kind. Ik heb ergens gelezen dat ze zich kunnen gedragen als een 3,6.12 of 16 jarige in een dag tijd. Dus zal wel zn opstandige kleuter gedrag zijn moet je maar denken. Gewoon AGS toepassen en weer verder werken aan je herstel.

Xanadu 2017- geplaatst: 27-03-2019

Thanx! Meneer is wel stikbeledigd (en laat dat duidelijk bkijken) nu ik die grens heb gesteld. Helaas ben ik daar dan toch wel weer een beetje door van slag. Maar goed. Ik houd hier wel aan vast.

2019 Daphne - geplaatst: 27-03-2019

Daphne, stel nog dat dat ooit zou gebeuren, dan zal hij op dat moment waarschijnlijk uit zijn MLC zijn en klopt er van die brief niks meer. Ze herschrijven de waarheid in een MLC he ...

2018 R- geplaatst: 27-03-2019

Heel sterk Daphne!

Cherry 2017- geplaatst: 27-03-2019

Ja die zelfrechtvaardiging...ik had pasgeleden toch nog wat appjes gestuurd naar hem. Heb ik wat meer last van nadat ik hem heb gezien...Ik had een soort vertwijfelde uitroep (hoe KUN je met zo iemand samen zijn nu? Iemand die je normaal gesproken toch niet als serieuze partner zou zien???) In reactie daarop is hij schijnbaar een uitgebreide brief aan mij gaan schrijven met beschrijvingen over hoe hij zich al jaren en jaren voelde. Tja ja, dat zegt genoeg. Overigens heb ik aangegeven dat ik de brief niet wil lezen. Ik zei: mochten we ooit in de toekomst weer samen verder willen (NB. Never ever hoor, maar goed), dan zouden we eens kunnen kijken naar hoe jij je jaren lang voelde in de relatie. Nu is niet het moment. Het voelde als een mini overwinning op mezelf het zo in te steken. Ik ben uit de interactie gestapt.

2019 Daphne - geplaatst: 27-03-2019

Ik heb ook meteen die site opgezocht, wel leuk gedaan zo per onderwerp je raakt niet uitgeklikt met een ex man die MLC’r is😂. Ik las dat ze diep van binnen gigantische spijt hebben over hun bedrog en overspel maar zelfs in therapie zullen ze zichzelf blijven vergoeilijken. Nou weer een eyeopener verder zullen we maar zeggen

Xanadu 2017- geplaatst: 27-03-2019

Natuurlijk! Ik las dat de mlcer zijn problemen ontvlucht door zijn relatie/gezin in de steek te laten. Maar dat hij zijn problemen niet achterlaat maar met zich meeneemt😁. Vraag me niet waarom, maar ik zag hem al rennen, met zijn problemen in zijn kielzog. Gelukkig kan ik er af en toe al om lachen.

Cherry 2017- geplaatst: 27-03-2019

@Daphne, komt goed! 😉

San juli 2018- geplaatst: 27-03-2019

En @San en Cherry, vooral ook af en toe hier nog wat plaatsen hoor. Want daar hebben anderen ook wat aan!!!

2019 Daphne- geplaatst: 26-03-2019

@Madelief en Xanadu, Dankjulliewel! Ik had net een heel bericht gemaakt, maar die is verdwenen. Ik probeer het later nog weer eens. Maar de kern was: in mijn geval zal er nooit meer een weg terug zijn naar hem. Want hij heeft EN een MLC EN een persoonlijkheidsstoornis (die best redelijk onder controle was en waar best veel moois tegenover stond). Maar de combi is nu een match made in hell.

2019 Daphne- geplaatst: 26-03-2019

@Cherry, ja, doen we. Ik mail je snel. Groetjes!

San juli 2018- geplaatst: 26-03-2019

Dag San, Vind je het goed om rechtstreeks met elkaar te mailen? Ook jij zit in ongeveer dezelfde fase als ik. Je kunt mij bereiken via: cherryin2017@gmail.com

Cherry 2017- geplaatst: 26-03-2019

Daphne, voorlopig hoef je daar ook niet over te denken. Een verzoening zou zo ver in de toekomst liggen, je weet niet wat je dan voelt en hoever je zelf gegroeid bent. Hoe je er dan tegenaan kijkt. Focus je gewoon op het verwerken van je eigen verdriet en hoe je zelf er weer sterker uitkomt. De toekomst zie je dan wel weer. Alles is nog rauw en vers, ik weet nog.. je valt van de ene emotie in de anders en hij gaat straks ook weer veranderen waardoor je moet oppassen dat je weer geen hoop krijgt. Het echte afscheid nemen van binnen in je hart.. dat duurt nog wel even. Stick to the plan girl dacht ik vaak, herstellen en op jezelf focussen💪

Xanadu 2017- geplaatst: 26-03-2019

Even een vraag. Om een posting te doen scroll ik helemaal naar beneden om bericht te plaatsen. Kan dit makkelijker? Het is namelijk een hele lange rij berichten inmiddels. Daphne, dat had ik ook eerst heel sterk. Over de relatie beginnen met hem. Het is lijkt mij logisch. Het is zo raar dat dat de man waar je eerst mee kon praten nu zo totaal afgesloten en afwerend is. En ja dat vertrouwde gevoel gaat niet van de ene op de andere dag over, omdat hij 'besloten' heeft dat hij dat wel kan. Ik heb hem nu sinds juli 2018 niet meer gezien. Afstand (letterlijk) maakt het los maak proces relatief makkelijker. Maar de pijn kan intens zijn bij vlagen. Het is bij mij nu duidelijk dat het ook te maken heeft met mijn kindertijd. Daarnaast is er een peptische verslaving ontstaan door het steeds wegduwen en dan weer aantrekken dat hij deed in 2017. Soms kreeg ik weer gevoel dat we het gingen redden, maar achteraf gezien was er niets te redden. Op zijn mlc heb ik geen vat. Verder was er al een valse verzoening in 2013. Toen wist ik nog niet dat hij een mlc had. D.w.z. ik wist de inpact daarvan niet. Zoals zoveel mensen zag ik het luchtig. Nee, ik wil hem ook niet terug. Inmiddels heb ik mensen leren kennen die beter bij mij passen. Mijn leven met hem draaide enkel nog om de relatie en ' hoe het met hem ging '. En hij zal precies het omgekeerde zeggen...dus...ontdek ik nu mijzelf en door de blootlegging van mijn kinderpijn groei ik in zelfcompassie en zelfaanvaarding. Dat is eigenlijk winst. Sterkte Daphne, die verlatenheid pijn is een killer...toch elke keer een stukje ... verdriet mag er toch zeker zijn ...het is dapper van ons dat wij zo onze gevoelens aandurven...daar hoeft men zich zeker niet voor schamen. Iets dat mijn ex niet kan. Hoe is dat dan? Leven zonder kennis van je gevoelens te hebben? Hij heeft bevestiging van anderen nodig. Ik kan mijzelf bevestigen nu ik mijninnerlijk kind omarm en haar heb beloofd om haar nooit meer in de steek te laten. Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 26-03-2019

Ze hebben een luchtbel van leugens gemaakt en hij geloofd ze zelf dat weet ik zeker. Het is even onrustig bij ons door de draai de hij nu gemaakt heeft. Maar we laten het op ons af komen. Hij heeft zeker schuldgevoel spijt en daar was hij al niet goed in als hij mensen teleurstelde. Dus dat zal nu niet anders zijn. Maa daar mot hij zich overheen zetten niet ik. Mijn dochter denkt dat dit weer een bevlieging is en legt de bal terug bij hem. Wil hij contact laat hij het maar zien. En gelijk heeft ze. Het blijft een lastig proces maar dat het ons goed gaat maakt het voor hem moeilijker. Dat weet ik wel

Coni nov 2015- geplaatst: 26-03-2019

Toch nu best wel wat verhalen van mensen die willen herproberen. Dat ga ik niet doen. Er is te veel schade....Vanavond zag ik hem. Ik kan het hoe dan ook toch nog steeds niet laten om over de situatie te beginnen. Maar er is wat verschil. Ik voel heel heel langzaam wat meer afstand. Hij lijkt iets minder vat op me te hebben. Ik word nog steeds dodelijk verdrietig van het verlaten-zijn. Maar er zijn kleine stapjes richting meer afstand en wat minder verwarring. Ik schrik nu ook minder van het gevoel van vertrouwdheid. Het is een gegeven. Maar ik hoef er niks mee. Het is verwonderingwekkend hoe sterk dat is. Maar dat andere is er ook. En weegt uiteindelijk toch zwaarder.

2019 Daphne - geplaatst: 25-03-2019

@ Aapje, het is heel lastig uit te leggen. Ik ken hem door en door en merk dat nu hij uit die fantasie is het voor hem bijna niet mogelijk is om te liegen omdat dat dan zou inhouden dat hij tegen zichzelf liegt! Dus niet eens zo zeer voor mij maar vooral voor zichzelf wil hij eerlijk zijn omdat hij nu ondervonden heeft dat als hij dat niet is hij alleen maar ongelukkiger wordt. En dan maakt het ook niet uit of dat bij mij is of bij een ander. Dat is het grote verschil dat ik nu merk, hij is meer bezig om zichzelf te vinden en te zijn wie hij eigenlijk is. Maar dat wel graag met mij wil doen. Hij is nu meer zelfverzekerd en is bezig met zichzelf 'leuk' te vinden, zichzelf te accepteren. Het liegen is niet meer nodig, alles ligt op tafel......

Wil aug 2017- geplaatst: 25-03-2019

Aapje, ik denk als je dat beschouwt als symptoom van de MLC dat je er dan ook van uit gaat als de MLC voorbij is dat dit ook verdwijnt. Even simplistisch gesteld ... want ik denk dat het in de praktijk wel nog wat moeilijker ligt.

2018 R- geplaatst: 25-03-2019

Dat vind ik het engste, Wil, dat ze hun leugens zelfs niet meer als leugens zien. Hoe lukt jou dat om zo iemand nog te kunnen vertrouwen? Zou jij kunnen omschrijven aan wat jij voelt/merkt dat hij nu wel eerlijk tegen je is?

dec 2013 Aapje- geplaatst: 25-03-2019

En uiteraard werd er ook gelogen, alleen voor hem was dat toen geen leugen. Ze hebben een verwrongen beeld van de waarheid, ze passen alles aan aan hun eigen plan en kunnen alles zo draaien dat het nog waar lijkt ook!!!! Ik denk alleen dat ik altijd gevoeld en gedacht heb dat dit niet de man is die ik ken, die zou dit soort dingen nooit doen/zeggen. Dat er dus echt wel iets mis was....en ik denk dat we daarom nu ook zijn waar we zijn.....als ik dat niet zo had gevonden zou ik misschien ook al lang weg zijn bij hem. En nu zie ik ook steeds meer die man terug, maar met positieve veranderingen. Hij komt meer bij zichzelf maar blijft nog even lief en zorgzaam voor mij en probeert daarbij niet zichzelf uit het oog te verliezen. En dat geldt ook voor mij. Dit proces is niet makkelijk, maar het is ook wel spannend, elkaar opnieuw leren kennen.

Wil aug 2017- geplaatst: 25-03-2019

@ Daphne, hij loog niet zozeer dat hij geen ander had maar vond dat zolang hij het bed niet met haar gedeeld had dat het geen vreemdgaan was....uiteraard dacht ik daar heel anders over! Maar zolang de mlcer niet inziet dat het echt alleen aan en in hemzelf ligt is een verzoening niet mogelijk en zal hij ook niet kunnen omgaan met alles wat er gebeurd is. Bij ons ziet hij het wel, en is hij ook bezig met het trauma te verwerken. Maar gaat niet snel, heeft tijd nodig. Daarom zeg ik ook dat we er nog lang niet zijn. We willen het wel allebei heel graag en dat is in ieder geval een goed begin!!!

Wil aug 2017- geplaatst: 25-03-2019

Ja Daphne dat snap ik. Dat is meteen ook de reden dat ik hier nog wel open sta voor een verzoening: zolang we samen waren, heeft hij nooit gelogen. (en geloof me er zijn dingen gezegd waarover veel mensen zouden liegen!) De SM heeft mij hier compleet van alle sociale media geblokkeerd. Dat zegt ook veel, want het is niet alsof ik haar lastigval. Ze weet diep vanbinnen heel goed dat ze eigenlijk aan mij niet kan tippen. En ik denk eigenlijk ook dat de SM nog het meest belogen wordt van allemaal, maar goed dat heeft ze zelf gezocht. Hier is er een heel voorzichtige toenaderingspoging van zijn kant uit. Ik ben behoedzaam, maar het is voor het eerst dat we echt praten over wat er gebeurd is en dat is een begin.

2018 R- geplaatst: 25-03-2019

@Wil, loog die van jou? En deed hij ook aan felony lies (bv zeggen dat jij gek was met vermoedens van vreemdgaan)? Ik vond dat toch echt wel een absolute grens. En ook had/ heb ik geen vertrouwen in hem meer en in zijn vermogen om met de schade die is veroorzaakt om te kunnen gaan.

2019 Daphne - geplaatst: 25-03-2019

Hier is (was) het ook de sm die uitbundig alles op fb postte en alleen maar de vrolijke kant van hun leven samen aan iedereen (en dan vooral aan mij) zo graag liet zien. In het begin vond ik dat bijzonder pijnlijk, later alleen maar een zielige vertoning. @Daphne, natuurlijk liegt hij ook tegen de sm. In principe wordt zij nog het ergste bedrogen van allemaal. Wij weten wat er diep vanbinnen in de mlc’er allemaal speelt, zij blijft maar aan die verdraaide waarheid in zijn hoofd vasthouden. Maar toch geloof ik wel dat hef heel diep vanbinnen wel weet, vandaar al die krampachtige pogingen om de buitenwereld te overtuigen..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 25-03-2019

Wij wonen sinds 1 maart weer samen na anderhalf jaar apart gewoond te hebben.Wij willen proberen een 'nieuw' huwelijk te krijgen. Het oude loslaten en iets nieuws en beters op te bouwen. Ook dat valt niet mee! We doen dat wel met hulp van een therapeut, alleen zou het ons niet lukken. Er zijn nog zoveel valkuilen en patronen waar je zo weer in glijd!Ook kom ik achter een aantal dingen van mezelf waar ik nu dus last van ga krijgen, niet alleen in ons huwelijk maar in al mijn relaties. En dat is wel iets waar ik iets aan moet doen! Maar we doen het nu wel SAMEN en dat is wel heel fijn. We hebben geleerd eerlijker naar elkaar te zijn en te zeggen hoe je iets vind of voelt. We weten dus ook dat het niet aan onze relatie heeft gelegen maar aan onszelf. Een mlc ligt niet aan je relatie, het is iets binnenin! In ons geval ook wel iets bij mij, maar ook dat is niet de oorzaak van zijn mlc. Het komt nu alleen ook naar voren en eigenlijk kan ik daar alleen maar blij om zijn. Nu kan ik ook aan mezelf werken, voor mezelf en weer echt mezelf worden. Als ik dat niet doe heeft onze relatie ook geen kans. Is hij straks weer helemaal op de rit en ik niet, dat werkt ook niet. Ik weet wel dat een mlc iets is waar je niets aan kan doen, zowel degene die het heeft als de partner die ermee moet dealen. Het is echt een proces dat ze zelf moeten doen en jij kan alleen maar voor jezelf zorgen en hem laten uitrazen! Is een van de moeilijkste dingen die ik heb moeten doen. Het is zo kwetsend, en haalt je zo verschrikkelijk onderuit dat het moeilijk is te blijven zien dat de persoon waar je dan mee dealt niet de echte persoon is en dat het kwetsen niet persoonlijk is. Maar zo voelt het zeker wel!!!! En dat de keus om te blijven of te stoppen echt heel persoonlijk is. Ik wilde blijven, mijn keus, en ik heb me daar door niemand van af laten brengen. Maar ik begrijp ook heel goed als ik alle verhalen lees, dat je zegt genoeg nu! Klaar! Wat je ook doet, zorg altijd dat het iets is wat bij jou past, wat jij wil, en wat jij denkt dat goed voor je is. De enige foute keuze die je kunt maken is niet voor jezelf te kiezen!! Maar bedenk wel dat als je besluit samen verder te gaan dat het niet over is!! Dan begint het werk pas! Er is teveel gebeurd om terug te gaan naar hoe het was en dat wil je dan ook niet meer! En dan moet je uitvinden of er nog iets is waar je samen voor wil gaan. Wij willen er voor gaan en we zien wel waar we uitkomen, maar het is zeker niet makkelijk......ik wens iedereen weer heel veel sterkte en wijsheid!

Wil aug 2017- geplaatst: 25-03-2019

Daphne, natuurlijk zetten ze online wat leuk is. Ze kunnen moeilijk toegeven dat het gras ginder toch niet zo groen is, he ... (trouwens: ik weet niet hoe het bij jou is maar hier is het duidelijk vooral de SM die dat soort dingen post. Ik vond dat eerst heel erg, maar nu denk ik die is gewoon zo onzeker als wat. Want onbewust weet ze ook wel dat ze een man heeft die die keuze echt niet (om het maar zo te zeggen) bij zijn volle verstand gemaakt heeft!)

2018 R- geplaatst: 25-03-2019

Ik vraag me toch echt wel regelmatig af hoe het contact tussen hem en de SM is. Ik heb weleens wat online gezien en het lijkt wel heel leuk. Al vond ik het ook een beetje overdreven en oppervlakkig. Ik weet in elk geval dat hij niet tegen haar liegt. Het voelt hoe dan ook toch nog echt wel akelig. Dat wat ze samen hebben en doen. Wordt het echt rot daar? Dat kan toch bijna niet anders met een man die zo labiel is? Of doet hij alleen maar lelijk tegen ons? Inmiddels wordt ze ook geintroduceerd al in de vriendenkring door hem. Het is en blijft ontzettend pijnlijk. Mogelijk en waarschijnlijk raak ik veel meer kwijt dan alleen hem. Maar goed, als dat zo is, dan is dat maar zo.

2019 Daphne - geplaatst: 25-03-2019

Inderdaad, egoïsme voor eigen gevoel ten top bij een mc. En wat er inderdaad gezegd wordt, een schuldgevoel van hoe ze het hebben aangepakt, een vreselijk rotgevoel dat het slechte contact met hun kinderen hun eigen schuld is maar ook het niet bij machte zijn om dat toe te geven en er hulp bij te vragen om dat te veranderen. Dat kunnen ze nog niet. Soms denk ik weleens, zou de sm écht zo geweldig zijn dan, zou het dan toch échte liefde zijn maar net zo snel denk ik weer nee. Want als dat wel het geval zou zijn dan zou zij hem zeker stimuleren en helpen in het contact met z'n kinderen lijkt mij. Zij is net zo'n egoïst als de mc er en ze hebben elkaar nodig om zich geweldig te voelen... Ik heb mc er gister gezien sinds drie maanden. Ben me rot geschrokken. We moesten het ouderschapsplan evalueren en hadden bij hem afgesproken. Kon op het laatste moment niet, nee want sm zat daar, wilde vast niet dat ik gezellig langskwam haha, dus zijn we naar een terras gelopen. Maar jeetje, met deze man loop ik liever niet over straat. Wat een verandering en wat zet ie zichzelf voor gek. Ziet de sm dat niet dan? Slobberige broek, een zwart nepleren jasje met capuchon, gympen,meer iets voor n 25 jarige dan voor een eind 40er. Daarbij z'n haar wat alle kanten opstaat, kille emotieloze ogen nog steeds en z'n gebit.....daar schrok ik nog het meest van, geel en bruin....dit is zo 180graden anders dan toen wij samen waren. Gesprek over ouderschapsplan ging op n paar punten na best goed. Maar ja, toen begon ie. Ik moest hem ook maar op de hoogte houden over de andere twee want deed t ook voor de jongste. Ik m netjes proberen uit te leggen dat ik dat ook alleen maar deed omdat dat van de rechter moest. Nou was allemaal belachelijk natuurlijk. Hij deed z'n best, de meiden wilden niet, deden niks etc. M.a.w. Hij kon er niets aan doen dat hij geen contact heeft en ja als ik dan ook niets liet weten dan lag het toch niet aan hem allemaal? En wederom voorzichtig gevraagd of hij de impact van alles snapt bij de meiden, ja er scheiden duizenden mensen zei hij, ik zeg ja maar het is vooral de manier waarop je bent gegaan wat er zo heeft ingehakt, allemaal niet waar natuurlijk. Ook hield ik me natuurlijk niet aan de afspraken in de beschikking en hij wel... dus hij zit nog ver in de replay hoor... En net als zo vaak, weer m'n hulp aangeboden om het contact te verbeteren tussen hem en z'n meiden. Net als vorig jaar, toen we hadden afgesproken dat hij gewoon af en toe langs zou komen omdat meiden hadden aangegeven dat ze weer aan m moesten wennen. Ging prima, ontstond weer n heeel klein beetje n opening en ineens is hij ermee gestopt. Ook over gehad. Ja dat had ie gezegd, was tijdelijk, wilde hij zo niet. Maar ja op mijn reactie dat hij dat nergens had besproken en ook niet tegen de meiden had gezegd die hierdoor weer teleurgesteld waren, was ook allemaal niet waar natuurlijk... wat mij van mezelf het meest verbaasde wat dat ik zoooo rustig bleef, wel duidelijk was en vriendelijk maar hem nergens een kans heb gegeven om boos op mij te worden. Dat heeft hij wel geprobeerd namelijk. Toen we terugliepen probeerde hij mij uit de tent te lokken met iets, ik heb direct gezegd nee dat is niet eerlijk, want als ik nu boos op jou ga worden dan heb jij over vijf minuten Bij jou thuis een heerlijke reden om te klagen en gaan mopperen dat ik zon rotmens ben en dat je blij bent dat je van me af bent. Hij keek me aan met een blik van je hebt me door...... tja we kennen de mc ers inmiddels...

2014-G.E.K.- geplaatst: 25-03-2019

Die angst zit er zeker. Ik merk het aan mijn ex-man die steeds asn me vraagt of zijn zoon na alles wat hij heeft gedaan nog wel van hem kan houden. Ze beseffen echt wel dat ze heel erg gefaald hebben en dan met name tegenover de eigen kinderen. Ik kan er hier niet precies de vinger opleggen of er schaamte mee gemoeid is maar ern schuldgevoel dat zeker wel. Wat betreft de sm, dat ben ik wel volledig met je eens, Xanadu. Ze lijken de kant van de sm te kiezen zoals de dochter van Silvia het ervaart maar in principe kiezen ze de kant die ze op dat moment het beste uitkomt..dus kiezen ze uiteindelijk alleen voor zichzelf. Het egoïsme gehalte van een mlc’er is zodanig hoog dat alles voor hun eigen behoefte moet wijken, zelfs de eigen kinderen. Onder normale omstandigheden kan de liefde voor een partner overgaan maar voor het eigen kind nooit. Dit is nog steeds het gedeelte van een MLC die mij nog steeds het zwaarste valt, dat een mlc’er in staat is zelfs de gevoelens voor zijn eigen kind totaal uit te schakelen..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 24-03-2019

Ik denk voornamelijk dat het grote schuldgevoel ze weghoudt bij de kinderen. Ze weten dat ze een gezin in de steek hebben gelaten en schamen zich daarover. Ik persoonlijk zie de rol van de SM niet zo groot hoor. Tuurlijk zijn ze slinks en controlerend maar de MLC'r is altijd op zichzelf gericht en de enige waar hij nu aan denkt is hij.. Dat is de enige relatie die ze nog aan kunnen met zichzelf en dat is meer een gevoel van overleven dan leven. De SM is een symptoom, ze zit in een ondergeschikte rol, er isgeen sprake van liefde. Een kind, zeker een puber kunnen ze helemaal niet aan. Die vergt zoveel aandacht en zijn zo'n spiegel voor hun eigen mislukte keuze die ze hebben gemaakt om ze zo in de steek te laten dat ze zich alleen maar voelen falen wanneer ze met ze omgaan. Vandaar dat er altijd iets leuks gedaan moet worden en de bezoekjes kort zijn. Een normaal diepgaaand gesprek voeren over de gevoelens van hun kind durven ze niet aan. Bang om te horen dat hun kind niet meer van ze houdt en ze zouden veroordelen en afwijzen.

Xanadu 2017- geplaatst: 24-03-2019

@aapje Dank je ze is vandaag 15 wat het hard. Ze heeft hem zelf gezegt dat ze eerst wil mailen want afspreken daar is ze nog niet aan toe. Ik steun haar zoveel mogelijk em zie het allemaal wel gebeuren. Hij heeft mijn ook een mail gestuurd met gefeliciteerd. Ik heb hem een foto doorgestuurd dat ze met ballonen op de foto staat.

Coni nov 2015- geplaatst: 24-03-2019

@Daphne Afgelopen week zei mijn dochter van 20: ik denk dat papa nooit kinderen had moeten krijgen. Hij neemt geen verantwoordelijkheid. Ze eet 1 x per week bij hem en soms gaan ze in het weekend samen op stap. Maar ze ziet dat ze voor mij altijd op de eerste plaats komt en ik er altijd voor haar ben. Ze ziet dat hij altijd de kant van de sm kiest en dat vindt ze erg vervelend

2014 Silvia- geplaatst: 24-03-2019

Tjonge, juist als het over kinderen gaat (die ik niet heb), dan zie ik weer iets absurds van de MLC. Hoe zou je niet meer bij het liefdegevoel voor je kinderen 'kunnen'? Is dat dat ze alleen nog maar de negatieve dingen (moeite die je moet doen, verantwoordelijkheid die het vergt) zagen/zien waar ze aan willen ontsnappen? Het is en blijft gewoon heel erg onvolwassen en heel erg onbegrijpelijk. Hebben we te maken met mensen die volwassene hebben 'gespeeld' en die het eigenlijk niet aan konden?

2019 Daphne - geplaatst: 24-03-2019

@Coni, als eerste wil ik je alvast feliciteren met de verjaardag van je dochter, hoop dat jullie er een fijne dag van maken! Ik kan me voorstellen dat je blij bent met deze toenaderingspoging van je mlc’er. Ieder kind heeft toch behoefte aan een vader die de nodige aandacht schenkt en iedere moeder wil uiteindelijk toch graag zien dat dit gebeurt. Misschien is dit de eerste stap voor hem om dat contact weer stilaan te verstevigen want ik ben ervan overtuigd dat hij haar diep vanbinnen echt wel mist. Ik geloof niet dat ze niet meer van de kinderen houden maar die gevoelens niet meer kunnen plaatsen en er daarom ook niet meer zoals het hoort mee om kunnen gaan. Het blijft altijd lastig omdat je nooit precies weet wat ze op dat moment voelen en vooral omdat die stemmingen zo wisselend kunnen zijn. Als je dochter er zelf voor open staat kun je haar het best op haar eigen manier hier mee om laten gaan. Een voorzichtige waarschuwing dat papa wel heel veel van haar houdt en haar mist maar nog steeds moeite heeft om met die gevoelens om te gaan is hierbij toch wel nodig. Hier is het net als bij jou dat de sm dat contact enorm verstoort maar op gegeven moment gaan ze de kinderen heel erg missen en zal de sm dit toch niet tegen kunnen houden. Ik hoop echt met jou en je dochter mee dat hij hier standvastig in zal blijven en dit toch een kleine stap vooruit van zijn kant zal zijn.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 24-03-2019

Hier gebeurde iets geks zomaar uit het niets begon hij te mailen naar onze dochter. Ze is vandaag jarig daar mailde hij voor wat ze graag wilde hebben en om af te spreken. Ze zegt tegen mijn nu kan het wel. Ze zegt maak je niet druk en kijk wat er gebeurd. Ze heeft nrtjes gezegt dat ze hem nog niet wil zien. Prima zei hij zoals jij wilt. Ze heeft geen hoop en zegt hij mailt alleen als zde sm er niet is. Ze kreeg vandaag om 00.14 een bericht gefeliciteerd neem aan dat ze dan toch samen zijn. Ik vind deze ommekeer super hoop dat het zo blijft. Mijn dochter zegt ook dit duurt niet. lang. Zou hij haar toch missen en een klein lichtpuntje hebben. Ik hoop het zo voor ha asr.

Coni nov 2015- geplaatst: 24-03-2019

Wat een eye opener! Alsof je mijn ex beschrijft. Letterlijk! Zijn gedrag thuis. De andere vrouw, zijn soulmate. Hoe snel ze allebei uit hun bestaande relatie weg wouden om samen verder te gaan. Ik, die helemaal niets meer goed kon doen in zijn ogen. Een dikke vette MLC.

Lk- geplaatst: 23-03-2019

Denk dat er niks aan te doen is geweest. Dat proces in hun hoofd is daar al jarenlang de gang, waarschijnlijk al zelfs voordat de relatie ooit begon. Net als een slapende vulkaan....., alleen wisten wij niet dat wij daarmee te maken hadden. De uitbarsting was hoe dan ook gekomen. Er is niks geweest dat ik anders had moeten doen..., als ik het anders had gedaan was het in mijn ogen alleen een soort uitstel van executie geweest. Zelfs mijn zoon vroeg zich af of hij bepaalde dingen wel of niet had moeten doen ( arme jongen). Ik heb ook hem gezegd, dat het niks uit had gemaakt....., het was toch wel gebeurd. Dat het dan net moet gebeuren in een fase in het leven mijn mijn zoon waarin het echt hebben van een vader in huis heel belangrijk is...., ja, dat is wel heel zuur. Maar hét is gebeurd en daar konden we echt niks, maar dan ook helemaal niks aan doen. Het enige waar we nu nog vat op hebben is HOE wij ons hier doorheen slaan. Een pittige taak, maar het lukt ons wel!!

San juli 2018- geplaatst: 23-03-2019

Ja, die neiging heb ik ook wel: het sons toch ook bij mezelf zoeken. Ik vraag me dan af: had ik dingen niet anders moeten doen? Had dat iets helpen voorkomen? Anderzijds, door alles wat ik lees, denk ik toch ook van niet. Ik had nog wel weer wat interessant leesvoer dat deze notie versterkt (Google op MLC Handboek). Daarin staat zelfs dat de aanloop naar de bom een bepaalde tijdsduur en fasering kent. Het klopt gewoon werkelijk precies in mijn geval. Als het puur om een relatie crisis zou zijn, zou dit niet zo zijn gelopen.

2019 Daphne - geplaatst: 23-03-2019

Daar moet ik mezelf steeds weer aan herinneren inderdaad, dat het niet had uitgemaakt hoe of wat ik anders had moeten doen. Het was hoe dan ook gebeurt, zijn mlc. De tekenen waren er al jaren.

Dec 2017 Brownie - geplaatst: 23-03-2019

Brownie, over die verlangens. Wij hadden een open relatie dus mij was niet veel te gek. En toch. Nu mag hij een pak minder. Maw het had niet uit gemaakt, maar zover was je vast al.

2018 R- geplaatst: 22-03-2019

Hahaha, ja, die van mij was ook veel te laat! De mediator had zich alleen vergist in de tijd dus was nóg later. Aapje, wij hadden vanaf januari 2018 eft- therapie, toen wist ik nog niks van een sm, had wel sterke vermoedens maar hij bleef zeggen dat het niet zo was. Die therapie had weinig zin omdat hij niet eerlijk was. We zijn er een paar maanden geweest, ik ook een keer alleen toen hij weg was in april, die therapeute zag heel duidelijk wat er aan de hand was zonder het woord mlc in de mond te nemen. Later heeft hij 2 therapeuten gehad en nog gesprekken met iemand in opleiding en nu dus een gesprek met iemand die emdr doet. Maar zoals je zegt, het heeft niet veel zin als je het probleem bij iemand anders zoekt ipv bij jezelf. Bij de ene therapeut had ik zelfs het idee dat ik in therapie was, elke keer kwam hij thuis met vragen aan mij, heb je het zo ervaren, heb je het zo gevoeld en ik moest dingen lezen, dan las ik dat voor hem natuurlijk maar dan was het de bedoeling dat ik het voor mezelf las, of ik het herkende bij mezelf, echt bizar joh! Bij zijn haptonome ben ik één keer meegeweest en ik had het idee dat zij wel zag wat er speelde, zij had het ook over dynamiek en mlc en ze zei dat het niet om de sm gaat maar om het gevoel wat hij van haar krijgt, in the end is het ook een gewoon mens die het dopje ook niet op de tandpasta doet. Maar ja, zijn hulpvraag was: ik wil mijn verstand weer bij mijn gevoel krijgen en toen dat gebeurde stopte hij bij haar. Helaas was het na 2 dagen alweer over maar goed. Hij heeft ook het boek over verborgen depressie gelezen maar dat herkende hij niet, ook het boek liefdesbang, bij mij herkende hij wil verlatingsangst maar hij heeft geen bindingsangst. En hij heeft dus ook geen trauma dus er is eigenlijk niks met hem aan de hand, dus ja, het móet wel aan iemand anders liggen natuurlijk! Dat hij gewoon, toen hij met dingen zat, het niet zei tegen mij maar gewoon maar 2 jaar in zijn hoofd van mij af ging zodat hij zich niet eens meer getrouwd voelde en gewoon los ging met vrouwen, echt van alles heeft gedaan, en uiteindelijk een sm, dat is natuurlijk heel normaal allemaal want hij durfde sommige verlangens niet te zeggen omdat ik veroordelend reageerde. Dus dan ga je het maar gewoon doen natuurlijk! Dat is heel logisch! En een volwassen persoon in een volwassen relatie doet dat ook ipv de problemen aankaarten en hulp zoeken. Pfft, woensdag zei hij dat weer en dan denk ik later: ik had dit en dat moeten zeggen! Maar goed, het heeft geen zin, ik heb al zoveel gezegd en het komt toch niet aan. Ik voel de frustratie weer komen, ik hoop wel echt dat de mediation bij ons goed komt en dat we zonder advocaten alles kunnen regelen.

Dec 2017 Brownie - geplaatst: 22-03-2019

@Xanadu, precies zo’n vechtscheiding wil ik ook vermijden, voor mijn kind alswel voor mijzelf. En ik denk inderdaad dat als het op een advocaat aan gaat komen, dat het daar dan ( helaas) wel op uit zal draaien. Beter van niet. Eerst dit maar eens proberen.

San juli 2018- geplaatst: 22-03-2019

Ja hoor mijn ex-man liep ook te verkondigen dat hij het heel zwaar en moeilijk had. En ik moest maar eens uit mijn slachtofferrol stappen zei hij steeds want iedereen heeft alleen maar medegevoel voor jou.... ik dacht ja duh.. jij bent lekker aan het feesten en de ene vakantie aan het vieren na de andere met je SM (allemaal op plekken die speciaal voor ons waren en waar we vaak samen of met gezin op vakantie waren, by the way)terwijl ik met je kind in de ellende zit. Hoezo heb jij het zwaar? Maar dat zit allemaal in hun hoofd. Tuurlijk hebben ze het zwaar, ze hebben alles verloren zitten bij een vrouw waar ze niks mee hebben. Behalve het toneelspel wat ze samen spelen. Maar laat ze het lekker moeilijk en zwaar hebben dacht ik dan, wilden ze toch zo graag? Ik heb meer rust en vrijheid en echt geluk dan hij. Over die mediation Brownie, ja die heb ik ook gehad. Ik had gelukkig een mediator die meteen de midlife herkende en toen we even apart zaten ook meteen benoemde tegen mij.. Hij kon het daarom in goede banen leiden. Maar ik moest opletten en was gewaarschuwd mijn verhaal staat niet alleen nav andere voorbeelden die ik kende. Onthou , ze liegen overal ovér. Alles gaat om geld. Ze doen zich als slachtoffer voor. Zeggen dat ze ieder moment bij de SM willen opstappen om zo hun positie te versterken want ja dan kunnen ze minder alimentatie betalen. Ze willen de SM overal buiten houden. Terwijl die op de achtergrond een grote rol speelt. De omgang met hun kinderen vinden ze niet zo belangrijk want ze willen die verantwoordlijkheid helemaal niet meer. Jij mag er voor zorgen, hij gaat eens in de week of 2 weken leuke papa spelen voor een uurtje want langer kan hij niet bij een puberkind zijn. Ik ben er niet heel erg slecht uit gekomen maar wat een taferelen heb ik meegemaakt aan die tafel van de mediator. Bottom line is ze willen overal vanaf maar terwijl ze daar zitten beseffen ze dat het definitief is, dus paniek slaat ook af en toe toe en dat uit zich in kinderachtig gedrag. De mijne kwam steevast 5 min te laat, stoof als een idioot die kamer uit en was af en aan kwaad,verdrietig,liefdevol en vrolijk. Geen afspraak bleef een dag staan, de volgende dag kwam er alweer een andere versie. Het heeft mij gesloopt. Ik was zo blij dat ik er vanaf was dat ik achteraf zoiets had pff laten we er in Godsnaam een punt aan draaien. Ik denk als je allebei een eigen advocaat hebt dat je snel in een vechtscheiding komt, ik wilde dat met alles wat ik kon vermijden voor mijn kind.

Xanadu 2017- geplaatst: 22-03-2019

@Brownie, als ik het goed begrijp heeft jouw mlc’er wel therapie gehad. Nu denk ik eerlijk gezegd dat zolang ze het noet in zichzelf zoeken en de schuld bij de partner en de relatie nog neerleggen dit ook niet veel helpt. Ik heb helemaal in het begin ook met mijn mlc’et bij onze huisarts gezeten die wel relatietherapie voorstelde maar me ondertussen steeds met argusogen aankeek om wat er op dat moment allemaal uit mijn mlc’er zijn mond kwam. Ik denk echt niet dat therapie werkt als ze nog steeds niet naar die volgende fase zijn dat ze het probleem bij zichzelf neer kunnen leggen. Als ik het bij jou zo lees heeft jouw mlc’er die fase nog steeds niet bereikt. Hadden jullie gezamenlijk ook therapie of was dat beiden apart? Sorry misschien heb je dat al wel eens geschreven maar ben het even kwijt..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 22-03-2019

@Noor: dat kan ik me voorstellen. Ik zie als ik hem zie niet alleen in mijn gedachten maar ook in zijn gedragingen en woorden nog steeds de man die ik al zo lang ken. Behalve natuurlijk dat hij vertrokken is, compleet in de war en ongelukkig. En dat maakt het dus voor mij moeilijk, want mijn instinct is ergens toch nog altijd te willen helpen. Tot het moment dat hij vertrok deed ik dat ook (uiteraard: je gaat je man toch helpen als hij depressief of ongelukkig is). Met de tijd wordt het wel makkelijker maar ik heb daarvoor ook hulp van een therapeut nodig gehad om grenzen te leren aangeven en niet meer te helpen. In het begin was ik daar deels ook bang voor omdat ik dacht dan duw ik hem verder weg, maar ik begin te denken dat misschien zelfs wel het tegendeel waar is.

2018 R- geplaatst: 22-03-2019

Bedankt Noor, voor je uiteenzetting van jouw mediation traject, helaas is het zo afgelopen maar wel fijn dat je er nu helemaal vanaf bent. Bij ons is de kogel pas 2 weken geleden door de kerk gegaan dat we gaan scheiden en ik wil er haast mee maken om alles binnen een half jaar te regelen. Nu zit hij nl. nog alleen, niet bij de sm iig, heeft hij nog spijt en mist hij mij heel erg. Als dat een beetje slijt zou hij inderdaad wel eens heel erg hard kunnen worden. Hij heeft wel al zitten liegen tegen de mediator en heeft erg veel moeite met het idee van partneralimentatie, dat vindt hij onterecht omdat hij meestal fulltime werkte. Maar hij heeft nu iig wel een goede cv en studies gedaan, ik niet, omdat ik het thuis voor de kids allemaal regelde en er altijd voor ze was terwijl ik ook de laatste 8 jaar meer werk en altijd het hele huishouden heb gedaan. Maar dat is niet in geld uit te drukken dus telt niet ofzo. Ik ga de partneralimentatie dus ook niet zomaar opgeven, dat wordt nog wat maar ik ben nog redelijk positief omdat hij ook heel graag vrienden wil blijven, zegt hij al vanaf de bom. Dat gaat niet als we er niet goed uitkomen dus dat zal hij ook wel inzien lijkt me. Verder zegt hij ook dat hij het zo moeilijk heeft, hij huilde woensdag ook voor en na het gesprek en hij snapt niet dat ik zoveel contacten heb een dat mensen hem links laten liggen. Hij zei letterlijk: ja, volgens de meeste mensen ben ik natuurlijk de aanstichter. Ik dacht: ja, dat ben je toch ook? Ik zei het maar niet want hij ziet het heel anders, ziet zichzelf echt als slachtoffer en ik zie ook een gebroken man die zich soms echt geen raad weet. Dat doet me echt wel wat hoor, dan heb ik echt medelijden met hem want in een mlc zitten is vreselijk natuurlijk, een heel erg eenzaam en leeg gevoel. Ik hoop echt voor hem dat hij daaruit komt. Ik zei dat ik dacht dat hij in een mlc zat en toen zei hij: stel dat het zo is, wat heb ik dat dan aan om dat te weten? Wat kan ik er dan aan doen? En ik wist ook niet wat ik moest zeggen want ik heb dat allemaal al eens gezegd en hij doet er toch niks mee. Ik laat het weer los en richt me weer op mezelf!

Dec 2017 Brownie - geplaatst: 22-03-2019

Reken maar, Daphne dat zoveel meer ze feesten, lachen en plezier maken zoveel meer pijn ze hebben vanbinnen. Iedereen (ook jij) ziet alleen maar de buitenkant maar wat er diep vanbinnen allemaal zit te borrelen ziet niemand.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 22-03-2019

Ja, de mijne zegt ook de hele tijd dat hij het heel zwaar heeft. En ik snap ook niet zo goed waarom hij dat zegt. Ik zie iemand die doet waar hij zin in heeft en zich niets aantrekt van anderen daarbij. Ok, ja, het snel uit huis verhuizen was misschien niet leuk voor hem. Maar anderzijds: toch ook weer fijn. Want zo kon hij ongestoord met zijn SM aan de slag. Ik las wel nog een verhaal van een ex MLC-er. (Staat hier ook nog ergens hier tussen de posts.) Hij geeft aan dat hij zichzelf echt heel slecht voelde. Maar ik snap ook na dat verhaal niet zo goed hoe dat in elkaar zit.

2019 Daphne - geplaatst: 22-03-2019

@R, die van mij is ook nooit echt boos geworden en tot nu toe doet hij het financieel allemaal nog heel goed. Maarrrr, gezien de situatie en gezien het feit dat ik deze man gewoon verder helemaal niet meer herken, kán ik er gewoon niet vanuit gaan dat hij “ redelijk” zal blijven. Ik hoop het maar, ervan uitgaan en hem daarop vertrouwen dat kán ik echt niet meer! Het 100% vertrouwen heeft hij nl compleet verwoest....., wie zegt dat hij niet nog meer zal verwoesten in één van zijn MLC-buien, wanneer meneertje EGO weer om de hoek komt kijken en “ bezit” van hem neemt. Ik denk maar zo : “ expect the worst....., pray for the best”🤞🏻

San juli 2018- geplaatst: 22-03-2019

@Noor, haha, dat was precies wat mijn MLC-er laatst in het gesprek met de mediator zei: dat hij het er ook wel “zwaar” mee had. Ik moest erom lachen ( in mijzelf weliswaar), maar het klonk zoooo stom! Echt tegen het lachwekkende aan. Ben reuze benieuwd hoe dit traject met de mediator verder gaat, om heel eerlijk te zijn, al de vrouwen die ik ken, en in een soortgelijke situatie hebben gezeten, hebben allemaal geen baat bij mediation gehad. Het liep er bij allemaal op uit dat er inderdaad een advocaat aan te pas moest komen. Gewoon omdat de mannen in kwestie wel net deden alsof ze open stonden voor mediation, maar als het puntje bij paaltje kwam, ze allemaal stuk voor stuk “ boos” werden, wegliepen en ze nul komma, nul verantwoordelijkheid droegen v/d situatie. Zodat al deze vrouwen, niet één uitgezonderd, het op een gegeven moment niet meer trokken. En zelf heel boos werden ( dááág AGS) en.... tja en actie reactie...., de man in kwestie kon hier niet mee dealen en dááág mediation!! Ik kies op het moment nog voor dit traject, zijn nog eigenlijk niet helemaal begonnen, moet nog een definitieve keuze maken voor welke mediator. Maar die keuze heb ik inmiddels gemaakt, dus het “ echte werk” zal binnenkort beginnen. Ben reuze benieuwd of wij dit traject wel goed kunnen doorlopen. Ik merkte laatst al bij een intake gesprek dat mijn nekharen toch rechtovereind gaan staan bij hem en zijn “ mooie woorden”. Ik heb maar eens even met mezelf overlegd en ga echt proberen om zo neutraal mogelijk te blijven..., en er gewoon voor te zorgen ik dit stap voor stap ga doen. Me niet proberen uit de tent te laten lokken en mijn boosheid voor me te houden. Dat zal nog een lastige worden, maar dat is denk ik wel de beste manier. Mijn stappenplan op papier zetten en dat als richtlijn v/d gesprekken te gaan gebruiken. Elke stap geef ik weer een “ vinkje” en op n/d volgende stap! In mijn tijd en in mijn tempo.... Maar dat het moet...., is gewoon een feit. Moet los van hem komen voordat hij echt zijn hakken in het zand gaat zetten en het me nog moeilijker zal maken. Dit is gewoon de zoveelste pleister die eraf getrokken moet worden, zodat de wond daaronder ook de kans krijgt om te helen....zo zie ik het nu. Maar ben echt reuze benieuwd naar de rest van dit traject. We gaan ‘t zien!!

San juli 2018- geplaatst: 22-03-2019

@R, Dat is misschien zo.....het is duidelijker dat je deze veranderde man niet meer wil. Maar bij mij heeft dat heel lang juist extra verwarring en verdriet veroorzaakt, want mijn ogen zagen de mij zo vertrouwde en geliefde man. Maar aan alles voelde ik dat hij vanbinnen een vreemde was. Ik was altijd compleet de kluts kwijt in het begin als ik hem had gezien. En nog speelt dat verdriet en gemis soms op hoor, want ook al wil ik niets weten van DEZE veranderde gemene man, ik herinner me echt nog hoe hij vroeger was :-(

2014 Noor- geplaatst: 22-03-2019

Zo zie je maar dat er veel gelijkenissen zijn maar ook veel verschillen. Hoewel ik niet meer twijfel aan een MLC ... heb ik hier nooit echt de boze uitvallen en totale onredelijkheid gezien. Eerder altijd vertwijfeling, ongelukkig zijn, "het gevoel hebben dit te moeten doen", dat soort zaken. Maar nooit echt verwijten of woede uitbarstingen. Soms denk ik dat het dat ook niet makkelijker maakt want als hij zich gedraagt als een totale kl**** kan je waarschijnlijk makkelijker denken dat je die man totaal niet meer wil.

2018 R- geplaatst: 22-03-2019

@ Brownie, Over mediation kan ik kort zijn...bij ons totaal mislukt helaas. Onze mediator heeft echt geprobeerd om mijn mlc-er in te laten zien dat wij samen een verleden hadden, dat wij jaren gelukkig gelukkig geweest waren en dat wij als verstandige mensen ook nu nog begrip voor elkaar moesten hebben. Dat mlc-er moest proberen begrip en respect voor mij te hebben aangezien ik alleen alles op mijn schouders droeg omtrent onze kinderen enz. Maar wat de goede man ook probeerde steeds kwam mlc-er zijn woede weer op tafel, als een verongelijkt kind zat hij dan te mokken. Herinner me zelfs dat ik 1 keer zo kwaad werd van zijn leugens dat ik echt op tafel ramde en schreeuwde "nu is het genoeg, gedraag je eens als een volwassen kerel!" Hij kieperde bijna van zijn stoel ;-) en liep vervolgens weer boos weg. 3 afspraken hebben wij gehad en toen gooide de mediator de handdoek in de ring. Ik geef toe dat ik misschien de oorzaak was van de laatste escalatie. De mediator liet mij vertellen hoe mijn jaar er tot nog toe uitzag. Dus ik vertelde dat kinderen en ik bij psychologen liepen, dat ik nog steeds aan de kalmerende middelen zat enz. Als reactie ging mlc-er snuffen, sloeg zijn hand voor zijn ogen en zuchtte dat HIJ ook zo'n heel zwaar jaar had gehad. Tja en toen begon ik dus te lachen....het was de druppel voor mij. En Mlc-er kon dit niet waarderen, hij stormde voor de 3e en dus laatste keer het pand uit. De mediator keek mij aan en raadde mij aan zo snel mogelijk een advocaat in te schakelen. En toen verharde het gevecht van ZIJN kant. Werkelijk alles draaide om geld. Als ik iets wilde voor mij en de kinderen moest er een financiële tegenprestatie tegenover staan. Mijn scheiding heeft uiteindelijk 3 jaar in beslag genomen. Al deze jaren heb ik het contact zoveel mogelijk zakelijk gehouden.En verleden jaar was ik in staat om hem uit te kopen, hij was panische dat ik de verkoop van het huis zou boycotten dus hij ging akkoord met uitkoop. Nu zijn wij echt vrij!

2014 Noor- geplaatst: 22-03-2019

@Cherry, thanx! Heb voor mezelf ook het gevoel dat ik op de goede weg ben. Maar zoals ik altijd zeg: geen woorden maar daden. Dus mijn “ hoe-stappenplan” in woorden opschrijven en daarna omzetten in daden. Het begin is er....., de rest volgt! Maar voel me er goed bij.

San juli 2018- geplaatst: 22-03-2019

@Xanadu, goed dat je dat zegt. Dat het kille eraf gaat. Want in feite gaat het dan moeilijker worden op een bepaalde manier. Wat mij hoe dan ook zal beschermen tegen hem terugnemen, is de schade die hij heeft gedaan. Ik krijg daar vanzelf last van na een tijdje (paar uur) met hem samen te zijn. Maar ik wil dat ik uiteindelijk zo tegenover hem kan staan in het volle bewustzijn dat dit een goede keuze was (ondanks het missen van heel goede en mooie dingen) en niet dat ik voel dat mijn keuze alleen schade gedreven was. Want als die gevoelens 'afnemen', dan ligt ook daar dus een risico. Afstand inbouwen ga ik sowieso doen. Overigens de dingen die hij zegt (ook in wat minder kille stand) zijn typisch MLC volgens mij: hij geeft aan dat hij, als hij bij haar is, nu ook aan mij loopt te denken. Hij zegt dat hij het vreselijk vindt dat hij mij zo'n pijn deed en doet, maar doet er niks aan (X je blijft gewoon in beeld), als ik gevoelens uit over de situatie (andere dan verdriet...bizar genoeg kan hij wel dealen met verdriet..dat wakkert een beschermi mingsgevoel aan) dan vat hij dat op als een persoonlijke aanval (met kilte tot gevolg). En hij geeft aan me gewoon heel graag te willen blijven zien, ook al heb ik nu al duizend keer gezegd dat dit echt niet kan. Na alles wat er is gebeurd. Dan 'draait' hij dat zo dat ik hem iets aandoe. In reactie daarop zeg ik dan iets als: ja maar het is te pijnlijk voor mij dat je met haar bent. Jij hebt een andere vrouw en een nieuw leven, maar ik natuurlijk niet. Ik zei het rustig en feitelijk. Hij zei dat het voor hem over kwam als een straffende opmerking. Nou, goed heldere aanwijzingen dat het niet goed gaat in dat kopje. Met zo iemand omgaan, is als lopen in een mijnenveld. Ik word er al wel beter in. Eerst liep ik continu op een mijn. Nu af en toe.

2019 Daphne - geplaatst: 22-03-2019

Nog even over het mediation traject: zijn er vrouwen met ervaring met mediation en hoe hebben jullie dat aangepakt? Gewoon meteen keihard je eigen wensen op tafel? Ik merk dat ik heel voorzichtig ben en niet meteen alles wil zeggen wat ik weet en uitgezocht heb, bv ivm de hypotheek enzo maar ik wil wel weten wat mijn kansen zijn om het huis te krijgen want dat wil ik echt! Hebben jullie tips of tricks of dingen die mij en anderen zouden kunnen helpen?

Dec 2017 Brownie - geplaatst: 22-03-2019

Precies Xanadu, zo is het! Hoe moeilijk ook, afstand en zo min mogelijk contact is het beste! Ik had woensdag een intakegesprek met een mediator, het was bij mij thuis en daarvoor en daarna nog gepraat met mlcman. Dat is geen goed idee, mijn rust weer zwaar verstoord door alles wat hij zegt. Hij lijkt zo normaal, vindt het vreselijk dat we uit elkaar gaan en is heel emotioneel. Maar hij zegt toch ook weer dingen waardoor ik weet, hij zit nog volop in replay, hij legt het nog steeds bij mij en ons huwelijk neer ipv bij zichzelf. Ik heb wel duidelijk nog een keer kunnen aangeven waarom ik de knoop doorgehakt heb, dat ik echt weer 100% voor hem ging in mei maar dat hij door zijn getwijfel en gezeur over contact met de sm en zijn gepraat over vrijheid, doen wat ie zelf wil enz enz, het (weer) stuk heeft gemaakt bij mij. Hij zei dat hij hoopt dat hij niet zijn hele leven spijt houdt van zijn daden. Ik heb het erg met hem te doen en het is inderdaad moeilijk om hem niet te troosten en dingen te zeggen die hij wil horen zoals dat het misschien wel weer goed komt want dan heeft hij mij nog steeds achter de hand en dat wil ik niet. Ik laat ook in het midden of we ooit nog vriendschap kunnen hebben, dat denk ik niet maar als hij zo huilt is het zo moeilijk om niet van alles te beloven. Maar dit moet gebeuren zodat ik zelf vrij van hem kom en hij eerder rockbottom gaat. En als dat niet gebeurt is het ook beter voor mij dat ik los van hem ben, ik moet hoe dan ook, los van hem komen en mijn eigen leven gaan leiden! En wat hij allemaal gaat doen dat moet hij weten, ik hoop voor hem dat hij echt rockbottom gaat en met goede hulp eruit komt, ik wens hem echt een goed leven. Maar ik ga daar niet op zitten wachten. Dus zsm scheiden en door met de tweede helft van mijn leven, een nieuw seizoen!

Dec 2017 Brownie - geplaatst: 22-03-2019

Daphne, je zult merken naarmate het proces vordert dat het koude en kille er vanaf gaat . Je denkt soms als je met hem in contact bent dat hij gewoon de oude is. Hij gaat dingen voor je willen doen, hij gaat zelf heel charmant doen en een soort poging wagen om je weer te veroveren. Zegt de dingen die jij graag wilt horen etc etc. Allemaal meegemaakt en hoort bij een man in de replay. Hij wil jou nl als reserve aanhouden en hij wil jou niet kwijt want hij houdt nog van je en dat nieuwe leven bij zn liefje bevalt ook niet. Maar ja wat dan vraagt hij zich af, hij zoekt continue het geluk buiten zichzelf om. Daarom is afstand houden en zo min mogelijk contact ook het beste voor de vrouw. Want juist als ze zo weer gaan doen is het heel moeilijk om niet in te zien dat hij er nog niet uit is. En idd jij moet een soort afkicken en in je verslaving wil je graag dingen zien die er niet zijn. De rockbottom en terugtrekken is absoluut nodig voor hem om tot inkeer te komen. Er komt dan als het goed is een andere man uit. Lees je niet alleen hier op de site maar overal waar info te vinden is over deze crises. Dat betekent ook dat de man die je had er niet meer is en dat je ook nooit meer een huwelijk krijgt zoals daarvoor. Vrouwen die in dit proces aan zichzelf gewerkt hebben zijn ook veranderd. Soms is de wens de vader van de gedachte dacht ik vaak

Xanadu 2017- geplaatst: 22-03-2019

@Daphne, stel je voor dat die man tijdens de gesprekken niet akelig en koud doet maar zich weer liefdevol en begripvol opstelt. Stel dat hij je vastpakt, kust en diep zijn spijt aan je betuigd. Tracht je voor te stellen dat je merkt dat die man daar steeds standvastiger in wordt, hoe je gevoel dan is en hoe vertrouwd het dan weer begint te voelen. Dat is precies wat hier steeds gebeurt waardoor het echt verschrikkelijjk moeilijk wordt om hem los te kunnen laten. Door de jaren heen zie ik telkens meer stukjes van zijn oude persoonlijkheid terug komen, tergend langzaam helaas maar het gebeurt wel. Doordat die “oude ik” van hem de laatste tijd alleen nog maar gaat overheersen ( met jammer genoeg nog af en toe een terugval) begint eveneens de hoop ook te groeien dat je relatie het wel zal redden. Want uiteindelijk moeten we allemaal eerlijk zijn, het was niet onze eigen keuze en ook al wordt er veel geschreven dat het beter is zonder die man (in MLC) had ieder van ons het liefst haar oude man van voor de MLC toch weer graag terug. Het is makkelijker afstand te bewaren van hen zolang je diezelfde afstand van hem blijft voelen en hij een gedrag vertoont waarvan je weet dat je echt niet met hem in die toestand kan leven. Ik weet dat niemand hier mij nog serieus kan nemen met al die valse verzoeningen achter de rug maar mijn vechtlust komt echt niet uit het niets. In de beginfase loop je tegen zoveel onbegrip aan omdat je de enige lijkt die ziet dat er echt iets mis is met je man. Hetzelfde overkomt mij nu weer maar dan in de omgekeerde volgorde omdat ik merk dat hij steeds weer meer zichzelf (normaler) wordt. Het is moeilijk voor een buitenstaander dit waar te kunnen nemen maar niemand kent mijn man zo goed als ik. Gelukkig zie ik dit ditmaal niet alleen maar wordt ik hierin ook gesteunt door mijn oudste broer en (ex-schoon)zusje waar we veel contact mee hebben en de sterke veranderingen in hem (vooral na de laatste verzoeningspoging) ook opmerken. Ik weet zolang je zelf nog te maken hebt met die koude, kille mlc’er die af en toe nog flink met verwijten uit kan halen het echt niet makkelijk is je in die andere situatie in te leven maar als je het zelf dan meemaakt is het toch een ander verhaal. Ik probeer mezelf niet te overtuigen door dit te schrijven want ik ben gewoon overtuigd dat wat ik zie en waarneem daadwerkelijk zo is. Een verslaving..dat ben ik wel met je eens.. alles waar je ooit een heel fijn gevoel bij had wil je weer graag terug. Als je dan ook nog eens merkt dat je steeds weer dichterbij lijkt te komen om dat gevoel weer terug te kunnen krijgen kun je het echt niet meer loslaten en wil je daar nog heel graag voor gaan en dat is die drive die ik heb die maar weinigen kunnen begrijpen.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 22-03-2019

Vanavond zag ik hem voor een zakelijke kwestie. Uiteindelijk waren er toch weer gesprekken over wat er is gebeurd. Dan reageert hij koud, hard en akelig. Maar dat wordt dan afgewisseld met zo een intens gevoel van vertrouwdheid bij zijn fysieke aanwezigheid dat ook nog ergens in mijn systeem zit: waardoor je een volgend moment bijna gezellig zit te praten en zelfs bijna elkaar gaat knuffelen. Dat is een heel bizarre tegenstelling en ik besef me hoe hij in mijn DNA is gaan zitten. Dit is niet eenvoudig hoor. @Aapje, ergens snasp ik je ook wel. Het is na weken van rouw alsof ik even een soort shotje 'leven' krijg...puur door zijn aanwezigheid en dit zelfs nadat hij lelijk reageert.....Tja, dit is een regelrechte verslaving.

2019 Daphne - geplaatst: 21-03-2019

Mooi San! HOE ....? Dat is een logische vervolgvraag. Jij bent ook al ver op het pad naar herstel.

Cherry 2017- geplaatst: 21-03-2019

@Daphne, ik denk dat al je als mens emotioneel weer sterk kan worden, dat je dan alles beter aan kan wat er ook op je pad gegooid wordt. Dat je dan weer sneller geluk kan vinden in de kleine dingen, dat er weer meer plezier komt en dat je dan de wereld weer positiever kunt bekijken. Al die negatieve zaken zullen dan minder invloed op je hebben. Want uiteindelijk draait het toch gewoon om gelukkig zijn, gelukkig met jezelf en gelukkig met je eigen leven. En dat is een moeilijke hoor, want gelukkig zijn met jezelf..., hoe doe je dat na zoveel jaar samen gelukkig te zijn geweest? Dat samen zijn daar ben je zo gewend aan geraakt, samen zijn en gelukkig zijn die hoorden voor mij altijd bijelkaar. Want ook wij wáren gelukkig samen, echt heel lang......, zolang dat ik er niet eens meer bij nadacht hoe het zou zijn om alleen verder te moeten en weer geluk in mezelf te zoeken. Nee, nooit over nagedacht....., dat hoefde ik ook niet dacht ik...., want wij zouden nooit uit elkaar gaan..., nee, wij niet. In mijn beleving waren wij onbreekbaar. Ja, ooit waren wij heel sterk, nu liggen wij in duizend stukjes...... wie had dat ooit gedacht...., ik nooit! De kunst is nu om weer van al die stukjes mijzelf bij elkaar te zoeken, daar weer een mooi en gelukkig plaatje van te maken . Als ik dat weer voor elkaar heb zal dat uiteindelijk echt opwegen tegen al het negatieve. Daar ben ik van overtuigd. Maar de weg is nog lang en makkelijk zal het zeker niet zijn...., maar ik ben in elk geval op weg, blijf in beweging en zoals mijn zoon altijd zo mooi zegt: “Komt goed”! En dat komt het ook......, echt wel!!!

San juli 2018- geplaatst: 21-03-2019

Ja, ik wil dat ook echt niet. Jarenlang blijven hangen in een verlangen. Wat er is gebeurd, is iets om te aanvaarden. Maar eenvoudig is het niet. Een zekere geborgenheid en luxe/ comfort en iemand met wie ik veel interesses deelde, valt weg. En er was ook gewoon liefde voor hem. Nu is de truc voor mij om iets mogelijk moois in mijn nieuwe toekomst voor me te zien. Ik denk dat dit 'emotionele ontwikkeling' kan zijn. Want als iets me nu wel duidelijk begint te worden, is dat er (ook voor het laatste rampjaar) wat dingen waren in onze relatie die mij belemmerden in het omgaan met mijn emoties. Ik kreeg daar niet zoveel ruimte voor. En ook gaf hij mij in gezelschap met anderen weinig ruimte. Ook deed hij veel aan 'ongevraagd helpen'. Nou goed, (emotionele) ruimte kan nieuw worden. Ik ben erg benieuwd of dat gaat opwegen tegen alle (praktische) nadelen die er ook zijn.

2019 Daphne - geplaatst: 21-03-2019

@Xanadu, nee, die waarom vraag heb ik hem al tijden niet meer gesteld. In het begin heel vaak ( natuurlijk) maar de laatste keer dat ik hem die vraag gesteld heb is ergens eind oktober ofzo geweest. Hij wou steeds maar langskomen, afspraken blijven maken, koffiedrinken en “ vriendschappelijk “ met elkaar om blijven gaan. Ik heb hem toen heel veel waarom vragen gesteld, want zo zei ik tegen hem: eerst echt antwoord op al die vragen, pas dan kunnen wij weer afspreken en wellicht nog “ vrienden” blijven. Eerst openheid van zaken geven. Nou daar kreeg ik in verhouding nogal een summier antwoord op en geen van deze antwoorden waren antwoorden. Het was de ene ontkenning na de andere. Hierop heb ik gezegd dat het contact vanaf dan zakelijk en kort zou blijven. Geen “vriendschappelijke” afspraakjes meer. Tja, en dan ging hij nog vragen waarom? Pfffff..... Nou...., daarom!! 😉 Maar ja, dat neemt niet weg dat die vraag zelf nog wel eens door mijn hoofd gaat. En de antwoorden zal ik van hem toch nooit krijgen (voorlopig in elk geval niet). Zolang hij in blabla en lala-land leeft..., ga ik voor mijzelf antwoorden zoeken die mijn leven weer zin geven. Want volgens mij zitten de echte antwoorden die er toe doen in mezelf.... en niet in hem ( niet meer in elk geval). Eigenlijk zaten die natuurlijk altijd al in mezelf...... , in elk geval alweer 1 inzicht rijker!

San juli 2018- geplaatst: 21-03-2019

Goede quote is dat hè SAN, ik was hem ook al eens tegen gekomen. De vragen, het is idd een onderdeel van je proces om accepteren en los te laten. Je krijgt nooit een antwoord of een antwoord waar je niks mee kan en niet eerlijk is. Ik denk dat ze gewoon helemaal nooit een antwoord kunnen geven niet aan jou,hun kind, of zichzelf. Ik stel geen vraag meer over waarom,die fase ben ik voorbij. Heb mezelf wel de vraag gesteld oké wat wil jij nu zelf met jouw leven en welk voorbeeld wil je geven aan je kind? Dat maakt dat je steeds meer gaat focussen op je eigen leven en weer een toekomst ziet zonder hem. Ik vond dat een verademing dat ik dat weer zag. Een beeld voor me zonder mijn ex-man, het is hard werken om daar te komen. Je geest continue corrigeren naar de realiteit kijken, beseffen wat hij je heeft aangedaan, dat je nooit meer je leven wilt leiden zoals een jaar voor de bom en dat je weet datgene waar je naar verlangt voorgoed weg is. Je man en je onbezorgde veilige leven is er niet meer en komt gewoon nooit meer terug. Dat accepteren maakt dat je loskomt en je leven weer kan leiden. Een ander leven dan je had gedacht maar misschien kijk je ooit terug op dit en bedenk je ik ben nu pas gaan leven zoals ik het zelf wil. Ik heb mezelf nu pas echt leren kennen en de mogelijkheid gekregen om me te ontwikkelen, ik ben vrij. In staat om mezelf gelukkig te maken ipv te blijven hangen in ellende, gevangen in een hunkering naar iets wat er niet meer is.

Xanadu 2017- geplaatst: 21-03-2019

“New beginnings are often disguised as painfull endings” Een quote die ik in juli vond, uitgeprint heb en aan mijn spiegel heb geplakt..... Als reminder dat hoe klote het allemaal ook is...... Dit voor mij de kans/start is om weer een mooi nieuw begin te krijgen/maken. Dusss...., werk aan de winkel & op naar betere tijden!!

San juli 2018- geplaatst: 21-03-2019

Ja, die waarom vraag is denk ik een hele natuurlijke & menselijke 1e reactie. Want je wilt & zoekt antwoorden. Toch? Antwoorden die je waarschijnlijk nooit zult vinden en zult krijgen. Uiteindelijk is in dit geval de waarom vraag dan ook helemaal niet belangrijk meer...., het is gewoon iets wat er gebeurd is, wat je is overkomen . Net als bij een natuurramp. Bij een aardbeving of een tsunami of een vulkaanuitbarsting gaat men zich ook niet afvragen waarom, het gebeurt gewoon. Een natuurlijk proces en zo zie ik dit geval ook. Het is een natuurlijk proces in zijn hoofd, iets wat allang aan het opbouwen was en tot uitbarsting is gekomen. Met als resultaat de verwoesting van een relatie en een gezin. Dat ik me in eerste instantie afvroeg waarom ( en nu nog steeds soms) is ook een hele natuurlijke reactie. De waarom vraag aan jezelf stellen, zoals Cherry zegt, is een goede 2e vraag. Maar dat is er één waar je wel wat mee kan, waar je wel de antwoorden op kunt vinden. Door veel te lezen, te praten en door therapie te volgen. Hiermee krijg je de inzichten en de antwoorden bij je eigen waarom vraag. En een volgende vraag die ik mijzelf dan ga stellen is de HOE vraag. Hoe ga ik hiermee om, hoe ga ik mijn eigen leven weer opbouwen en hoe zie ik mijn eigen toekomst? Met de waarom vraag kom ik niet verder ( in elk geval niet met de waarom nr 1), maar als ik naar de hoe vraag ga, dan ga ik in oplossingen denken. En dat is denk ik ook een hele natuurlijke reactie: Hoe ga ik dit eens aanpakken? En wat moet ik doen om hier zo goed mogelijk uit te komen? Ik zie dit hele MLC gebeuren soms als een soort spel, een spel waar ik in het begin de regels niet van kende en me liet leiden door een valsspeler. Nu stilletjes aan begin ik de regels te leren en hoef mij niet meer te laten leiden. Ik speel nu mijn eigen spel, mijn eigen levensweg, en met vallen en opstaan ga ik proberen als eerste die finish te halen. Het is niet meer zijn spel, maar ik maak het mijne ervan. Mijn leven, mijn regels. Dus voor mij is de vraag nu gewoon :Hoe kan ik dat nu eens even op een manier gaan doen die voor mij het beste zal zijn. Zonder gemeen worden of valsspelen, dat is helemaal niet nodig. Ik ben wie ik ben en zo blijf ik ook....., heb spelletjes altijd heel leuk gevonden, maar dan wel eerlijke spelletjes......, en zo zal ik het ook gaan doen. Bij mezelf blijven, maar mijn eigen koers gaan varen....., op naar een mooi einde van dit lelijke spel!!!

San juli 2018- geplaatst: 21-03-2019

Vanuit mijn ervaring als psycholoog kan ik zeggen dat de waarom-vraag eigenlijk een uiting is van iets dat je niet wilt/ niet kunt accepteren (nog). Het is een (eerste) stap in het proces van acceptatie.

2019 Daphne - geplaatst: 21-03-2019

Heel goed gezegt @Cherry Waarom is de meest gestelde vraag, die nooit beantwoord wordt. Toch stelt een ieder zich, logischer wijze, deze vraag! Maar je krijgt nu een kans......de kans om weer van jezelf te gaan houden want dat zijn de meeste van ons gewoonweg kwijtgeraakt. Waardeer en respecteer jezelf, ook wij moeten opnieuw die grote boze wereld instappen.....maar alleen jijzelf kunt die wereld weer een beetje kleur geven! Nee...ik zeg niet dat het makkelijk is, ik zal de laatste zijn. Maar als je geen start maakt, komt er ook geen finish. Je kan je natuurlijk altijd laten "dragen" maar hoe trots zul je zijn als je het op eigen krachten kunt?!😘

2010 gewoon ik- geplaatst: 21-03-2019

Is de waarom vraag niet de vraag die je aan zelf moet stellen? Niet waarom hij...maar waarom ik..? Waarom ben ik er na zo een lange tijd nog mee bezig? Waarom heb ik het gevoel dat mijn leven stil staat? Waarom maak ik me druk over zijn treiterpraktijken? Waarom maak ik me druk over de sm? Waarom laat ik me zo betoveren door een man die veranderd is? Waarom praat ik zijn gedrag goed? Waarom breek ik niet uit het patroon? Waarom kies ik niet voor mezelf? Waarom kijk ik niet naar mijn verdriet? Waarom ontken ik dat hij niet meer dezelfde is? Enz. Enz. Waarom?

Cherry 2017- geplaatst: 21-03-2019

De waarom vraagt wordt naar alle waarschijnlijkheid nooit beantwoord. Daarbij verwacht ik dat als je wel een antwoord krijgt het niet bevredigend zal zijn waardoor je nog meer vragen wil stellen. Het loslaten van de waarom vraag is een keiharde noot om te kraken. Ik heb er tot voor kort nog stevig aan vast gehouden. Als je ziel hem loslaat dan pas kun je de oneerlijkheid aanvaarden voor wat het is. En begrijp je dat de waarom vraag er niet meer toe doet. Dat is geen beslissing niet eens een keuze. Zoals ik het voelde zei man hart: je hebt het/hem losgelaten. De energie is dan weer vrij om te stromen en je ontdekt ineens weer een gevoel van levensgeluk. Loslaten/ vergeven gaat in kleine stukjes. Op een gegeven moment ben je zover. Net als jullie allemaal werk ik keihard mijn herstel. Dit proces is o zo noodzakelijk om tot de conclusie te komen dat de liefde die je zelf hebt er altijd was en dat die voldoende is.

Cherry 2017- geplaatst: 21-03-2019

@Xanadu, ik houd vol! Ik geef mezelf nog wel even :/. @San, ja die WAAROM-vraag...het is gewoon zo ontzettend niet eerlijk. En het is zelfs zo ontzettend niet eerlijk dat het zelfs wel lijkt alsof er een duiveltje op uit was om je kapot te maken......Overigens gaat dat natuurlijk niet gebeuren. Ik geef mezelf de tijd en een kans__________net belde ik even met hem. Ik hield iets tegen hem aan. En hij reageert dan zo neerbuigend. Alsof ik een geval/zielig ben. Want wat ik zeg of aangeef, wordt zo gedraaid dat ik zielig ben. Terwijl ik het met hem heb over wat hij heeft gedaan. Ik dacht vervolgens 2 dingen: 1. Wat ben ik blij dat ik dit niet meer hoef te hebben in mijn omgeving. En 2. Wat is hij toch akelig en ontzettend koud van binnen nu........

2019 Daphne - geplaatst: 20-03-2019

@ R, dat is één ding waar ik dankbaar ( als ik het zo mag zeggen) voor ben, die RUST. Want de onrust hier in huis was zó groot toen hij hier nog woonde. Niet alleen voor mij maar ook voor mijn zoon. Vanaf het moment dat hij hier weg is gegaan heerst er in huis rust. Alsof er een zware deken vanaf gehaald werd. Ik kon weer ademen en hoefde niet meer op eieren te lopen. Zelfde voor mijn zoon. Die kan nu weer de gewone puber zijn. En hoewel dat van tijd tot tijd ook de nodige onrust in huis brengt....., staat dat niet in verhouding tot de onrust die mijn MLC-er in het huis bracht. Een echte puber in huis is 1 ding, maar een volwassen man die zich als een puber gedraagt....., nee, die pubert maar lekker ergens anders! Blijf het gewoon van tijd tot tijd zo zuur vinden om er ineens zo alleen voor te staan. En ik kan het best, dat is mij inmiddels allang duidelijk. En ik wil hem ook niet meer terug, dat is mij inmiddels ook allang duidelijk. Maar die gedachten in mijn hoofd die laten mij vaak nog niet met rust. En ondanks dat ik weet dat ik nooit antwoord op de vraag zal krijgen...., vraag ik mij toch af en toe echt wel eens af: WAAROM....., in hemelsnaam WAAROM?? Maar dat zal hij zich ooit waarschijnlijk ook wel af gaan vragen....., maar voorlopig nog lang niet... Nu denkt hij de antwoorden te vinden in zijn nieuwe leven.... en denkt hij waarschijnlijk alleen nog maar : DAAROM.....( zo als een echte puber betaamt)😉

San juli 2018- geplaatst: 20-03-2019

Daphne, neem je tijd. Voorlopig blijft het echt 1 stap vooruit om weer 2 teruggegooid te worden maar daar moet je doorheen om je weer beter te gaan voelen . Je krijgt straks het inzicht en gevoel om het van een afstand te kunnen bekijken. Je ziet later in het proces dat je ex-man er echt niet gelukkiger van wordt en dat het leven bij de SM ook niks is. En jij zult je langzaamaan beter gaan voelen. Leuke dingen doen, nieuwe mensen leert kennen Dat maakt je zo krachtig dat je liever rust hebt dan in zijn gekte getrokken te worden. Het wordt echt beter, neem het maar aan van iemand die ruim 1,5 jaar verder is. Wees lief voor jezelf

Xanadu 2017- geplaatst: 20-03-2019

@San, dankjewel! Het is 1 grote klote zooi. Desondanks heb zelfs ik al weleens al kleine momenten dat ik denk: er komen nieuwe kansen, er komt een nieuw leven. Maar wat ik daarvan ook heel moeilijk vind, is dat het niet 'beter' zal zijn in veel opzichten.

2019 Daphne - geplaatst: 20-03-2019

@Waarden en normen, maar liefst 9 jaar na de bom.. Toont weer eens aan wat voor traumatische ervaring de MLC van je man is. Ik denk dat bij iedere mlc’er uiteindelijk nog wel eens het besef komt wat ze in feite allemaal kapot hebben gemaakt en kwijt zijn geraakt. Maar meestal komt dat pas op het moment dat er geen weg meer terug is. Uit jouw verhaal blijkt ook maar weer eens dat jouw ex-man dit inmiddels ook verdomd goed weet. Wel fijn dat je weer van het leven kan genieten want dat is echt een hele grote stap, lijkt mij. Wat ik zo jammer blijf vinden is dat een MLC zoveel leed en verdriet met zich meebrengt en om wat.. om er uiteindelijk net als jouw ex-man achter te komen dat ze het geluk ver zijn gaan zoeken maar het in feite altijd al zo dichtbij zich hadden en het gewoon hebben weg gegooid. Doodzonde, echt..

dec 2023 Aapje- geplaatst: 20-03-2019

Ja San, dat herken ik. Onze tijdlijn loopt relatief gelijk als ik het zo lees. Ik ben er een maand of 2 eerder in gerold dan jij ... Op dit moment heb ik veel neutrale dagen, die niet per se goed of slecht zijn, afgewisseld met goede en slechte dagen. Het lijkt bij mij wel alsof dat jaar voor de bom de meeste dagen uit mijn geheugen gewist is. Vaak denk ik niet aan alle stress en toestanden die er toen waren. Soms wel en dan ben ik ondanks het gemis wel blij dat ik nu relatieve rust heb als ik thuis ben. Geen MLCer die om middernacht nog met de SM zit te bellen/berichten te sturen bv ...

2018 R- geplaatst: 20-03-2019

@Daphne, tuurlijk ben jij nu nog vol in de rouw. Je zit er nog maar net in. De dagen slepen zich voort en jij sleept mee. Ik herken dat zeer zeker. Die eerste maanden sleepte ik mijzelf ook maar weer door elke dag heen. Je bent aan het overleven nu en dat je nu even niks meer leuk vindt dat is in mijn ogen ook heel normaal. Want aan die hele situatie is nu eenmaal niks leuk. Het is ronduit klote!! Een ander woord heb ik er niet voor ( nou ja, heb ik wel maar “klote” dekt de lading wel genoeg). En dat jij nu vindt dat je niet helder communiceert en formuleert ...., ik vind het trouwens wel meevallen hoor, is gewoon omdat het in je hoofd één grote warboel is aan emoties. Je gedachten vliegen van de ene naar de andere kant. Dat was ( en is nog steeds) bij mij wel het geval. Ondanks dat ik al iets verder ben ( iets) , sta ik ook nog maar aan het begin. Ik merk dat ik inmiddels al wel verder ben doordat ik ook weer over een toekomst zonder hem kan nadenken en me daar eigenlijk helemaal niet naar over voel, kijk er soms al zelfs naar uit. Een nieuw leven...., nieuwe ronde, nieuwe kansen. Maar er zijn nog zoveel momenten waarbij ik weer terug ga naar de mooie jaren..., en daarna gelijk weer door naar het nare jaar voor de bom, met alle ellende die ik daarbij kreeg. Hoort allemaal bij het proces denk ik...., en leuk is het zeker niet. Het verlies en het verdriet moet een plek krijgen en daar zal nog een hoop tijd voor nodig zijn.... Maar die tijd die gun ik mezelf...., heb zelf vandaag ook weer zo’n dag, zo’n dag dat er weinig tot niets uit mijn handen komt en mijn gedachten weer met me op de loop gaan.... Ik laat het maar, en weet, morgen weer een nieuwe dag...... Dan probeer ik het gewoon weer opnieuw.... En zo leef ik al ruim 8 maanden..., maar stukje bij beetje krijg ik steeds meer dagen dat ik wel plezier beleef aan dingen, dat ik weer veel lach en dat er even geen tranen zijn. 1 stap vooruit, 2 terug......., maar daarna altijd weer vooruit!!

San juli 2018- geplaatst: 20-03-2019

En verder nog even over hoe het met mij gaat. Ik ben helemaal volledig en diep in de rouw. Ik sleep mezelf voort. En alles doet pijn. En niks vind ik nog leuk. Wel voel ik soms een interessante 'nieuwe emotionele ruimte'. Dan denk ik: heej, hoe is dat: alleen met mezelf samen zijn? Maar dan weer valt de praktische ellende en wat ik ga missen op me neer.......overigens, ik heb het idee dat ik de laatste week niet zo helder formuleer en communiceer: hebben jullie ook die indruk?

2019 Daphne - geplaatst: 20-03-2019

@Aapje, dat heb ik niet geconstateerd. Een psychiater heeft dat gedaan/gaf aan dat hij denkt dat daarvan sprake is. Eind vorig jaar is dit tegen hem gezegd. De exacte diagnose: daar zijn ze nog mee bezig om vast te stellen. Hoewel ik de diagnose niet weet, denk ik wel dat ik wat dingen heb gezien in het verleden van hem die niet helemaal 'in de haak' waren. Hoe hij met emoties omging bijvoorbeeld.

2019 Daphne - geplaatst: 20-03-2019

Mijn exman zit al 10 jaar in zijn tunnel. Ik heb niet het idee dat hij er binnenkort uitkruipt. Hij had tijdens ons huwelijk 5 jaar een sm, dezelfde waarvoor hij ons in de steek liet. Hij heeft haar ook in de steek gelaten toen hij weer op sm 2 verliefd werd.Die relatie is nu na een aantal jaren ook weer voorbij. Ik hou al jaren grote afstand tot hem. Dat vind hij moeilijk. Waarom wil ik toch niet bevriend blijven? Daar begrijpt hij niks van. Laatst vroeg ik hem tijdens een van onze weinige gesprekken wat hij nu opgeschoten is met zijn besluit jaren geleden? Hij is er inmiddels achter dat het gras niet groener is bij de buren, dat hij zijn kinderen ongelooflijk mist en daar ook wakker van ligt, dat alleen zijn niet leuk is en dat hij met al zijn psychologen geen echte klik heeft. Ondertussen ben ik nog steeds de schuldige dat hij zijn kinderen te weinig ziet,vindt hij dat ik hem zwart heb gemaakt bij vrienden en vindt hij zichzelf nog steeds een geweldige vader.Een spiegel vinden en daar eens goed in kijken blijkt toch moeilijk blijkbaar. Ik ben blij dat hij mij niet meer kan meesleuren in zijn afgrond in. Ik heb de rust gevonden die ik zo nodig had. Wat niet wil zeggen dat ik alles verwerkt heb hoor. Ik heb nog steeds verdriet, mis hem nog steeds en voel ik soms die donkere wolk weer, maar wat ben ik blij dat ik ook weer kan genieten van elk klein detail in mijn leven.

waarden en normen 2010- geplaatst: 20-03-2019

@Daphne, mag ik vragen op basis van wat jij die persoonlijkheidsstoornis bij jouw ex hebt geconstateerd?

dec 2013 Aapje- geplaatst: 20-03-2019

@Brownie, de mijne heeft een latente persoonlijkheidsstoornis die eruit is gekomen (de exacte diagnose moet nog komen). Ik weet niet of dit voor alle mlc-ers geldt (Aapje beschrijft bv dat haar man voor de MLC echt heel anders was.) Ik denk dat ik achteraf gezien wel wat trekjes hiervan heb gezien. Maar het was toen wel controleerbaar en 'te doen'. Op basis hiervan denk ik dat in zijn geval hij niet kan veranderen. Of slechts in lichte mate. Therapie maakt dit soort dingen beheersbaar, maar niet 'anders'.

2019 Daphne - geplaatst: 20-03-2019

Ja Xanadu, zeker wel. Ondanks dat ik hem echt wel mis en (mits de nodige voorwaarden!) een verzoening niet uitsluit ... ben ik wel blij met de relatieve rust in huis. En denk ik vaak ook wel dat dat ten huize SM echt niet moet meevallen, want ook zij heeft problemen ...

2018 R- geplaatst: 20-03-2019

Vandaag is zo’n dag dat ik gewoon blij ben dat ik van hem af ben, dat ik weet dat ik me weer fijn kan voelen! Weg van de druk van zijn depressie. Herkennen jullie dat?

Xanadu 2017- geplaatst: 20-03-2019

@Brownie, ik denk dat in ieder mens wel in kleine mate enig narcisme schuilt maar dat dit bij een man tijdens de MLC extreem uitvergroot aan de oppervlakte komt. Bij mijn mlc’er is het zo (terwijl hij nog niet rockbottom is gegaan) dat die narcistische trekjes alweer een poosje niet meer zichtbaar zijn. Nu heb ik bij mijn ex voor de MLC nooit enige vorm van narcisme kunnen bespeuren, dat gedrag was dan ook volkomen nieuw voor mij. Daarom kwam het ook zo hard aan, die lieve, goedlachse zorgzame man die zich in korte termijn ontpopte tot een rasechte narcist. Dus ik geloof wel dat dit overgaat na verloop van tijd, dit is tenminste mijn ervaring hierin. Maar door diezelfde ervaring weet ik inmiddels ook dat je echt moet rekenen dat daar een hele lange tijd overheen zal gaan.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 20-03-2019

Aapje, het is nooit te laat om eruit te stappen he. Waarom zou je dat in het begin wel gedaan hebben zoals je zegt, maar nu maar door ploeteren? Je hebt nu het inzicht en je bent hem niks verschuldigd toch?

Xanadu 2017- geplaatst: 20-03-2019

Klopt Daphne, zei mijn moeder ook. Ze sterven eenzaam en alleen, met een beetje geluk niet aan drugs of drank en met een nieuwe SM aan hun bed. Wellicht nog een nakomertje als kind en maar denkende en mijmeren over hoe zwaar hun leven was vol schuldgevoel en ellende en denkende aan de vrouw die ze ooit echt liefhadden en kinderen die ze niet of nauwelijks meer gezien hebben...Tja alles is een keuze in het leven. En voor degene die wel een verzoening hebben gehad, de uitzonderingen worden nog gelukkig met elkaar. Ik denk dat de rest het de eerste jaren weer heel leuk heeft maar daarna al snel het gevaar weer om de hoek komt kijken . Uit de dynamiek stappen, afscheid nemen en je eigen geluk vasthouden is denk ik op langere termijn het beste.

Xanadu 2017- geplaatst: 20-03-2019

Ik hoor ook steeds meer verhalen van mensen waar het precies hetzelfde is gegaan als bij mij en waar de man ook na jaren nog steeds niet tot inkeer is gekomen. Dan ben ik blij met mijn keus, het heeft zo'n rust! Ik zie wel op tegen vanavond, intakegesprek met een mediator, voor het eerst weer oog in oog met mijn man. Wat ik me ook vanmorgen afvroeg: mijn man heeft nu echt hele sterke narcistische kenmerken, hij zegt ook dat hij nooit zichzelf is geweest en nu wel dus ik vraag me af, kan hij het narcisme onderdrukt hebben,dat hij het al die jaren al heeft gehad. Ik herken achteraf wel dingen maar nu is het zoveel heftiger en duidelijker. En zou dat dus weer minder worden als hij rockbottom gaat of blijft het altijd aanwezig? Wat denken jullie?

Dec 2017 Brownie - geplaatst: 20-03-2019

Mijn moeder, die een stuk ouder is dan ik heeft wel wat gevallen gezien (aan de zijlijn). Zij geeft aan dat het met die mannen niet goed kwam. En ook dat alle hals over de kop relaties die die figuren startten, mis liepen. Het zal vast weleens anders gaan, maar het lijkt erop dat het niet normaal gesproken anders gaat....

2019 Daphne - geplaatst: 20-03-2019

Elisabeth schreef in het begin van het blog “twintig valse verzoeningen” dat de MLC van je man echt een never ending story is. Zo begint het voor mij ook stilaan te voelen, een verhaal waar nooit echt een eind aan komt. Ook al gaat je man na verloop van tijd echt rockbottom, ook dan ben je er nog niet. Ik denk dat er dan weer een ander verwerkingsproces start om al het gebeuren een plaatsje te kunnen geven. Dit zal weer een aantal jaren duren en zo ben je ondertussen weer een flinke periode van je leven verder terwijl ook dan de uitkomst nog niet zeker is. Het is net waar jezelf uiteindelijk voor kiest, ben je bereid om jarenlang vol onzekerheid aan de zijlijn te staan zoals Xanadu het correct omschrijft en maar blijven hopen dat je bij één van die zeldzame gevallen hoort of ga je verder.. Ik denk wel als ik in het begin van de MLC als nieuwkomer hier mijn eigen verhaal zou gevolgd hebben dat ik toch wel (ook al was het met pijn in mijn hart) voor dat laatste zou gekozen hebben. Inderdaad Xanadu, zes jaar van je leven om uiteindelijk dan toch nog te moeten concluderen dat hij er nog steeds niet uit is en je afvraagt of dat ooit nog wel gaat gebeuren. Waanzin eigenlijk..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 20-03-2019

Ik weet het niet Xanadu. Misschien heb je wel gelijk. Ik denk wel dat de verhalen die je leest op het net in die zin geen juist beeld geven, dat de mensen die er wel uitkomen waarschijnlijk hun energie eerder steken in het opnieuw opbouwen van hun leven dan in het posten van hun verhaal. Ik heb zelf wel een paar verhalen gevonden van ex MLCers en daar heb ik wel veel aan gehad, maar ze zijn zeldzaam.

2018 R- geplaatst: 20-03-2019

Zo zie je maar....als ik dan zo'n verhaal lees van jou Von. 3,5 jaar na de bom en nog steeds nul inzicht in hun eigen aandeel en crisis waar ze inzitten . Je zal maar aan de zijlijn hebben staan wachten. Het is ontmoedigend voor velen maar de harde waarheid. En lees ik de ervaring van Aapje, ook al 6 jaar verder met een ex-man die er nog zwaar in zit ( sorry Aapje maar dat is toch echt zo). Ik vraag me af of het overgrote deel er niet gewoon nooit meer uitkomt.

Xanadu 2017- geplaatst: 19-03-2019

@aapje Mijn kinderen gaan er heel goed mee om. Ze hebben hun vader nu al ruim 1,5 jaar niet gezien. Hebben op deze manier er ook geen behoefte aan. Ze krijgen op hun verjaardag een telefoontje waar hij kort inspreekt. Kinderen bedanken hem dan dmv de app. Ook ik heb geen enkel contact met hem. Ze sluiten hem volledig buiten hun leven. Opa ( ook nauwelijks contact mee) heeft wel een keer laten vallen dat hun vader het er erg moeilijk mee heeft, maar verder gebeurt er niets. Ik zorg al die jaren alleen voor de kinderen. Ze missen hem wel hoor maar praten er niet over .Ik ben reuze trots op hun dat ze hun eigen leven oppakken al gaat ook dat met soms een stap achteruit.

von 2015- geplaatst: 19-03-2019

@Von En zo'n terugval is logisch na zo'n nare brief. Jezelf niet daarvoor veroordelen. Natuurlijk ben je al een heel eind gekomen. Dit ga je weer achter je laten en dan ben je weer een stap verder.

November 2015 Sanne- geplaatst: 19-03-2019

@Von, ik denk niet dat je moet twijfelen. Volgens mij lijdt iedere man die in een MLC terecht komt wel aan bindingsangst en de achtergelaten partner aan een vorm van verlatingsangst. Maar die dip begrijp ik wel na het lezen van die brief. De leugens en verdraaiingen kunnen je zo hard kwetsen. Hoe zijn jouw kinderen hier onder? Kun je er met ze over praten of vermijden ze liever dit onderwerp? De beschuldigingen van je mlc’er richting hen zijn ook niet mis en ik kan me voorstellen dat dit bij hen net als bij jou ook veel teweeg brengt.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 19-03-2019

@Von Ik denk dat je niet zo hoeft te dubben over of de capriolen van je ex nou uit bindingsangst/verlatingsangst voortkomen of dat het een mc betreft. Beiden komen voort uit niet geheelde wonden uit de kindertijd. En de werkelijkheid is complex, het is maar welk etiquette je op wat plakt. Het allerbelangrijkste is dat je je eigen wonden heelt.

November 2015 Sanne- geplaatst: 19-03-2019

Even een dip. In januari dit jaar heeft mijn (ex)mlc er een brief aan de kinderen gestuurd. Hij verdraaid van alles, zegt tegenstrijdige dingen, zijn waarheid en komt allemaal door mij. Ik was jaloers (want ja dat ben je ineens na 28 jaar samen)en had alles geprobeerd dit wegnemen en nog meer onzin. Daarbij geeft hij de kinderen de schuld dat ze geen contact meer met hem hebben (hij doet zo zijn best, maar niet heus). Hij heeft niet alleen tegen mij glashard gelogen maar ook tegen zijn kinderen (21 en 23 jr). Zelf zegt hij dat hij niet in een midlife crisis zitten te moeten leven met een groot schuldgevoel. Met mijn stomme kop heb ik die brief een stuk gelezen en was meteen weer van slag, heb moeite er boven te staan En ik maar denken dat het goed ging met mij. Ik heb het boek van Hannah Cuppen, liefdesbang al 3x gelezen. Duidelijk dat ik nog veel aan mezelf moet werken,ik herken mezelf voor een groot deel in de verlatingsangst. Het valt wel op dat mijn (ex)mlcer past in het plaatje midlife crisis en bindingsangst. Ik ben dan toch aan het twijfelen wat het van die is.

von 2015- geplaatst: 19-03-2019

@Silvia, ik denk dat het belangrijk is de mooie herinneringen te koesteren en je vast blijven houden aan jouw eigen versie en niet de zijne. Dit brengt je zoveel meer rust dan jezelf al dat onnodige verdriet te bezorgen door te gaan twijfelen aan wat er ooit tussen jullie was. De liefde en geschiedenis die jullie samen hadden, die jij je ook zo herinnert was er echt, alleen is voor de mlc’er deze herinnering te pijnlijk. Ik vind het echt mooi dat jij er nog zo over kan denken want dit lukt niet lang iedere ex-partner van een mlc’er. Dit voorkomt ook dat je wrokkig of verbittert wordt t.o.v. je mlc’er wat hele negatieve gevoelens zijn om je eigen proces te kunnen vervolgen. De innerlijke rust die je bij jezelf creëert door niet in je woede en teleurstellingen te blijven hangen kan best bevrijdend aanvoelen en vermindert aanzienlijk je verdriet. Althans, dat heeft mij in zekere zin al wel enigszins op dat vlak verder geholpen.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 19-03-2019

@Daphne, zo ervaar ik het ook. Ik ben blij dat ik terug kan kijken op een fijn huwelijk van 24 jaar. De laatste jaren waren moeizaam omdat ex-mlc-er langzaam aan steeds meer afstand nam. Maar ik ben dankbaar dat ik wel hele mooie herinneringen heb. Ik vind het heel triest voor mijn mc-er dat hij die niet lijkt te hebben. We hebben beide in een totaal ander huwelijk geleefd en ik ben heel erg blij met mijn versie.

2014 silvia- geplaatst: 19-03-2019

En even naast alle psychologie (mlc, depressie, verlatingsangst, bindingsangst) en pijn en rouw denk ik nu gewoon ook weleens: hoe dan ook, ik heb van die man gehouden, ik ben hem nu kwijt, maar dat aspect was mooi en goed. Eigenlijk het cliche: 'it is better to have loved and lost, than never to have loved...'

2019 Daphne- geplaatst: 18-03-2019

Ja Daphne, die post heb ik gelezen. Net daardoor ben ik echt heel erg op mijn hoede. Xanadu, ja mijn therapeut heeft ervaring met MLC. Veel van wat hij zegt komt trouwens ook overeen met wat op de site en in het boek staat. Toegegeven, niet alles. Ik heb dan nu ook wel echt op de man af gevraagd hoe hij dit dan wel ziet: meneer wil weer contact maar zit tegelijk wel nog bij de SM. Brownie, ik heb bijna een half jaar niks van contact gehad. Nu nog gaat eigenlijk alles van hem uit en dan gebruik ik zoveel mogelijk de AGS. Wat hij nu voorstelt is echter wel nieuw en doet me vermoeden dat hij ofwel een therapeut heeft ofwel in elk geval boeken leest. Want dit soort oefening verzint hij echt niet zelf. Tot nu toe hadden we inderdaad alleen maar contact over praktische zaken en dat geeft wel rust zoals je zegt Brownie. Dit is echter iets nieuws en ik weet ook niet goed wat ik ermee moet. We zijn nog lang niet aan een echte verzoening dat zie ik wel. Door het verhaal van Aapje ben ik wel erg op mijn hoede.

2018 R- geplaatst: 18-03-2019

Ja natuurlijk rouw je. Dit hele proces waar we nu inzitten is rouwverwerking. Sterker nog ze zeggen als je dit meemaakt als partner van, dat het erger is dan een verwerking van wanneer hij gestorven zou zijn... en zo voelt het ook voor mij. Laat gewoon de pijn en verdriet toe, je kan het toch niet tegen houden en het moet gebeuren om weer in de volgende fase te komen van je verwerkingsproces.

Xanadu 2017- geplaatst: 18-03-2019

ja mij verbijstert de ontreddering van mezelf ook wel. Want ja, een partner zou een aanvulling en geen invulling moeten zijn. Maar anderzijds: iedereen die iemand waarmee die langere tijd samen was, kwijtraakt, ervaart toch wel rouw? Ik ga er nog wel naar op zoek (bij mezelf) of er wat te veel 'verweving' was.

2019 Daphne- geplaatst: 17-03-2019

SAN en Daphne, bij mij precies hetzelfde verhaal hoor. Ik heb hem na de ontdekking van de bom (SM bijna 25 jaar jonger ) het huis uit gezet. Daar was hij heel blij mee , hoefde hij het niet te doen. Hij is van ons huis naar haar huis gereden en daar gebleven. De ruzies die hij maakte in het laatste jaar waren denk ik ook om onze relatie bewust kapot te maken zodat het gerechtvaardigd was. Na iedere grote clash zei hij steeds zie je nou wel, wij horen niet bij elkaar. Maar raar genoeg ook hele lieve tedere momenten meegemaakt waar hij zijn muur liet zakken en ineens heel warm deed. Dat jaar heeft een grote impact op mij gehad bemerk ik nu. Ik dacht dat ik gek werd. Ergens is het een grote opluchting om te weten wat het is. Het helpt je bij het verwerken van deze gekte. Anderzijds sta je ook machteloos aan de zijlijn, je kan hier niets mee behalve zelf een les ervan leren . Dit is niet jouw schuld, dit had je niet kunnen voorkomen. Het enige wat ik nu doe is les trekken voor mezelf. Hoe ben ik zover gekomen dat ik zo meeging in het laatste jaar om hem te pleasen, waarom was ik zo bang om hem te verliezen. Uiteindelijk moet je leren met jezelf gelukkigste zijn en een partner is een aanvulling niet je invulling van je leven. Dat is een mooie les die ik eruit gehaald heb. Want een ding weet ik zeker, ik kan ook gelukkig zijn zonder hem. Gelukkig zijn is een keuze niet afhankelijk van een ander.

Xanadu 2017- geplaatst: 17-03-2019

Dankjewel voor de uitgebreide reactie. Het lijkt wel op mijn situatie. De mijne heeft het ook dankbaar aangegrepen dat ik de knoop doorhakte. Hoe heerlijk ook voor hem: ik die het uitmaakte. Dan had hij het niet gedaan en kon hij meteem: zooooooooffffff weg en huuuuuppppppp naar die vrouw (die bijna zijn dochter had kunnen zijn). Een soort vrijbrief voor hem. (Hij luisterde niet eens naar eventuele tussenoplossingen, nee hoor: gaaaaaaaannnn naar die andere stad....gaaaaaannnn). Ook ik wil deze man nooit meer terug. Al heb ik dat nog niet aangedurfd om te zeggen tegen hem. Want alles is nu koren op zijn molen. Wie weet welke draai hij daaraan weer kan geven. Wel hoop ik dat hij een keer gaat ontwaken en wij een echt gesprek kunnen voeren over wat er allemaal is gebeurd.

2019 Daphne - geplaatst: 17-03-2019

Ja, zeker het laatste jaar voor de bom kreeg ik steeds meer signalen in de wat ik toen dacht nog “ normale” relatie. Maar eigenlijk was het toen al vanaf zijn kant geen normale relatie meer hè. Zo’n midlifecrisis en al zijn gekte “ sluipt” er in...., dat gaat zo geleidelijk in het begin dat de signalen er wel waren, maar er waren ook nog zoveel momenten dat het wel goed ging, dat we nog plezier aan elkaar beleefden, dat het gewoon nog goed voelde, dat ik die signalen wel gesignaleerd heb...., maar ze niet goed kon lezen/plaatsen. Het hele begrip midlifecrisis is dan ook nog nooit in mijn hoofd opgekomen. Tot de laatste maand v/d bom, toen er heel veel aan het licht kwam, het vele liegen, het “ jonger” willen zijn en de omgang met jongere mensen v/d helft van zijn leeftijd zoeken, het vele sporten, en natuurlijk het bedrog met de veel jongere vrouw (nog net geen meisje) wat voor mij toen een aanleiding is geweest om mij op internet eens te gaan verdiepen in al deze “ kwalen”. Toen ik het woord midlife crisis tegenkwam, met alle kenmerken die hierbij hoorden, viel voor mij direct het kwartje....., dussss, dat was het dus. Maar ondanks dat ik hier een bepaalde rust uithaalde en dacht: het heeft dus een naam, hier kan ik wat mee en hier kunnen we wat aan doen. Had ik nooit kunnen denken dat het er uiteindelijk op uit zou draaien dat hij weg zou gaan. Ik had ook niet de impact kunnen voorzien door al dat bedrog/leugens/ oneerlijkheid en wat al niet meer voor mij met zich meebracht. Maar hij was al een tijdje op weg, hij wachtte gewoon af totdat ik het niet meer zou trekken en zou zeggen dat hij weg moest gaan. Want uit zichzelf weggaan, dat durfde hij denk ik niet. Nu ik had gezegd: ik wil een time-out, ik wil rust..., heeft hij dat als kans gezien om te “ ontsnappen” ....., om nooit meer terug te komen. En zoals ik er nu tegenaankijk: ik wil hem ook niet meer terug. Voor mij gaat ook de deur op slot. Hij heeft zoveel kapot gemaakt..., ik zie niet in hoe ik hem dat ooit weer kan vergeven. Dat blijft toch in mijn hart/ geheugen gekerfd. Ondanks dat ik toch heel vaak ook denk dat hij ziek is ( wat natuurlijk ook eigenlijk wel zo is). Is dit voor mij geen reden om de deur op een kier te houden. Ik denk dat ik mijzelf op deze manier behoed voor nog meer ellende, want hij zit nog steeds diep in de tunnel en zolang de deur bij mij op een kier blijft staan zal hij er toch steeds weer proberen doorheen te piepen....., maar dan piept hij waarschijnlijk net zo hard daarna zijn tunnel weer in en laat mij dan weer vol verbijstering/ verdriet en boosheid achter. En dáár pas ik voor!!!

San juli 2018- geplaatst: 17-03-2019

@San, Je had dus al wel wat signalen (van emotionele onbeschikbaarheid) in de normale relatie die je met hem had? Voor dat laatste jaar? Ik bedoelde ovrerigens met een natuurramp niet dat het 'natuurlijk' aanvoelt. Want zeer zeker, hoe de mijne deed, voelt 'onnatuurlijk' aan. NEP en/of koud afstandelijk en zelfs bij vlagen gemeen. Hoewel hij eerder nooit zo deed. Maar anderzijds (en dat gaat een beetje filosofisch klinken): onderdeel van de menselijke natuur is ook egoïsme& non-empathie en wreedheid. Soms denk ik: heb ik ook niet gewoon te maken gehad met een bepaalde vorm van geweld? Iemand die opeens chemisch gek is geworden?

2019 Daphne - geplaatst: 17-03-2019

@San, Ik heb hem onlangs gezegd dat ik blij ben dat wij uit elkaar zijn. De deur is niet dicht maar op slot, voorgoed. En het gaf mij rust om dat te zeggen. En nee, geen vrienden blijven. Ook niet na 25 jaar omdat we samen volwassen zijn geworden, gewoon niet. Wat ik wel heb gezegd dat ik wil dat hij ophoudt met die psychologische spelletjes, zoals niet reageren op de hoognodige appjes. Prompt reageert hij direct nav een mail van school. O, meneertje kan het dus wel. En dat de kids recht hebben op 50% van zijn tijd, want die flitsmomenten komt bij mij niet over als co ouderschap. Misschien helpt het iets, waarschijnlijk niet.

Cherry 2017- geplaatst: 17-03-2019

Ja hoor Daphne, naarmate de tijd vordert gaat je dat steeds makkelijker af. Ik heb er nu ook zelf totaal geen behoefte meer aan. Liever hoor en zie ik hem niet, maar in het begin was dat echt een gevecht met mezelf om dat vol te houden.

Xanadu 2017- geplaatst: 17-03-2019

@Daphne, ik reageerde zeker op een situatie die “gewoon” ontstond. Ik reageerde vanuit angst, angst om in de steek gelaten te worden. Een angst die bij mij nogal diepgeworteld zit. Maar toch ook denk ik dat ik een deel van zijn angsten heb “ overgenomen”. Het gaat hier vaak over kindpijn. Nou, die heb ik, maar hij zeer zeker ook! Hij heeft alleen nooit geleerd te praten, het te uiten. Hij heeft geleerd er niet over te praten, heel hard te werken en je op die manier voor al het emotionele af te sluiten. Het leek wel of ik met de emoties voor ons beide moest dealen, want hij kon er niet aan en nu nog steeds niet, zoals ik wel merkte met het gesprek met de mediator. De emoties die hij liet zien in dat laatste jaar waren mn negatieve emoties. Boosheid, geïrriteerd zijn, frustratie en dat werd geprojecteerd op alles en iedereen die in zijn buurt kwam. Vnl de projectie op mijzelf en mijn zoon. En dat gebeurde dan niet direct dmv woorden of agressief gedrag ofzo ( dat heeft hij nog nooit gedaan) maar het ging vnl dmv afkeurende blikken, zich nog meer op zijn werk gooien dan anders, juist niet willen praten, de gehele thuissituatie willen vermijden door steeds vaker “ op pad te gaan”, mij niet meer betrekken in zijn zaken, heel prestatiegericht zijn ( vnl wat mijn zoon en zijn sport betrof). Ons het gevoel geven dat we een last waren. En ga zo maar door. Ja, hij was toen al aan het “ vluchten”. Maar ik had toen nog geen idee hoe ver een midlife crisis kon gaan, ik dacht niet eens aan een midlife crisis. Ik dacht inderdaad ook dat dit “ gewoon “ iets was waar we wel overheen zouden komen, dat hij gewoon niet lekker in zijn vel zat en als ik maar gewoon een beetje met hem zou meebuigen en we hier wel doorheen zouden waaien. Niet wetende dat er diep van binnen bij hem een storm aan het razen was, een storm die uiteindelijk alles op zijn pad omver heeft gemaaid. Het lijkt inderdaad wel op een natuurramp. Alleen voelde en voelt alles ( zijn hele gedrag naar mij & mijn zoon) wel heel onnatuurlijk aan!! Vanaf het moment dat wij samen waren heeft het nl alles juist heel natuurlijk aangevoeld...., wij waren altijd samen, deden alles samen, hadden veel liefde, plezier en genoten van het samenzijn. Tot het laatste jaar...., maar ik bleef maar vertrouwen op de band die wij samen gecreëerd hadden, een band die in mijn ogen nooit zou kunnen breken. Toch gek, hoe hij het dan toch in een hele korte tijd voor elkaar gekregen heeft om die heel natuurlijke band zo heel onnatuurlijk aan te laten voelen!! Elk contact met hem voelt nu compleet onnatuurlijk en fout.... Vandaar dat ik ook echt niet meer bij hem in de buurt wil zijn..., of wat voor contact dan ook ( als het moet dan moet het, maar liever niet), want zo goed als het vroeger voelde....., zo fout voelt alles nu! Rare speling van de natuur.......

San juli 2018- geplaatst: 17-03-2019

@Cherry@San, en helaas ook de mijne. Ik heb me zo vaak schuldig gevoeld naar mijn zoon, die ook zo vaak slachtoffer was van idiote eisen en redenaties. En ik maar als een mediator in huis iedereen en alles tevreden houden. Ik kan nog steeds van mezelf niet begrijpen dat ik in dat patroon gelopen heb. Ik denk dat de verlatingsangst daar grote parten in speelt. Ik wilde niet geloven dat hij zo deed en de persoon die hij geworden was wilde ik niet zien.

Xanadu 2017- geplaatst: 17-03-2019

@Xanadu, mooi verwoord: 'Het lijden onder zijn dictatuur (zo noemde ik het voor mezelf op het laatst) eiste enorme tol op mijn lichaam en geest. Ik voel me een soort van bevrijdt nu wat ook raar is want ik mis hem soms verschrikkelijk, de oude man dan hè, deze moet ver van mij weg blijven.' Dictatuur, ja. Zo kwam het wel over ja. Bij mij ook. Het laatste jaar vooral. Ik ben best wel sterk op zich, maar ik kon me daar niet echt goed tegen verweren. En werd in een 'rol' geplaatst die de mijne niet is. Ik denk dat ik hetzelfde ga ervaren (dat ik een soort bevrijding zal ervaren). Ik ben nu nog best wel een beetje ontredderd (vanwege het missen van het goede en nog steeds ben ik in shock vanwege wat er allemaal is gebeurt; het is zoveel om te verwerken& het is allemaal zo ontzettend snel gegaan& zo ontzaglijk surrealistisch). Maar ik denk dat ik die kant op ga. Heel af en toe, ervaar ik er al wat van. En het lukt me reeds om zakelijk contact met hem te onderhouden. Ik kan de overige gesprekken, die ik anders met hem zou voeren, al helemaal uittekenen in mijn hoofd. Dus dat hoeft eigenlijk al niet meer. Vriendschap met hem onderhouden en op vakantie gaan (waar hij het zelf over had) dat lijkt mij onmogelijk. Maar als het aan hem zou liggen: jawel hoor. Hij vindt het ook ontzettend jammer dat ik me nu terugtrek om mezelf te beschermen. Hij zei: het maakt me heel erg verdrietig, maar ik snap het wel. Maar goed, het maakt hem ook niet zodanig verdrietig dat hij bepaalde acties zou ondernemen om deze vriendschap te kunnen hebben. Want dan zegt hij: er staat niks tegenover. (En NIKS staat voor hem voor niet meer met mij samen in 1 huis mag wonen.)

2019 Daphne- geplaatst: 17-03-2019

@San, Jouw verhaal is mijn verhaal.

Cherry 2017- geplaatst: 17-03-2019

@San, Jouw verhaal is mijn verhaal.

Cherry 2017- geplaatst: 17-03-2019

@get real. Zo je zet weer even de punten op de i. Ik had meteen al heel sterk het vermoeden in mijn situatie dat hij zoek was naar zijn comfortzone. Hoe heerlijk moet hij zich wel niet voelen dat terwijl hij je gekwetst heeft, jullie nog steeds vrienden zijn en jij zelfs laat merken dat je nog van hem houdt ondanks alles wat hij gedaan heeft en aan de andere kant een SM hebt die in aanbidding ligt. No way, dacht ik daar ben ik te veel waard voor. Ik kan opmerkelijk vriendelijk blijven (weet ook niet waar dat vandaan haal) maar ik gun hem niet de lol of comfort daarvan. Mijn ex-man vertelt aan anderen dat we nog gewoon vrienden zijn. Hij verward mijn kalmte en AGS met vriendschap. Het frustreer me soms want ik weet niet hoe duidelijk ik hem nog moet maken dat het alles behalve dat is. Ik ga niet eens een gesprek aan met hem zolang de SM nog in zijn leven is. Het zou ooit wel goed zijn voor ons want er is nooit een echt einde gekomen. Een volwassen einde bedoel ik dan. Het was een jaar ellende, pats boem de bom en daarna een soort niemandsland waarin ik een einde heb gemaakt aan contact. Over dat laatste jaar gesproken.ik zag laatst een foto van mezelf in die periode... ik schrok.. ik leek 10 jaar ouder van de stress die op mijn gezicht was af te lezen. Het lijden onder zijn dictatuur (zo noemde ik het voor mezelf op het laatst) eiste enorme tol op mijn lichaam en geest. Ik voel me een soort van bevrijdt nu wat ook raar is want ik mis hem soms verschrikkelijk, de oude man dan hè, deze moet ver van mij weg blijven. En hij verlegt nu zijn dictatuur bij haar. Zijn SM moet nu aan zijn eisen voldoen... heeft hij ook letterlijk gezegd. Ze doet wat ik zeg en dat is de enige relatie die ik nog wil. Dus bedenk goed mocht hij voor de deur staan ... en hij heeft nog niet de bodem geraakt is dat de enige relatie die je dan krijgt. Terug bij af dus.... terwijl je zelf al zoveel verder ontwikkelt bent, jezelf ontplooid hebt en weer van jezelf bent gaan houden.Tja Is gedoemd te mislukken, maar dat is mijn mening.

Xanadu 2017- geplaatst: 17-03-2019

@San, kan het niet ook gewoon zijn dat je reageerde op een rare situatie die gewoon 'ontstond'? Ik weet niet hoe het bij jou was voor het laatste rotjaar, maar wat mij het laatste jaar opviel (voor de bom), was dat hij steeds bozer en baziger werd (het moest allemaal op zijn manier en niets van wat ik zei/deed was goed). Ikzelf dacht dat het een uitingsvorm van burn- out was en dacht: we moeten dit maar even uitzetten: het wordt hopelijk wel weer beter. Het was gewoon iets dat 'gebeurde'. Ik probeerde er weliswaar nog wel iets aan te doen (zoals vragen of we in relatietherapie gaan en vragen om andersoortige aandacht en proberen te praten over waarom hij deed wat hij deed). Maar dat had allemaal geen zin. Ik neem het mezelf achteraf niet kwalijk, want het is gewoon nogal iets dat er gebeurd. Het heeft ook echt tijd nodig om je te beseffen dat de relatie naar een 'natuurlijk einde' toe beweegt. Zo probeer ik het nu namelijk te zien: een soort natuurramp. De ramp van een man die opeens alleen maar bezig is met zijn behoeften. Een man die zich zo veilig waande dat hij dacht zich alles te kunnen permitteren. Zonder aan iemand anders te denken. Natuurlijk ligt er vanalles (uit zijn jeugd ed) aan ten grondslag. Maar de feiten spreken voor zich: een man die zich gedraagt als een verontwaardigd boos kind en zomaar alles mag doen waar hij zelf zin in denkt te hebben. Daar wil en kan ik niet bij in de buurt zijn.

2019 Daphne- geplaatst: 17-03-2019

@Cherry, ik denk dat je daar wel een punt maakt. Die angsten zaten niet alleen in mij, maar ook in hem. Dat het er dan via mij uitkwam maakte dat ik mij de “ zwakkere” voelde en hij zich beresterk. Tenminste zo leek het in elk geval. Ook herken ik me zeer zeker in dat aanpassen...., meegaan in met wat hij wou en hoe, om daarna maar op de “ beloning” wachten, als een hondje, die zijn kunstjes doet en daarna een aai over zijn bol krijgt en een koekje. Ik nam het laatste jaar voor de bom al genoegen met elke vorm van liefde/aandacht die mijn kant op “ gegooid” werd. En het stomme is, eigenlijk zag ik wel dat dat niet oké was, maar de angst om hem te verliezen ,om het gezin niet meer compleet te houden was zo groot..., dat ik met de kleinste dingen al genoegen nam. Ik voelde me elke keer zo tekort gedaan, en elke keer voelde ik weer dat ik steeds lager en lager op zijn prioriteiten lijst kwam te staan. En al ik daar dan weer iets van zei...., en daar verdrietig over was...., was zijn reactie toch elke keer: dat het niet zo was, hij zag dat niet zo, ik was nog steeds de belangrijkste in zijn leven en hij hield ook nog steeds heel veel van mij..... Een knuffel en een kus en een “ aai over mij bol” en ik was weer “ tevreden”. Schone schijn weet ik nu. Nu hij weg is en ik terugkijk op de laatste tijd voor de bom zie ik pas echt hoeveel hij tekort is geschoten en hoeveel ik voor hem heb opgegeven....., mijn hele ik, ik was mijzelf compleet aan het kwijtraken. Langzaam aan vind ik steeds weer mijn echte ik terug...., aan hoe ik ben en hoe ik hoor te zijn. Ik herken mijn oude ik weer. Ook dat korte lontje...., die heb ik ook tijden gehad..., gewoon vanwege alle onderhuidse spanningen..., vooral voor mijn zoon was dat zeker niet altijd even leuk. Ik was zo gefocust op mijn partner en om het voor hem maar “goed” te willen doen, dat ik niet alleen mijzelf, maar ook mijn zoon daar “slachtoffer” van heb laten worden. Ik was veel te vaak bozig op hem en hoewel ik altijd wel weer die verantwoordelijkheid op me nam en hem altijd weer mijn excuses aanbood dat mama weer eens helemaal “ fout” bezig was.., was dat voor hem zeker niet leuk. Dit in tegenstelling tot mijn MLC-er, die nooit, maar dan ook nooit eens een keer “ sorry” zei, als hij weer eens te boos of onredelijk was. Niet tegen mij maar ook niet tegen mijn zoon. Ik zie nu ook in dat hij toen het al niet in zich had om de verantwoordelijkheid te nemen voor zijn eigen fouten. Het was gewoon altijd: “ een aai over je bol” en we praten er niet meer over en gewoon maar weer verder waar we gebleven waren. En ik....., ik was zo bang om hem te verliezen, ik liet het maar weer gewoon gaan en was weer “ tevreden”. Nu neem ik geen genoegen meer met de “ restjes” die mijn kant op gegooid worden. Ik vind mezelf inmiddels veel meer waard dan dat! Ook het korte lontje is zo goed als verdwenen.... Jeetje, het blijft mij verbazen hoeveel “ macht” 1 persoon over je kan hebben en in hoeverre 1 persoon je je compleet van jezelf kan laten verwijderen. Dat ik mijzelf nu langzaam aan weer aan het terugvinden ben, is ondanks alle ellende toch weer iets positiefs. Ik zou bijna zeggen: bedankt v/d mlc! ( bijna dan....;)

San juli 2018- geplaatst: 17-03-2019

Veel vrouwen zien de mlc onbewust toch als een relatiecrisis en daarmee de soulmate als een concurrent. Maar mannen in mlc willen zich vooral veilig en geliefd voelen. Als ze ondanks hun keuze voor de sm nog veel liefde en of twijfel uitspreken naar hun eigen vrouw, betekent dat niet noodzakelijk dat zij weer terrein aan het herwinnen is. De man voelt zich vaak prettiger als hij zijn vrouw ook dichtbij kan houden. Soms is dat uitgesloten omdat zij zo boos is dat dat geen optie is. Maar als de vrouw hen de emotionele ruimte geeft om ook nog dicht bij haar te zijn, zullen veel mannen aan die situatie de voorkeur geven boven een volledige breuk. Dit is dus geen teken van wakker worden. Eerder van cake-eating. Daarom is het ook niet zo belangrijk wat de man allemaal zegt en belooft. Zolang hij geen afstand van de soulmate kan doen, gaat hij niet echt rockbottom en blijft hij vaak op en neer gaan tussen twee vrouwen. En verteldt daarbij beide vrouwen wat ze het liefst willen horen.

2012 get-real- geplaatst: 17-03-2019

Nee, maar dat weten wij wel maar voelen zij niet zo. Bovendien: tijdens hun echte puberteit waren wij (meestal toch) nog niet op het toneel en daar gaan ze nu ergens naar terug.

2018 R- geplaatst: 17-03-2019

@R, maar we zijn niet de moeder van onze mannen toch? Kan zo iemand (nog) wel weer een gelijkwaardige partner zijn?........Dit schrijf ik weliswaar, maar gevoelsmatig sta ik er ook wel wat anders in hoor. Ik hoop wel op ontwaken van hem ergens in de toekomst.

2019 Daphne - geplaatst: 17-03-2019

Daphne, een MLC wordt soms wel eens een 2de puberteit genoemd. Ik weet niet hoe jij was, maar ik als puber deed soms dingen goed wetende dat mijn pa wel boos of gekwetst zou zijn (en soms ook niet wetende) maar dat hij me niet zou laten vallen. Soms denk ik dat dat voor een MLC ook opgaat ... ze denken dat ze wel even buiten kunnen gaan spelen en dan toch nog de veilige thuisbasis hebben.

2018 R- geplaatst: 17-03-2019

@eindelijk rust, Wat betekent een verzoening via de rechtbank?

Cherry 2017- geplaatst: 17-03-2019

Ja, ik wil ook Xanadu terug!!!........... En verder vraag ik me af: waarom willen die mannen hun ex partner (ook) terug hebben? De mijne verdenk ik ervan dat hij een soort opvangstation wil(de). Een veilige thuisbasis en daarnaast moest dan de fun. Nou ja, ik verdenk hem daar niet alleen van: hij heeft het zelfs een keer letterlijk gezegd.

2019 Daphne - geplaatst: 17-03-2019

@Xanadu, laat weer even wat van je horen want ik mis jouw aanwezigheid hier wel. Ik vond jouw postings best interessant en ben ervan overtuigd dat meerderen er hier zo over denken. Blijf het allemaal gewoon van je afschrijven, het helpt bij je verwerking en is ook eveneens een waardevolle bijdrage voor anderen. Laat je niet ontmoedigen door opmerkingen van lotgenoten die het wel goed voorhebben maar dit soms wel een beetje onhandig formuleren. Er heeft volgens mij hier nog niemand zoveel commentaar (en ja, ook vaak kwetsende) opmerkingen gekregen dan ik. Toch heeft mij dat niet belet om te blijven schrijven..iedereen zijn eigen visie, toch?

dec 2013 Aapje- geplaatst: 17-03-2019

Aapje, die uitspraak komt voor alle duidelijkheid niet van mij. Ik vond het zelf ook wel een forse uitlating. En inderdaad woorden zijn 1 ding acties een andere. Daphne, ik denk wat voor mij een groot verschil maakt is dat er geen leugens geweest zijn. Bovendien weet ik ook niet wat de uitkomst zal zijn, ik zei alleen dat ik de oefening wel wil doen.

2018 R- geplaatst: 17-03-2019

@R, ondanks ik waarschijnlijk als één van de weinige volledig achter jouw beslissing sta vind ik het toch een gevaarlijke uitspraak dat je een mail van hem kreeg waar menig partner van een persoon in MLC een moord voor zou begaan. Ik krijg maar liefst zes jaar lang van dit soort mails en mooie woordjes te horen en denk niet dat je dat echt leidend in je overweging mag laten zijn. Niet enkel luisteren naar wat hij je vertelt maar kijken naar wat hij uiteindelijk daadwerkelijk doet. Best moeilijk, ik weet dit inmiddels als de beste maar maar wel nodig om jezelf niet in een uiterst pijnlijke valse verzoening mee te laten slepen. Hecht dus niet teveel waarde aan zijn mails of mooie woorden maar let nauwlettend op de acties die hij daarop op onderneemt want dat is ook bij mij nog steeds de grootste valkuil.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 17-03-2019

@R, kan misschien ook nog een onderdeel van je afweging uitmaken hoe erg hij je heeft gekwetst? Ik denk dat ik puur op basis van dat aspect (puur op basis van de lelijke dingen die hij deed& op basis van het vertrouwen dat zo diep is beschadigd dat) al niet meer zou gaan proberen met hem. Ik vertrouw hem niet meer.

2019 Daphne - geplaatst: 17-03-2019

Geloof me, ik heb op het punt gestaan om hem te antwoorden dat ik best wil meewerken aan de oefening die hij wil doen, op voorwaarde dat de SM uit beeld is en dat hij in therapie gaat. Dat vind ik op zich ook nog steeds. Maar het is waarschijnlijk niet zo een goed idee om dit per mail te bespreken. Ik heb ook contact met nog iemand wiens man eruit is gekomen (van elders) en zij vond dat veel mensen met een man (of vrouw) in MLC een moord zouden begaan voor een mail zoals ik kreeg, en dat ik niet zag dat hij mij echt probeerde te bereiken. Toen dacht ik nou ja ... de waarheid ligt waarschijnlijk in het midden. De oefening houdt in elk geval in dat hij moet verwoorden hoe ik mij voel. Dus op zich dacht ik nou ja dat hij daar zelf mee komt en dat wil doen dat kan ik niet slecht vinden. Ik herlas net nog hier op de site waaraan je een echte verzoening kan herkennen en daar zijn we nog lang niet. Maar misschien valt dit wel onder empathie en verantwoordelijkheid nemen, of hoe was het ook precies verwoord. Ik dacht in elk geval ik kan beslissen om hier niet op in te gaan, maar dan sluit ik de deur. Dus, als ik dat niet wil doen dan moet ik erin meegaan. Een klein stapje, en van daar verder kijken. Ik ga dit trouwens ook wel met mijn eigen therapeut bespreken.

2018 R- geplaatst: 17-03-2019

Snap ik, R. Ondanks ik heel veel contact met mijn ex-man heb realiseer ik me dat het nodig is dat de sm eerst volledig uit beeld moet zijn voordat je wat voor soort relatie ook je nog met je ex kan hebben. Zolang hij in contact met haar blijft zoekt hij nog steeds die afleiding in haar en is hij niet in staat om puur met zichzelf bezig te zijn. Mijn ex zei vrijdag nog, ik ben wel fysiek nog daar maar in gedachten volledig bij jullie. Niet echt fair.. niet echt een opmerking die hij zelf normaal moet vinden en niet van kan verwachten dat dit oprecht overkomt op mij. Het idee speelt nog steeds dat hjj vanuit de ene relatie zo weer in de andere kan rollen zonder eerst echt aan zichzelf te gaan werken en dat is hetgeen wat mij nog steeds verontrust. Hij zal eerst echt moeten gaan snappen dat lichamelijk ( en ook geestelijk) nog verbonden blijven met de sm geen basis is om een goede relatie met mij en onze zoon weer op te kunnen bouwen. Daarvoor zal hij eerst totaal op zichzelf toegewezen moeten zijn, zonder vangnet of beter gezegd (vlucht)adres achter de hand te hebben. Hij moet zichzelf als het ware in de diepte durven gooien om er dan weer zelfstandig uit te kunnen klimmen. Daar is echt heel veel moed voor nodig en natuurlijk ook een ijzersterke wil. Beide zijn in ons geval nog steeds niet voldoende aanwezig en daarom is de sm ook nog steeds in beeld. Tracht daarom een bepaalde afstand te bewaren, R, ondanks het contact dat jullie hebben en dat betekend heus niet dat je echt afstandelijk tegen hem moet gaan doen maar wel zo duidelijk mogelijk tegen hem bent (zonder verwijten) over wat jij van dat contact verwacht. Dit heeft er bij mij voor gezorgd dat wij op een vriendschappelijke manier met elkaar om kunnen gaan en niet nog meer uit elkaar gegroeid zijn. Maar ook daarbij is de sm nog steeds een hele hinderlijke factor.. Ik wens je veel wijsheid en sterkte toe, R en dat jouw ex-man wel het inzicht gaat krijgen dat hij zich eerst zal moeten gaan “verlossen” van de sm. Als hij die grootste angst die in hem zit kan overwinnen kan hij pas echt gaan werken aan zijn overige angsten en zelfs dan nog zal het een zware weg worden voor jullie beiden maar is er tenminste wel een faire kans.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 17-03-2019

Nee dat klopt. Dat is ook meteen hetgeen mij heel erg op mijn hoede maakt.

2018 R- geplaatst: 17-03-2019

@R, ik heb toch nog wel een vraag aan jou. Welke rol speelt de sm op dit moment in het leven van je ex? Je schrijft niet dat ze al uit beeld is.

dec 2013 - geplaatst: 17-03-2019

Dag Cherry, wat jij beschrijft is ongeveer waar ik nu zit in mijn proces. Dank je wel voor je posting. Ook ik denk soms nog waarom ben ik nu pas wakker geworden. Dat is bij mij dan even een terugvalletje ... poor ne! Mag ook best even. Ook heb ik soms angst dat ik het niet kan...deze wereld nu is compleet nieuw terrein voor mij... De cirkel doorbreken...steeds weer...en het gast bij mij razendhard die bewustwording. Ok- nu pas wakker ben ik ...belangrijkste is dat ik wakker ben en blijf denk ik dan maar. Madelief 2012/2017

Madelief - geplaatst: 17-03-2019

Moeilijk he R, om weer volledig vertrouwen in hem te krijgen. Maar ik snap je beslissing wel dat je overweegt het de kans te geven om weer dichter naar elkaar te kunnen groeien. Het was uiteindelijk niet jouw keuze en daarom heel logisch dat je het zomaar niet op wil geven. Wel verstandig om het voorzichtig aan te pakken want er is niets zo veranderlijk als de gedachtes en stemmingen van een mlc’er.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 17-03-2019

Dag San, Dat je geen angstaanvallen en hyperventilatie meer hebt sinds hij weg is, komt omdat deze in hem zitten. Hij kan het niet uiten, maar omdat je na zoveel jaren vervlochten bent met elkaar speelt hij het uit via jou. Dat inzicht heeft lezen mij gegeven. Ik had de laatste jaren een kort lontje en nu hij weg is heb ik daar geen last meer van. Terugkijkend op wie ik was voor mijn relatie met hem zie ik idd dat ik zo geworden ben. Waarom? Omdat hij mij aanleiding gaf om zo te reageren en omdat ik het niet herkende. Ik bleef mij maar aanpassen en toegeven met de stille hoop dat ik dan goed genoeg was en de beloning zou krijgen. Het omgekeerde was waar. Ik kreeg de schuld. In de communicatie die ik nog heb zie ik 2 dingen. Hij wist het niet/vergeten etc of het ligt aan mij. M.a.w. hij neemt geen enkele verantwoordelijkheid voor zijn gedrag. En ik ben juist iemand die altijd de verantwoordelijkheid neemt. Beide gedragingen zijn uitersten en daarom werkt het niet. Nu herken ik in mezelf als ik verantwoordelijkheid die bij een ander ligt op mij wil nemen. En steeds vaker lukt het mij om er niets mee te doen. Dat ik nu pas wakker ben doet mij veel verdriet, maar ik probeer -door mijn gedrag te veranderen en te accepteren dat ik de laatste ben die hem die inzichten kan geven - het pad van mijn eigen ontwikkeling te volgen. Door mezelf te veranderen kan ik de cirkel doorbreken.

Cherry 2017- geplaatst: 17-03-2019

Mijn MLCer wil een poging doen om elkaar weer beter te begrijpen. Wat hij voorstelt, haalt hij volgens mij uit een boek of van een therapeut. (Ik laat details weg: te herkenbaar). Niet dat dat slecht is overigens. Ik heb het even laten bezinken. En toen beslist dat ik dat wel wil doen. Ik ben voorzichtig, en best wel getekend door wat er gebeurd is. Maar hij wil zich in mij verplaatsen en dat is best een ommekeer. Dus, behoedzaam ... we zullen zien.

2018 R- geplaatst: 16-03-2019

En nog even een dingetje om te delen. Volgens mij is ook het analyseren/dingen begrijpelijker maken ook onderdeel van het proces. Ik merk dat ik steeds meer ga nadenken over hoe de relatie was voordat de depressie zich bij hem openbaarde. Daar zie ik ook veel parallellen met wat jullie schrijven. Hij was ontzettend gesloten en projecteerde een perfect beeld van zichzelf. Hij heeft mij aan mijzelf doen twijfelen juist doordat hij dat deed. Vaak kreeg ik het gevoel dat ik 'zwak' was als ik lang(er) met emoties of pijn bleef zitten dan hij. Ik wilde zo 'makkelijk' en 'goed' met de dingen kunnen omgaan als hij. Maar soms had ik het ook wel door, want dan zei ik weleens: jij lijkt niet menselijk. Eerder in de relatie luisterde hij wel naar mij en probeerde te helpen. Op zijn manier. Ook al gaf hij wel regelmatig aan dat ik te veel 'herhaalde'. In het laatste jaar van de relatie luisterde hij niet meer. Het leek hem niets meer te interesseren wat ik vertelde. En wat niet 'leuk' was, was irritant.

2019 Daphne - geplaatst: 16-03-2019

@Xanadu, wel blijven schrijven hoor! Voor jezelf en ik wil specifiek ook even zeggen dat ik er ook echt wat aan heb.

2019 Daphne - geplaatst: 16-03-2019

@Aapje, een gevleugelde uitspraak van mijn MLC-er is al zolang ik hem ken geweest: “Als je het niet ziet, dan is het er niet”. Daar ging ik altijd “ lachend” in mee....., het “klonk” wel leuk..... Ikzelf gebruikte die uitspraak eerder nooit. En heb daar ook nooit wat “ achter” gezocht. Achteraf bekeken is dit dus iets wat hij altijd al gedaan heeft...., “ problemen ( emotionele) niet willen zien...., want dan zijn ze er niet”. Ik zag een jaar voor de bom langzaam aan wel problemen komen....., maar als ik dat met hem besprak.... Dan waren ze er niet!! Zoals ik er nu tegenaan kijk leeft hij nog steeds in een soort ontkenningsfase...., het echt erkennen van zijn problemen doet hij nog steeds niet. Nee, die is nog lang niet uit de tunnel.....

San juli 2018- geplaatst: 16-03-2019

Door een kind te leren dat het zijn gevoelens moet wegstoppen leer je het in principe ook dingen te verbergen. Dit uit zich in stiekem gedrag en de behoefte om over dingen te gaan liegen. Ik denk dat we dit gedrag allemaal wel herkennen in onze mlc’ers.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 16-03-2019

@San, wat jij schrijft over het van huis uit geleerd de gevoelens weg te stoppen (heb je het er niet over dan is het er ook niet) zal voor de meeste hier een bron van herkenning zijn. Ook mijn ex-man heeft dit soort opvoeding genoten wat naar mijn mening uiteindelijk dan ook de reden is dat hij net voor zijn vijftigste in een heftige MLC terecht kwam. De eerste heftige ervaring in zijn leven was het overlijden van zijn moeder waardoor hij voor het eerst een wervelwind van emoties over zich heen kreeg. Omdat hem vanaf zijn jeugd altijd is geleerd zijn gevoelens weg te stoppen, kon hij hier totaal niet mee om gaan. Ondanks hij zielsveel van zijn moeder hield liet hij geen traan bij de crematie en toonde geen enkele emotie. Toch gek eigenlijk want zijn broer die toch dezelfde opvoeding heeft gehad was juist wel heel emotioneel. Vanaf toen was er echt iets in mijn ex-man geknakt en is hij nooit meer dezelfde geweest. Ik zie het onverwachte snelle overlijden van zijn moeder dan ook echt nog steeds als de trigger van zijn MLC maar de aanleiding daartoe ligt wel degelijk in zijn opvoeding. Een kind van jongs af aan leren dat het zijn gevoelens maar moet wegstoppen is heel erg schadelijk. Ik vind dit zelfs een soort van (onbedoelde) kindermishandeling. Ik heb tijdens onze relatie nooit echt gevolgen hiervan bespeurt maar merk het sinds zijn MLC wel steeds meer hoe ernstig hij door zijn opvoeding beschadigd is. Uiteindelijk heeft hij altijd wel een verborgen kant gehad en dat zegt hij nu zelf. Hij vertelde me onlangs dat hij ondanks altijd heel erg goed voor ons was toch altijd ergens diep vanbinnen een stiekemerd was. Dit heb ik eigenlijk nooit in al die jaren dat wij samen waren zo ervaren maar vind dit toch een hele eerlijke uitspraak van hem. Als je altijd je gevoelens maar wegstopt komt er toch eens dat moment in je leven dat je daar heel keihard tegen aanloopt en dat moment is heel duidelijk zes jaar geleden bij mijn ex-man gekomen en uitte zich helaas in een hele heftige MLC.. Schrijf ik in deze posting alleen maar over mijn mlc’er..nee dat gevoel heb ik echt niet want zijn MLC heeft heel duidelijk ook heel veel impact op mij en zijn zoon want hierdoor heeft ons leven toch totaal een hele andere wending gehad. Dit uiteindelijk door iets wat er al mis ging in zijn jeugd, in een ver verleden voordat wij in zijn leven verschenen..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 16-03-2019

Xanadu, ik denk dat het juist wel goed is je ervaringen te blijven delen. Zowel voor jezelf als voor anderen die er inderdaad toch een soort van herkenning in zien. Want als we eerlijk zijn heeft ieder van ons wel eens iedereen hier hetzelfde proces moet doorlopen verwerkt iedereen het toch op zijn eigen tempo en manier. Het is voor de buitenwereld allemaal gewoon niet te begrijpen dus waar moet je uiteindelijk je verhaal dan kwijt. Er is een hoop te verwerken en als je dan ook nog eens het gevoel krijgt dat je hier niet daarover kan schrijven en alles maar moet wegstoppen lijkt me dat ook niet echt goed. De ene heeft gewoon meer behoefte om over de ervaringen met de mlc’er te praten en de andere dan weer meer over zichzelf. Maakt dat de ene dan sterker dan de andere? Denk het niet, ii denk dat het nog steeds het beste is dicht bij jezelf te blijven door je eigen gevoel hierin te volgen. Niemand kan voor een ander bepalen hoe en hoe snel die andere dit alles verwerkt. Als je een trauma wil verwerken zal je ook over de gebeurtenis moeten kunnen praten en deze vooral niet trachten weg te stoppen. Wat je allemaal met je mlc’er meemaakt hoort toch ook bij de dagelijkse dingen, lijkt mij. Dus Xanadu, blijf het gerust allemaal van je afschrijven want ook dat hoort bij het verwerkingsproces en kan voor nieuwkomers die nog op zoek naar antwoorden zijn of aan zichzelf twijfelen toch nog een flinke bron van herkenning zijn. Wat hier ook geschreven wordt, het heeft altijdwel voor iemand nut..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 16-03-2019

@Xanadu, volgens mij was het hele idee van deze nieuwe rubriek juist om van je af te schrijven. Met wat je dan ook bezig houdt, of het nu over het werken aan jezelf is, of de boosheid/ verdriet over alles. Het was en is een rubriek juist voor de dagelijkse dingen, de dingen waar je elke dag weer mee te maken hebt. Ik denk dat je juist moet blijven schrijven, zoveel en zo vaak je maar wil. Als jij dat nodig hebt, dan moet je dat gewoon blijven doen. Want het delen van deze gekte waar we in meegezogen zijn is in mijn ogen juist prettig en kan er aan bijdragen om het een plek te geven. En dat is toch waar het allemaal om draait uiteindelijk...., het een plek te kunnen geven om daarna weer door te kunnen gaan. Voor mij werkt het in elk geval wel zo. Ik zou zeggen: Vooral doorgaan! Doe ik ook!! Maar je moet je er wel goed bij voelen natuurlijk.

San juli 2018- geplaatst: 16-03-2019

@Xanadu Ik bedoelde beslist niet te zeggen dat jij je ervaringen niet meer hier mag delen. Dit deel van de site is daar juist voor bedoeld. Ik meende alleen te zeggen dat er bij jou wellicht iets onder zit wat je nog aan te kijken hebt. En dat is niet verwijtend bedoelt, iedereen komt flinke hobbels tegen op deze weg. Overigens herken ik me wel vaker in jouw verhalen. Ik heb veel therapie en workshops gedaan en iedere keer kwam naar voren dat de power er wel is bij mij. Ook ik kon mijn mc'er goed loslaten en had de wilskracht om ook echt geen contact meer te zoeken. En dat is ook veel beter voor de verwerking geweest. Mijn taak was en is om te leren om me juist kwetsbaar op te stellen en compassie, vooral naar mij zelf toe, te ontwikkelen.

november 2015 Sanne- geplaatst: 16-03-2019

@ Xanadu... gewoon blijven delen hier hoor. Zolang je wilt! Sanne probeert op haar manier iedereen aan te moedigen de focus heel erg bij zichzelf te leggen. Het kan niet haar bedoeling zijn vrouwen te ontmoedigen hier te schrijven. Maar misschien moet ze de boodschap af en toe wat anders formuleren zodat niemand zich onvrij voelt hier te posten...

2012 get-real- geplaatst: 16-03-2019

@Sanne, ik snap heel goed wat je bedoeld . Misschien halen anderen uit mijn bericht dat ik geen verdriet heb gehad en maar door ben gegaan.Of soms niet radeloos was. Want dat is niet zo. Ik heb heel veel periodes en dagen van verdriet gehad en de woede. Die vond ik nog het ergste want die kon ik nergens kwijt. Verdriet daar kan iemand je nog troosten maar woede, waar laat je die? De raad van mijn therapeut was daarom juist te gaan schrijven. Je woede verdriet en ervaring gewoon opschrijven. Voor jezelf en later hier in dit geval dacht ik ook dat het fijn zou zijn voor anderen. Je gebeurtenissen delen, de waanzin waar je in terecht gekomen ben. Dat het herkenbaar zou zijn voor anderen. Dat iemand weet als het net gebeurd is dat het wel goed komt met je. Stukje bij beetje dat je eruit komt. Ik vomd dat zelf toen heel fijn toen ik op deze site kwam. Dacht ook dat deze rubriek daarvoor was en het gastenboek meer zou zijn voor boeken of cursussen die belangrijk voor je waren of inzichten die je kreeg om verder te groeien. Als het zo bij anderen overkomt dat ik hier alleen maar over mijn ex-man schrijf en daarmee impliceer dat ik de hele dag nog met hem bezig ben, dan is dat een verkeerde interpretatie. Maar dat is ook oké en goed om te weten voor mij. Zal mijn verdere ervaringen die ik helaas nog steeds meemaak met mijn MLC’r dan ook niet meer delen.

Xanadu 2017- geplaatst: 16-03-2019

@Xanadu Ik vind dat Madelief enigzins gelijk heeft. Je schrijft nog veel over je ex en minder over jezelf. Je zult belist een sterke vrouw zijn, zo kom je ook over. En dat zal je veel gebracht hebben, zoals het tijdig afstand nemen van mc'er. Maar ik heb ook het gevoel dat je nog een flink stuk verwerking hebt aan te gaan, ook omdat je zoveel op deze site schrijft. Niet dat dat erg is, het geeft zeker steun, maar daar zit wellicht ook iets onder. Mijn therapeute zei mij destijds dat ook het schrijven op sites als deze een vlucht is om de confrontatie met de pijn uit de weg te gaan. En ik heb het idee dat dat bij jou een beetje aan de hand is. Helemaal omdat je schrijft dat je altijd rechtop bent blijven staan en nu aan het licht komt dat je als kind de pijn goed kon wegstoppen. Een keertje goed crashen, de pijn echt toelaten en huilend met de dekens over je heen in bed liggen, kan heel helend zijn en je weer een stap verder brengen. Heb aandacht voor je verdriet Xanadu, ook dat is zelfliefde. Verwaarloos jezelf niet op dat punt, sla je armen om jezelf heen en troost jezelf net zoveel als dat je een goede vriendin zou troosten die iets traumatisch heeft meegemaakt.

november 2015 Sanne- geplaatst: 16-03-2019

Nou, het gesprek met de mediator is geweest. Had en heb er nog steeds een goed gevoel over maar neem toch de tijd om te beslissen of ik met deze verder wil. Het was wederom een enerverende ervaring. Het blijft raar om met de man die ik jaren lief heb gehad op deze manier aan een tafel te zitten. Wat mij opviel is hoeveel sterker ik eigenlijk ben dan hij. Het ging in een deel van het gesprek over gevoel, nou dáár kon hij helemaal niks mee. Ik daarentegen heb mijn gevoel gewoon op tafel gelegd, over hoe ik het zag/zie, wat ik wil en hoe. Uitgebreid maar niet tot in de details. En hij zat daar maar. Armen over elkaar en maar vast blijven houden aan het “ feit” dat we samen besloten hebben om uit elkaar te gaan. Over het gevoelsdeel zei hij: maar daar zit ik hier niet voor, ik wil het gewoon geregeld hebben. Ik kan dat niet hoor, dat emotionele. Zo ben ik niet opgevoed. Juist ja....., de spijker op z’n kop!! ( dacht ik). Weglopen/wegstoppenvoor en van emoties is wat hij geleerd heeft, en dat is dus precies wat hij aan het doen is. Het woord MLC gebruik ik niet bij hem en in zo’n gesprek. Dat zet geen zoden aan de dijk. Daar zal hij zich wel helemaal niet in kunnen vinden ( lees: wegstoppen van emoties). Maar ik heb geluisterd en zelf mijn zegje gedaan. Toen het gesprek klaar was en ik naar huis reed: dacht ik alleen maar hoeveel sterker ik wel niet ben dan hij. Ik voelde mij ook sterk. Terwijl ik vroeger altijd dacht: dat hij de sterkere van ons tweeën was, niet dat ik mij nu heel zwak voelde, dat niet, maar ik was altijd de persoon met “ dingetjes” op het emotionele vlak, paniekaanvallen, hyperventilatie etc..., daar ook meerdere therapieën voor gevolgd. Gewoon om mijzelf maar op de rit te houden. Hij was die rots voor mij, die sterke thuisbasis waar ik altijd bij terecht kon met al mijn “ dingetjes”. Ik had het gevoel dat ik mede door hem ook overeind kon blijven. Hij had nooit “ dingetjes”, het leek altijd of hij fluitend door het leven ging en alles aankon. En ik? Het “zwakke schepseltje” deed de ene na de andere therapie om maar met al mijn angsten te dealen. Maar ik werkte tenminste aan mezelf...., en dat doe ik nog steeds. Maar feit is dat ik een persoon ben die tenminste werkt aan zichzelf, ik zie mijn angsten onder ogen en doe daar iets mee. Hij stopt weg en loopt weg. En dat zag ik nu echt in ( hoewel ik dat natuurlijk allang weet inmiddels... en hoe?) Maar het gaf mij echt een bepaalde kracht. Het enige wat hem “sterk” maakt is dat hij de financiën regelt en dat is dan ook het enige waar hij nog enige kracht uit kan halen. Emotioneel gezien is hij toch echt, echt de zwakste schakel. Want je kunt dan misschien wel je vinger op het geld hebben, als je de vinger niet kunt leggen waarom en waarvoor je al die dingen doet, die hij allemaal gedaan heeft en nog steeds doet...., en maar blijven weglopen en wegstoppen van zijn problemen....., dan kan uiteindelijk al het geld van de wereld hem niet helpen om gelukkig te worden. Ook al denkt hij van wel. Uiteindelijk zal ik er beter vanaf komen en uitkomen dan hij, want ik ken mijzelf en werk aan mijzelf, en hij....., hij denkt dat hij zichzelf kent, maar hij zal nog van een koude kermis thuiskomen. Want je geluk zal je toch echt in jezelf moeten zoeken en vinden en niet in al die “ geweldige “ dingen in de buitenwereld. En omdat ik mijzelf inmiddels goed genoeg ken wist ik al na dat gesprek: vandaag voel je je sterk, morgen zal er een dipdag gaan komen. Dan weet ik dat ik zoveel energie heb opgebruikt en dat er weer zoveel emoties zijn geweest, die moeten ook weer een plek krijgen. En verhip, als het niet waar was: een dag later, voelde ik mij echt weer even helemaal down. Ging weer dwars door mijn pijn en mijn verdriet heen. Ik heb het laten gaan, heb veel tranen laten stromen en het was “gewoon” weer de zoveelste hobbel in de weg waar ik dan ook wel weer overheen kom. Vandaag voel ik mij alweer een stuk beter en dat is nu gewoon zoals het gaat. Op en af, op en af......, maar ik merk dat ik langer “ op” blijf en minder lang in”af” blijven hangen. Mede door mijzelf gewoon toe te staan dat ik nog verdriet heb. Dat het verdriet om het verlies en al die andere nare dingen er GEWOON mag zijn. Trots op mijzelf dat ik het in me heb om mijzelf te willen kennen en te leren van al wat er dan op mijn pad komt. En daar weer van te groeien!! Ik praat/ schrijf het van mij af....., ik loop niet weg en dat houd mij sterk!! En wat al die angstaanvalllen en hyperventilatie aanvallen betreft....., sinds hij weg is gegaan....., heb ik er niet één meer gehad!! Op zich ook wel veelzeggend. Denk ik.

San juli 2018- geplaatst: 16-03-2019

@kopop, dat is wel een goed punt waar veel zich in kunnen inleven. Een plek geven.. . Wat ze bedoelen met loslaten denk ik is dat je jezelf uit zijn leven losrukt. Dat je je eigen leven oppakt, jezelf ontwikkelt. Leert om als eerste weer van jezelf te gaan houden, je hebt nl een trauma opgelopen zoals mijn therapeut het uitlegde. En de eerste periode ben je alleen maar aan het overleven. Achteraf heb ik heel lang in die overlevingsstand gezeten. Ik kan dat blijkbaar erg goed. Ben nooit ingestort of in bed gelegen met dekens over me heen omdat ik het niet meer zag zitten. Iets in mij is beresterk en daar ben ik trots tegelijkertijd ben ik erachter gekomen dat dat ook iets is wat uit mijn jeugd komt. Ik stop pijn makkelijk ver weg. Door deze gebeurtenis is dat aan de oppervlakte gekomen en heb ik veel meer inzicht gekregen in wie ik ben en wil zijn. We hebben ongeveer in dezelfde periode de bom meegemaakt zie ik. Ik vind het heel erg knap dat al de vrouwen die deze ellende doorstaan hebben gewoon nog staan. Voor hun kinderen zorgen en dat ook alleen want de MLC’r kan het allrmaal niet aan om voor hun kids te zorgen, zijn grote ego trippers geworden. Maar we zijn er om elkaar te steunen en te helpen omdat niemand anders weet dan wij hoe dit voelt. Althans gelijksoortige gevoelens. Het is niet een normale scheiding iig. En wat je zegt erover schrijven praten met anderen wat je meemaakt of mee gemaakt hebt helpt je in het proces van loslaten/plek geven. En helpt een ander om dat te lezen. Die krijgt daardoor steun en denkt, ik ben niet gek!! Zoals ik in het begin nodig had.Ik merk zo 1,5 jaar later dat mensen om je heen nu toch wel verwachten dat je het allrmaal verwerkt hebt en vragen zich af waarom ik nog geen nieuwe partner heb. Nou voorlopig heb ik het nog heel druk met mezelf. Ontwikkelen, door harde pijnlijke momenten heen komen maar ook veel genieten van het leven!

Xanadu 2017- geplaatst: 16-03-2019

Ik vind het ook vaak een hele moeilijke oefening hoor, focussen op je zelf en mlcer loslaten. Iemand die zo n groot deel van je leven heeft ingenomen los je niet zo gemakkelijk. Las van een relatietherapeute die sprak van "een plek geven" in plaats van "loslaten", die term past ook beter bij mijn gevoel bij dit hele circus. Het is voor mij zo'n beetje als bij het overlijden van mijn vader: hij is er niet meer maar was wel zo belangrijk dat ik niet anders kan dan nog over hem praten. Volgens mij hoort dit ook bij elk rouwproces dat we door moeten, er over praten helpt. Ik ben destijds niet getrouwd omdat ik die ander nodig had, wel omdat ik vond dat hij een verrijking was van mijn leven. Ik zag de fijne en goede dingen, heb die ook vaak mogen ervaren. En ja, gaandeweg de rit zag en ervaarde ik ook "de andere kant" maar dat viel voor mij onder de noemer "in goede en slechte tijden". Ik was en ben er trots op dat we het minder goede altijd konden oplossen en er in slaagden het tij dan te keren. Tegen het slechte wat er enige / geruime ??? tijd voor de bom zich ontwikkelde was ik niet opgewassen. Het zij zo en ook al weet ik van mezelf dat ik hem niet nodig heb om een aangenaam leven te kunnen lijden, het is en blijft een pijnlijk proces waar we door moeten. Dan is alle steun welkom en gedeelde smart is halve smart. Dus zeg ik "blijf schrijven en delen", maakt niet uit of het nu gaat om analyses of verkregen inzichten of tips hoe verder. Dit lijkt mij de sterkte van deze site: je kunt er heel veel kwijt en je kunt er heel veel halen.

Sept.2017Kopop- geplaatst: 16-03-2019

Madelief, lees je post nog eens goed door. Je hebt het heel vaak over je ex man, dorp waar hij woont , relatie met zn SM en zn moeder. Hoe hij handelde tegen jou etc etc Ik ben niet gefocust op mijn ex man. Ik schrijf hier in rubriek dagelijkse dingen. De absurde dingen die ik nog steeds mee maak. Gewoon als info. Jij haalt daar uit dat ik wacht op hem aan de zijlijn of zo ??? Vaak ook om iemand te steunen die nog maar net in dit circus beland is en daarmee te vertellen dat je zeker niet op hem gefixeerd moet zijn of om iets te verwachten van de MLC’r en dat alle idiote gesprekken en dingen die je meemaakt niet raar zijn in dit circus. Ik heb aan al die ervaringen en verhalen heel veel gehad. Ik heb al een poosje afscheid genomen van hem hoor . Als je goed mijn berichten had gelezen had je dat ook kunnen concluderen

Xanadu 2017- geplaatst: 16-03-2019

En Xanadu, ' die lange valse verzoening' waar ik over schreef was niet vreselijk. Het ging juist weer heel goed. Achteraf zie ik nu (dankzij informatie van get real) dat het niet echt was. Zijn ziekte was nog gaande en de dynamiek van de relatie was niet gezond genoeg om dit alles samen te doorstaan. Dat zit hem ook in mijn aandeel. Dat alles zie ik nu in. Maar vreselijk was het niet. Het laatste jaar samen 2017 was een slecht jaar. En ook de twee maanden na de eerste Bom. Verder heb ik nu vrede met de situatie en kan ik weer terugkijken zonder bitterheid of wrok naar alle mooie herinnegen van mijn huwelijk. Het heeft ook veel goeds in zich gehad en veel liefde. Ik ben er dankbaar voor. De mlc is zijn proces. Ik heb mijn eigen groeiproces. Vandaag ga ik daar weer mee verder. Een heel nieuw leven en bestaan opbouwen voor Madelief 2.0. Het betekent hard aan het eerk met mezelf en dat kan ook heel verrijkend zijn merk ik. Ik wens iedere vrouw hier op de site toe om toch vooral naar jezelf te gaan in je gevoel en hoe moeilijk ook soms. Hem laten gaan. Niet analyse van hem , maar van jezelf. Want aan jezelf kun je iets doen aan hem niet. Ik heb hier aldoor geschreven : hem willen veranderen kan ik niet en het is ook respectloos om dat een ander op te dringen. Het is zonde van mijn energie. Ik laat hem zichzelf zijn. Die mlc met alles erbij is zijn zaak. En of ik gekwetst raak heb ik zelf in de hand. Door goede grenzen, bij mezelf zijn en goede zelfzorg. De ander is er niet om mij gelukkig te maken. Geluk zit in mijzel heb ik ontdekt. Madelief

Madelief- geplaatst: 16-03-2019

Xanadu, Vreselijk, mmm ja en nee. Die 16 jaar dat hij en samen waren hebben wij veel fijns gehad en gedaan. Ik zou het niet willen hebben missen. Maar het is nu uit. En nu zie ik daarin een groeikans voor mij. Daar schrijf ik steeds over. Steeds weer over de mlc man schrijven ? Daarover lees ik soms nog wel het boek van get real. Verder is de focus op mijn eigen bestaan nu. Xanadu, ik lees in jou posts eigenlijk enkel over jouw man. Nooit iets over jou. Waarom is dat denk je? Als je reageert op mijn posts breng je mijn schrijven weer terug op : (1) mijn ex (2) en hoe erg het allemaal zou zijn. Het valt mij op dat er op de inhoud van mijn posts eigenlijk niet wordt gereageerd. Die gaan nu al tijden meer over mij dan over mijn ex. Over hoe ik ontdekt heb dat ik sterker ben en meer mezelf nu ik gekozen heb aan mezelf te werken. En dat ik kijk naar mijn aandeel. Xanadu en Aapje, waarom toch steeds die focus op je ex? Ik zou boos zijn op mijn ex?/nou nee, ik ben niks meer op mijn ex. Soms beetje verdriet nog om hoe het is gegaan. Tja, een zieke man. En ja, ik hoop voor hem dat hij wakker wordt. Ik ben vooral blij en dankbaar dat ik nu wakker ben en niet in de slachtofferrol zit. Naar je eigen gevoel gaan is toch de weg uit deze verwarring. Xanadu en Aapje, als ik jullie was zou ik stoppen met steeds de je man analyseren. En uit pluizen hoe jou man weer net even anders is dan. Lees het boek van get real. Daarin staat ook dat er verschillende varianten zijn van. Dat weet ik nu wel. Wat schiet je er mee op om het steeds over hem te hebben? Kom je zo verder? Volgens mij niet. Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 16-03-2019

Zoveel verschillende mannen die dan toch in een MLC terechtkomen. Dat verbaasd me weleens omdat de kenmerken wel allemaal hetzelfde. Wat ik lees althans kennen we allemaal dezelfde soort man in de maanden voor de bom. Maar mijn ex-man was geen goedzak of iemand die conflicten uit de weg ging. Wij hadden een heel leuk huwelijk waarin we allebei geluk voelde. Hij was nog altijd verliefd op mij en ik op hem na zoveel jaren samen vonden we het heerlijk om bij elkaar te zijn en ons kind. We hebben wel heel wat tegenslagen moeten verwerken die buiten ons huwelijk om waren. In combi met jeugdtrauma' is dat de trigger geweest tot de MLC. Hij vond altijd dat hij mij niet verdiend had. Zat tussen oren, meer dan ik kon indenken. Hij vond zelf dat hij niet voldeed. Dat is een patroon wat ik nu wel herken. Ik zie nu een hele andere man deze wil ik niet eens in mijn buurt , totaal de weg kwijt, loopt als een puber zichzelf continue te bewijzen. Een weg die hij moet lopen zonder mij want ik hou teveel van mezelf en mijn kind om daarin mee naar beneden getrokken te worden. Ik vind het vreselijk voor jou madelief om zo'n lange valse verzoening mee te hebben moeten maken. Des te meer een reden voor mij om definitief afscheid te nemen. Ik zou deze hel niet nog een keer willen doorstaan.

Xanadu 2017- geplaatst: 15-03-2019

Xanadu, mijn ex is ook een twijfelaar. Kan eigenlijk nergens een standpunt voor innemen. Altijd kool en geit sparen en conflicten uit de weg gaan. Lijkt heel lief maar is eigenlijk een ramp als het leven problemen op je weg brengt. Dan neemt hij de vlucht. Ons huwelijk was niet aldoor slecht. Zeker niet. Van mei 2013 tot december 2016 was alles weer als voorheen. Maar het was schijn. Een valse verzoening. Maar dat wist ik niet. Ik kende de site van get real niet. Inmiddels heb ik boek gelezen en begrijp ik wat er speelt. Hij kreeg het weer benauwd..in 2017...wilde vrij...uit de kooi (zo noemde hij ons huwelijk)... hij weet zich geen raad met zijn gevoel. Kreeg woede aanvallen. Daar wist hij ook geen raad mee. Het is namelijk een zachtaardige en bescheiden man. Ik hield van hem. En hij ook wel vsn mij. Maar er waren bij ons allebei teveel issues. Ik wens hem alle goeds. Ik wens ook mezelf alle goeds. Samen gast niet meer. Madelief

Madelief- geplaatst: 15-03-2019

Aaphe Xanadu, Ik ben niet boos op mijn ex. Feit is dat hij mij respectloos heeft behandeld. Feit is dat ik dat te lang heb toegelaten. Hoe zou ik nou boos zijn op een man in de war. Een man die de weg kwijt is? Wat ik hier wil zeggen is dat indien je niet van jezelf houdt nooit van een ander kan houden. Ik heb teveel aan hem gedacht sinds 2012 en mezelf daarbij verwaarloosd. Teveel gericht op hem en de relatie. Nu sinds hij weg is (en ook al daarvoor) ben ik gericht op mijn eigen leven. Kijk ik naar mijn aandeel. En dat ik mijzelf respectloos heb laten behandelen reken ik dus ook mijzelf aan. In alle liefde vergeef ik mijzelf voor het feit dat ik in die jaren met hem mezelf tekort heb gedaan. Nu werk ik aan mijzelf en hervind ik mezelf. Hij kan mij nu niet meer respectloos behandelen want dat sta ik hem of wie dan ook niet meer toe. Maar boos ben ik niet. Wel soms verdrietig. Maar ook weer blij. En ik heb weer fijne dagen. Sinds geen contact is het helingsproces voor mij ook veel makkelijker en sneller. Het is nu eenmaal zo dat hij een mlc heeft. Ik kan er niets aan doen. Hem vrij laten en los laten is het beste voor ons allebei. En terugzirnd zie ik dat hij altijd al die depressie onderdrukte. Het heeft niets met mij te doen. Maar hij heeft wel mijn kindwond blootgelegd. En dat is juist omdat wij zo goed bij elkaar paste dat dit gebeurde. Jammer dat we niet samen konden doorgroeien. Goed dat ik zelf nu wel doorgroei. Ik wens hem het aller allerbeste. Hoop dat hij ook wakker word. Net als ik. Maar op hem zitten wachten heeft geen zin en is niet liefdevol naar mijzelf. Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 15-03-2019

Oeh Madelief, er klinkt nog heel veel boosheid in jou. Misschien begrijp je mijn bericht verkeerd. Ik heb totaal geen hoop of vreugde in het feit dat hij me nu weer zo behandeld hoor. Ieder verhaal is wel anders. Ik hoor in jou verhaal een huwelijk wat al lange tijd al niet leuk was. In mijn geval heb ik te maken met een man die twijfelt... tot op de dag van tekenen bij de scheiding. Als ik niet door gezet had waren we nu nog niet gescheiden vrees ik. Hij heeft totaal geen respect voor de SM nooit gehad ook, maakt hij ook geen geheim van naar anderen. Maakt ook geen geheim naar anderen dat hij nog van me houdt de mooiste vrouw vindt etc. Hij is zelf compleet de weg kwijt en ik heb zelf afstand genomen om niet in een MLC spel terecht te komen. Maar het is soms weleens absurd om mee te maken dat er een man voor je staat die alles uitstraalt dat hij nog van je houdt je als een prinses behandelt als je ergens samen bent maar vervolgens bij een andere vrouw woont en zij denkt dat ze hem nu gewonnen heeft. Nou veel geluk met deze prijs denk ik dan . Mijn eigen boosheid is daardoor idd wel gezakt omdat ik eigenlijk vind dat zijn leven een grotere puinhoop met ellende is dan de mijne en ik nu zie dat de SM idd totaal geen rol speelt in het grote geheel. Daardoor kan ik het van een afstand bekijken.

Xanadu 2017- geplaatst: 15-03-2019

Deep beneath his skin there’s another story..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 15-03-2019

@Madelief, ik geloof heus nog wel dat er diep vanbinnen nog heel veel respect voor de ex-partner zit maar dat net zoals de rest van hun gevoelens niet meer kunnen uiten. Het is net zoiets als de schofterige dingen die ze nu doen maar toch eigenlijk geen schoften zijn en net zoals de onmenselijke dingen die ze doen terwijl ze echt geen onmensen zijn. Snap je dan een beetje wat ik daarmee bedoel? Als je met jezelf aan de slag wil gaan en je puur op jezelf wil gaan richten zal je ook de woede en het onbegrip naar de mlc’er toe moeten kunnen laten varen. Dit is best moeilijk maar ook woede en onbegrip zijn negatieve factoren die je helingsproces heel hinderlijk in de weg kunnen blijven zitten. Je hoeft echt niet alles prima te vinden wat hij nu doet, hoor en het is juist heel goed om voor jezelf op te komen maar hij handelt nu puur uit een onvermogen en niet om je echt bewust pijn te doen. Dat in je gedachten houden verzacht je pijn en verdriet en zorgt er ook voor dat je de woede en grote teleurstelling in hem ook beter kan loslaten. Het zal je uiteindelijk ook meer rust geven.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 15-03-2019

Dag Xanadu, ik snap jouw emotie wel vanuit het feit dat hij jouw belazerd heeft dat je nu inziet dat hij in jouw idee de sm tespectloos behandelt. Als buitenstaander vraag ik mij daarbij dan wel af in hoeverre hij jou dan nu met trspect behandelt? Ik zie dat respect eigenlijk nergens uit blijken anders dan dat hij nu jou ophemelt. Beetje nuchter gezien misschien door mij. Wilde dit toch even schrijven. Ook ik zocht steeds naar tekens van empathie, begrip ,zorg, troost, aandacht, inleving bij mijn ex. Terugziend was hij al heel lang niet meer geinteresseerd in mij. En ons huwelijk zag hij als gevangenis. Ik was blij met elk kruimeltje aan warmte en liefde. Als je zo weinig respect krijgt ben je snel blij. En maar hopen dat hij beyer word. Ik denk nu dat ik niet moet brzig zijn met hem of sm. Niet eachten en bezig met de vraag of hij 'wakker aan het worden is'. Ik heb er geen enkele invloed op. Wel heb ik invloed op mijn leven. De vraag is eigenlijk:' wil ik wakker worden? Wakker worden en de pijnlijke waarheid onder ogen zien dat ik zes jaar lang (misschien zelfs al langer) genoegen heb genomen met ... heel weinig .. in een situatie kwam waar een normale volwassenen allang had gezegd: genoeg is genoeg. Nee, ik ging maar door met werken aan ons. Aan hem sleutelen, terwijl ik beter aan mezelf kan werken. Nu zit ik met de gebakken peren. Want ik heb mezelf tekort gedaan. Nu is het tijd om aan Madelief te gaan denken. Want echt een ander (ook je echtgenoot niet) gaat voor jou dat leven zin geven en inhoud. Dat moet en wil ik nu weer zelf doen. Dus of hij wakker wordt of dat zij (sm) nu de pineut is. Niet echt belangrijk. Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 15-03-2019

Inderdaad heel vermoeiend maar in principe ben je steeds altijd zijn queen gebleven.. alleen beseft hij dat soms helaas niet meer.. Dat is ook mijn enige “binnenpretje” dat de sm slechts een slap aftreksel heeft gekregen van de prachtige man die hij ooit was. Maar vanavond even een me-time inlassen, even een moment voor mezelf.. Ik ga straks met een oud collega die ondertussen een hele goede vriendin is geworden naar Holland zingt Hazes. Heel apart want ik hou eigenlijk helemaal niet van Nederlandse muziek en zie er tegenop op tussen een vrolijke massa te staan. Maar ik kijk er langs de andere kant toch wel naar uit. Een gezellige avond met iemand waarvan ik weet dat we het ook echt gezellig kunnen maken. Even de tijd niet stil laten staan maar trachten te genieten van het leven..

dec Aapje- geplaatst: 15-03-2019

Nou nu word ik weer behandeld of ik een Queen ben, het is zo vermoeiend. Ik denk dan aan de SM... als ze om een hoekje zou kijken zou ze helemaal uit haar plaat gaan, deze man kent zij niet en zal ze nooit krijgen ook. Het laatste wat hij voor haar voelt is respect. Nou ja dat is dan enige binnenpret die je kunt hebben in deze ellende waar we inzitten.

Xanadu 2017- geplaatst: 15-03-2019

Oh oh oh San, zoooo herkenbaar jouw dagboek had de mijne kunnen zijn. Ook de muziek, wat je zegt echt ongelooflijk herkenbaar. Hij ging ineens muziek draaien en leuk vinden wat hij vroeger vreselijk vond. Hele dagen in het weekend met zijn oordopjes in. Sporten, haarkapsel,kleding . Alles moest jonger en anders. Ook met zn sport enorme competitie aangaan met jonge mannen van 25. Ik dacht man wat maak je je belachelijk. Ook het keiharde gedrag naar mij en mijn kind toe de maanden voor de bom. Ik denk dat je er heel goed aan doet omdat regelmatig te lezen. Het zorgt dat je heel snel afscheid neemt en niet blijft hangen in zijn spel.ik breng mezelf soms bewust terug naar die momenten zodat ik verder kan. Maar zoals Cherry zegt...je zit goed in de strijdt. Heel veel succes met de mediation.

Xanadu 2017- geplaatst: 13-03-2019

Dag San, Ik hoop dat je voor jezelf opschrijft wat je uit de mediation wilt halen. Wat jij nodig hebt om verder te kunnen. Ik wens je veel sterkte. Maar volgens mij zit je goed in de wedstrijd.

Cherry 2017- geplaatst: 13-03-2019

@Brownie, ik snap heel erg goed dat je hem niet kunt begroeten als hij daar vrolijk fluitend boven staat. Na alles wat hij je heeft geflikt. Het raakt ze zelf gewoon helemaal niet wat ze doen/ hebben gedaan. Dat is ONUITSTAANBAAR. Hoe kun je je zo afsplitsen van je gevoel? Autisme en narcisme in het kwadraat! We zijn ze echt beter kwijt. Maar ja, het is wel moeilijk hoor. Zo met een klap het opeens allemaal alleen moeten doen (wel met hulp van lieve mensen, maar toch verdomd alleen).

2019 Daphne - geplaatst: 13-03-2019

Jeetje, ik heb voormezelf ook al heb ik vanaf de begin periode een dagboek bijgehouden, toch nog eens voor mezelf opgeschreven vanaf het moment dat ik merkte dat hij begon te veranderen tot de bom. En dan nog niet eens alles, maar de grote lijnen. Al zijn veranderingen: het bedrog, de leugens, het empathie-loze, zijn veranderingen in het willen omgaan met jongere mensen, zijn alleen maar willen sporten, zijn ding, zijn leven...., 14 pagina’s ( A4 formaat...). En dat is nog maar het begin geweest, van zijn hele nare transformatie of beter gezegd onze hele nare transformatie..., want dat hij daar zijn hele gezin in mee heeft gesleept is wel duidelijk! Ik wou het voor mezelf nog allemaal eens even goed en helder op een rijtje hebben. Ik moet nl binnenkort weer n/d mediator met hem (een nieuwe want die eerste beviel mij helemaal niet.., lang verhaal), maar aangezien dit verhaal dan toch ook daar weer op tafel moet, wou ik duidelijkheid voor mezelf hebben. Ook al weet ik natuurlijk allang hoe het zit. Ik wil gewoon voorkomen dat ik daar niet kom te zitten en hij “ zijn” verhaal doet en ik dan bijna niet meer weet wat ik moet zeggen en er dan maar weer vanalles uitflap. Nu is het verhaal van “ het begin van het einde” wel weer heel duidelijk voor me. En weet ik ook dat wat hij ook zal zeggen...., ík wéét hoe het echt zit en voel mij dan meer voorbereid (denk ik) op wat ik erover ga zeggen. Heb er zo geen zin in om weer naar een mediator te gaan, maar het is nu een stap die ik moet nemen. Om weer de regie over mijn eigen leven terug te krijgen. En vooral om zo los mogelijk te komen van hem!! Zoals hij nu is wil ik hem ook niet meer en daar horen stappen als deze bij. We gaan het wel zien hoe het gaat. Ik ga er maar zo neutraal mogelijk in staan....( voorzover dat lukt) en mijn emoties in toom houden. Maar jeetje zeg...., die 14 pagina’s vol met ellende, die doen mij wel weer wat!!!! @Brownie, ik kan me heel goed voorstellen dat jij die boosheid voelt, als hij weer zo dicht in de buurt is. Ik voel dat elke keer als ik bij die van mij in de buurt ben. Daarom heb ik ook totaal geen zin in dat mediator gesprek, toch weer die confrontatie met hem aan te moeten gaan, mijn nekharen gaan er nu alweer van overeind staan!! Maar ik heb hem in elk geval niet in mijn huis. Dát wil ik echt niet meer. Hoeveel er nog geklust moet worden hier. Dat doet hij maar als ik hier weg ben, mijn eigen huisje heb en dán, pas dán mag hij hier het huis weer in. Dan komt het huis op zijn naam en kan hij doen en laten wat hij wil hier. Tot die tijd trek ik een grens: tot de oprit en niet verder!!! En het liefst niet eens tot daar!!!! Sterkte, ik hoop dat hij snel weer weg is uit je huis, even wat salie branden, opschonen en weer genieten van je eigen plek!!

San juli 2018- geplaatst: 13-03-2019

Pfft, hij is nu hier in huis bezig met de badkamer, die is nog niet af dus dat komt hij nog doen als ik naar mijn werk ben alleen ben ik eerder thuis en hij is er nog. Hoor ik weer die muziek van hem wat hij vorig jaar vaak draaide, komt dat hele gevoel van toen ook weer boven! Heftig zeg! Ik ben er alweer klaar mee, loopt ie mee te fluiten, ik kan hem wel wat doen! Ik ben ook niet naar boven gegaan om hem te begroeten, ik kan het niet, snappen jullie dat? En Daphne, wat jij schrijft herken ik ook, alsof hij een soort boven mij wil staan, hij doet een soort neerbuigend medelijdend ofzo. Ik kan het ook niet goed uitleggen maar alsof hij alles onder controle heeft en ik zielig ben. Ik probeer hem steeds als ziek te bekijken en ik heb ook de keus gemaakt om hem te vergeven, vooral voor mezelf, maar ik merk dat er veel boosheid boven komt nu. Ik kan het niet goed handelen als hij dichtbij is.

Dec 2017 Brownie - geplaatst: 13-03-2019

Daphne, ik kreeg op de dag voor .ijn verjaardag nog kadoos van hem. De ochtend er na vertrok hij. Dat was de ochtend van mijn verjaardag. Ik heb alle kadoos die ik ooit van hem heb gehad mee terug gegeven met de inboedel en zijn persoonlijke spullen die hij 9 maanden later kwam ophalen. Ik heb hem gezegd dat ik de giften en kadoos terug geef niet om hem te kwetsen. Enkel ik wil ze niet meer. Ik hoef geen kadoos die hij enkel gaf, omdat het zo 'hoorde'. Plezier kent hij niet. Hij is al jaren niet happy. Hoe kan iemand die niet van zichzelf houdt van (mij) een ander houden? Niet dus. Hij kopieert gedrag. Gedrag waarvan hij denkt dat het past in de situatie. Maar het past niet mij de ene dag 'liefdevol' iets te schenken om vervolgens de dag erna keihard en empathieloos (mij) je partner te dumpen en als grof vuil te zien. Dat is geen normaal gedrag. En daarom kreeg hij zijn kadoos terug. Ze zijn niet liefdevol. Hij deed maar wat. Op onze 12.5 jarige huwelijksdag kreeg ik een mooie theepot...met 1 bijpassend kopje. Alleen theedrinken op mijn huwelijksdag uit mijn mooie kopje. :-) Hij heeft het gewoon niet door! Toen dacht ik nog:' ach, hij heeft zijn best gedaan'. Nu zie ik het voor wat het is: sociale onvaardigheid in het kwadraat. Ik vind dat ik meer waard ben dan de begrleidster en verzorgster zijn van deze eendimrnsionale man met beperkt emotioneel vermogen tot inleving. Ik wil zijn met iemand die net als ik eerlijk is tegenover zichzelf en werkt aan zijn/ haar problemen en issues. Niet iemand die aldoor met de vinger naar zijn partner (mij) wijst. Van zo iemand hoef ik niks meer. Ook geen kadoos. AGS en liever helemaal geen contact meer. Ik denk heus af en toe wel: ' hoe zou het nu met hem gaan'. En ik kan mij niet inleven hoe iemand zo zijn partner kan willen uitwissen. Daarom lees ik dan in biek van @get real@ en schrijf ik op deze site. Want het is voor mensen die dit niet hebben meegemaakt nauwelijks te volgen. Dat snap ik wel. Het is onbegrijpelijk en toch is dit wat hij heeft. Verder heeft zijn gedrag mijn kindwond getriggerd. Ik ben opgegroeid met een licht narcistische vader. Mijn ex heeft deze wond opengelegd. Het is hier waar mijn pijn zit. Het is hier waar ik nu aandacht aan geef. Het is hier bij dit kind dat ik heel word. Het is een zware weg. Toch vind ik nu al dat ik beter 'wakker ben' dan had ik in slaap gebleven in de relatie met hem. Overigens zijn er m.i. niet veel relaties waarin beide partners 'wakker zijn'. Veel mensen blijven bij elkaar uit pure angst om alleen te zijn. Dat lijkt mij heel erg. Een broer / zus relatie. Hoe leuk is dat? Dus ik denk steeds meer'zo slecht heb ik het niet in mijn eentje;-) ' Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 13-03-2019

Ja R, als hij echt wakker wordt en een echte verzoening wilt dan zal je dat volgens mij wel duidelijk merken. Ik zou er niet te rap op springen. ‘Geniet’ van het feit dat je nu al merkt dat het leven met de Sm zijn issues niet oplost. Ik ben nu even trots op mijzelf. Gisteren werd ik onverwacht even teruggeslingerd in de tijd. Er blijkt alsnog iets niet in orde op administratief vlak. Ik heb het onderzocht en vond een oplossing. Het is door hem dat het niet in orde is, maar ik wil het risico niet lopen dat ik daardoor verder gevolg zie. En ik vertrouw het nu ook niet in zijn handen. Omdat het nog om iets gezamelikk gaat en hij mogelijk ook op de hoogte gebracht werd heb ik hem netjes laten weten dat hij verder niets hoeft te doen. Geen verwijten of emotionele uitbarsting. Dit ondanks alles. Het is en blijft toch een omgekeerde wereld. Ik nam the higher road :) Ik begrijp ondertussen wel dat het ook geen zin zou hebben. Deze oprisping alleen al herinnerde er mij opnieuw aan waarom ik nu liever geen contact heb. Ik maakte ook duidelijk dat ik geen antwoord verwacht; Wat een naar gevoel kreeg ik. Ik voelde dat de rust mij terug afgenomen kon worden en dat wou ik niet toestaan.

2018-Anoniem- geplaatst: 13-03-2019

Nee Kopop, misschien niet. Ik ben echt heel erg terughoudend geworden. Daarom ook dat ik eigenlijk liefst als we dat al doen zou hebben dat het met een therapeut samen is die ervaring heeft met MLC. Ik zie wel iets gebeuren maar heel weinig nog.

2018 R- geplaatst: 13-03-2019

Volgens mij kan de mlcer net zoveel met mijn pijn als ik met de zijne, niks, nihil, noppes. Elk van ons zal met zijn eigen pijn moeten dealen. Als we elkaars pijn konden verzachten of helen zouden we nog samen zijn denk ik. Voor zijn vertrek heb ik al mijn pijn eruit gegooid omdat ik toen vond dat hij het maar te aanhoren had en ik geen spijt wilde krijgen dat ik mijn visie op het hele gebeuren niet kenbaar gemaakt zou hebben. Geen idee of er iets van is binnen gekomen maar ben wel blij dat ik het gedaan heb. Ik ben kwijt wat ik kwijt wilde zijn en daarmee was voor mij de kous af, qua woord en daad wel te verstaan, qua gevoel is iets anders. Sindsdien alleen nog ags, blijkbaar was dit voor mij de natuurlijkste reactie in de gegeven situatie, al had ik nog geen besef van mlc of ags. Zo lang sm en/of andere verslavingen in beeld zijn probeer ik hier niet van af te wijken en dat lukt mij meestal goed, ook omdat onze contacten zeer beperkt zijn. Dus ik zou zeggen, zowel voor Daphne (ja zeeeer herkenbaar die gekke verdraaiingen) en voor R:bij elk gesprek met de mlcer, ga ervan uit dat zolang sm en/of andere verslavingen in beeld zijn is spreken over gevoelens iets als zaadjes planten in onvruchtbare grond, het schiet niet op. Of ga ik hier te kort door de bocht?

Sept.2017Kopop- geplaatst: 13-03-2019

Ik heb al zitten denken wat mij het meeste stoort ... ik hoor al maanden bladiebla maar ik zie nog niet echt actie. Tenminste: niet overal. Ik moet toegeven zijn werk heeft hij weer echt opgepakt dat zie ik en dat zegt wel iets omdat daar de trigger van de hele MLC lag denk ik. Maar verder ... hij heeft wel eens gezegd dat hij op die manier met een eigen loon hoopt zich los te maken van de SM en daar zie ik nu nog niet zoveel van. Het zou anders zijn als hij bv zelfstandig zou gaan wonen. Dan zou ik denken ok ik zie iets gebeuren. Daarnaast denk ik ook dat ik graag zou zien dat hij therapie zoekt. Voor zichzelf, en samen met mij want ik denk ook wel dat ik echt een ongeleid projectiel zou zijn als ik er alles uit zou gooien. Ik merkte dat gisteren al. Ik dacht Ho eens even waarom zou er van zijn kant uit frustratie zijn ... IK heb me niet gedragen als een *** . Maar ja natuurlijk in de relatie zelf hebben we met 2 bijgedragen dat wel ... misschien is een vriendelijk voorzichtig positief antwoord het beste. Wel met bovenstaande voorwaarden ... en dan maar kijken wat er gebeurt.

2018 R- geplaatst: 13-03-2019

Ik heb nog niet gereageerd op het bericht van mijn MLCer. Ik moet dat even laten bezinken. Hoe moet je reageren als je aan de ene kant denkt ja ja ik wil het nog zien, en volgens mij is het daar bij de SM gewoon niet meer allemaal koek en ei en begint hij dingen te missen. En aan de andere kant wel leest dat hij het oppervlakkige (eigenlijk dus mijn manier van AGS) niet meer wil en erkent dat er veel gebeurd is, een manier wil vinden om elkaar weer te begrijpen ... ik ben niet zeker dat hij al echt de volledige omvang van het probleem ziet. Ik wil geen valse verzoening en ik wil geen Aapje verhaal (sorry Aapje, niet slecht bedoeld!). Maar ja ergens moet wel een stap gezet worden als je allebei wil dat het goedkomt (en dat schreef hij zelf bijna letterlijk). Hoe doe je dat ...

2018 R- geplaatst: 13-03-2019

Het is heel fijn dat deze site er is en jullie er allemaal zijn. Dat maakt dit enorm eenzame en heftige proces iets minder eenzaam. Eenzaam omdat het heel moeilijk uit te leggen is aan de buitenwereld. Ik houd met meestal maar bij: hij is vreemd gegaan en heeft daar bij herhaling over gelogen. Mijn vertrouwen is te erg aangetast. Daarom stoppen we......................En ja, doe afscheidskado's. Hij zei erover: 'dat soort dingen doe ik'. Lijkt idd wel een beetje een ego trip. Ik vond het moeilijk ze te aanvaarden omdat ik vond dat het niet klopt. Desondanks dacht ik: tja, het zijn dingen die ik toch wel wil. Laat ik die dan toch maar accepteren. Het werkt eigenlijk ook op een bepaalde manier op mijn gevoel. Alsof ik nu niet kan zeggen: ik wil alleen nog maar zakelijk contact. Desondanks doe ik dat hoor. Ik zal wel aangeven dat hij de kado's terug mag als hij mijn houding daarbij raar vindt. Weet je, ik voel me emotioneel ook gemanipuleeerd hierbij. Want dan lijk ik een koude vrouw. 'Je gaat iemand die zoiets doet toch niet op afstand zetten?' En zo word ik dan een soort dader. Dat probeert hij steeds van me te maken. Als ik pijn uit of van daaruit acties richting hem ondernam, kreeg ik dingen te horen als: -hoe kun je dit nou doen? - Het is onvolwassen. - We hadden het toch gezellig samen (als ik een avondje rustig bleef)? Hoe kun je nou weer zo doen? - het ging juist zo goed, waarom bezoedel je het nu? Mijn pijn mag er niet zijn. Hij wil er niet mee worden geconfronteerd. En als ik grenzen stel, moet ik 'het niet te dramatisch brengen' (En uiteraard is het heel erg voor hem dat hij dan geen contact met mij meer heeft....) Het is naar nijn gevoel niet alleen omdraaien en slachtofferschap, maar het is ook alsof hij mij wil kleineren hierin. Alsof hij de baas over mij wil spelen. Ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen. Snappen jullie dat? Is dat herkenbaar?

2019 Daphne - geplaatst: 13-03-2019

Ik vind wat ik meemaakte na BOM 2 in 2017 erger dan het sterfbed van mijn moeder en haar verlies. Verraden worden door degeen waarbij ik mij veilig achtte. En de empathieloze koude en kille reactie van deze man, die ik totaal niet herken en enkel nog in uiterlijk lijkt op degeen die ik ooit huwde. Van de 1 op de andere dag knop omzetten en mijn bestaan uitwissen. Gelukkig is niet hij degeen die mij bestaan geeft. Dat ben ik zelf. Dat hij 16 jaar geschiedenis herschrijft moet hij weten. Ik heb ze nog allemaal op een rij. Daphne die afscheidskadootjes die jij noemt zijn m.i. enkel om ZIJN geweten te sussen. Om tegen zichzelf het verhaal te doen van genereuze en fidele man. Ze hebben niks met jou te doen. Alles gaat enkel over hen. Het ego regeert en wil overleven ten koste van ieder ander. Echtgenote of kinderen tellen niet meer mee. Het is verschrikkelijk VOOR HEM. Want hij is mij nu voor altijd kwijt en echt niet dolgelukkig. Waar geluk is niet te verkrijgen door anderen te kwetsen en te benadelen, te bedriegen en te liegen. Leugenaars zijn niet gelukkig. Als je blij bent in aanschouw van het verdriet van je vrouw of kind en dan lamlendig staat toe te kijken dan mankeert er wat aan je. Dan dien je je hoofd te laten nakijken. No way dat jij dan een gelukkig mens kan zijn. Allemaal fake! Ik vind het soms nog zwaar, maar ik heb veel geleerd over mezelf en dat is waardevol. Ik ben nu veel rustiger en mijn vreugde is terug en plezier in mijn leven. Ik maakte het altijd gezellig en dat doe ik nog steeds. Minder moe zonder hem en meer energie. Wat ik verloren heb paste blijkbaar niet meer bij mij. Lekker opgeschoonde agenda en nieuw begin. Elke dag weer een nieuw avontuur met mijzelf. Zijn vage onrustige aanwezigheid mis ik niet. Klaar mee! Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 12-03-2019

En wat ik nog vergat: ik wil iets zeggen over dat je ook een kind hebt verloren. Ik heb veel respect voor hoe jij met alles bent omgegaan. En je beschrijft dus wel even heel erg ondubbelzinnig en duidelijk de impact van zoiets als dit. Het is om stil van te worden.

2019 Daphne - geplaatst: 12-03-2019

@Sint, Dankjewel voor je verhaal. En tjonge er zijn parallellen tussen onze verhalen zeg. Bij mij was/is het ook het glashard liegen (na maandenlang smeken om de waarheid door mij) wat voor mij de deur dicht deed. Ik had hem ook echt veel kunnen vergeven. Maar niet DAT. En de mijne heeft gewoon letterlijk gezegd dat zijn idee was om mij en haar erop na te houden. Het was helemaal niet zijn bedoeling om te vertrekken. Hij blijft ook maar benadrukken dat hij in therapie gaat (Overigens kan dat volgens hem rustig samengaan met omgaan met zijn sm ;)). Maar ja, ik kan/ kon niet meer leven met zijn gedrag. Die keuze maken, is wellicht dus wel een stoere actie, maar ik voel me nu echt nog helemaal niet stoer. Goed om te lezen dat het hoe dan ook een goede beslissing is.

2019 Daphne - geplaatst: 12-03-2019

Wat de twijfel betreft, die fase vond ik idd slopend. Ik was totaal afhankelijk van de bewegingen van mijn ex en de SM. Ik hoopte zo vurig op herstel en was zo bang voor het zwarte scenario van alleen verder. Tot ik de brief las die mijn ex op mijn verzoek had opgesteld en waarin hij opsomde wat hij had uitgespookt in het halve jaar na de bom waarin we ons huwelijk zouden onderzoeken, met therapie en zonder SM-contact (volgens therapeut een harde voorwaarde wil herstel een kans hebben). Dat was nadat ik hebn in de stad samen op de fiets betrapt had. M’n wereld stortte in en ik wilde de feiten weten. Die gaf m’n ex dus, wat ik wel waardeer. Maar tegelijk zag ik dat dit niets met herstel te maken had. Ik heb toen heel intuitief de stekker eruit getrokken. Een voice-app aan de SM gestuurd met mijn conclusie en het verzoek prudent met me om te gaan. Daarna de app naar m’n ex doorgestuurd (die 1 verdieping lager in ons huis zat). Hij reageerde woedend. Maar uiteindelijk ben ik blij dat IK die stekker eruit trok. IK was eindelijk weer aan zet. Ik had gekozen voor mijn waardigheid boven veiligheid. Wat ik toen niet besefte, maar achteraf wel grappig, is dat ik daarmee ook een mini-bommetje onder hun relatie legde. Mijn ex had niet actief voor zijn SM als levensgezel gekozen, maar het was een afgedwongen vervolg. Ik wil er niet te stoer over doen, want heb hem daarna nog wel een aantal keer gevraagd terug te komen. Maar op een subtiele manier heeft het me gesterkt dat ik aan het touwtje trok. Niet als strategie of taktiek, maar omdat ik vind dat hij me niet zo had mogen voorliegen. Omdat ik heb eerder echt had gesmeekt: “zeg me de waarheid, dat ik vind ik altijd nog fijner dan de onzekerheid. Ik kan je je vreemdgaan vergeven, maar zeg me ajb de waarheid.” Dat heeft hij dus niet willen doen voor mij en daar is het op stukgelopen. Niet zijn rare acties, zijn zwakte, zijn kluts kwijt zijn. Maar liegen is iets dat je kunt overwinnen, zeker in de veiligheid die ik hem bood. Ik was echt bereid hem zo veel te vergeven. Maar met iemand die niet kan noemen dat er iets is, niet in contact kan komen met hemzelf en dus met de partner, kun je niet bouwen. Zo iemand bestaat niet. Waarom hij toen zo boos werd snap ik niet. Ik gaf hem immers carte blanche om vrijelijk en openlijk met zijn SM verder te gaan. Wellicht dat ik hem de keuze-vrijheid uit handen nam. Ik denk dat hij msn het liefste beide wilde: mij als veilig thuishonk en zijn SM voor het avontuur (niet dat zij zich daar in zou schikken). Hij was gewoon erg in de war en strikt genomen nu nog, ook al is alles nu praktisch gezien helder. Ik denk dat hij nog steeds niet weet wat er gebeurd is met hem en wat hij nu van zijn leven vindt. Hij moet het wel leuk vinden, want hij heeft werkelijk alles kapot gemaaid om de nieuwe situatie te realiseren. Maar zoals vaak is het krijgen van de zaak het einde van het vermaak. Ze heeft vele plussen, maar evenveel minnen. En uiteindelijk leef je toch vooral met jezelf. Ik wil wedden dat hij af en toe denkt “ben ik hier nou zoveel mee opgeschoten?”. En ik ben blij dat ik voor mezelf een luid JA kan roepen. En wat betreft de vraag hoe ik dingen aanvlieg? Ik heb ooit een new age cursus bij Landmark gedaan en daar heb ik in 1 dag geleerd om te vergeven, excuses aan te bieden en gedachtes om te keren. Een beetje a la Byron Katie. Als me iets naars wordt aangedaan, dan dwing ik mezelf om mijn aandeel erin te zien en daar van te leren. Het lijkt dan op bakzeil halen, maar mijn ervaring is dat het mijn eigenwaarde juist vergroot. Dus mijn man ging vreemd, maar ik deed ook soms vreemd (een vreemd gaan in andere zin dus). En daar heb ik aan gewerkt, met hulp van een psychologe. En nu ben ik veel meer volwassen en stabieler. Dus elke hobbel als leermoment zien. Maar zonder het boek vasn get-real en deze site had me dat wellicht niet gelukt. Want het is echt giga veel wat iedereen hier voor z’n kiezen krijgt. En ook dat benadruk ik vaak richting mensen die het niet zo zwaar inschatten. Ik vertel hen dan dat ik de scheiding en vooral wat er na de bom gebeurde (waarin m’n ex zo weinig emphatie toonde) veel meer gehuild heb dan toen mijn innig geliefde zoontje van 5 plots verongelukte. Iedereen snapt dat een kind verliezen giga is. Maar rond deze MLC heb veel meer ontreddering en hopeloosheid ervaren. Het is een totale mindf* en opeens moet je denken en voelen voor twee, want een MLC is totaal onaanspreekbaar. Dat maakt het tot zoiets heftigs en ontregelend. En de omgeving kan die heftigheid niet altijd goed inschatten. Daarom ben ik blij met alle kennis die hierover door get-real gebundeld wordt. En ik hoop ook dat therapeuten er meer kennis over krijgen. Als je het kunt plaatsen is het vele malen makkelijker te accepteren. En het is ook goed dat we ervan bewust zijn dat een MLC vaak lang duurt. Het is me duidelijk dat je niet op de ontknoping moet wachten. Maar als die wel plaatsvindt is het fijn. En iedereen die alsnog echt verzoende vind ik alleen maar prachtig. Moedige MLCs, ze zijn er!

2016 Sint- geplaatst: 12-03-2019

@San, @Aapje, ik hoor jullie goed. Ik ga, ook al gaat dit superveel moeite kosten, afstand inbouwen. Ik heb al iets ontdekt wat me daarbij helpt. Namelijk oude conversaties met hem teruglezen. Elke reactie van hem doet me namelijk pijn. En als ik het teruglees, word ik daaraan herinnerd.

2019 Daphne - geplaatst: 12-03-2019

@Daphne, ik vrees ook als ik jouw verhalen zo lees dat jouw mlc’er echt een boomerang type is. Dat tegenstrijdige, je heel veel pijn doen en toch nog op zijn eigen manier voor je willen blijven zorgen en een goed gevoel willen blijven geven. Dat maakt het echt heel verwarrend en uiterst moeilijk voor de ex-partner om daar mee om te gaan en zal het kunnen loslaten alleen maar nog zwaarder maken. Ikzelf ben daar al veel te lang in meegegaan en weet inmiddels uit ervaring omdat ik er nu al zes jaar lang in ben blijven hangen, dat het heel belangrijk is die afstand van het begin af aan te leren houden. Sterker nog, ik ben er zelfs van overtuigd dat als ik die afstand toen genomen had de kans op een geslaagde verzoening zelfs groter was geweest. Je moet de weg die ik bewandel zeker niet voor jezelf willen want hoe pijn het nu ook bij je doet, dat is zeker niet de makkelijkste weg en zal je uiteindelijk nog veel meer pijn gaan doen. Je hoeft je ex-man niet te gaan haten of je liefde voor hem helemaal weg te gaan stoppen maar afstand trachten te houden is echt heel belangrijk als je met een boomerang type mlc’er te maken hebt, geloof me. Het zal je echt heel veel verdriet en teleurstellingen besparen op den duur. Als ik het weer over kon doen had ik het echt vanaf het begin af aan wel anders gedaan. Maar ja, voor mij is dat nu echt achteraf praten omdat ik in de begin periode de kennis nog niet had die velen nu hier waaronder ook jij, wel hebben en hier kun je echt je voordeel uit halen.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 12-03-2019

Vanmorgen bericht van meneer. Hij wil (kort gezegd, maar mail was wel wat uitgebreider, ik laat details achterwege ivm herkenbaarheid) proberen elkaar weer beter te begrijpen. Hij zegt dat hij hoopt dat een en ander te herstellen is. En dit is dan zo een moment waarop ik echt bang ben voor een valse verzoening. Ik ben van plan iets te antwoorden in de zin van dat ik aan ons wil werken op voorwaarde dat de SM uit beeld is en dat hij voor zichzelf ook hulp zoekt. Ik denk eigenlijk niet dat dat is wat hij in gedachten heeft, toch zeker dat eerste stukje niet. Maar het gaat niet op om aan cherry picking te willen doen.

2018 R- geplaatst: 12-03-2019

@Daphne, dat “ steun” willen geven en “ helpen” dat zei die van mij in die beginfase ook. En dat was zo verschrikkelijk verwarrend! Want hoe kán je man die je in zoveel shit gooit je nu nog steunen? De enige “ steun” die ik in die tijd van hem verlangde was dat hij uit die gekte zou stappen en terug zou komen, terug naar huis, terug naar mij en terug naar zijn gezin. Maar terugkomen dat deed hij niet, alles behalve dat, zijn gekte duurde ( en duurt) nog gewoon voort. Het enige waar ik na een paar maanden echt achter ben gekomen is dat ik mijn eigen grenzen moest gaan bewaken. Contact alleen over noodzakelijke dingen and that’s it!! Geen vriendschappelijke gesprekjes meer. Gewoon niet! Dat hij dat niet zo leuk vond/ vindt is maar mooi jammer dan! Ik kon dat niet en wou dat ook niet meer. Moest echt mijzelf en mijn zoon bovenaan die prioriteitenlijst zetten. Ook al wou hij dan nog zo graag “vrienden” blijven en contact houden. Ik kon en kan dat niet. En ben er dan ook echt mee gestopt. Het geeft mij rust om niet constant contact met hem te hoeven hebben. Ik wil dat nu ook echt niet meer! Hoe moeilijk het misschien ook is om geen contact meer te hebben ( vooral in het begin), het geeft je uiteindelijk wel een soort van rust en dat is echt wat je nu nodig hebt. Sterkte!

San juli 2018- geplaatst: 12-03-2019

Ha allemaal, het gaat nu voornamelijk over familie (en vrienden), maar wil toch even een dagelijks dingetje van mij delen. Vandaag zijn zijn spullen verhuisd. Het huis is heel erg leeg nu. Ik ben hartstikke moe en verdrietig. En ik ben bezorgd over het feit dat hij te vaak contact met me zal gaan leggen. (Wat ik nu heel erg moeilijk vind om af te weren, want ik ben nog bang voor zijn reacties.) Ik denk dat hij een boomerang- man zal zijn als hij de kans krijgt. Hij heeft me nota bene (dure) afscheidskado's gegeven. En hij praat tegen mij alsof hij mij wil steunen en bijstaan. Ik vind dat heel erg moeilijk. Ik vind dat niet kloppen bij wat hij deed en nog steeds doet (met die vrouw bezig zijn, snel uitvallen jegens mij, negeren...etcetera). Ik zeg dat wel tegen hem ook. En dan wordt hij teleurgesteld of boos. Nou goed, ik ga toch echt echt proberen hem op afstand te houden. Ik heb al gezegd dat het te pijnlijk voor me is om (redelijk normaal) met hem om te gaan.

2019 Daphne - geplaatst: 12-03-2019

@Sint Wat heb je dat mooi beschreven. Misschien wel gemist maar kun je wellicht beschrijven wat de dingen zijn die je gebtuikt hebt in zover te komen?

Joke 11-17- geplaatst: 12-03-2019

@Sint Wat heb je dat mooi beschreven. Misschien wel gemist maar kun je wellicht beschrijven wat de dingen zijn die je gebtuikt hebt in zover te komen?

Joke 11-17- geplaatst: 12-03-2019

Hier ging het wat betreft de schoonfamilie anders. Ze stelden zich in het begin geheel ompartijdig ondanks ze zagen wat er allemaal gebeurde en het niet klopte. Later, nu sinds iets meer dan een jaar, veranderde die instelling uit eigenbelang en beginnen ze zelfs partij te trekken voor de sm. De reden hiervan was de broer van mijn mlc'er die hem heel erg tegenover mij bespotte en alles over hem en de sm uit de doeken deed. Ik had op dat moment nog steeds veel contact met zijn vrouw omdat we het altijd heel erg goed met elkaar konden vinden. Het was ook zij die me regelmatig op de koffie uitnodigde en heel afkeurend tegenover het gedrag van haar schoonbroer en de sm was. Tijdens deze bezoekjes vertelde die broer honderduit over het belachelijke en verachtelijke gedrag. Hij lachte zelfs om zijn eigen broer en zei dat hij stapelgek was. Achteraf merkte ik tijdens één van onze pogingen tot verzoening dat mijn ex schoonbroer helemaal niet zo eerlijk was en tegenover mijn mlc’er niet alleen zijn eigen woorden maar ook de mijne verdraaide. Toen mijn mlc’er weer terug bij mij was bekroop hem natuurlijk de angst dat ik alles wat hij van zijn broer gezegd had terug zou zeggen. Puur uit eigenbelang begon hij alles in het werk te stellen om ons uit elkaar te drijven zodat zijn leugens niet uit zouden komen. Echt misselijk vond ik dat, zeker toen ik erachter kwam dat die broer ook nog eens veel leugens over mij en mijn zoon tegen ex schoonvader ging vertellen. Ik heb op gegeven moment zelfs ern apje naar de schoonzus van mijn mlc’er gestuurd met het verzoek om ern gesprek om al de leugens uit de wereld te helpen. Geen enkele reactie meer natuurlijk en sindsdien zwijgen ze me dood. Mijn familie daarentegen die meer reden heeft om zich zo tegenover mijn mlc’er te gedragen blijft hem steeds met open armen ontvangen. Mijn mlc’er zegt vaak dat hij het verschil tussen zijn en mijn familie wel heel duidelijk merkt en dit heel erg waardeert. In zijn familie geldt altijd de instelling “ praat er niet over, dan is het er ook niet” en die instelling ( opvoeding) heeft van mijn mlc’er gemaakt wat hij uiteindelijk geworden is. Onlangs maakte hij zelf de opmerking, zij en ik zijn eigenlijk altijd altijd al stiekemerds geweest en dat wil ik graag bij mezelf gaan veranderen. Daar zal uiteindeljk de oplossing voor zichzelf liggen, dat zijn de jeugdtrauma’s die hij eerst zal moeten verwerken. Dit houdt in dat hij zich eerst tegen zijn eigen familie zal moeten verweren en hier bedoel ik niet mee afkeren. Ook al zou het ooit nog goed komen tussen mijn mlc’er en mij, de band met de schoonfamilie zal nooit meer innig worden. Ik ben niet haatdragend maar dit zal ik ze echt nooit kunnen vergeven.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 12-03-2019

En nog even wat mijn eigen familie betreft. Ik vond het heerlijk dat ze in eerste instantie pal achter me stonden en het gedrag van mijn MLC veroordeelden (richting mij). Naar mijn MLC waren ze terughoudend en dat vond ik mooi. Mijn zusje mailde hem bijvoorbeeld dat ze hem dankbaar was voor alles wat hij voor haar en haar zoon gedaan had en het verdrietig vond dat het zo eindigde. Na een jaar was alles wat rustiger. M’n oudste zus en hij kwamen elkaar tegen toen we mijn dochter na een lange reis op schiphol verwelkomden. Gewoon een zoen en hoe gaat het over en weer. M’n MLC had zich vooraf wel druk gemaakt “wie komen er?”. Uiteindelijk heeft m’n MLC m’n moeder eventjes ontmoet en familieleden tijdens het klussen in ons huis (verkoopklaar maken). In het begin wilde ik dit niet, wilde liever een keiharde afwijzing door hen. Maar nu is het eigenlijk een AGS in de breedste zin. Onze familie doet AGS en het zal mijn MLC alleen maar meer ongemak geven. Hij heeft gewoon een heel plezierige familie verlaten. In het begin had ik ook moeite met de veelgebezigde uitspraak “maar toch is het een hele fijne gozer” of zoiets. Nu kan ik het daar wel mee eens zijn. Hij was EN een heel fijn mens. Maar hij heeft door z’n kronkels OOK een paar hele nare rare dingen gedaan en zijn gezin opgedoekt. Op die momenten leg ik de theorie van het boek uit en vrijwel iedereen gaat daar wel in mee. Het is dan niet meer zwart wit/goed slecht, maar ik wil wel graag de erkenning dat ons/mij een heftig lot heeft getroffen: de midlife crisis als gevolg van iets dat mogelijk al bij de opvoeding ontstond. Ook daarin zie ik geen schuldigen, noch in mijn of zijn opvoeding, maar ik vind dit onderkennen wel belasngrijk. Ja we hebben beiden schade opgelopen in onze jeugd en ja we hebben daardoor fouten gemaakt. Maar waar onze pasden scheiden is dat ik ga wroeten in mezelf op het moment dat ik merk dat het relaties schaadt. En mijn ex een vluchtpad kiest. Uiteindelijk zal hij daar wel wat op terugkomen. Ik acht hem volwassen genoeg dat hij mij en mijn dochter ooit een brief schrijft en terugblikt op wat hij deed en zich inleeft in hoe dit voor ons was. Alleen al om zijn eigen gemoed te ontlasten. Maar dat zal pas gebeuren als hij zelf persoonlijke pijn ervaart. Omdat het leven met zijn SM (ze hebben samen huis gekocht) ook z’n sleur en ik denk eenzaamheid gaat geven. Ik denk dat hij terugdenkt aan de vele vakanties met mijn familie. Hij was erg geliefd onder mijn familie, met z’n tomeloze energie, grapjes, zorgzaamheid. Msn dat hij erachter komt dat hij te weinig zijn eigen behoeftes uitten en daardoor in de kenl kwam. Dast hij interactie met anderen nodig heeft om zijn depressieve gevoelens weg te drukken. Dat hij teveel heeft gegeven aan anderen en daarom nu, met zijn SM een grote inhaalactie nodig had. Maar dat je het uiteindelijk vooral met jezelf goed moet hebben. Kortom: ik kan die brief wel uitspellen. En ik weet dat die ooit komt. Maar ik weet ook dat ik een man met zo’n gelaagde persoonlijkheid en zo veel jaren (achteraf bekeken) gelaagd leven met hem, niet meer in mijn leven kan hebben. Ik zal altijd blijven twijfelen wie hij echt is en ik weet dan dat hij daar zelf ook geen antwoord op heeft. Sommigen noemen hem een clown. Vrolijk in gedrag, verdrietig diep van binnen. Hij was een lief clowntje, maar het leven is te kostbaar voor zo’n spel. Ik hoop dus dat hij op enig moment z’n vrolijke pak uitdoet en als volgroeide man onze dochter tegemoet treedt. Het voor onze dochter opneemt als ze apart behandeld wordt door de SM en daarmee de confrontatie aandurft zonder angst mensen/liefde te verliezen. Fijn om dit hier neer te pennen, want vrienden worden soms wel wat ongeduldig met m’n theorieen over m’n ex en zijn SM. En terecht. Het leven ligt weer aan m’n voeten en ik voel me een 20-jarige die voor het eerst een eigen woning krijgt! 1 april is het zover. Ik heb het allemaal overleefd en ben erg trots.

2016 Sint- geplaatst: 12-03-2019

@Wil, ik had deze link naar dit verhaal al eerder gelezen. Het bevat een enorme bron van informatie die veel vragen die bij de ex-partners spelen kan beantwoorden. Hierdoor leer je de MLC en gedragingen van je man beter begrijpen. Dus echt een aanrader om te lezen!

dec 2013 Aapje- geplaatst: 12-03-2019

Hoi allen, Goed om te horen hoe iedereen toch wel gevoelig is voor hoe schoonfamilie en vrienden reageren. De beste vriend van mijn MLC reageerde destijd heel strikt naar mij. Ik moest maar snel vooruit kijken naar de toekomst. Ik was daar kapot van. Pas later kon ik m’n gevoel duiden. Ik vergelijk het met pesten, waarbij niet de actie van de pestkop het ergste is, maar de zwijgende goedkeuring van meelopers. Pas dan voel je je echt verlaten. Een “dader” kon ik nog wel aan, maar een zwijgende (en dus instemmende) “massa” werd me bijna teveel. Ik ben dus echt gevoelig voor de opstelling van anderen. Ik had het het mooiste gevonden als ze allen hadden gedeeld in het verdriet dat wij als stel niet meer bestonden. Dat men geschokt is en het niet begrijpt. En dat ze meevoelen met mijn verdriet om het verlies van mijn geliefde en mijn MLC met het verlies van het vermogen tot liefde. Dat je samen kunt huilen om wat teloor ging. Dat dat niet kan met een MLC snap ik nu. Maar ik had verwacht dat dat met dierbare vrienden was gelukt. Uiteindelijk is dat ook gelukt. Ik ben niemand kwijtgeraakt ondanks pijnlijke crises. Maar ik was niet voorbereid op die bonus-effecten. Je raakt zoveel kwijt en daar bovenop worden sommige vrienden ook nog zuinig. Victim blaming heet dat in de me-too wereld. Als je ellende meemaakt zul je daar zelf wel een aandeel in hebben. Nee dus. Ik wil leren van wat er gebeurde en heb geleerd. Zo veel, dat ik deze crisis msn niet had willen missen. Dat is victorie. Maar ik heb dit niet verdiend en als iemand in mijn omgeving dit zou meemaken, zou ik er volop voor hem/haar zijn. Niet meedoen aan vingerwijzen naar welke kant dan ook. Geen zwijgende afstand houden. Maar heel praktisch helpen, met soep, wandel, uitzoekwerk en geloven in iemands kracht. Mijn familie en vrienden 1 straat verder deden dat voor mij en dat was goud.

2016 Sint- geplaatst: 12-03-2019

Het moet natuurlijk juni2018 Janelma zijn!

Juni2018 Janelma- geplaatst: 12-03-2019

Ik heb een hele lieve schoonmoeder, ze is de stiefmoeder van mijn MLC-er, maar voor mij echt mijn schoonmoeder. Mijn eigen moeder is overleden toen ik 21 was, ik woonde toen al samen met mijn MLC-er. Mijn schoonmoeder is heel belangrijk voor mij geworden. En we zoeken elkaar ook nog steeds op. Ze begrijpt ook niets van de hele situatie. Van de rest van mijn schoonfamilie hoor ik weinig. Toen 2 jaar geleden de broer van mijn MLC-er zijn relatie verbrak met zijn toenmalige partner (achteraf bijna op dezelfde manier als mijn MLC-er bij mij heeft gedaan), heb ik weinig contact gezocht met mijn ex-schoonzus. Ik heb tegen haar gezegd toen dat de deur altijd open zou staan en ik vond dat ze ook contact met mij/ons kon zoeken/houden. Nu merk ik hoeveel energie het kost om je staande te houden, dat je dat beetje energie wat je hebt niet besteedt aan het onderhouden van sociale contacten. Ik merk nu na een half jaar nadat hij weg is gegaan, dat ik ook weer contact met andere mensen begin te zoeken. Dat ik daar weer ruimte voor krijg in mijn hoofd, dat het niet alleen bij anderen vandaan hoeft te komen, maar ik zelf ook iemand kan bellen/appen of die zin heeft om met mij een kopje koffie te drinken. Ik heb nu ook mijn excuses aangeboden aan mijn ex-schoonzus, dat ik er niet genoeg voor haar ben geweest toen. Dus dat er niet veel contact is met bepaalde vrienden of familieleden hoeft niet te betekenen dat dat ook niet weer komt, of dat ze er niet voor je willen zijn. Soms betekent het ook dat ze soms ook niet weten hoe ze met de situatie om moeten gaan. Daar kun je (als je daar weer ruimte voor in je hoofd hebt) zelf ook een rol in spelen, door zelf contact te zoeken. En soms gaan de dingen zoals ze gaan; you gain some, you lose some. En ook dat zal op den duur goed zijn!

Juni2019 Janelma- geplaatst: 12-03-2019

http://www.midlifecrisisweb.nl/LBS-verhaalMLCer1.pdf Ik kwam dit stukje tegen, wilde het even delen.

Wil aug 2017- geplaatst: 12-03-2019

Hoi allen, Goed om te horen hoe iedereen toch wel gevoelig is voor hoe schoonfamilie en vrienden reageren. De beste vriend van mijn MLC reageerde destijd heel strikt naar mij. Ik moest maar snel vooruit kijken naar dde toekomst. Ik was daar kapot van. Pas later kon ik het duiden. Ik vergelijk het met pesten, waarbij niet de actie van de pestkop het ergste is, maar de zwijgende goedkeuring van meelopers. Pas dan voel je je echt verlaten. Een “dader” kon ik nog wel aan, maar een zwijgende (en dus instemmende) “massa” werd me bijna teveel. Ik ben dus echt gevoelig voor de opstelling van anderen. Ik had het het mooiste gevonden als ze allen hadden gedeeld in het verdriet dat wij als stel niet meer bestonden. Dat vind ik een opstelling die het meest recht doet aan hoe dingen kunnen lopen. Dat men geschokt is en het niet begrijpt. En dat ze meevoelen met mijn verdriet om het verlies van een liefde en mijn MLV met het verlies van het vermogen tot liefde. Dat je samen kunt huilen om wat teloor ging. Dat dat niet kan met een MLC snap ik nu. Maar ik had verwacht dat dat met dierbare vrienden was gelukt. Uiteindelijk is dat gelukt. Ik ben niemand kwijtgeraakt ondanks pijnlijke crises. Maar ik was niet voorbereid op die bonus-effecten. Je raakt zoveel kwijt en daar bovenop worden vrienden ook nog zuinig. Victim blaming heet dat in de me-too wereld. Als je ellende meemaakt zul je daar zelf wel een aandeel in hebben. Nee dus. Ik wil leren van wat er gebeurde en heb geleerd. Zo veel, dat ik deze crisis msn niet had willen missen. Dat is victorie. Maar als iemand in mijn omgeving dit zou meemaken, zou ik er volop voor hem/haar zijn. Niet meedoen aan vingerwijzen naar welke kant dan ook. Geen zwijgende afstand houden. Maar heel praktidsch helpen, met soep, wandel, uitzoekwerk en geloven in iemands kracht. Mijn familie en vrienden 1 straat verder deden dat voor mij en dat was goud.

2016 Sint- geplaatst: 12-03-2019

En dan lees je weer eens wat over MLC. Paar overdenkingen: 'volgens sommige deskundigen hebben deze mannen al hun leven lang last van hechtingsproblematiek, maar misschien voelen ze zich gewoon gehinderd in hun vrijheid en missen ze (zelf) waardering en spanning in hun leven?' Nou, ik denk toch dat de extremiteit van wat onze mannen doen en vooral dat ze DOEN en niet praten over hun behoeften/ wensen toch op iets MEER wijst. Maar goed, ook ik blijf regelmatig denken: psychologiseren we niet te veel om een verklaring te vinden voor wat ons is aangedaan?

2019 Daphne- geplaatst: 11-03-2019

Nou, ik heb dan wel erg geluk met mijn schoonfamilie, al zijn broers en zussen begrijpen hem totaal niet dus die leven erg met mij mee en met mijn schoonmoeder heb ik een hele goede band. Zij ziet ook precies wat er aan de hand is en steunt mij echt! Wel ligt de wortel van de huidige problemen bij de opvoeding, zij was een tienermoeder en mijn schoonvader autistisch, die begreep zijn zoon totaal niet en was emotioneel niet beschikbaar. Als ik de verhalen hoor van zijn broers en zussen denk ik toch echt dat hij ook een stoornis had/heeft. Het hele gezin heeft eronder geleden. Dus die staan nu achter mij omdat ze ook wel zien dat hij echt van de leg is. Ik zeg wel steeds: ga met hém praten, hij is en blijft wel je broer, jullie moeten met hem door! Niet met mij in principe. Na het gesprek dinsdag kreeg ik appjes van 2 schoonzussen, gisteren van 2 zwagers en dat doet wel goed natuurlijk! Maar ik ben ook reëel, misschien gaat het toch verwateren omdat ik niet meer op de verjaardagen en feestjes kom als mijn mlcman daar ook is met evt zijn sm. Maar met mijn schoonmoeder en 2 schoonzussen houd ik sowieso contact want dat zijn vriendinnen geworden, daar ging ik al buiten de verjaardagen ed mee om.

Dec 2017 Brownie - geplaatst: 11-03-2019

Pfff, ja die schoonfamilie is ook nog eens zo’n dingetje. Mijn MLC-er had nooit een echt goede relatie met zijn ouders. Hij kwam daar ook niet erg graag, maar zeker vanaf het moment dat we een kind kregen heb ik er toch vaak voor gezorgd dat we contact bleven houden. En dan vooral voor mijn zoon. Toen de bom gevallen was en ik helemaal even een periode in “ niemandsland” zat heb ik dan ook vrij snel na de bom contact gezocht met de schoonouders. Heb met zijn moeder gebeld, zijn vader...., heb de dingen uitgelegd en ze stonden er allebei nogal raar van te kijken. Nee, zo herkende zij hun zoon helemaal niet. En als ik wat nodig had of wat dan ook dan moest ik ze bellen en ze zouden me niet vergeten want ik was toch familie. Afijn, na deze telefoontjes had ik even het gevoel dat dat ook zo was...,het was fijn om met ze gesproken te hebben en begrip te ontvangen. Maar het heeft maanden geduurd voordat ik weer van ze gehoord had. In november kreeg ik van schoonvader het bericht dat hij samen met zijn vrouw langs wou komen. Ik had het op dat moment al eigenlijk geschoten met die mensen...., maar voor de goede orde en vooral voor mijn zoon heb ik die afspraak toch maar gemaakt. Toen ze dan in december hier waren hebben we heel lang gepraat. Ik heb ze alles uitgelegd en verteld over het gegeven MLC en ze waren echt vol begrip. Want ze snapten nog steeds niet wat er nu precies gebeurd was. Toen ze weer weggingen had ik dan ook echt het gevoel dat het goed was dat ze geweest waren en dat het “nut” had gehad. Ik heb met oud & nieuw nog 1 appje van schoonvader gehad..., verder helemaal niks meer. Kwam er in februari achter dat hij wel met mijn zoon app- contact had, maar wat ik daarin las zette echt mijn nekharen recht overeind. Het kwam er op neer dat schoonvader tegen mijn zoon zei dat hij toch echt met zijn vader contact op moest nemen, dat zijn vader hem miste en van hem hield en dat hij de negatieve dingen die hij van zijn moeder hoorde maar niet al teveel moest geloven. Want waar er twee strijden..... Nou, ik dacht dat ik zou ontploffen!! Ik had echt gedacht dat ze begrip voor me hadden, dat ze me bij zouden staan in deze situatie...., niet dus. Zoals ik dat appje las, kon ik eruit halen dat er contact tussen MLC-er en schoonvader geweest was. Want de woorden die mijn schoonvader gebruikte waren identiek aan de woorden van mijn MLC-er. Het voelde alsof ik weer met een mes in mijn rug werd gestoken...., weer vanalles achter mijn rug om en ditmaal werd ook nog eens mijn zoon belast met schuldgevoel..., aangegeven door zijn eigen opa. Ik heb echt de neiging gehad om schoonvader hiermee te confronteren...., maar ik deed en doe het niet. Toen ik dat bericht las was het klaar voor mij..., met die hele schoonfamilie. Het is wel duidelijk dat er een kant gekozen is en dat is zeker niet mijn kant. Hoeveel blabla ook over, dat ze er neutraal in wilden staan.... En om het nog even te toppen kreeg ik op mijn verjaardag ( een paar weken gelden) een app van schoonvader..., met zo’n waardeloze tekst als” je zult wel een hele vervelende dag hebben, maar ondanks dat tóch een fijne dag...” Geen liefs of we houden van je of wat dan ook..., maar “ de groetjes” stond er onder. Ik ben er klaar mee , met MLC-er maar ook met de schoonfamilie..., Van schoonmoeder kreeg ik een kaart met mijn verjaardag...., het eerste bericht na de bom. Ja, ik merk wel hoeveel ze mij nog als familie zien.....Echt een gevalletje “ uit het oog uit het hart”. Mijn zoon, ik weet niet hoeveel app contact die nog heeft met schoonvader, die heeft ook geen idee meer wat hij aan die mensen heeft en wat hij kan verwachten. Heel treurig want vooral zijn opa daar was hij dol op! Maar feit is echt dat die hele MLC niet alleen het gezin treft maar de hele familie en in mijn geval is het wel duidelijk dat ik ook dat ben kwijtgeraakt. Maar echt rouwig ben ik er niet om, maar zuur is het wel. Dat mensen, die zeggen om je te geven, je toch ook zo makkelijk weer laten vallen!!! Maar what else is new? Dat hele MLC verhaal is een geval van “ droppen wat je niet meer wil/nodig hebt en doorgaan met je leven”. Ik ben blij met de mensen die nog wel van me houden/ om me geven. Want als er iets duidelijk voor mij is geworden is dat mensen die echt om je geven je ook, zeker, in een klote periode bij blijven staan!! En de schoonfamilie valt daar in mijn geval zeker niet onder!! Ik denk ook echt dat mijn MLC-er in zijn MLC zit door de gezinssituatie waarin hij vroeger heeft gezeten...., dat heb ik hun ook verteld/uitgelegd, maar waarschijnlijk was dat niet wat ze wilden horen. Dat toch een deel bij hun ligt. Dat is waarschijnlijk iets waar ze niet aan willen. Dat geeft schuldgevoel en tja, daar kunnen ze blijkbaar niet mee dealen! Ach, ze doen maar!! Ik leef mij leven nu en zal proberen er alles aan te doen om het leven voor mij en voor mijn zoon weer helemaal op de rit te krijgen. Ik heb hun daar niet voor nodig en steun krijg ik van de mensen waar ik wel op kan bouwen!!! Maar het blijft wel weer een dingetje die je er ook maar weer gewoon bij krijgt en waar je dan toch ook weer je weg in moet vinden!!!

San juli 2018- geplaatst: 11-03-2019

Tja het is inderdaad een proces. Wat de schoonfamilie betreft volgens mij weten die gewoon het verhaal niet. Zijn moeder schijnt trouwens toch wel iets gevraagd te hebben en dat is haar kennende al veel, want meestal is gewoon alles goed. Op zich is er trouwens geen ruzie of zo hoor, het is gewoon geen heel hecht nest. Vrienden heeft hij allemaal achter gelaten. Een deel woonde al niet dichtbij en de mensen die we hier kenden die weten nergens van. Dus dat maakt het ook niet makkelijker in de zin dat niemand hem zal vertellen dat hij niet goed bezig is. Ah nee want ze weten het niet. Als je er van op een afstand naar kijkt: tja er zijn genoeg mensen elke dag die scheiden en een ander leren kennen ... dus als je niet echt dicht bij iemand staat kan ik nog wel snappen dat je denkt OK dan, ik ken de details niet en die nieuwe persoon zal wel meevallen ... misschien zou ik dat ook doen.

2018 R- geplaatst: 11-03-2019

Doorgaan doe jij nu ook al hoor Daphne, het is een doorlopend proces. Je gaat je beter en zekerder voelen en hoe minder contact hoe beter het is voor dat proces.

Xanadu 2017- geplaatst: 11-03-2019

Ja ook bij mij is het verrassend hoe (een deel van zijn) familie em zelfs vrienden mij ontzettend makkelijk laat gaan. Ik heb best wel in die mensen geïnvesteerd, maar ook dat is POOOOFF weg. Op een subtiele manier zeg ik daar dan wel wat van hoor. Maar het verandert niets aan de situatie...........Ik dacht gisteren opeens: wij moeten allemaal (hoe moeilijk ook en met de benodigde terugval ook) echt echt accepteren dat dit gebeurt en dat de mannen fysiek of emotioneel (in mijn geval) zijn vertrokken. Wat ze jaren lang hebben onderdrukt en wat een fragiel evenwicht was, is nu verstoord geraakt door een bak met depressie en hormonen. Ze zijn echt weg. En wij moeten door!!!!!! (Ik zeg dit natuurlijk vooral voor mezelf: de meesten van jullie zijn al aan het doorgaan natuurlijk. Ik zet eerste stappen op deze weg. Maar ik vind het al heerlijk in elk geval om niet met die man van het laatste jaar intensief samen te zijn. Ik voel daardoor meer ruimte. Naast alle pijn en verdriet ed)

2019 Daphne - geplaatst: 11-03-2019

Ik denk dat veel MLC'rs een verstoorde relatie hebben met hun ouders. De oorzaak dat ze in een MLC belanden die zo heftig is, is toch vaak in de jeugdjaren terug te vinden. Ik heb met die van mij al jaren geen contact. Mijn ex-man wilde ze niet zien, er was teveel gebeurd in zijn jeugd en hij kon het niet eens handlen om met ze in een kamer te staan. Ze weten van de scheiding af maar hebben totaal geen poging gedaan om contact te zoeken. Niet naar hun kleinzoon omgekeken maar doen ze al jaren niet. En ik heb ook geen behoefte om contact te leggen met hen. Het rare is dat mijn ouders wel een soort tweede ouders voor hem waren, maar zij hebben nooit meer iets gehoord van hem na de bom. Natuurlijk zijn zij verschrikkelijk kwaad voor wat hij heeft gedaan, dat schuldgevoel en schaamte zal hem tegenhouden. Of misschien interesseert het hem niets, dat kan natuurlijk ook.

Xanadu 2017- geplaatst: 11-03-2019

Leven is meervoud van leven. Ik ben zeer tevreden met mijn leven nu en hoe het zich ontvouwt. Met vreugde en kracht ook deze ochtend weer op. Heerlijk die storm buiten en die rust binnen in mij. Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 11-03-2019

Een jaar geleden zat ik diep in de modder. Door griep 4 weken geveld (en bang m’n baan erdoor te verliezen), en verzocht alsnog niet aanwezig te zijn op het 60-jarig huwelijksfeest van mijn ex-schoonouders. Mijn ex had dit zo geregisserd, naar later bleek omdat zijn SM druk op hem uitoefende. Tegen mij heeft ze later gezegd “dat moet je niet willen, contsact houden met je ex-schoonouders”. Op zich begrijp ik het standpunt dat als je relatie stuk gaat, dat ook die overige banden stoppen. Maar in ons geval (en in veel van de MLC gevallen op deze site) is er geen sprake van een normale breuk. Soms na jaren goed huwelijk, soms zonder voorteken. In ons geval was het het laatst denkbare scenario. Na 27 jaar samenzijn waarin er geen grote problemen waren en we zo veel gemeenschappelijk hadden: bezeten van bergen, bezeten van onze dochter, en beiden heel individualistisch: hij had zijn fietsclub en ik ging heel stoer in m’n uppie naar Nepal voor 9 1/2 week. Daarna zouden we weer heel erg samen zijn, naar Noorwegen gaan om te langlaufen, ook iets waar we wild van waren. Nee, geen haperend huwelijk... Toen ik terugkwam uit Nepal bleek m’n ex een andere vrouw te hebben. Had zelfs in m’n bed geslapen. Het was en is krankjorem. En mijn schoonfamilie vond dat denk ik ook. Maar, gelijk ervaringen die ik op deze site lees. Het bloed kruipt soms waar het niet gaan kan. Men past zich aan. Dus toen mijn ex mijn ex-schoonouders vertelde dat het beter was dat ik niet op hun feest kwam, namen ze dat toch maar over. Het heeft me zooo diep geraakt. Ik was echt gevloerd. Ondanks de griep ben ik in die koude februari-weken vorig jaar naar mijn ex gefietst. Gezegd dat dit niet waar kon zijn. Uiteindelijk heeft hij actie genomen. Zijn ouders gebeld in mijn bijzijn en genoemd dat hij fouten maakte. Ik ben uiteindelijk niet op dat feest geweest, maar waardeerde het enorm dat m’n ex actie ondernam. Hij is een MLV volgens het boekje (van get-real), maar er zat uiteindelijk nog een greintje correctheid. Hij heeft zich als een puber gedragen, maar soms ook als een heer. Het maakt het voor mij allemaal makkelijker. Een strik erom en afsluiten. Iets minder “hard feelings” en iets meer berusting dat dit zijn weg was. Ook met de schoonfamilie ben ik verzoend. Ze zijn erg attent naar mij. En tegelijk merk ik dat ik ook daar een strik om wil doen. Mijn MLC werd volgrnd mij een MLC door zijn opvoeding. En het is aan hen of ze willen leren van wat er gebeurde. Ik zou elke nacht wakker liggen van het verlaten van mijn gezin. Maar als mijn MLC dit de beste weg vindt, dan moet hij die lopen. Het is allemaal niet hoe ik het leven zie: als plek om te. Leren, om excuses aan te bieden als dat moet, zorgvuldig met anderen omgaan, confronteren als het moet. Ik heb erg van mijn gezinngenoten en vond mijn man een heerlijk goedgemutste energieke en aimabel mens. Maar hem echt kennen, blijkt nu, heb ik niet. Hij hield een facade op, ik denk van kinds-af aan. Dat neem ik hem niet kwalijk, dat was toen wellicht de beste keuze. Anno nu vind ik het een wat kleinmoedige keuze. Er is zoveel voorhande aan steun om issues aan te pakken. Had moediger geweest en had gekozen voor je gezin. Zijn keuze was een andere, een ander. Hij heeft het al met al toch nog netjes met me afgehand. We hebben samen het huis na 30 jaar historie verkocht aan een gezin dat helemaal blij ermee is. Dit is het leven en ik kan ermee leven. Het goede behoud ik. Herinneringen aan onze mooie tochten, te voet, fiets en op langlaufski-s. Het platte laat ik bij hem. 3x andere vrouwen (voor zover ik weet dan ;) ), mij alsnog niet willen verwelkomen op een feest, het liegen, de harde opstelling vaak. Het was ongekend bot, naar en koud. Maar ik heb het overleefd en neem het goede mee. Over een maand in een nieuw huis en verrast over mijn herrijzen uit de modder, het behoud van m’n baan ondanks vele onproductieve maanden, het herstel van vriendschappen (na fikse deuken door de MLC-ellende). Ik voel me sterker dan ooit. En soms (dat hoort erbij, zie alle getuigeneissen) languit en naar. Schoonfamilie vind ik echt een onderwerp, vandaar dat ik reageer. Ik kon het niet zomaar parkeren, na al die jaren. En zij ook niet. Het voelt nu voor mij natuurlijker om het te downscalen. Wederom met behoud van het goede! Tot zover mijn “dagelijkse ding”. :)

2016 Sint- geplaatst: 10-03-2019

Hier heeft mlc er totaal geen contact meer met zijn ouders en broers en zus. Zijn sm is ook nog nooit bij hun geweest en heeft nog nooit kennis gemaakt met zijn familie. Hij heeft ook geen contact meer met zijn vrienden. Ik heb nog wel contact met zijn ouders. Ik woon ook dichtbij met de kinderen, dus we zien elkaar regelmatig. Voor de kinderen vind ik dit ook belangrijk. Zijn familie is ook behoorlijk geschrokken van mlc er zijn gedrag en ook zijn leugens. Wat herkenbaar ook wat jullie schrijven over afspraken e.d. Bij alles krijg ik te horen; dat klopt niet, zal het uitzoeken en kom er later op terug. Wat hij natuurlijk niet doet. Hij weet zelf niet meer wat hij gezegd heeft en als ik hem daaraan herinner, dan zit ik weer fout. Heb het dan totaal verkeerd begrepen. Tuurlijk...........

Jan 2018 ikke ook- geplaatst: 10-03-2019

Toch ben ik van mening dat wat betreft de vreemde reactie van de schoonfamilie ook de mlc’er hier met al zijn leugens een heel groot aandeel in heeft. Er wordt vaak zoveel gezegd en gestookt, er zijn zoveel leugens over de “andere partij” verteld alleen maar om zijn eigen paadje schoon te vegen..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 10-03-2019

Ik heb nooit nog iets van hen gehoord. De SM is daar blijkbaar per direct aanvaard. Nu, wij hebben geen kinderen dus ja in die zin is dat anders ... maar toch ik had na 15 jaar wel ergens verwacht dat ze op zijn minst zouden vragen hoe het met mij ging ... of eens zouden zeggen aan meneer dat hij niet goed bezig is ... nu ja misschien hebben ze dat ook wel gedaan en zegt hij het niet, wie weet. Het is ook zo dat zij niet super close zijn. Als we er 5 keer per jaar gingen was dat veel. Deels ook door de afstand.

2018 R- geplaatst: 10-03-2019

@G.E.K. Dat heeft me ook zo pijn gedaan, de totaal onverwachte houding van de schoonfamilie. Ik had nog meer contact met ze dan met mijn eigen familie omdat ik altijd in Nederland op een loopafstand van ze heb gewoond. Opa en oma zijn altijd oppas voor hun kleinkind geweest en er was echt dagelijks contact, ook toen onze zoon ouder werd. Helaas is oma zes jaar geleden overleden en dit was uiteindelijk ook de trigger van de MLC. Als oma nog geleefd had was alles anders geweest, zeker de manier hoe nu met mij en mijn zoon omgegaan wordt. De sm en haar dochter werden meteen op alle verjaardagen uitgenodigd, mijn zoon en ik waren niet meer langer welkom. Opa heeft nooit eens gevraagd hoe het allemaal ging, zelfs niet met zijn eigen kleinzoon. Uit het oog, uit het hart, dat was meteen de harde boodschap. Net zo snel als mijn mlc’er zijn gezin inruilde, deden zij dat ook. Niet zo vreemd eigenlijk dat mijn ex-man zich zo gedraagt met een familie die zich ook nergens aan lijkt te hechten. Mijn zoon heeft al lang geen contact meer met zijn opa, heeft daar ook totaal geen behoefte meer aan. Opa is nu 88 jaar dus de kans is wel heel erg klein dat hij zijn kleinzoon ooit nog zal zien. Toch vreemd, als hij straks overlijdt zullen de twee mensen waar hij zoveel samen met zijn overleden vrouw mee heeft gedeeld, zo vaak mee op vakantie is gegaan niet bij zijn crematie aanwezig zijn. Vooraan naast zijn zoon en de rest van de familie zullen een vrouw en kind zitten die zijn eigen vrouw niet eens gekend hebben en geen herinneringen met hem opgebouwd hebben. Daar denk ik soms wel eens aan. Echt een hele merkwaardige situatie waar je in terecht komt en zeker als de schoonfamilie dan ook nog eens zo achterlijk reageert wat ik echt nooit van ze had verwacht. Maar ja, wat mijn ex-man nu doet had ik ook nooit verwacht. Mensen kunnen je soms toch echt verbazen..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 10-03-2019

Dag G.E.K. ja dat is confronterend allemaal en zo dicht bij 300 meter. Ik heb gekozen voor mijn meisjesnaam. Wij hebben geen kinderen en nou schoonfamilie? Ik heb 1 sms-je gehad van ex zwager weken nadat hij weg was en van dezelfde zwager een kort emailtje op mijn verjaardag vorig jaar. Met een nare inhoud. Zo van het zal allemaal wel tegenvallen voor je nu weer alleen. Niet op gereageerd. Is ook projectie. Hij had het zelf super zwaar nadat hij zijn partner na jaren zieken en zeiken en zeuren had weggestuurd en beroofd van haard en goederen. Projectie dus weer! Familie kwaaltje? Ach, no love lost between us. Dat grootouders hun kleinkinderen negeren vind ik beneden alle peil. Laf ook! Sterkte G.E.K. laat je niet gek maken hoor. Dat zijn zij. Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 10-03-2019

O die herken ik ook idd. Dat heb ik niet gezegd. Of dat heb ik niet gedaan. Het ging laatst, weer!, over studiegeld. Ik betaal dat op het moment. Ik moest niet zeuren want hij had n paar maanden geleden al n flink bedrag over gemaakt voor de studie. Ik zeg dat is niet waar. Uiteraard blijven volhouden hij. Ik discussie gestopt. Heb het later nagekeken. Was het een flink bedrag, de helft, voor het rijbewijs van de middelste. Ik bedoel maar. Ze doen van alles maar halen alles door elkaar. Wat n puinhoop moet het in die hoofden zijn...

2014-G.E.K.- geplaatst: 10-03-2019

Het is op het absurde af en gewoon lachwekkend. Mijn ex heeft ook selectief geheugenverlies of gewoon obtkennen. ' Heb ik niet gezegd en heb ik niet gedaan.'En op alles wat ik zei was het van 'daar wil ik het niet meer over hebben.' En dan hadden we het er nooit over gehad! Je gaat echt aan jezelf twijfelen als je niet oppast. Hij wil nog met jou op vakantie Daphne. Wat een grap. Die van mij walgt van mecen gaat misschien af en toe telefoon niet meer opnemen als ik bel??? Ik kreeg steeds dreigingen. Ik bel hem niet. Waarom zou ik? Zijn nummer zit niet eens meer in mijn telefoon. Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 10-03-2019

Bij wie van jullie hebben de ouders van mc er ook al het contact met jou als partner maar ook met de kleinkinderen verbroken? Naast dat hun vader hier geen enkele poging meer tot contact doet, hebben ook schoonouders, dus opa en oma, de meiden laten vallen. Alleen de jongste gaat er af en toe nog heen. En ja leugens, waarheid verdraaien, dingen tegen verschillende mensen anders zeggen, schuld bij mij leggen, projectie. Vergeetachtigheid, boosheid, wanhoop, verdrietig etc etc ik heb het allemaal voorbij zien komen. En bij vlagen nog aangezien we over de jongste af en toe contact moeten hebben. De scheiding is nu officieel, kreeg vd week een schrijven vd gemeente dat mijn burgerlijke staat was veranderd en hoe ik voortaan aangeschreven wilde worden. gewoon zoals nu. Zijn naam en mijn naam. Ik wil niet anders heten als mijn kinderen. Best gek en zeer confronterend weer maar geeft op een gekke manier ook wel weer rust. Het is weer een stapje verder in het loslaten wat steeds beter gaat. En O hij is idd zoo gelukkig. Dat meldde hij me al twee maanden nadat hij was vertrokken en al zeker een half jaar met haar rommelde. Dat geluk gunde hij mij ook. Haha nou bedankt hoor! Ik moet er weleens om lachen. Als je een relatie begint gebaseerd op leugens en bedrog, hoe kun je elkaar in hemelsnaam vertrouwen? zou weleens stiekem om n hoeke willen kijken hoe t daar gaat. Hij woont 300m verderop dus ik zie veel, soms teveel, aangezien ik ook n hond heb en daar met regelmaat wandel. Soms zie ik ze heel gezellig met n sjagerijnig gezicht allebei in de hoek van de bank zitten, neee t blijkt maar weer, t gras is echt niet groener hoor bij de buren.....

2014-G.E.K.- geplaatst: 10-03-2019

Herkenbaar hoor. Al dat verdomde omdraaien. Woedend word ik er van. Mijn grootste pijnpunt van de laatste dagen met hem is dat hij mij vaak negeert (als ik hem berichten stuur) en daar iets van zeg dat wordt hij boos en zegt dat ik hem niet zo moet controleren. Dat dit onvolwassen is van mij. ARRRRRGGGGGHHHHH...Het is zo ontzettend onuitstaanbaar. Ik kan niet wachten tot het moment dat ik minder contact met hem heb. Maar goed, ik ben er nog niet vanaf. Naast het feit dat er dingen geregeld moeten worden, zei hij dat hij nog wel weer met me op vakantie wilde...niet dat ik dat ga doen uiteraard. Maar ik vrees nog wel regelmatig van hem te horen.

2019 Daphne - geplaatst: 10-03-2019

Ja tuurlijk , vooral zij hebben het heel moeilijk !!! Wat een waanzin dat ik daar in het begin nog waarde aan hechtte he. Hoe erg was ik in het spel meegetrokken door in het begin nog medelijden met hem te hebben, dingen voor hem wilde oplossen....omdat hij zich slecht voelde. Ieder gesprek ging over zijn gevoelens. Wanneer ik maar de richting in ging om over mijn gevoel van verdriet, verraad en wanhoop te praten liep hij of weg of zei. Ja dat weten we nou wel, moet je dat nou steeds herhalen ? Huuh dacht ik vaak herhalen ? We hebben er nooit over gesproken. Wat jij zegt Cherry zo herkenbaar weer. De mijne zei ja ik wilde het wel vertellen maar was bang dat je boos zou worden. Want ja je reageerde ook wel een beetje overdreven ook he toen je erachter kwam...dus dat heb ik goed ingeschat...... Tja ik bedoel maar. Nutteloos om een gesprek aan te gaan. Leidt enkel tot frustratie. Het loslaten voelt heerlijk alsof er nieuwe deuren opengaan.

Xanadu 2017- geplaatst: 10-03-2019

Dag Cherry en iedereen, ook weer herkenbaar wat jij schrijft. Alles terugketsen op jou als partner. Ik kreeg dus deze nog paar maanden terug toen ik het durfde te wagen op te merken dat zijn opmerkingen wat bozig op mij overkwamen. En aangezien de afspraak was onze emails zakelijk te houden gaf ik dit aan (zakelijk). Au! Dat was tegen zijn verkeerde been. Hij schreef meteen terug:'' ik ben dolgelukkig' 'dat wilde ik je niet zeggen omdat ik jou dan migelijk kwets' ;-) Hoe slim: (1) kwetsen (2) en ja, het is dan mijn eigen schuld. Tja, ... hij is niet helder in zijn hoofd en in de slachtofferrol. Daar zit ik niet in. Ik pak mijn leven op en leer mijn lessen. Niet meer reageren heb ik gedacht. En nu is er geen contact. Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 10-03-2019

@Xanadu, Dit helpt je inderdaad weer een stap verder. We zijn allemaal mensen en fouten maken mag. Maarje ex partner willens en wetens om de tuin leiden? Terwijl je weet dat ze jou trouw is en altijd is geweest? Ik kreeg van mijn mlcer de schuld dat hij het niet eerder had verteld. Omdat het voor hem zo moeilijk was om dat te zeggen...huh?! Ik heb niets gezegd, soms is niet reageren de beste reactie. Want tja, ,zo een verwijt verdient geen reactie. Verborgen depressie, mlc, narcistisch of hoeveel kindpijn deze mannen ook hebben.

Cherry 2017- geplaatst: 10-03-2019

Acceptatie is het sleutelwoord volgens mij. Dom en naief dat heb ik eveneens over mezelf gedacht. Maar het is onvoorwaardelijke liefde die sprak en niet beantwoord werd. Zoals johan cruijff het zei; je ziet het pas als je het door hebt. En wees blij dat je het door hebt. Wensen dat hij weer de oude word, hem waarschuwen voor de sm, hem helpen tijden dit zware proces. Blablabla...zinloos. De knop na acceptatie omzetten en eindelijk eens al die liefde en aandacht aan jezelf geven. Het is net als fietsen, hoe vaker je het doet hoe beter je het onder de knie krijgt.

Cherry 2017- geplaatst: 10-03-2019

Sorry, ik bedoel dat we hier allemaal LEZEN en schrijven want niet alleen het schrijven is belangrijk maar ook het lezen omdat je daar toch bepaalde inzichten door kan gaan krijgen.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 10-03-2019

Het bewijs dat hier niemand dom of naïef is zit in het feit dat we allemaal hier nu schrijven in onze zoektocht naar antwoorden, verklaringen en oplossingen om uiteindelijk uit deze situatie te geraken waarvan we allemaal stuk voor stuk weten dat hij echt niet gezond voor ons is. Die stap hebben we toch al allemaal gezet..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 10-03-2019

@Xanadu, ook weer zo herkenbaar wat jij schrijft, jezelf verwijten dat je dom en naïef bent terwijl je dat nooit bent geweest. Het is dat “de wolf in schaapskleren” gedrag van je mlc’er waardoor je heel erg verward raakt. Het ongeloof dat de man waar je al die jaren lief en leed mee hebt gedeeld je zo kan bedriegen en verraden is zo enorm groot dat je er in het begin zelf excuses voor gaat verzinnen. Ook de projectie naar jezelf toe, dat je niet kan begrijpen hoe iemand in staat is om dat een ander aan te doen. Althans dat speelt ook heel erg bij mij. Je wordt ongewild betrokken in een heel groot (ziek) psychologisch spel waarin als het ware heel erg met je gevoelens en gezonde geest wordt gerommeld (mindfucking). Hieruit ontsnappen is enkel mogelijk als je dat spel echt begint te begrijpen en ophoudt hier nog langer deel aan te willen nemen. Het heeft overigens helemaal niks met dom of naïef te maken, iedereen zou er op de slinkse manier waarop een mlc’er het aanpakt in trappen. Ook al die beterwetende en onbegripvolle buitenstaanders die je misschien echt wel als dom en naïef zien. Het is niet zo makkelijk zoals zij denken uit die rollercoaster waar je door de MLC van je man in terecht komt uit te geraken. Maar ondanks dat hun goedbedoelde adviezen zoals, laat hem toch, deze man is niet goed voor je en je bent hem beter kwijt dan rijk, vaak heel onbegripvol lijken hebben ze toch wel een punt.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 10-03-2019

Ja Daphne, en naar mate de maanden vorderen, is de schade van dat gedrag zo groot voor mij. In het begin heb je verdriet en ben je in shock, dan ben je daar wel boos om maar ergens is het nog niet helemaal binnen gekomen bij je. Althans bij mij was dat zo. Nu ik wat verder ben realiseer ik me pas wat een leugenaar hij is en hoe ik bedrogen ben. Pijnlijk proces.....ik voel me soms dom en naïef als ik aan die periode denk.

Xanadu 2017- geplaatst: 10-03-2019

@Xanadu, ja lelijk gedrag he? De mijne deed dat soort dingen ook. Liefdesberichten naar mij sturen als hij onderweg was naar haar. Als wij leuke en fijne dingen samen deden, dan tegelijkertijd steeds naar haar appen of berichten sturen. Het is inderdaad verraad. Het is onverteerbaar. En onbegrijpelijk.

2019 Daphne - geplaatst: 10-03-2019

Deze week weer veel te veel contact gehad met hem. Helaas niet te vermijden omdat er nog zaken afgehandeld moeten worden. Maar het zien horen en lezen van zijn berichten maakt dat ik merk hoe verbaasd ik ben over zijn verwardheid. Ik las ergens op de site dat hoe verder de depressie vordert hoe verwarder ze zijn. Het maakt dat ik allerlei emoties door me heen voel. Gister na lange tijd weer eens gehuild.ik ben het sterk zijn soms moe. Dan is de strijd even te zwaar. Vandaag denk ik de hele dag aan hem voor gesprekken in mijn hoofd die hoer niet voor herskojg vatbaar zijn. Hele tirades over hoe graag ik definitief afscheid van hem wil nemen. Dan bedenk ik visueel dat hij in de maanden voor de bom gewoon bij een andere vrouw was... in haar huis is gestapt, in haar bed en s'avonds weer gewoon aan onze tafel zat, naast me op de bank, in ons bed. Haar berichten stuurde hoe hij haar miste naar haar verlangde notabene op onze trouwdag, na een etentje en zijn grote bos rozen voor mij. En dan walg ik van hem! Met heel mijn hart en ziel. Het helpt om weer een stap verder van hem af te komen. Hoofdstukken worden zo langzaam voorgoed afgesloten. Naarmate de tijd vordert voel ik meer dan ooit dat ik hem nooit meer in mijn leven wil. Dit verraad vergeet ik nooit. Afstand is het enige waar ik nog naar verlang.

Xanadu 2017- geplaatst: 09-03-2019

Dat geen hulp kunnen aanvaarden door de MLC-er, herken ik ook wel hoor. Dat kan de mijne ook niet. Hij weet alles beter en alles moet op zijn manier. Ik bedoel zelf met 'helpen' iemand niet in de steek laten als die het moeilijk heeft. Als die overduidelijk niet 'zichzelf' is. Maar goed, met het niet zichzelf zijn, is de relatie gewoon ondubbelzinnig verbroken___________________Ik heb hem veel gezien de laatste dagen. Hierna zal het wat rustiger worden (hoewel er nog steeds veel af te handelen is). Het lukt(e) mij steeds beter om rustig te blijven. Het lukt(e) me nog niet om niet over de situatie te beginnen. Maar ik doe dat nu op een rustige manier in elk geval. Dat is al winst....Ik doe het vooral om hem te laten zien dat er wel echt iets aan de hand is. Want hij doet net alsof er 'niets' aan de hand is, als ik er niks over zeg. Toen ik gisteren een foto maakte van mijzelf& veel dozen& hem op de achtergrond (om het vreemde surrealistische moment te vangen), zei hij: kun je niet lachen op die foto? Het ziet er niet zo gezellig uit....Tja. Dit soort dingen en nog veel meer dingen die hij zegt en doet, zorgen er echt wel voor dat ik steeds beter zie dat er bij hem nu niks te 'halen' is. Ik denk dat ik daardoor ook rustiger kan blijven. Want het heeft toch geen zin om met hem te praten of hem goedbedoelde suggesties te geven. Zo zei ik bijvoorbeeld een paar dagen geleden dat hij die andere vrouw niet te veel moet pleasen....Nu gebruikt hij diezelfde informatie om aan te geven dat hij ook mij niet moet pleasen. (Overigens was dat op een best wel begrijpelijk/ redelijk verzoek van mij. Dat snappen jullie vast wel.) Ik moest zelfs even lachen daarom vandaag.

2019 Daphne- geplaatst: 09-03-2019

Klinkt misschien hard: " zachte heelmeesters maken stinkende wonden". Mijn ex kan geen hulp of troost van mij aanvaarden. Hij schreef mij:' ik walg van je'. Hij walgt natuurlijk van zichzelf ... projectie. Ja, ik zorgde voor hem. Hij trapte mij en duwde mij van zich af. Vertelde overal achter mijn rug om dat ' hij het zo zwaar had met mij te wonen, omdat ik zo veeleisend was' 'dat ik niets alleen kon'. Het is 1 grote leugen. Ik deed AKLES en alles ook alleen. Hij onttok en ontrekt zich in 2012 en weer in 2017 (na valse verzoening) aan alle verantwoordelijkheid. En hij laat nu voor zich zorgen door sm en zijn moeder van 86. In 2012 had ik een echtgenoot nodig als moreel support, want ik kreeg de boodschap dat ik mogelijk kanker zou hebben. Hij nam de benen en toen ik later vroeg waarom had hij geen antwoord. Hij kan die periode niet meer herinneren, want het was zo traumatisch geweest voor hem. ????? Was hij blij dat ik geen kanker had? Geen idee. Er is nooit meer iets over gezegd. Had ik destijds niet zo in shock gezeten dan was ik toen met hem gestopt. Hem nu willen helpen met zij mlc ziekte? Ook als hij daarom zou vragen zou ik doorverwijzen en nee zeggen. Ziek is hij. Daar is geen twijfel aan. Ik ga hem niet redden. Hij zal eens eerlijk naar zichzelf moeten gaan kijken. De kans daar op acht ik nihil. Hij heeft zoveel leugens gesponnen en ook zoveel verschrikkelijke dingen gedaan dat hij niet terug kan. Eerder nog zie ik hem totaal doordraaien en vroeg oud worden. Al die leugens ... Ik ben zo blij dat ik nu wakker ben en hij ver weg is. Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 09-03-2019

Ja Aapje, daarom doe ik het ook precies niet. Ik doe niks meer en ik loop niet achter hem. Maar soms wringt het wel.

2018 R- geplaatst: 08-03-2019

@Daphne, je hebt hem goed begrepen.. en nu nog die knop bij mezelf om...

dec 2013 Aapje- geplaatst: 08-03-2019

@Brownie, ik zie het ook toch nog steeds zoals jij het omschrijft. Ik geloof best dat echte liefde en een verslaving samen kunnen gaan, alleen devalueert die liefde door de MLC van je man naar een hele ongezonde situatie waardoor die liefde ook plots een net zo’n ongezonde vorm gaat aannemen. Als je zoveel jaren van iemand heel veel gehouden hebt, stopt dat ook niet meteen omdat diegene daar plots lijkt mee op te houden. Speelt nog eens extra mee dat je bij een scheiding door een MLC als het ware in een shock terecht komt en overdonderd wordt door ongeloof vanwege de plotselinge persoonlijkheidsverandering van je man. Je weet dat er iets mis met hem is en hoopt dat hij weer snel “beter” zal worden. Door die hoop vast te blijven houden ( wat inderdaad op een zware verslaving lijkt) blijft het verlangen bijzonder groot om alles weer te laten worden zoals het altijd was. Als je man dan toch niet beter lijkt te worden maar je dan ook nog eens merkt dat hij zelf in deze situatie niet gelukkig is en heel erg twijfelt krijg je toch weer die drang om te blijven vechten voor je relatie. ( lijkt ook weer sterk op een verslaving) Ik zie er ondanks dat ik het er volledig mee eens ben dat je op den duur wel moet loslaten toch nog wel een heel groot verschil hoe een ex-partner handelt tijdens een scheiding door een MLC of een normale scheiding. De extreme situatie laat je haast als een zware verslaafde reageren en handelen maar dit zou bij een gewone scheiding geheel anders zijn. Moet je persé verslaafd zijn omdat je zoveel van iemand houdt dat je heel veel moeite hebt om hem los te laten, ik denk nog steeds van niet. Als mijn man standvastig was en zou zeggen dat hij echt van die vrouw houdt en nu echt gelukkig is zou dat ook heel erg veel pijn doen maar zou ik het uiteindelijk wel kunnen accepteren. Toch vreemd dat ik dan in die situatie niet verslaafd genoemd zou kunnen worden. Ik denk gewoon dat als je heel veel van iemand houdt altijd wel als een verslaafde overkomt. Maar ja, dat is mijn mening..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 08-03-2019

@Aapje, op basis van wat jij zegt en op basis van de afschuwelijke brokken die ze maken en de pijn die ze veroorzaken, is het devies hier: 'Ik schop je naar genezing'....😉....

2019 Daphne - geplaatst: 08-03-2019

Ja, het willen helpen, je man onvoorwaardelijk in zijn ziekte bij willen staan. Die instelling heb ik ook altijd gehad maar... Als je man kanker of een hersentumor had zou hij waarderen dat je er voor hem was. Hij zou de liefde die je hem hiermee toont omarmen, warmtevol beantwoorden en je dankbaar zijn. Echter een man in MLC zit niet op jouw hulp te wachten, zal je echt geen dankbaarheid daarvoor tonen en schopt zelfs keihard tegen je aan als je dat doet. Waardering hoef je zeker niet te verwachten, alleen maar een hoop irritatie en ergernis. Je liefdevol gebaar zal alleen maar beantwoord worden met een hele hoop pijn en verdriet. Dus in feite ben niet jjij degene die hem door zijn ziekte laat vallen maar doet hij dat juist bij jou door zijn ziekte. Best moeilijk want ook ik zie hem als een zwaar ziek persoon en wil hem niet in de steek laten. Maar ondertussen ben ik er toch stilaan achter dat waar je goed aan doet door er voor een zwaar zieke man te zijn dat dit toch niet opgaat bij een man met een MLC. Je zal door je goed willen doen om er voor hem te blijven zijn alleen maar zijn toestand slechter maken. En dat is toch net niet wat we willen. Conclusie: we kunnen dus eigenlijk beter de gedachte laten varen dat we onze mannen tijdens hun ziekte moeten bijstaan. We kunnen er beter voor hen zijn zodra ze weer “ gezond” worden. Bij een ziekte als MLC is dat in feite zelfs beter en kan dit alleen maar bevordelijk voor de genezing zijn. Echt een omgekeerde wereld waarin je terecht door een MLC waardoor je werkelijk alles precies andersom moet leren doen dan in een normale situatie..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 08-03-2019

♥️

2019 Daphne - geplaatst: 08-03-2019

Hier een warme en gemeende knuffel van mij Daphne!!🤗😚

Dec 2017 Brownie - geplaatst: 08-03-2019

@R, Ja het niet helpen, is ook wel een dingetje. Ik zie een ziel in nood. Maar ja, het is veel en veel te ver gegaan. Dan wordt het echt zelfbescherming hoor. Geen keuze meer. Mag je niet jezelf de kans geven R, om het goed te hebben? Zoals je groottante zei: Misschien is de meeste fun wel om te hebben met jezelf!!!! Vandaag is de mijne weer hier om in te pakken. Ik zei tegen hem dat ik er wel voor hem had wille zijn, maar dat ik het niet KAN. Dat het allemaal veel te ver is gegaan. Hij zei dat hij dit begreep. En ik denk wel dat hij dit meende. Verder waren er nog een aantal koude kille dingen die hij zei (het was/is mijn probleem dat ik pijn heb van het beeld van hem en die andere vrouw en ik moet hem niet lastig vallen met berichtjes die hem onwelgevallig zijn. Hij zei: ik snap wel dat je gekwetst bent, maar wat je doet, vind ik niet ok). Het mooie was en is dat ik er nu ontzettend rustig onder bleef. Het raakte me echt wel, maar ik werd niet boos of gigantisch verdrietig. Ik signaleer. En laat alsjeblieft deze kilheid uit mijn leven verdwijnen. Ik wil warmte!!!!

2019 Daphne - geplaatst: 08-03-2019

Ik kan goed alleen zijn. Dat heb ik altijd al wel gekund. (Dit in tegenstelling tot de SM ... wat waarschijnlijk nu ook een deel van haar aantrekking is, ze heeft hem nodig!). Ik mis hem als persoon, en net die persoon is nu even niet aanwezig so to speak. Wat ik lastig vind als gevoel: voor mij is hij ziek. Stel dat hij bv kanker had gekregen of iets anders fysieks: ik zou hem echt niet in de steek laten. En ik vind het heel moeilijk om dat dan nu (naar mijn gevoel) wel te doen, want ik beschouw een MLC echt als een psychische ziekte die voor mijn part direct in de DSM-IV mag (zowat de encyclopedie van psychische aandoeningen). Ik weet wel dat het nodig is ook voor mezelf, en dat dat mogelijk zelfs helpt in de MLC, maar dat gevoel is toch lastig ...

2018 R- geplaatst: 08-03-2019

Zeer zeker dat verslaving en houden van samen kunnen gaan! Wat het lastige is, is dat juist dat ambivalente gedrag van ze ook een verslaving 'maakt'. We zijn niet alleen bang om alleen te zijn, maar worden ook nog eens geconfronteerd met een verslaving in de hand werkende situatie. Deze figuren doen het niet bewust. Maar dit soort tactieken worden soms bewust ingezet om mensen afhankelijk te maken. Het is gewoon een heel gevaarlijke dynamiek. Dus eruit stappen, is belangrijk. Echter, ik denk ook dat het onderdeel is van het loslaatproces om in het begin nog weleens achter hem aan te willen lopen. Dus het wordt een balans tussen jezelf het even 'toestaan' en dan weer doorgaan met het 'losmaakproces'. Dit soort dingen zeg ik de hele tijd tegen mezelf nu. Door alles wat ik lees, jullie aangeven en wat ik nu zelf ervaar, krijg ik er steeds meer zicht op.

2019 Daphne - geplaatst: 08-03-2019

@Brownie, ja ik denk dat zolang je nog zelf je geluk laat afhangen van zijn buien. Wat je schrijft als hij lief doet een vreugdegevoel krijgen en als hij weer eens onaardig doet een rot gevoel. Dat is denk wel een verslaving zeker als jou dat er toe aanzet om weer extra lief te gaan doen om te gaan pleasen of om meer lieve woorden te krijgen, dan is er sprake van een ongezonde verhouding. Ik denk dat we allemaal ons daar schuldig aan hebben gemaakt in de maanden voor de bom. Toen je je man niet meer herkende. Toen heb ik die gevoelens wel gekend. Mijn geluk en bui hing af van de zijne. Maar ik heb dat nu niet meer. Als hij weer zn buitje aan heeft denk ik alleen maar oh ja pfff daar gaat tie weer. Wat vermoeiend moet dat zijn voor hem en zn SM zeg. En dan ga ik vrolijk verder met Mn eigen leven. Als ik dat nu merk en hij apt of zo dan reageer ik niet eens meer. Nou zou ik vroeger nooit gedaan hebben. Maar dat heeft tijd nodig Brownie. Geef jezelf die tijd, wees niet hard of veroordelend naar jezelf. Gewoon met liefde en begrip naar jezelf kijken en inderdaad rouwen. Dit is niet niks wat ons is overkomen. Dit is geen gewone scheiding die is al vaak moeilijk genoeg voor mensen om te verwerken, laat staan dit. Je hebt de eerste stap gezet door met hem te breken. Stap voor stap, komt goed

Xanadu- geplaatst: 08-03-2019

Ik denk dat houden van en toch ook verslaafd zijn samen kunnen gaan. Ik houd ook heel erg veel van hem en hij van mij, het is echte liefde. Misschien is het meer het gevoel van verslaving, dat ik niet gelukkig kan zijn zonder hem en steeds de neiging om hem te appen om te voelen dat hij nog van mij houd, als hij lieverd zegt voelt dat goed, zegt hij dat niet maar doet hij zakelijk, dan voel ik me rot en ga ik daarover lopen malen. En natuurlijk heb je ook het 'gewone' rouwproces door te gaan, het is echte rauwe rouw. Rouwarbeid noemt mijn therapeute dat, dat is heel erg zwaar en ik moet er door heen net als jullie a allemaal. Bedankt Sanne, voor je bemoedigende woorden!

Dec 2017 Brownie - geplaatst: 08-03-2019

Dat soort dingen zegt hij hier niet, maar hij is ook nooit echt de man van de grote woorden geweest. Wat hij dan bv wel had voor me is een kerstcadeau. Tja, toen was ik echt wel verbijsterd. Wat doe je dan ... ik heb het maar aangenomen en dankjewel gezegd. (Dat was begin januari overigens). Hij zegt hier dat hij het zelf allemaal niet meer weet, zich afvraagt of hij er wel uit kan geraken, dat het een moeras is in zijn hoofd. En dan vroeg hij (een tijd geleden) aan mij wat ik dacht dat de oplossing was. Het moeilijkste voor mij is loslaten en hem NIET HELPEN. (dat kan ik ook niet, maar ja het is mijn aard om het toch altijd te willen proberen). Ik kwam trouwens nog een quote tegen die een groottante van mij eens zei ... "Gelukkig zijn zij die kunnen lachen met zichzelf. Aan hun plezier komt geen einde!" Misschien moet dat maar op die pen komen als er ruimte voor is :)

2018 R- geplaatst: 08-03-2019

Ja Daphne, heel herkenbaar. Ik ook. Ik hou van hem Als mens. Ik kan hem ook echt niet haten of afkeer van hem hebben. Heeft niets met een verslaving of wat dan ook te maken. Dit was echte liefde. En er waren fouten tussen ons twee absoluut dat zie ik ook in. Maar dat het liefde was is duidelijk. Ik hoop ook echt dat hij eruit komt en nog een mooi leven kan opbouwen

Xanadu 2017- geplaatst: 08-03-2019

@Xanadu, wat jij nu schrijft, is letterlijk wat hij gisteren zei: jij bent belangrijker, jij staat op de 1e plek. Desondanks gaat hij natuurlijk door met akelige harde dingen richting mij (als ik hem confronteer met zijn fouten, dan komt er boosheid of kil negeren. Of beide tegelijkertijd. Kille woede heb ik dat maar gedoopt.). En hij heeft natuurlijk ook die andere vrouw nog, waar hij niet mee stopt. (Overigens vind ik inmiddels hoe hij mij heeft behandeld belangrijker dan die vrouw. Het doet me regelmatig nog wel pijn, maar dat is niet het belangrijkste.) Ik ga er eigenlijk maar steeds vanuit: actions speak louder than words. En met een man met dit gedrag kan ik niet verder. Hoewel hij misschien op een gekke manier nog van me houdt en hoewel ik ook nog van hem houd. En ik weet dat dit echt houden van is, want het is niet zo dat ik alleen maar dingen van hem wil(de) of nodig had. Ik houd van hem als persoon en wil dat het goed met hem gaat. Ik weet dat er mooie en leuke eigenschappen in hem zitten. Maar: ik wil ABSOLUUT niet meer samen met hem in 1 huis wonen en ik wil niet meer met hem in bepaalde dynamieken terecht komen (dus ik weet dat ik afstand moet gaan inbouwen), maar ik houd wel van hem.

2019 Daphne- geplaatst: 08-03-2019

Ja Daphne, heel herkenbaar. Maar dat komt omdat onze mannen nog laten zien dat ze van je houden. De mijne is contant bezig om te laten zoen dat ik nog steeds op de 1e plaats sta. In zijn gedachte en gevoel sta ik boven de SM. Ergens is dat een valkuil want dat wil je ook graag in het begin. Nu denk ik hoezo 1e plaats? Ik zou de enige plaats gehad moeten hebben.....denken aan al zijn leugens en bedrog, de ruzies die je had om idiote dingen maken ook dat je niet weer in de valkuil van je gedachte terugkomt. Je weet hij is ziek. Niks van wat hij zegt moet ik serieus nemen. Lieve woorden niet maar ook de koude harde stilte niet.

Xanadu- geplaatst: 08-03-2019

Als je begint met de focus op jezelf leggen Aapje, komt dat vanzelf. Ik had hetzelfde als mijn het begin. Ik wist ook deze man wil ik nooit meer, maar diep in mijn hart voelde ik dat niet. Door alle pijnen heen gaan en op jezelf te focussen. Dus van jezelf gaan houden en daarmee bezig zijn, verschuift je gevoelsleven. Nu denk ik ,je bent mij helemaal niet waard! Ik moet er niet aan denken dat je in een huis met mij zou wonen. Maar hulp heb je daar echt bij nodig. Je kindpijnen komen naar boven en die zijn zo hard. Alsof je stikt. Maar daar moet je doorheen, erover praten,schrijven . Maak het zichtbaar, geef het een naam en een plek.dan lan je begonnen aan bouwen aan jezelf. Jouw leven, kostbare jaren zijn verloren gegaan.

Xanadu- geplaatst: 08-03-2019

@Aapje je schrijft: 'Ik heb voor mijn mlc’er zelf de term “ open mlc’er” bedacht omdat hij echt wel lijkt te beseffen wat er met hem aan de hand is en ook vaak zijn gevoelens kan verwoorden. Dit zorgt ervoor dat de ex-partner ( in mijn geval toch) toch een bepaalde symphatie voor hem kan blijven opbrengen. Ondanks de afstand die hij van je neemt lijk je toch nog af en toe weer in “contact” met hem te komen wat het uiteindelijk heel verwarrend en veel gecompliceerder voor je maakt. Dat is een hele grote valkuil want daardoor ben je veel meer geneigd om in zijn absurd wisselende stemmingen mee te gaan Snap je wat ik hiermee bedoel?' Ik snap EXACT wat je hiermee bedoeld. Want ik ondervind het nu al aan den lijve. Het inzicht dat de mijne tentoonspreidt en de lieve woorden die hij kan zeggen en het aangeven dat hij mij ontzettend mist, zorgt ervoor dat ik hoop en denk en voel dat hij de 'oude' weer wordt. Maar dan daarna kan er met een klap 'nieuw gedrag' volgen. Dat is elke keer opnieuw ontzettend kwetsend. Maar ook laat het me zien: hij is toch ECHT dezelfde niet. Het loslaten, zou mogelijk makkelijker zijn als hij niet die goede momenten had, denk ik. Anderzijds werkt het ook een beetje verzachtend in dit akelige loslaatproces__________________________en daarover gesproken: over dat loslaten. Ik merk dat er een hele grote angst onder/ achter zit bij mij. Naast de 'gewone' rouw, die er natuurlijk ook gewoon is. Het valt me wel op dat we hier soms lijken te vergeten dat er ook sprake is van rouw. Hoe dan ook, ik ben van plan die grote angst dan ook maar eens de ruimte geven.

2019 Daphne- geplaatst: 08-03-2019

Als ik er goed over nadenk is het eigenlijk toch best wel heel ingewikkeld. Want als je wel weet wat je probleem is maar dit niet echt zo kan voelen, kom je nooit zover om proffesionele hulp hiervoor te zoeken en als je geen proffesionele hulp zoekt kan er uiteindelijk ook geen hulp geboden worden om je verstand en gevoel op één en dezelfde lijn te krijgen. Dan krijg je de kip en het ei verhaal en kun je eindeloos rondjes blijven draaien of maak ik het nu zelf veel ingewikkelder dan het is?

dec 2013 Aapje- geplaatst: 08-03-2019

Wat een waardevolle schat aan inzichten krijgen we hier toch hè!! Toen ik mijn lijstje maakte met wat allemaal mijn schuld was volgens hem bedacht ik me later dat hij dat vnl in de beginfase van zijn MLC zei, dus net na de bom. Dat was zijn afweersysteem, zijn manisme om zich te verdedigen. Nog voor de bom hebben we hele intense gesprekken gehad, waar hij het zelfde zei als jouw ex man Aapje. Hij wist het allemaal niet meer, hij zei steeds ik ben zo moe. Ik kijk naar mezelf van een afstand en ik begrijp mezelf niet meer, dat was afwisselend met koude en harde ruzies. Dat contrast was zo groot,dat ik gek werd.Ook na de bom toen hij al in ging zien dat dit ook niet was het leven bij de SM werd hij ook weer hopeloos en vragend aan mij wat is er aan de hand met mij, ik wil dit helemaal niet. Dus inzichten hebben ze denk ik over het algemeen al heel snel. De gekke idiote gedachte dat scheiden en opnieuw beginnen met iemand anders het grote geluk brengt.... nou dat weten ze zelf ook wel. Maar ergens denk ik dat ze het willen uitproberen, hun best doen om het te laten slagen, dat nieuwe leven. En wat je zegt Aapje... een boemerang MLC'r is zo hard en vermoeiend. Ik moet nu zelf een einde maken aan een relatie die in mijn ogen voor altijd was. En de valkuil is heel groot om daardoor steeds te gaan peilen waar zit hij nu on het proces. Dat loslaten kost mij veel moeite. Ik lan wel afstand nemen van hem letterlijk , dus geen contact niet zien en dergelijke gaat mij makkelijker af dan hem. Maar loslaten in mijn hart, dus het echte loslaten komt nu langzaam aan echt binnen. Ik zie nu een toekomst voor me zonder elkaar. Dat is iets wat lang geduurd heeft. En nog soms is de valkuil als ik me niet lekker voel of er zitten dingen tegen,dat ik de neiging heb om te vluchten in dromen over een onwerkelijke toekomst. In mijn gedachte praat ik nog veel met hem, heel raar alsof we echte gesprekken voeren waar ik leidend ben waar ik al mijn gevoelens van boosheid en frustratie. Maar soms ook niet, soms zeg ik iets heel aardigs in mijn gedachte, dan heb ik medelijden. Raar hè, iemand die je zo bedrogen heeft dat je dat nog kan voelen. Maar komt ook omdat je ziet dat zijn leven een puinhoop is.

Xanadu- geplaatst: 08-03-2019

@Brownie, moedig van je dat je zelf de knoop hebt doorgehakt afgelopen dinsdag. En don't blame yourself voor die ene valse verzoening. Dat hadden we waarschijnlijk allemaal gedaan als we de kans hadden gehad. En die ervaring sterkt je nu in het inzicht dat er met hem echt niks meer te beginnen valt. Het proces van loslaten en de focus op jezelf leggen, duurt lang. Maar het levert je ook heel veel op. Net zoals Madelief een paar dagen zei, heb ik met het verdriet ook de vreugde teruggevonden en voel ik mij zoveel sterker en heler dan ooit tevoren. Vergeef jezelf ook als je een terugval hebt, als je je er maar bewust van bent en daarna de draad weer oppakt. Sterkte en veel moed toegewenst!

November 2015 Sanne- geplaatst: 08-03-2019

Ga de pijn voelen, zei Sanne steeds. En dat doe ik nu,ik laat de pijn toe en voel hem en het is heftig! Heel heftig! Zelfs in mijn slaap en dromen komt het naar boven en ik slaap daardoor ook slecht, het voelt echt als afkicken van een verslaving. Het zijn echt golven en als je er in zit voelt het alsof je nooit meer blij gaat worden en alsof je echt niet zonder hem kan leven. Daar moet ik door heen en jij ook Aapje, we zijn enorm verslaafd en ik denk echt dat het voor jou heel goed is om een goede therapeut te zoeken die je erbij kan helpen. Ik heb er één die me leert om naar mezelf te gaan ipv met mijn man bezig te zijn en drie me leert om uit mijn hoofd naar mijn gevoel te gaan. Dat is een proces maar heel goed zodat de focus inderdaad van mijn man afgaat en naar mezelf gaat. Als ik dat niet leer dan blijf ik met hem bezig. Ik merkte het net ook weer, zit ik ook weer te googlen op DIS en terwijl ik dat aan het doen was dacht ik, nee, dit is er de focus op hem en op wat er aan de hand is met hem. Het heeft geen zin want hij kan en wil dát niet horen en zien en het frustreert alleen maar dat ik van alles weet wat er aan de hand is met hem maar er niks mee kan. Ik heb hem ook in het begin linkjes gestuurd en artikelen laten lezen, het boek van Real en Liefdesbang maar hij zegt dat hij dat allemaal niet heeft en niet herkend dus het heeft zó geen zin! Een zelfs als hij eens en inzicht had kon/wilde hij er nog niks mee doen. Het is echt een bewustwordingsproces dat ik niks maar dan ook niks kan doen voor hem, hij loopt zijn eigen pad, vanaf nu alleen een ik moet mijn eigen pad lopen en ik heb alleen invloed op mezelf en mijn eigen heling en groei! En bezig zijn met hem vertraagd dat proces en dat wil ik niet. Het loslaten van iemand waar ik zoveel van hou is echt killing maar het móet, er is geen andere weg en ik hou me vast aan de hoop en de wetenschap dat het uiteindelijk minder pijn gaat doen, dat de pijn slijt en de wond geneest en daar zie ik naar uit.

Dec 2017 Brownie - geplaatst: 08-03-2019

Klopt, Madelief wat jij schrijft. Het gaat in principe om iets ook echt te kunnen voelen. Daarom heb ik hier ook al zo vaak geschreven dat mijn verstand het me wel allemaal wel duidelijk zegt maar mijn gevoel maar niet mee wil. Alle informatie die ik hierover ingewonnen heb, mijn eigen ervaringen en de reacties hier van lotgenoten komen wel binnen en ik kan het allemaal wel prima verwoorden hoe het eigenlijk moet maar zolang ik dat niet echt voel kan ik er zelf niets mee. Daarmee maak ik mezelf in feite schuldig aan hetzelfde absurde gedrag van mijn mlc’er waarin ik hem steeds tracht aan te sporen om hier proffesionele voor te zoeken. Ik heb ook zelf al eerder de opmerking gemaakt dat het gedrag van de mlc’er en de achterblijver vaak heel sterke gelijkenissen toont en toch heb ik hier nooit echt zo bij stil gestaan zoals nu.. Loslaten is en blijft inderdaad de gouden regel om uiteindelijk tot een oplossing te komen. Red je er niet je relatie mee dan wel jezelf. Maar ook daarvoor moet je het echt kunnen voelen voordat je zo ver bent. Toch een flinke materie om over na te denken, Madelief en een flink punt om aan te gaan werken.

dec 2013,Aapje- geplaatst: 08-03-2019

Dag Aapje, jouwan hoeft geen bordeline persoonlijkheid, shizofrenie DISpersoonlijkheid of merrvpudige persoonlijkheid of eerstoornis te hebben om dissociatief te zijn. Dissociatie of afsplitsing is een afweermechanisme of ook wel verdedigingsmechamisme dat wij allemaal wel eens gebruiken ( mrrstal onbewust ) om de realiteit die wij als bedreigend voor onze persoonlijkheid etvaren buiten de deur te houden. Dan ddnk je dat je iets begrijpt en dat doe je ook met je hoofd en verstand, maar je innerlijk gevoelsleven is afgesloten van die kennis. Dan heb je dus niets aan al die analyse en boekenkennis , want om een verandering in te zetten moet je gevoel meedoen en het ook 'snappen'. Vandaar denk ik ook de oprechte verwarring die we soms zien bij mc mannen en het dubbele steeds en de twijfel. Net als voor ons geldt is gaan voelen de weg naar oplossing. En zij voelen niets dus hij kan mij niet empathie of medegevoel schenken totdat hij diep gaat en zijn gevoelens ( schaamte, woede, angst, zich mislukt voelen, onzekerheid, twijfel, depressie) gaat voelen. Tot die tijd is alles replay en ronddraaien in het rad. Steeds hetzelfde tot de doorbraak. Tot wij hen loslaten in alle opzichten de banden doorbreken zal hij steeds jou opzoeken om zijn gevoelens op jou te projecteren en aan jou zijn zelfberld ophalen. Dat is heel vermoeiend voor iedereen. Ik moet eerst en vooral en alleen mijn eigen gevoel gaan toelaten. Apart van hem. Geen spiegel meer zijn voor zijn emotirs (voornamijk woede bij mijn man). Want dan beschuldigd hij mij van woede namelijk ... hij projecteerd die op mij, zodat hij kan blijven denken: ik ben niet boos ZIJ veroorzaakt mijn boosheid. En voor mij geldt: hij doet mij gern pijn - hij raakt mijn wond aan - pijn van vroeger als kind. Want hoe naar ik het ook vind om te zien hoe hij er aan toe is ... het is en blijft zijn verantwoording om daar aan te werken als volwassen man. Het is namelijk niet mijn schuld. Het is zijn keuze in zekere zin . maar hij kiest voor blaming en zelfmedelijden. Tja,...'het is een vrij land' zeg ik dan steeds. Ik zet mijn grebs voor mezelf nu en laat mij niet meer bedigen, misbruiken of vals beschuldigen. Om dat te bereilen moet ik hem wel loslaten en zo weinig mogelijk contact. Verdrietig maar ja, ... het is niet anders. Hij is grenzeloos en respectloos bezig als 58-jarige puber... Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 08-03-2019

@Madelief, ik vond jouw posting over dissiciatie zo interessant dat ik er het e.e.a. over ben gaan lezen. Met name dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) wat een ernstige psychische aandoening is die veroorzaakt wordt door een traumatische ervaring trok mijn belangstelling. Hier spreekt men van minstens twee verschillende persoonlijkheden die worden gecreëerd om een depressie de baas te blijven. Vaak wordt de verkeerde diagnose schizofrenie gesteld of wordt deze aandoening (net zoals een MLC) zelfs door dokters niet eens erkend. Alhoewel ik best veel van de kenmerken herken in mijn mlc’er blijft het toch gevaarlijk en slechts maar gissen om zelf deze diagnose te stellen. De verwantschap aan borderline is zo groot dat zich dit al openbaart in de jeugd en daar had ik in al die jaren dat ik met mijn man samen was toch al het e.e.a. van moeten merken wat absoluut niet het geval is. Daarom kan ik me daar toch ook niet helemaal in vinden ondanks er best veel herkenbaar is, vooral zijn gedrag dat heel sterk op de aanwezigheid van twee verschillende persoonlijkheden (schizofrenie) lijkt te duiden. Toch bedankt voor deze bijdrage, Madelief, ik vond het echt heel interessant om hierover te lezen. @Daphne, als je de verhalen hier allemaal leest is het best opmerkelijk dat er ondanks de grote overeenkomsten toch sprake is van verschillende types mlc’ers. Je hebt een vanisher waar je nauwelijks of niks van hoort of een boomerang type die verkrampte pogingen doet om toch in contact met het thuisfront te blijven en waar ik heel duidelijk mee te maken heb. Het laatste type is voor de ex-partner bijzonder moeilijk om mee om te gaan omdat deze vaak inzichten lijkt te krijgen waar hij uiteindelijk toch niks mee doet. Ik heb voor mijn mlc’er zelf de term “ open mlc’er” bedacht omdat hij echt wel lijkt te beseffen wat er met hem aan de hand is en ook vaak zijn gevoelens kan verwoorden. Dit zorgt ervoor dat de ex-partner ( in mijn geval toch) toch een bepaalde symphatie voor hem kan blijven opbrengen. Ondanks de afstand die hij van je neemt lijk je toch nog af en toe weer in “contact” met hem te komen wat het uiteindelijk heel verwarrend en veel gecompliceerder voor je maakt. Dat is een hele grote valkuil want daardoor ben je veel meer geneigd om in zijn absurd wisselende stemmingen mee te gaan Snap je wat ik hiermee bedoel? @Xanadu, in jouw opmerking kan ik me best vinden echter heeft mijn mlc’er al vanaf het begin af aan altijd al geroepen dat er iets mis met hem was en een zware innerlijke strijd met zichzelf geleverd. De erkenning van een MLC was er toen nog niet net zoals die er bij mij ook nog niet was. Hij werd net als mij haast gek door het zoeken naar verklaringen voor zijn gedrag en zijn zelfstudie tijdens zijn “ heldere” momenten heeft hem toch tot bepaalde inzichten gebracht waar hij helaas tot op de dag van vandaag niks mee doet. De energie ontbreekt hem en zijn vluchtgedrag is nog steeds te groot. Hij zit nog heel duidelijk heel diep in zijn replay fase en blijft hier mede door mijn gedrag voorlopig nog wel even in zitten. Wat wij in principe beide doen is door onze negatieve invloed op elkaar ook elkaars negatieve gedrag in stand blijven houden en dat is die vicieuze cirkel waar wij al zolang in blijven zitten. Ik wil er hard aan gaan werken om deze cirkel uiteindelijk te kunnen doorbreken. Maar daarvoor zal ik eerst mijn eigen grootste angst moeten kunnen overwinnen en dat is hem loslaten.. Alles wat ik over mijn mlc’er schrijf en dan vooral het wel lijken beseffen wat er mis is maar toch geen actie daarop ondernemen moet ik nu op mezelf projecteren en leren toe te gaan passen.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 08-03-2019

@Aapje en Madelief, De mijne is precies zo als die van jou Aapje. Hij zegt exact dezelfde dingen. De mijne komt zelfs tot dit soort uitspraken zonder ook maar iets over MLC te hebben gelezen. Want dat vindt hij namelijk maar onzin. Hij heeft wel een depressie (die bij hem leugendynamieken, zoals hij het noemt, aanwakkert) en op basis daarvan maakt hij dan vanallerlei 'deducties'. Vandaag zei hij dat hij het eigenlijk allemaal niet echt voor zich zag met ´die andere vrouw. Hij zei dat hij zich afvroeg of het wel echt goed voor hem was. Hij gaf aan dat hij zich waarschijnlijk beter op zichzelf zou kunnen focussen. Hij zei ook dat hij zelf eigenlijk niet goed snapt waarom hij doet wat hij doet. En hij wil aan zichzelf gaan werken. Hij kan het indrukwekkend mooi vertellen. Maar zijn daden zijn kil egoistisch en nonempathisch. Bij de mijne is er zeer zeker sprake van het loskoppelen van gevoel en verstand. Al jarenlang was hij redelijk rationeel ingesteld, maar nu is de scheiding tussen gevoel en verstand absurd. Zo zei hij vandaag: 'op de dag dat jij zei dat het uit was, was het ook uit en daarom zocht ik weer contact met die andere vrouw. Op zoek naar nieuwe avonturen'. Het valt niet aan hem uit te leggen dat het normaal gesproken niet zo 'snel' gaat met naar iets nieuws gaan. Dat de meeste mensen wel een bepaalde periode van rouw doormaken nadat ze een partner die ze lange tijd hadden, verliezen. Ik denk dat hij allemaal gevoelens verdringt. En ik merk dat hoe meer ik hem 'objectiveer', hoe beter dit voor me is. Het schept afstand. Ik kan daadwerkelijk al iets beter met hem omgaan. Ik ben rustiger. En hoewel ik nog in de val trap van af en toe denken dat hij de oude hij is, toch merk ik nu elke keer weer opnieuw dat hij niet de oude hij is. Elke keer weer opnieuw merk ik dat.

2019 Daphne- geplaatst: 07-03-2019

Aapje. Jouw man zit er natuurlijk al heel lang in. Inmiddels weet hij zelf ook wel dat dat grote geluk niet gevonden is en hij ook niet gaat vinden. Maar iets weten is een, iets doen is iets anders. Daar is moed en doorzettingsvermogen voor nodig. Die heeft hij niet. Er is niks verloren voor hem dus waarom zou hij ergens voor vechten of zn best doen. Kost moeite en hij is al zo moe...

Xanadu- geplaatst: 07-03-2019

Als ik jou zo hoor Aapje dan denk ik het volgende: jouw man begrijpt met zijn verstand en brein wat er met hem aan de hand is maar....en dat is nou juist de clou .... hij voelt het niet...zou het kunnen dat hij zijn gevoel heeft losgekoppeld van zijn verstand? Dit zie je wel vaker bij mentale problemen. Dat heet dacht ik disosiatie. Je neemt waar wat je doet, maar voelt er niks bij en voelt ook niet in wat het effect van je gedrag heeft op jouw naasten. Totdat jouw man gaat 'voelen' wat er mis is met hem zal het m.i. nooit tot een werkelijk oprechte verzoening komen. Weet je Aapje ik wist al jaren dat ik ben opgegroeid in een zogenaamd 'onveilig gezin' en ik wist al heel lang dat ik uit een gezin kom dat niet opvoedkundig bood wat ik als opgroeiend meisje nodig had. Ik ging om die reden al vroeg uit huis. De theorie kende ik. De boeken waren bestudeerd. Maar het kwartje viel pas in 2013 toen ik het ook ging snappen met mijn hart en gevoel. Zoiets zou ook best eens het geval kunnen zijn met jouw man toch? Ik ben psycholoog en heb de kennis (theorie). Mijn specialisme is eetstoornissen. Ook hier zie je het: degeen metcanorexia heeft kennis van de ziekte / eetstoornis maar genezen kan pas beginnen op moment dat we durven gaan voelen waar de innerlijke pijn zit...en daar is eerlijk naar jezelf (eigen aandeel) willen kijken en moed voor nodig. Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 07-03-2019

Mijn mlc’er schijnt het allemaal juist heel goed te begrijpen..zegt hij. De schuld ligt niet bij mij of onze zoon maar volledig bij hem. Er zit gewoon iets niet goed in zijn hoofd, hij heeft een MLC en weet zelf dat hij zich daarvoor moet laten helpen. Al de informatie die hij daar al over heeft gelezen en de kenmerken waar hij er maar liefst 80% van herkend bij zichzelf. Hij is zichzelf niet anders zou hij mij en onze zoon al die dingen niet aandoen want hij houdt meer ons dan wat dan ook. De sm, die heeft geen enkele betekenis en had zomaar iedereen kunnen zijn. Al de absurde dingen die hij nu doet die absoluut niet bij hem passen doet hij enkel om zijn depressie te onderdrukken. Als het goed in zijn hoofd zat zou hij al deze dingen nooit doen dus er moet wel iets verschrikkkelijk mis met hem zijn. Toch gek dat een man die zelfs zijn eigen ex partner zoveel kan vertellen over zijn MLC en wat er daardoor allemaal mis met hem is toch niks onderneemt om wat aan zijn “ ziekte” te gaan doen. Snap hij het dan wel echt of wil hij het gewoon niet snappen? Of vindt hij het dan misschien gewoon wel leuk om de mensen die zoveel van hem houden en hij altijd zoveel van heeft gehouden zo verschrikkelijk veel pijn te doen? Dat is iets wat ik van mijn mlc’er totaal niet kan begrijpen. Hij kan me precies vertellen wat er met hem aan de hand is, wat er allemaal niet klopt en welke foute dingen hij nu allemaal doet waar hij straks enorm veel spijt van gaat krijgen en toch gaat hij gewoon maar met alles door...

dec 2013 Aapje- geplaatst: 07-03-2019

Yep! we zijn allemaal met dezelfde man geweest. Het blijft ongelooflijk hoe herkenbaar alle verhalen. En ja, allemaal onze schuld - ook de echtscheiding DIE IK NIET WILDE! Hij moest immers wel bij mij weg, want ik ben een gevaarlijke depressieve vrouw die hem wilde claimen. Het is zo niet waar!!! PROJECTIE Ga ik in de toekomst nog weer mensen (mannen) dicht bij mij laten en vertrouwen? Natuurlijk! - mijn in de war zijnde ex zet niet de standaard voor alle mannen op deze planeet. Ik leer en ik leef. Mijn ex blijkt 'het antwoord op mijn kinderwond' (mijn vader is redelijk egoïstisch en was niet psychologisch aanwezig voor mij als jong kind) - toen ik eenmaal volwassen was ook niet en nu nog niet. Ik ben aan het helen van deze wond. En dat is hard werken, maar ik ben er zo dankbaar voor dat ik nu dat kind in mij zo lief heb en leer kennen. Een diepe pijn is blootgelegd door de mlc crisis gekte van mijn ex. Inmiddels voel ik mij wonderlijk genoeg steeds vollediger worden als mens en vrouw. Het gedrag van mijn ex is natuurlijk vreselijk empathie loos en ja, hij heeft mij pijn gedaan tot op mijn ziel. MAAR de echte wond zit in mijn jeugd en daar kan ik wat aan doen. Verder blijf ik vooral uit de buurt en weg van mijn ex - ik zoek de pijn niet op. En ik neem het gedrag van ex niet meer zo persoonlijk. Het gaat eigenlijk helemaal niet over mij namelijk. Hij is zooo in de war. Hij zal ook zeker angst kennen en radeloosheid nu ik consequent de AGS toepas en verder niet meer reageer. Ik ben zoveel beter af nu! Zonder hem. Van mijn part hangt hij dan die vlag uit omdat hij dolgelukkig is. Ik ben 'wakker geworden' en enorm gegroeid. Ik ben baas in eigen brein en over mijn eigen emoties. Ik ben het mezelf laten manipuleren zat. Ik ben het verhaal zat!. Het boek is uit. Ik doe niet meer mee ...Ik stel mijn grenzen en houd mij nu aan mijn eigen grenzen. Hij doet maar ... Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 07-03-2019

Pffff, die mannen....., ze hebben géén idee...., geen idee wat ze aan het doen zijn, geen idee hoeveel schade ze aanrichten! Werkelijk waar géén idee!!! De schade bij de achtergebleven partner, want hoe kun je in hemelsnaam ooit weer iemand liefhebben en vertrouwen als je wéét dat het zó mis kan gaan? Dat iemand je na zoveel jaar compleet in de kou kan laten staan en je vertrouwen kan misbruiken en je compleet zo zonder respect kan behandelen? Dat vraag ik me nog wel eens af......, kan ik ooit weer iemand echt 100% vertrouwen? En dan heb ik het nog niet eens over de schade die ze bij hun kinderen veroorzaken......, mijn zoon was er echt bang voor dat hij ook ooit zo zou kunnen worden. En dat gevoel van in de steek gelaten te zijn...., ik ken dat gevoel, ik sleep dat al mijn hele leven met mij mee, maar het gevoel dat ook mijn zoon dat gevoel misschien wel met zich mee gaat slepen...., heel naar is dat. En dat zijn vader het allemaal maar af doet met dingen zeggen als: tja, het is wat het is...., dat gebeurd nou eenmaal bij een scheiding...., wederom hij “ vergeet” voor het gemak maar weer even dat dit geen “ gewone” scheiding is...., want als dat zo was geweest had hij zich tov zijn zoon compleet anders gedragen. Dan had hij die nog graag en vaak gezien, dan had hij om een omgangregeling gevraagd, dan had hij hem meegenomen naar waar hij nu woont en dan had hij mijn zoon op 1 gezet. Maar niks van dit alles....., hij ziet hem nu al maanden niet meer, stuurt ( misschien ) 1 app in de week en verteld hem daarin hoeveel hij van hem houdt en mist., een omgangsregeling...., hij heeft het er nooit over gehad, en zijn zoon meenemen of laten slapen bij hem thuis ( waar dat ook moge zijn)....., het is nog nooit gebeurd, nooit gevraagd....., nooit!!! Nee, lieve MLC....., dit is geen gewone scheiding, dat praat je jezelf alleen maar aan om het “ goed” te kunnen praten....... dat dit ALLES BEHALVE een “ gewone” scheiding is weten wij hier allen helaas maar al te goed!!!! Zelfs mijn zoon realiseert zich dat dit geen “normale” scheiding is....., dat er met zijn vader iets heel raars aan de hand is en dat dat toch eigenlijk een soort aandoening is. Maar echt snappen/ begrijpen dat zal hij wel niet kunnen......, ik bedoel ik begrijp er ook al geen snars van, hoe kan een 14-jarige dat nu snappen? Een man in midlifecrisis snapt er zelf ook geen snars van, maar zal er dan ook totaal geen moeite voor doen om er ook maar iets van te proberen te snappen( die van mij dan in elk geval). Want met hem is toch niks mis? In zijn ogen valt dit alles onder een “ gewone” scheiding, we waren al jaren ongelukkig samen en dan ga je scheiden.....toch? Hoezo therapie? Heb ik toch niet nodig, met mij is niks mis hoor! En ondertussen ga je als vrouw zo’n beetje elke therapie af, gewoon maar om dit alles een plek te kunnen geven! Hoe krom kan het zijn......, die therapie is goed voor me hoor, want begrijp me niet verkeerd, ik heb dat nu ook echt nodig. Maar soms denk ik: de enige die therapie nodig heeft...., dat ben jij & niet ik!! Shock-therapie ofzo......, om dat brein weer op het juiste spoor te zetten....., want in mijn ogen is hij totaal ontspoort!!!!

San juli 2018- geplaatst: 07-03-2019

Ja hoor een uurtje is veel zelfs, dat is incl ophalen en thuisbrengen. Te triest voor woorden, voor die kinderen. En maar roepen dat ze zoveel van ze houden en ze zo missen. Oh ja weet je waar ik ook zo boos over wordt. De opmerking tegen mijn kind : "ja je gaat het allemaal wel snappen wat ik gedaan heb als je wat ouder bent. Dan neem je me het niet meer kwalijk". Denk eerder dat mijn kind het nog meer beseft dan nu.

Xanadu 2017- geplaatst: 07-03-2019

De eerste week nadat mijn mlcer vertrok had ik hem een link gestuurd van een Amerikaanse site voor gescheiden vaders. Tips om met je kinderen om te gaan. Op 1 stond, zoek zoveel mogelijk contact met je kids zelfd als ze nog niet willen. Schrijf ze desnoods brieven maar laat ze continu weten hoe belangrijk ze voor je zijn. O, wel handig zei hij. Hij ziet ze wel, maar als ze bij hem eten staan ze binnen een uur weer op mijn stoep. Ook hier weet ik inmiddels: accepteer wat is. Wat een afknapper. In de serie madman, zegt de hoofdpersoon ( een mlcer )hierover: als mijn kids er niet zijn mis is ze enorm, maar als ze er zijn ben ik blij als ze weer weg zijn....

Cherry 2017- geplaatst: 07-03-2019

Wij hebben geen kinderen maar in feite ... hier is het precies hetzelfde. IK wil geen contact meer, IK doe geen moeite, IK mail niet terug, bladiebla. Newsflash: IK ben ook niet diegene die vertrok en de boel opgeblazen heeft ...

2018 R- geplaatst: 07-03-2019

Nou, toch elke keer weer die verbazing hè...., het lijkt wel één en dezelfde man!!! Alle acties, alle stommiteiten, alle leugens, al het bedrog en al diezelfde kinderlijke/ puberale gedachten. Die van mij is wat contact met mijn zoon ook precies zo: het contact is echt summier te noemen....., en wat zegt hij: ja, maar ik hoor ook niets van hem!! Alsof mijn zoon diegene zou moeten zijn om het contact te maken/ vast te houden, die is nog maar 14, dat is zijn taak helemaal niet. Die moet gewoon de puber zijn zoals een puber van 14 hoort te zijn......, maar sinds dat de bom gevallen is gedraagt hij zich volwassener dan zijn vader en dat is iets wat ik heel erg vind. Dat een volwassen man zich zo ineens als een puber kan gedragen en de schuld van al zijn schuldgevoel gewoonweg bij zijn eigen kind legt...., en bij mij natuurlijk..., want ík ben natuurlijk diegene die mijn zoon voed met negativiteit richting hem en ík ben diegene die zorgt dat het contact zo slecht is...... Blablablabla.... Ook dat is nog weer even zo’n gemeen ding hè...., ze “vergeten” voor het gemak maar even WIE voor al deze ellende heeft gekozen....., ik ben het niet & mijn zoon, mijn lieve 14-jarige puber al HELEMAAL niet!!! Ik kijk echt uit naar de tijd dat mijn hoofd/ mijn gedachten vrij zijn van deze man......, want deze man, zoals hij nu is......, is geen man meer, geen vader en geen persoon met wie ik nog langer dan noodzakelijk contact wil hebben!!! Het is een klein kind die ik met liefde op de “naughty-chair” zet....., heel lang, dan mag hij daar zijn zonden/streken gaan overdenken en daarna mag hij “SORRY” zeggen......, en wel gemeend, anders gaat ‘ie zo weer terug de stoel op!!!! Dusssss........

San juli 2018- geplaatst: 07-03-2019

Alles is mijn schuld. Ik zal het rijtje opnoemen. Financieel heeft tie het moeilijk. Tja mijn schuld want hij moet mij alimentatie betalen. De arme SM lijdt daar ook onder hoor hoorde ik hem laatst zeggen. Weinig tot geen of moeilijk contact met zijn kind. Tja mijn schuld want ik beïnvloed hem volgens mijn ex. Let wel ,Ik heb er alles aan gedaan dat dat kind nog met hem wil praten. Ik heb het lekker makkelijk volgens hem, nee hij lijdt pas pijn (hahaha mag ik even lachen). Geen vrienden meer, ook mijn schuld, volgens hem heb ik met alle mensen over hem gesproken. Totaal onwaar, sommigen hebben mij ervan beschuldigd dat ik hem verdedigdezelfs omdat ik ovér de MLC uitleg gaf. Dat hij nu niet in het buitenland woont ook mijn schuld. Ik wilde heel graag naar buitenland vanaf begin van onze relatie maar hij had alle maar en wat als scenario's zoals waar gaan we van leven etc. Mijn schuld mijn schuld mijn schuld. Is enige wat uit zijn mond komt. Dat het af en toe echt niet goed gaat met onze zoon. Dat ik me daar echt zorgen om maak als hij soms zo voor zich uitstaart ? Kan ik niet eens met hem delen want mijn zoon wilt niet dat hij het weet. En hij zou alleen maar zeggen dat dat mijn schuld is zoals in het begin een paar maanden na de bom omdat ik nu toch weleens mijn leven op moet pakken hoor. We moeten doorrrr kijken naar de toekomst zegt hij steeds, niet meer achteruit kijken. Joh hij is gek. Ik heb mezelf en mijn kind overal doorheen getrokken. Ik sta overeind, hij niet. Hij is een wrak een man die niks kan onthouden, compleet in de war. Allerlei onzin uitkraamt en doodmoe is. Projectie op anderen, alles wat hij kan. En geloof mij die SM krijgt echt geen andere man dan deze. Nou gefeliciteerd meid, ik heb nog een half aangegeten broodje liggen, wil je dat restje ook?🤣

Xanadu 2017- geplaatst: 07-03-2019

@Brownie, wat goed dat je het gezegd hebt! Financieel komt het wel goed. Mogelijk moet je wel verhuizen. Ik zit helaas in de situatie dat hij en ik een huis hebben gekocht op 2 salarissen (ons droomhuis)...tja, dat zal anders/ minder worden. Maar met dit soort heren is gewoon niet samen te leven_________________ @Aapje e.a. over die rare projectie van die mannen en het omdraaien (alleen maar zien wat een ander doet, even vergetend dat het DOOR hen en hun gedrag komt wat de ander doet: ik herken dat ook ontzettend. De mijne doet niet anders. Het is volgens mij ook echt een teken van een zeer verstoorde geest. Ze hebben bepaalde aspecten van zichzelf in de schaduw geplaatst. Ze zien het niet en willen het niet zien. Daardoor zien ze alleen nog wat de ander doet. Richting hen. Als je er goed bij stil gaat staan en jezelf voorstelt dat je het zelf zou doen, dan is het gewoon werkelijk onvoorstelbaar. Dan zou het gemeen gedrag zijn. Hier is het volgens mij niet eens perse opzettelijk, maar omdat ze niet anders kunnen. Wederom kom ik tot de conclusie: daar valt niet mee om te gaan. Ik maak me soms ernstige zorgen over wat er van de mijne moet worden. Tja. Niet mijn verantwoordelijkheid.

2019 Daphne - geplaatst: 07-03-2019

@G.E.K en aapje....ik heb het telefoongesprek tussen mijn dochter en haar vader nog op mijn mobiel staan.....waarin het volgende werd gezegt: Pa na 2 jaar niks van jou te hebben vernomen.....waarop hij direct zei: ja maar dat is andersom ook maar goed daar kunnen we over praten! Hij heeft toch gezegt haar niet meer te willen zien? Mijn dochter heeft wijselijk afstand genomen destijds!Het raakt de kinderen veel meer als dat zij laten merken....zij hebben hier ook niet om gevraagt maar worden er wel keihard mee geconfronteerd ook al probeer je ze buiten schot te houden zeg maar! Ze zijn niet achterlijk, hun koppies draaien overuren!Kinderen zijn niet verantwoordelijk voor hun ouders en toch, bij scheiding, voelen zij dat wel zo!Een kind heeft een vader EN een moeder nodig maar als 1 van die rollen (tijdelijk) weg valt, gaat een kind "compenseren" hoe dan ook......het is voor hun net zo zwaar....sterkte😘

2010 gewoon ik- geplaatst: 07-03-2019

Op de ene of andere manier zien ze het niet of willen ze het gewoon niet zien. Ze zien alleen maar de respons van het eigen gedrag op de kinderen en lijken maar niet te willen begrijpen waardoor dat allemaal veroorzaakt wordt. Ze zien niet dat de kinderen uiteindelijk de dupe zijn van deze situatie maar voelen dat enkel zo bij zichzelf. Omgekeerde wereld waar ze in zitten, ze zijn niet alleen het tegenovergestelde van zichzelf geworden maar draaien ook alles om. Dat zal ze ook wel een safe gevoel geven want zolang je de schuld bij een ander neer kan leggen, hoef je de hand niet in eigen boezem te steken.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 07-03-2019

@G.E.K. Precies hetzelfde gebeurt hier. Mijn ex-man zei me ook dat zijn zoon al lang geleden de beslissing had kunnen nemen om zelf contact op te nemen met zijn vader. Zo leggen ze de bal bij hun eigen kinderen neer om zichzelf van alle schuld te vrijwaren en eigenlijk is dat best gemeen. Alsof een kind moet smeken om de aandacht van een ouder terwijl die ouder het zelf in de steek laat. Dit maakt ook heel duidelijk dat ze het nog steeds niet bij zichzelf zoeken en het makkelijker blijven vinden om met de vinger maar een ander te wijzen. Projectie van de eigen tekortkomingen wordt niet alleen bij de ex-partner gedaan maar ook bij de eigen kinderen..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 07-03-2019

@daphne, ik kan gewoon huilen omdat jij al zegt 'arme liefjes' over mijn meiden. Gewoon n vreemde dus eigenlijk die al ziet hoe zwaar het voor hen is. Em Dan komt het weer even binnen dat de situatie en vooral zijn gedrag naar z'n dochters ronduit absurd is. Soms wil ik hem vragen hoelang hij nog van p,an is om hier mee door te gaan en op deze manier. Maar dat heeft geen zin dat weet ik ook. Hij zal hooguit vragen waarmee? Hoer heeft hij nog nooit een enkel woord over z'n vriendinnetje gezegd tegen mij. Zelfs niet toen ik haar een h**r noemde bij de mediator zat ie me wat glazig aan te kijken. Het. vergeetachtige herken ik enorm! Zowiezo wat hij gezegd heeft en gedaan heeft, of wat er gebeurd is dat weet ie vaak niet meer. Met als toppunt natuurlijk vorige week de afspraak bij de mediator waar hij niet op kwam dagen. Geen idee waarom niet, niets gehoord, geen enkele reactie. De middelste heeft het als een tegen hem gezegd. Met haar diploma uitreiking vroeg hij tot vier keer hetzelfde dat ze zei, pap ben je dement aan t worden of zo, dat vraag je net vier keer. De mediator zei ook dat ik gewoon veel te dichtbij hem sta en kom. Ik weet praktisch alles van hem waardoor hij mij als een bedreiging ziet omdat ik m door heb. Ik weet hoe zij zich voelt en wat er speelt. Daarom wil hij niets vertellen en zeggen tegen mij. Ook heeft hij last van, of maakt gebruik van, een omgekeerd schuldgevoel. Hij voelt zich zeer waarschijnlijk vreselijk schuldig dat hij zo met z'n dochters omgaat maar draait dat om door te zeggen ja maar zij zoeken ook geen contact met mij. Heel kinderachtig en puberaal natuurlijk.. maar ja, dat is die hele mc....

2014-G.E.K.- geplaatst: 07-03-2019

Het is vreselijk Brownie, ik voel je pijn. Nu eindelijk rust . Stap voor stap deze ellende gaan verwerken. Laat je goed informeren over je rechten en financiën. Geloof hem niet teveel, als hij zegt ik wil goed voor je zorgen neem het met een korrel zout.ze zijn onbetrouwbaar in alles geworden en geld is ineens een mega ding tijdens de MLC. Daar praten ze veel over en is veel gedoe om🙃En ook dat hebben ze zelf niet in de gaten.

Xanadu 2017- geplaatst: 07-03-2019

Nou Daphne, weet ik niet of dat perse uitleven wel of niet in puberteit is hoor. In mijn geval gaat het om een man met ernstige jeugdtrauma die heel lang op overlevingstand gestaan heeft als kind zijnde. Daarom denk ik dat hij hier ook nooit meer uitkomt. Zodra ik de MLC oorzaken etc had ontdekt heb ik dat ook meteen gedacht. Hij kan dit heel goed. Afsluiten van alle gevoel. Hij heeft dat als kind ook moeten doen. Hij zal mij missen en nog steeds van mij houden maar hij weet hoe hij dat heel diep weg moet stoppen. Jammer het was een mooie man met een lief karakter achter zijn grote muur weggestopt nu. Zijn SM kent hem totaal niet

Xanadu- geplaatst: 07-03-2019

Ja, het was een emotionele dag gisteren Aapje! Ik heb de knoop doorgehakt en was tijdens het gesprek vrij rustig, ik twijfelde sinds zaterdag totaal niet meer. Mlc-man was heel erg emotioneel en twijfelde onderweg naar het gesprek nog steeds,zei hij. Ik denk dat hij met mijn beslissing instemde omdat hij het zelf niet kon, de knoop doorhakken. Hij zei later ook dat hij het sterk van mij vond dat ik voor mezelf koos. Het was zwaar in de zin van dat er toch weer dingen werden gezegd die pijnlijk zijn, verwijten aan mijn adres, en dat bevestigde mij ook in mijn beslissing, dat wil ik niet meer, zulke gesprekken. En hij had nog dingen verzwegen dus toen zei ik dat dat nou precies was waarom ik niet door wil, dat stiekumme en niet eerlijke en niet open. Na het gesprek was ik wel heel erg verdrietig want ik hou van hem en het was lastig om hem weer te zien! Ik kan hem het beste niet zien voorlopig maar we moeten wel want we gaan nu de scheiding in. Het was goed dat ik daarna een vriendin had gevraagd om me op te vangen want hij vroeg wat ik ging doen, anders had hij misschien wel gevraagd of ik wat wilde drinken in de stad en dat wilde ik echt niet, het risico op kapotmakende gesprekken is te groot. Dus hij zei wat verloren: dan ga ik maar weer terug. Ik ben wel heel dankbaar dat de therapeute erbij was, die zei ook nog een aantal rake dingen en ze nam het voor mij op. Ook ben ik echt gezegend met veel lieve mensen om me heen die me steunen, daarna veel geappt en gebeld. Het was wel heel moeilijk om het aan mijn zoon te vertellen maar hij had het al lang aan zien komen en mijn dochters ook. Nog een dingetje waar ik wel echt van slag van was: hij zei dat mijn dochter iets niet aan mij had verteld maar wel aan hem omdat zij ook vindt dat ik veroordelend reageer (hij zegt dat hij 27 jaar niet zichzelf is geweest en dat hij veel dingen niet durfde te zeggen die hij wilde of verlangen naar had omdat ik hem dan meteen veroordeelde). Ik heb het net nagevraagd bij mijn dochter en zij zei dat dat helemaal niet waar is! Zo bizar! Maar goed, hij maakt zijn eigen waarheid en verdraaid veel dingen, daar hebben jullie ook ervaring mee. Nu ben ik ook rustig, vandaag niet echt gehuild maar dat komt vast wel weer. Het is rouwarbeid en dat is zwaar en kost veel energie. Goed voor mezelf zorgen en vooral veel praten en afspreken met vriendinnen gaat helpen. En vooral niet op hem focussen en niet meer met hem bezig zijn, dan kan ik gaan helen. Het lastige ding is wel de toekomst, hoe kan ik ooit rondkomen met mijn salaris als zijn inkomen weg valt? Hij heeft vorige week al een eigen rekening geopend dus dat beangstigend me wel maar ook daar maar op vertrouwen dat dat goedkomt. Volgens een vriendin krijg ik toeslagen voor mijn zoon van 16 en alimentatie natuurlijk. En ik heb ook wel mensen die me willen helpen. Het blijft een bizarre werkelijkheid en ik denk nog steeds: dit kan niet echt gebeuren, wij, die zo close waren, echt maatjes en iedereen die ons als voorbeeldstel zag, het blijft toch ongelofelijk! Maar is nu de realiteit...

Dec 2017 Brownie - geplaatst: 06-03-2019

Scherpste mes in de la :-) prachtig gezegd R. en zo midden in de roos. Mijn ex heeft echt alles stuk gemaakt. Ook al zou hij wakker worden zou hij niet contact met mij opnemen. Het is een lafbek en sorry zeggen of erkennen dat hij fout zat? Kan hij niet. Wat een hel is je bestaan dan. Want fouten maakt ieder mens. Hij niet en ja dan word je dus een onmens, kil en koud en zak je steeds meer af. Moet ik dat vrezen? Kan ik daar nog van houden? Beter van niet. Madelief

Madelief- geplaatst: 06-03-2019

Aapje, dat vraag ik mij ook af: is er een lichamelijke component aan dit fenomeen? Mijn ex leek steeds afweziger en hij kon zaken volgens mij gewoon niet meer behappen. Een vriendin van mij dacht aan beginnende Alzheimer toen ik haar mijn verhaal vertelde. In 2017 op visitie bij vriendengroep kobdigde hij bij binnenkomst aan dat hij overspannen was. Ik dacht: he, he eindelijk begint hij open te breken. Maar niemand gkng er op in en na afloop wilde hij er niet met mij over hebben. Dus dat hij ziek is zag ik wel ..ook die rare woedeaanvallen en die complete persoonlijkheidsverandering. Maar goed niemand anders dan ik scheen het raar te vinden. Nou kan iemand onder extreme langdurige stress cognitief achteruitgaan...zeg maar dommer worden. En ja, ik ben sinds 2013 ondanks alle shit gegroeid en verbaal was ik hem altijd al 'de baas'. Hoewel ik nooit en te nimmer de baas speelde. Ik wil geen competitie of ongelijkheid in relatie. Hij heeft ouderwetse denkbeelden. Hij loopt gewoon achter. Zo kan hij zijn gevoelens weghouden. In dat dorp wonen koppels van rond de 30 die zo'n traditionele rolverdelibg hebben. Wellicht triggerde dit naar zijn verleden en hoe hij eigenlijk is. Vrouwtje waar hij even mee was : ook niet het scherpste mes in de keukenla. Vrouwtje voor mij was 15 jaar jonder en in iQ zijn mindere. Tja, dat ben ik niet...hie ben ik in Godsnaam met die man in zee gegaan in 2004. Ik moet hebben lopen slaapwandelen. Madelief (ik ga pitten) morgen wordt weer stage dagje en dus vroeg op

Madelief- geplaatst: 06-03-2019

Dat geluk heb ik dan nog ... ik bracht het meeste geld binnen cq ik kan prima in het huis blijven als ik wil. Geen probleem. Hij zit nu in een lastig parket ik niet. Vroeger maakte ik daar geen punt van maar ja ik ga niet de SM onderhouden dus die kraan heb ik per direct dicht gedraaid. Of ik er wil blijven is wat anders. Ik ben er nog niet uit. Ik houd er rekening mee als ik vraag om de zaak te verzetten dat hij dan ook wil dat ik hem uitkoop voor het huis. Mij best. Wat hij zich dan denk ik niet realiseert is dat ik dan ook echt doe wat ik wil, verbouwen verkopen whatever. En ik ga zijn mening niet vragen. Dat moet dan ook niet natuurlijk maar ik heb zo het idee dat hij dat wel zou verwachten.

2018 R- geplaatst: 06-03-2019

Ik ben door heel dit MLC drama mijn baan na 21 jaar dienstverband kwijtgeraakt en daarmee ook een bepaalde zekerheid. Als ik niet snel een andere baan vind kan ik de huur van het vrijstaand huis waar ik nu in zit en mijn auto niet meer langer betalen. Ik ben nu 52, niet echt een vlotte kanshebber voor een nieuwe vaste baan. Mijn zoon heeft geen inkomsten en is niet in staat om te werken dus het ziet er niet echt rooskleurig voor ons uit. Dan te bedenken dat wij het altijd zo goed samen hadden en konden doen wat we maar wilden..voordat hij de kolder in zijn kop kreeg want vanaf toen was alles om zeep.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 06-03-2019

Weet je, Daphne, dat is vaak nog het trieste van allemaal. Je verliest door een MLC niet alleen je man maar ook zoveel andere dingen daar omheen. Je geraakt alles wat je samen in al die jaren hebt opgebouwd zomaar kwijt. Er valt plots zoveel weg in je leven en daar moet je dan ook maar mee dealen.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 06-03-2019

@R, Magritte ken ik! Ook fantastisch! Maar nu gaan we richting borrelpraat:) Zullen we een app groep starten??_____________ maar goed, ook nog even iets serieuzers: Xanadu, jij schreef iets interessants richting get-real in het gastenboek. Iets dat ik enorm herkende. Met de mijne ging het exact zo. 1 jaar voor de bom al wat veranderingen. En exact dezelfde zoals jij ze beschrijft. Omdat het allemaal zo op elkaar lijkt, denk ik echt dat het MLC gebeuren geen sprookje is. Maar bittere realiteit. Geen puberteit en uitleven in het verleden door mannen leidt tot dit? Het is zo ontzettend jammer allemaal. En ook zeker voor mij nu. Ik zit middenin in mijn droomhuis. Maar dat gaat straks weg, omdat ik het niet alleen kan betalen. Tja. Al die moeite. En voor wat?

2019 Daphne - geplaatst: 06-03-2019

Ik vraag me af hoe het nu met Brownie gaat. Zij had gisteren een theraphiegesprek met haar man na een maand geen enkel contact. Dat moet vast een zware emotionele voor haar geweest zijn. @Brownie mocht je meelezen en erover willen schrijven. Hoe is je dag gisteren verlopen en hoe voel je je nu?

dec 2013 Aapje - geplaatst: 06-03-2019

Daphne, surrealisme ... misschien moet ik dan maar gaan voor Ceci n’est pas un stylo plume ;) . (Hint: Google even op Rene Magritte :) )

2018 R- geplaatst: 06-03-2019

@R, gewoon doen met die pen! Het is fantastisch! Misschien denkt men wel dat die pen niet vastgehouden wil worden ;)? Of ben ik nu te surrealistisch aan het praten?? Verder, over jouw inzicht....Ik snap het wel hoor. Ik denk stiekem weleens hetzelfde als mijn meneer tegenover me staat. Dan denk ik: sorry, jou kan ik echt niet meer serieus nemen. Denk jij dat je mij nog zou kunnen krijgen? Whoooohahaha...geen kans op....Maar als ik vervolgens in rouw val of hij met mijn existentiële angsten gaat spelen, tja ja...dan voel ik me nog steeds in zijn 'ban'.

2019 Daphne - geplaatst: 06-03-2019

En over hem en haar ... het is de dag van inzichten blijkbaar ... maar ik dacht vanmiddag hij kan mij op dit moment niet aan. Ik zal nu dan wel even heel snob klinken, maar ik ben op dit moment gewoon een maatje of 2-3 te groot voor hem. Hij kan mij op dit moment qua intelligentie, inzicht en snelheid van denken niet matchen. En qua maturiteit. De SM sluit nu gewoon beter aan bij zijn niveau. Of beter bij het gebrek eraan. Want het scherpste mes uit de la is ze niet ...

2018 R- geplaatst: 06-03-2019

Daphne, Ik ben er ook nog niet hoor. Maar als ik dat zinnetje hoor dan schiet ik spontaan in de lach en dan denk ik misschien is dat wel wat ik nodig heb. Want ik gebruikte die pen echt zo vaak. En tja, waarschijnlijk zal de shop die het moet graveren wel denken welke halve gare wil dit ... tja, hun probleem dan ;)

2018 R- geplaatst: 06-03-2019

Xanadu, dat heb je mooi gezegd, ze hebben geen respect voor de sm maar ook niet voor de (ex)partner. Ze hebben niet eens respect voor zichzelf, lijken niet eens meer te weten wat dat woord betekend. Absurd eigenlijk wat een MLC met iemand kan doen en hoeveel pijn, verdriet en ellende daardoor veroorzaakt wordt. Soms zou ik haast willen dat ik zelf ook spontaan in een MLC schoot.. Wat ik me wel eens afvraag, tijdens een MLC twijfelt de man over wat hij eigenlijk met zijn leven wil, hij wil graag zijn jeugd weer beleven en alles moet anders. Maar hij is toch niet ontoerekeningsvatbaar en blijft toch uiteindelijk verantwoordelijk voor zijn eigen gedrag? Dat vind ik zo vreemd, je kan toch nadenken over je leven, twijfelen en alles anders willen doen zonder alles wat je ooit lief was helemaal kapot te maken.. Ik zou zo graag een medische uitleg willen over wat een midlife nu precies met de hersens doet want ik geloof echt niet dat een mlc’er ze allemaal nog op een rijtje heeft. Daar is het gedrag gewoon te gestoord voor.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 06-03-2019

Too HOT TOO HANDLE!! Leuk! Daar ben ik nog niet, maar ik kom er wel hoor. Ik heb voor mezelf gekozen al. Dat is de eerste stap. Vandaag dacht ik opeens: weet je, het gaat mij niet om haar. Maar om hoe hij mij heeft behandeld. En dat was niet goed. Dus: ik ga nu een relatie met mezelf opbouwen nu. Ik ga oude patronen proberen te doorbreken. Ik ga eens kijken wat en hoe ik kan gaan leven. Ik heb nog wel wat tijd____________________ En nog een ander inzicht van vandaag: wel over hem en haar. Zij is psychologisch gezien een extreme variant van hoe ik was toen hij en ik elkaar leerden kennen. Hij is een (bizarre) extreme variant van zichzelf nu. Hij valt dus in dezelfde patronen. Maar dan extremer. En met minder respect. Dat wordt een explosieve combinatie denk ik. Maar het is nu aan hem. Ik zal het van een verre zijlijn gaan aanschouwen.

2019 Daphne - geplaatst: 06-03-2019

Zo is het Madelief, al die investering en nu ben je niks meer waard in hun ogen. Tijd om te investeren in onszelf ! Veel plezier vanavond

Xanadu 2017- geplaatst: 06-03-2019

Inderdaad Xanadu; als ik het niet persoonlijk zie dan is er eigenlijk helemaal geen probleem. Dan heb ik ook geen pijn meer ... want IK LAAT ME PIJN doen. Daar steeds uit stappen - uit die houding - dat is de truc;-)dat i in mijn eigen kracht gaan staan. Ik draaide de hele show eigenlijk - ik zorgde voor sfeer en gezelligheid en ik keek om naar hem in liefde. Daar ga ik nu gewoon mee verder ... voor mezelf. Hij verliest hier - niet ik. Maar goed hij trok de wildernis in en daar 'hoorde' voor hem bij mij als dader, heks en bewaarder van de kooi te zien. Waandenkbeelden waar ik geen invloed op heb. Wel heb ik de macht over mijn eigen brein en gevoel...ik ga naar mijn zangkoor ... fijne avond iedereen Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 06-03-2019

Joh Daphne, er is geen enkel respect voor de SM hoor. Hahaha nul! Zij voorziet in zijn behoefte. De mijne zei, ze doet wat ik zeg en dat is wat ik nu wil. Ook zijn SM is 180 grd een andere vrouw waar hij normaal gesproken op zou vallen. Maar de issue is hij heeft ook geen respect voor jou, voor niemand eigenlijk . Iedereen moet wijken voor hun behoefte en gevoelens . Voor jezelf is het heel goed om dat te onderscheiden. Dat maakt het minder persoonlijk en Kun je wat anders er tegenaan kijken, ook loslaten gaat beter als je dat onderscheidt . De hele fanfare daar is nergens op gebaseerd. Geen liefde, geen respect ..niks.

Xanadu 2017- geplaatst: 06-03-2019

In het kader van weinig respect. De mijne zei vandaag nog: ik zet haar zo opzij als jij me terug zou nemen. Ik zie haar niet als bestendige optie. En dat geloof ik op zich wel hoor. De mijne had namelijk nooit weggewild. Hij wilde een bijvrouw. Dat heeft hij een andere keer best eerlijk aangegeven. Ik weet dan ook eigenlijk wel zeker dat als ik hem zou terugnemen dat hij slechts maar heel even dag zou zeggen tegen haar. Dus dat gaan we uiteraard niet doen. Vandaag dacht ik opeens: het gaat me niet om haar. Het gaat mij om hoe hij mij heeft behandeld. Hij ging daarnet weg na het inpakken en omhelsde me en gaf me een zoen. Alsof er niks veranderd is. Tja.

2019 Daphne - geplaatst: 06-03-2019

Dag Aapje, jeetje wat een denigrerend spreekt jouw mc-er over die sm zeg! Woh...respectloos zeg! En dat gaat over zijn grote nieuwe liefde? Brrrr... Daphne, jouw droom lijkt wel over je eigen animus te gaan (jouw mannelijke energie). Hij komt je te hulp geschoten lijkt het wel. Als je in je droom tegenover je mc-er man staat. Dat is dus hel positief eigenlijk. Ja, ... wij worden wel 'wakker', terwijl die mannen inslaap blijven en onbewust;-) Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 06-03-2019

Ooit kreeg ik van hem een pen cadeau. Een mooie vulpen, met een inscriptie en een hervulbaar inktpatroon. Tja, die gebruik ik nu niet meer want ik kan nu niet op die inscriptie staren. Maar ik mis mijn mooie pen ... En dus dacht ik, weet je wat ik bestel hem gewoon opnieuw maar in een andere uitvoering en ik laat er iets anders in graveren. Ik dacht het komt wel als de tijd er is, dat ik precies zal weten wat ik er in wil hebben. Wel, misschien moet ik dit maar nemen: TOO HOT TO HANDLE! ;)

2018 R- geplaatst: 06-03-2019

@R, ik kopieer hem met liefde!! Die loftrompet voor onszelf...., dat is iets wat we vaker zouden moeten doen!!! Zo vaak zijn we nog bezig met hem, wat hij doet/gedaan heeft, het waarom en waarvoor. Dat we soms bijna vergeten dat wij allemaal sterke vrouwen zijn, die er wel komen, wat er ook op ons pad gegooid wordt en waar we ook mee moeten dealen!! Power-vrouwen 1e klas....., door je partner meegesleurd worden in zijn gekte en dan toch ervoor kiezen om weer op te staan en door te gaan!!! Ervoor kiezen niet aan zijn spel en zijn gekte deel te nemen. Het is vallen maar altijd weer opstaan...en de kracht hebben om dát te doen maakt dat wij inderdaad ook voor onszelf wel eens even een loftrompetje mogen laten tetteren!! 🎺🎺🎺 ( wel drie.....minstens)!!!

San juli 2018- geplaatst: 06-03-2019

G.E.K. Dat was tot op heden altijd mijn grootste probleem. Ik hield de deur niet op een kier maar steeds wagenwijd open voor hem. Daarmee maakte ik het hem veel te makkelijk en hield ik zelf deze MLC gekte in stand. Je kan inderdaad beter in je gedachte de deur op een kier houden zonder dat je hem dat hoeft te laten weten. Hiermee voorkom je niet alleen mee dat hij die informatie misbruikt maar win je ook dat stukje (zelf)respect en eigenwaarde weer mee terug.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 06-03-2019

Ik doe het niet vaak, maar ik ga hier nu toch eens even mijn eigen loftrompet blazen. Kopieer het gerust voor jullie zelf dames :) : ik ben op dit moment te sterk, te intelligent en too much (hot ;) ) to handle voor hem! :)

2018 R- geplaatst: 06-03-2019

Dat de mannen tijdens de MLC zichzelf niet zijn uit zich niet alleen in hun absurde gedrag maar ook vaak in de keuze van de sm. Hier ook een type vrouw waar mijn man vroeger zowel qua uiterlijk als innerlijk niks van zou willen weten maar nu aan vast hangt alsof ze een godin is. Zij kent hem inderdaad niet maar heeft hem éénmaal in deze rare toestand leren kennen en weet gewoon niet beter. Als ik hem in de toestand waar hij nu in verkeert had leren kennen hadden we zeker nooit een relatie gehad. Maar de sm denkt dat ze nu het gouden lot heeft gewonnen. Ook nog zo’n uitspraken van mijn ex-man in ons laatste gesprek. “Ze is een makkelijk prooi omdat ze me niet echt kent en ik haar daarom echt van alles kan wijsmaken. Ze is zo blij dat ze een man heeft en doet alles om die te houden. Het is heel makkelijk haar snel tevreden te stellen omdat het minste wat ik voor haar doe al meteen een als een heel groot gebaar wordt gezien. Een normale relatie heeft ze nooit gekend, ze is niks gewend, daarom kan ik haar met een beetje flauwekul op te hangen al heel blij maken.” Niet echt respectvolle praat over de “nieuwe liefde van zijn leven” en ook niet tegenover mij als ex-partner. Maar daar schort het bij de man in MLC aan, respect opbrengen voor wie dan ook. Ze kunnen het zelf niet eens voor zichzelf laat staan voor een ander. De klik die ze nu met de sm hebben is er alleen maar omdat ze allebei in dezelfde negatieve flow zitten. Daarom lees je ook vaak net zoals jij schrijft, R als ze ooit weer zichzelf worden willen ze van de sm niks meer weten en het liefst de hele geschiedenis met haar vergeten.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 06-03-2019

@G.E.K, ik snap wat je bedoelt (met de deur op een kier). En eigenlijk schrijf in in mijn 'vorige post' ook dat ik met zoiets bezig ben, denk ik. Langzaam loslaten. En straks kan ik mezelf langzaam weer opbouwen (EN EN)....interessant punt dat je schrijft over 'de oude ik'. Dat die er straks ook niet meer zal zijn. Er zal een volledig nieuwe situatie ontstaan. En als hij ontwaakt, zal hij ook anders zijn. ...........................en nog even over je dochters. Wat hartverscheurend zeg. Arme liefjes! Wat dat betreft is het goed dat mijn figuur en ik geen kinderen hebben.

2019 Daphne - geplaatst: 06-03-2019

De mijne is ook niet vergeetachtig. Maar hij heeft wel een totaal andere 'persoonlijkheid..............Ik zat net nog even te denken: de persoon die hij nu is, is eigenlijk gewoon niet serieus te nemen. Ik bedoel nu niet dat er geen serieus gesprek mee te voeren is, maar gewoon alles wat hij doet. Je kunt er eigenlijk alleen maar hoofdschuddend naar kijken. En denken: jongen, jongen, jongen...wat maak jij toch grote schade en brokken. Dat is niet iemand die je nog als serieuze partner zou kunnen zien of moeten willen. Wel is het loslaten hartstikke moeilijk omdat ik nog verlang naar de oude persoon en naar het gevoel van samen-zijn en samen leuke dingen doen en samen dealen met minder leuke zaken. Het rouwproces is gewoon hartstikke lastig. En ik merk dat ik hem nu ook verhaaltjes vertel, zodat het loslaatproces voor mij mogelijk ietsjes makkelijker wordt. Ik laat me soms bewust heel even in slaap sussen door mooie woorden van hem. Zodat de pijn niet de hele tijd heel scherp is. Ik weet dat het niet klopt, maar ik 'gebruik' het even...........overigens merk ik daarin ook alweer een langzame ontwikkeling bij mezelf. Ik begin de mooie woorden en het kopieergedrag steeds meer zat te worden. Het kopieergedrag is een soort nepempathie. Het is een soort spiegelen, maar eigenlijk is het ook weer een ontwijkingstactiek (Voorbeeld_____Ik zeg: ik heb het moeilijk. Ik voel veel pijn. Hij zegt dan: ik begrijp het. Ik had het echt anders moeten doen. Ook ik heb het heeeeel moeilijk met het einde van de relatie.). Ik vind dat werkelijk onuitstaanbaar. Meneer zegt dat, maar deed en doet niks om veranderingen aan te brengen in zijn gedrag of de situatie.

2019 Daphne - geplaatst: 06-03-2019

@daphne, ik bedoelde niet specifiek bij mijzelf de deur op een kier houden. Soms lees ik in het gastenboek dat sommigen van jullie denken dat het of of is. Of je blijft achter je mc er aanhollen en daar mee bezig ( en ik veroordeel niemand, heb dat zelf ook heel lang gedaan!) en vergeet daarbij jezelf, of je gooit de deur dicht voor mc er en gaat met jezelf aan de slag. Ik denk dat het juist prima samen kan. Mc er heeft zijn proces, maar wij ook. Mocht het zo zijn dat mc er wakker wordt en terug zou willen (en jij zou dat ook willen natuurlijk) dan heeft hij ook een verandering doorgemaakt. Daar zou de oude jij ook niet meer bij passen. Dus dat bedoelde ik meer. Werk en denk ook aan jezelf. hoe moeilijk ook. Dat alles nu ineens binnenkomt heeft denk ik te maken met het feit dat ik drie jaar bezig ben geweest om mijn meiden weer n beetje Oo de rit te krijgen. Om ervoor te zorgen dat alles 'zo normaal mogelijk' door kon gaan, om hen weer het vertrouwen te geven dat ik echt echt echt niet wegga. Wat een hel is geweest. Ze waren zo bang en zo onzeker dat ik ook weg zou gaan dat er continu de vraag was, hoe lang ben je weg hoe laat ben je terug met wie ga je weg en zeker in het begin, wie zorgt er voor ons. Kan er nog om brullen als ik daaraan terugdenk. Twee vd drie zijn inmiddels 'volwassen'. Volwassen zet ik tussen haakjes omdat ik bij alledrie vind dat ze ongeveer emotioneel drie jaar achterlopen. Zo n knauw hebben ze vanalles gekregen. Pas het laatste jaar kan ik zeggen dat ze sterker en zelfverzekerder aan het worden zijn. En dan. En ik ook trots om mijzelf hoor. Dat heb ik toch ook maar weer voor elkaar gekregen. Naast alle 'vader'dingrn. Muist omdat ze pas het laatste jaar zelfverzekerder worden kom ik nu stukje bij beetje meer aan mezelf toe wat ervoor zorgt dat alles gaat binnenkomen. Ik laat het ook toe hoor. En bespreek waar het kan dat ook met de meiden. Wil hen hier niet teveel mee belasten maar ze mogen heus ook wel weten waarom ik ineens moet huilen of mopper of wat. Al met al een heel heftig proces........

2014-G.E.K.- geplaatst: 06-03-2019

Vergeetachtigheid herken ik niet meteen, maar wel een totaal andere persoonlijkheid hebben. En het gekke vond ik dat hij bij mij eigenlijk (behalve dan de depressie etc) wel was wie ik altijd al kende, maar bij de SM ... ineens was die totaal anders. De vulgariteiten die er toen uit kwamen ... Jezus. Trouwens, de SM zei zelf dat hij bij mij totaal anders was dan bij haar. Meteen het enige verstandige dat ik haar ooit heb horen zeggen ... Ik realiseer me nu ineens, ik denk als die ooit terug zichzelf wordt (want mij maak je niet wijs dat dat is wie hij nu is - zichzelf is wie ik pakweg 14 jaar kende), dan moet de SM hem niet meer hebben denk ik. En waarschijnlijk omgekeerd.

2018 R- geplaatst: 06-03-2019

Ik heb in het begin hier zelfs bij onze huisarts gezeten omdat ik bang was dat mijn man een hersentumor had. Zijn absurd sterke veranderde persoonlijkheid, verward gedrag en vergeetachtigheid maakten mij heel ongerust. Later dacht ik wel eens dat hij mij gewoon voor de gek hield. Slechts na drie weken uit huis wist hij niet meer hoe de afstandsbediening van de tv werkte, wist zich geen raad meer met de magnetron en wist spullen in huis die al meer dan twintig jaar op dezelfde plek lagen gewoon niet meer liggen. Zelfs toen hij laatst hier was verbaasde hij mij nog met zijn selectief geheugenverlies. Ze zijn inderdaad heel erg in de war maar ik denk ook dat ze bepaalde dingen bewust blokkeren en dan vooral dingen uit hun oude leven.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 06-03-2019

@Sanne, goed om te horen dat dit herkenbaar is. Ik heb door zijn verwardheid weleens gedacht of het idd geen Altzheimer was of een andere ziekte.... @Aapje, fijn dat jij die ervaring met ons deelt! Ik heb ook soms het gevoel dat hij zelf wel weet dat hij liegt en bedriegt. Dat hij vast zit in zn leugens maar niet weet hoe hij eruit moet komen. De strik die de SM spant komt steeds strakker te zitten. Dat had ik al een paar keer gemerkt uit zn uitingen vroeger in het proces . De trots en ook de moedeloosheid die zal hen ook tegenhouden.. wat jij zegt hoe maak je dit ongedaan . Een van de eerste dingen die door hem geuit werden, dit vergeef je me nooit. Als een soort Mantra. En misschien heeft hij gelijk ... vergeef ik hem dit idd nooit. Hoop van wel niet voor hem maar voor mezelf om gelukkkg te zijn met mezelf meer dan ooit!

Xanadu 2017- geplaatst: 06-03-2019

@Xanadu, nou en of die van mij warrig was/is...., ik heb ook vaak gedacht: waar ben jij met je hoofd? En ook het feit dat hij sinds de bom het ene “ ongelukje het andere” kreeg met zijn auto, voor iemand die in al de 17 jaar dat ik hem ken, zo’n goede bestuurder was, met nog nooit iets met de auto. Ik heb ook nu nog steeds het idee: het lijkt wel of hij er met z’n hoofd niet helemaal bij is. En over warrig gesproken....., het feit dat ze “ gewoon” maar even vergeten dat ze onderdeel uitmaken van een relatie/ gezin maar daar compleet voor weglopen/ uit weglopen...., dat is in mijn ogen toch echt wel een teken dat ze warrig zijn.....Dat hele MLC verhaal is één grote warboel!! Een warboel waar je ongevraagd in meegesleurd wordt...., en eentje waarbij je het voor jezelf weer moet ontwarren. Pfffff......, verwarrend hoor!😉

San juli 2018- geplaatst: 06-03-2019

@Xanadu, ik heb jouw opmerking in het gastenboek gelezen. Mijn ex-man heeft inmiddels heel veel over MLC gelezen omdat hij vanaf het begin al roept dat er iets niet goed zit in zijn hoofd. Hij erkend al een hele poos dat hij in een MLC zit maar ondanks hij zegt maar liefst 80 % van de kenmerken in zichzelf te herkennen worden er toch geen stappen ondernomen om hulp te zoeken. Dus er alleen voor open staan is niet genoeg, zelfs de inzichten die ze soms lijken te krijgen is niet voldoende. Ze moeten eerst bereid zijn om met de billen bloot te gaan en daar is ontzettend veel moed voor nodig. Het schaamtegevoel tegenover de buitenwereld door alle leugens en de schijn die ze ophouden moet eerst overwonnen worden. Het toegeven van de eigen tekortkomingen en daarmee zwaar gezichtsverlies lijden is een groot obstakel waar ze niet sterk genoeg voor zijn. Mijn ex man gaf in ons laatste gesprek toe dat hij zoveel leugens tegen iedereen heeft vertelt, zo’n stiekem gedrag heeft vertoont en dat hij dat allemaal niet zomaar ongedaan kan maken. Ze hebben zoveel kapot gemaakt en ook al zouden ze het zelf graag willen, ze weten niet eens meer waar te beginnen om het te kunnen herstellen. Ik geloof best dat ze vaak bepaalde inzichten krijgen maar er puur uit angst niet naar kunnen handelen. Ze zullen eerst door een heel diep dal moeten, al hun angsten onder ogen zien en er niet meer langer van wegvluchten voordat alles wat ze over een MLC lezen echt tot ze doordringt en ze er ook wat mee kunnen. Mijn ex-man maakt zo vaak de opmerking, ik zou zo graag willen dat het weer goed kwam maar ik ben bang dat er teveel kapot is gemaakt. Dat is ook één van die grote angsten en klinkt voor velen hier heel herkenbaar, denk ik.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 06-03-2019

Een vraagje aan jullie allen. Was/ Is jullie (ex) man ook zo warrig? Niks kunnen onthouden etc? Soms denk ik ben je dement aan het worden?.. gewoon alles vergeten, dingen niet goed snappen dat je iets 100x moet herhalen etc. Tijdens onze scheiding was dat gewoon absurd , maar met dingen die nu nog af en toe spelen begrijp ik dat dit nog steeds het geval is.

Xanadu 2017- geplaatst: 06-03-2019

Daarom zo vreselijk lastig als je een MLC’r hebt die zelf regelmatig contact zoekt om van alles. Ieder excuus is welkom bij hem😓. Strijdt met jezelf, strijdt met hem. Want hij wil niet uit mijn leven stappen. En letterlijk alles is een excuus, wat Zg noodzakelijk is.

Xanadu 2017- geplaatst: 06-03-2019

@Daphne, als het rustiger wordt en de hectiek verdwijnt, dan komt ook de pijn ten volle binnen. Erg gericht blijven op de mc'er en alle gedoe eromheen met hem, zorgt er (ook) voor dat een groot deel van de pijn niet aan de oppervlakte komt. Het kan ook een (onbewuste) afleidingsstrategie zijn om die pijn niet te hoeven aankijken. Daarom is de verleiding soms groot om je weer op je mc'er te storten (door weer contact te gaan zoeken) als het tijdje rustig is geweest. De strijd die dan wordt gevoerd, leidt af van die diepe pijn. Maar je moet er doorheen, wil je echt loskomen en gaan loslaten. Zorg ervoor dat je niet in die valkuil valt. Zorg goed voor jezelf en zorg ervoor dat je alle mogelijke (psychische) steun hebt in dit proces.

November 2015 Sanne- geplaatst: 06-03-2019

@2014 G.E.K. Afstand werkt dus, maar als je je weer normaal gaat voelen, dan komen de dingen dus wel harder binnen? Dat vind ik wel lastig om te horen hoor. Want het is nu al zo lastig. Mag ik je vragen waarom je de deur nog op een kier houdt voor hem? Ik doe het gevoelsmatig nu natuurlijk ook. Maar vermindert dat niet met de tijd?

2019 Daphne - geplaatst: 06-03-2019

@Jan, ikke ook, ik zag dat er nog een berichtje van jou was. Het is een onmogelijke situatie waarin je wordt geplaatst met hem. Iets er tegenin zeggen, werkt niet en levert niks op. Maar niks zeggen, is eigenlijk ook ergens niet goed. Want dan krijgt hij soms weer meer vat op je. Zijn woorden glijden dan zonder verzet jouw systeem in. Als een soort hersenspoeling. AGS werkt schijnbaar wel het beste.

2019 Daphne - geplaatst: 06-03-2019

Wat een herkenbaarheid blijft het lezen van al jullie verhalen. Ik schrijf niet meer zo heel vaak. Maar lees nog wel alles en iedere keer blijft het verbazingwekkend dat ze praktisch allemaal dezelfde dingen doen laten en zeggen. Ik kan jullie zeggen dat afstand voor zoveel rust zorgt! In het begin wilde ik ook niets liever dan praten, hem zien, appen om de lulligste dingen. Liever weer n boze mc er dan geen contact. Maar dat gaat echt over. Nu er rust is komt wel alles drie keer zo hard binnen lijkt het, wat er allemaal is gebeurd. Het is n achtbaan van comp,ete gekte en je wordt meegesleurd, of je wil of niet. De replay van mc er is nog steeds bezig. Volledig gericht op zichzelf. Vorige week is hij zonder enige afmelding niet op komen dagen bij het gesprek bij de mediator. Dit maakte haar ook wel weer duidelijk dat er meer aan de hand is met m,. Ik had in ieder geval een prettig gesprek met haar. De meiden hier nemen praktisch allemaal volledig afstand van hem. Vertellen hem niks meer. Willen hem ook niet meer. En ik denk dat ik daar meer moeite mee heb dan zij op het moment. De zorg dat hij nu een werkeloze, verslaafde gamende bijna 50 er is blijft hoor. Van vrienden hoorde ik ook al dat hij toch wel meer alcohol nuttigt dan goed is en wellicht nog wel meer dan dat.. De vraag of hij ooit nog aan ons denkt, aan mij, de meiden, ons als stel, ons als gezin, komt nog wel dagelijks voorbij. Ik denk het wel. Het lijkt mij onmogelijk om daar niet aan te denken. Maar aangezien hij waarschijnlijk heel goed beseft wat een puinhoop het nu is zal hij er, voor nu dan iig, er alles aan doen om dat niet te voelen en het binnen te laten komen. Wat ik wel zeker weet is dat ik gegroeid ben waar hij is stil blijven staan en is gaan vluchten. Hoe zwaar het was, en nog is hoor bij momenten, ik heb het wel allemaal gedaan. en doe het nog. Hou vol allemaal. Het wordt beter. Echt. Anders, maar beter. En dat je aan jezelf werkt en denkt en hem even parkeert, wil niet zeggen dat je de deur voor m dichtgooit mocht ie ooit wakker worden. Zet m op allemaal!

2014-G.E.K.- geplaatst: 06-03-2019

@Madelief, wat goed dat jij even niet lief bent :)!!! Wat een enorme herkenbaarheid qua communicatie zeg...elk onderdeel doet de mijne ook. De mijne had overigens niet van thuis uit competitie. Maar doet het nu helemaal vanuit zichzelf....het is zo enorm vermoeiend om met al die rare passief agressieve communicatie tactieken te moeten omgaan.... Ik ben er dood- en doodmoe van. Echt werkelijk alles wat hij zegt en doet, is manipulatie en onecht. Ik ben er zo ontzettend klaar mee. Maar ja, ik heb hem nu wel elke dag even in de buurt omdat hij aan het inpakken is en ik ben nog niet zo goed in de AGS. Dus ik krijg er nog wel mee te maken. Ik vind met hem praten, voelen als 1 grote hersenspoeling. En ook steeds opnieuw is het allemaal weer zo kwetsend. Ik zal zo blij zijn als ik daar vanaf ben. En aan de verwerking kan beginnen. Desondanks zal ik goede dingen uit het verleden ook erg missen.................................... Ik had een interessante droom vannacht waar het man/ vrouw perspectief aan de orde kwam. Ik droomde dat ik tegenover hem stond en dat ik 2 personen was (een man en een vrouw). De man liep weg. De vrouw bleef staan. Klopt ook wel in de praktijk denk ik. Ik word een beetje verscheurd vanbinnen. Maar ik zal de man de vrouw laten meeslepen hoor :). Achteraf gezien dacht ik nog: heej, dat is toevallig, omdat jij had geschreven over man/ vrouw aspecten in personen.

2019 Daphne- geplaatst: 05-03-2019

Dag allen, ik dol maar wat hoor! Ik weet dat hij een super crisis heeft en niet weet wat tie doet. Ik weet ook dat het niks met mij te doen heeft en dat ik er ook niks aan hoef te doen of kan doen. Op zijn bizare manier heeft hij ook nog getracht 'echtgenoot' te zijn. We zijn te lang doorgegaan en hebben elkaar gekwetst. Al ziet hij zijn aandeel niet het is er wel degelijk. Ik wens hem het beste nu en ook mijzelf. Ik hen nu na anderhalf jaar best mijn leven op de rails en meer dan dat eigenlijk ook wel weer genieten van ... dus ach, wat hij nu uitspookt??? Let it go... Ik duik mijn mandje in...Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 05-03-2019

In 2013 zei hij steeds:'je vindt wel iemand die beter bij jouw past.' ? Ik zei dan:' dat zou best kunnen, maar ik heb voor jou gekozen.' ' ik houd van je zoals je bent': zei ik dan. 'Ik zoek geen perfectie'. Ja, duh! Dan zou je steeds je partner upgraden of zo? Nu begrijp ik dat het over hem ging/ gaat en helemaal niet over mij. Hij kan niet leven met imperfectie. Hij wil een wereld waarin geen 'problemen, conflicten of ruzie is'. Want daar kan en wil hij niet mee dealen. Ik ben een probleem. Een ding. Nee, terug wil ik deze man niet. Al die valsheid en al die onechtheid. Al die schijnheiligheid en steeds die vermoeiende competitie. Had ik hoofdpijn dan had hij wel weer wat ergers. Net een kind. Zo is het in zijn familie. Opbieden tegen elkaar. Gatver! Wat heb ik mij vergist. Wat ben ik blind geweest. En in een gesprek steeds het onderwerp van gesprek veranderen als ik te dicht bij kwam of het ongemakkelijk werd. Ook zo basic kinderachtig. Changing the subject. Of gewoon ontkennen dat oets gezegd is of gebeurd is. Of nog botter; gewoon zeggen:' ik weet het niet meer'. Als ik ziek was of ziekenhuis onderzoek moest ondergaan was dat vooral heel zwaar voor hem. Als er mensen bij waren (getuigen) poeslief en zorgzaam. Als we samen waren dan :'moest ik niet zo zeuren'. En hij liep er bij met kapotte schoenen en rare kleren - verwaarloosd. Zo van:' kijk eens mijn vrouw zorgt niet voor me'. Toen hij weg was ineens ' het mannetje'. Gekke , zieke, zielige man. Vandaag een jaar geleden tekende ik de echtscheidingspapieren. Ik was intens verdrietig. Nu een jaar later zie ik het steeds meer voor wat het is: een zieke man, die waarschijnlijk nooit wakker gaat worden. Tja,.. Die vrouw waar hij even mee was? Heb ik geen moment last van gehad. Hij doet maar en zij erbij. Als het is wie ik denk dat het is dan passen zij goed bij elkaar wat betreft onvolwassenheid en sneaky gedrag. Allebei even zielig. Lekker ff dit. Wraak? Beste wraak doe ik al: geen contact en het feit dat hij met een ander al was voor hij mij zo raar verliet heb ik nooit met hem besproken. Waarom zou ik. Van mijn part slaapt hij met alle vrouwen in dat gekke dorp. Ergens denk ik:' ga maar eens los, want dat heb je nooit gedaan toen je 15/ 16 was'. Ik had al zoveel meer geleefd dan hij ooit gaat doen. Tja, hij heeft met mij zich ook danig vergist. Want van mij wint geen vent ooit:-) - met mij kun je beter niet de competitie aangaan. Want als ik ten strijd trek ... en dat weet hij. Kwestie van volhouden en vooral lekker mijn eigen leven nu met mijn vrienden. Vrienden waarvan hij niet eens wist dat ik ze had;-) Want sneaky kan ik ook veel beter dan hij. Als hij niet ziek was zou ik gewoon zeggen: ' wat ern slechte verliezer ben jij zeg!'. Maar ach, hij is ziek...dus het is geen eerlijke strijd. Madelief is ff niet lief vanavond 2012/2017

Madelief- geplaatst: 05-03-2019

Wraakacties, de eerste maanden heb er veel bedacht. Gericht op haar mankementen, zijn mankementen. Het was echt puur uit verdriet. Ik voelde mij vernederd, weggesmeten, gebruikt. Desondanks heb ik mij nooit echt minder gevoeld dan zijn SM of hem. Mijn verlies en de manier waarop, ik kon het gewoon niet plaatsen. Ik kwam heel snel op het gegeven identiteitscrisis terecht, maar het hielp toen niet voldoende om uit zijn waanzin te stappen. Echt een nachtmerrie. Ik begreep niets. Tegenstrijdige info, daar zat hij dan gebroken in de zetel, leugens,.. niet te plaatsen. Geen grip. Stap voor stap werd de identiteitscrisis bevestigd, alles dat hij uithaalde, zijn blik, zijn acties,.. Ik moest echt gradueel afstand nemen. Anders lukte mij niet. Maar dan kwam er een mail, ik werd afgeschreven als een tiran en alweeer kreeg ik de belofte over zoveel wekem af te gaan spreken. Het was steeds: over zoveel weken dit en over zoveel weken dat... ik dacht dat contact in het voordeel van een verzoenimg sprak. Maar vanaf dat moment, net geen 7 maanden na de bom, besefte ik volledig dat het moest stoppen. Ik vertrok letterlijk op een verre reis, een die we eigenlijk samen wouden doen en ben nog steeds trots dat ik dat deed. Zomaar even op mijn gemak alleen rondgelopen aan de andere kant van de wereld. De reis zelf was wel samen met iemand die dicht bij mij staat, maar terplaatse ging ik alleen op stap. Alleen reizen had ik niet gedaan! Weken later heb ik hem bedankt voor het voorstel. Dit was eind oktober. Eerder dit jaar feliciteerde ik hem nog (oprecht) met zijn verjaardag. Ik weet dat die leeftijd zeker ook een rol speelt in zijn crisis. Enkele dagen later werd ik vriendelijk bedankt. Verder 0 contact. Ook contact met zijn familie heb ik voor nu verbroken. Ik weet dat ik daar gerrspecteerd wordt en ze raar zullen opkijken als hij met zijn SM afkomt. Maar er iets van zeggen tegen hem zal dan weer eerder niet gebeuren. Ik verbrak het contact met hun omdat er ongewild toch info doorsijpelt, van hem naar mij of van mij naar hem. En ik wil er mij volledig buiten houden. Het raakt me toch steeds weer. Achteraf gezien wou ik dat ik sneller afstand nam. Mijn eigenwaarde is er nog, mijn leven staat nog recht. Maar ik heb het spel naar mijn gevoel alsnog te lang meegespeeld. Ik was de smekende, gebroken vrouw, of de gekwetsde, kwade... Toch telkens als ik hem belde of stuurde. Bij echte ontmoetingen hield ik mij sterker. Hij leek zo zielig en brak mij niet af in tegendeel: hij zou niet goed genoeg voor me zijn. Nog elke dag verwerk ik iets dat gebeurt is of gezegd werd. Had ik het rapper afgebroken dan was er minder drama te verwerkem geweest. Minder rare beredeneringen en minder beelden. Maar zonder al die narigheid had ik waarschijnlijk nooit ingezien dat ik niet anders kan. Ik plan mijn toekomst nu zonder hem en dat gaat mij gemakkelijk af. Ik denk soms wel dat terug samenkomen moeilijk zou zijn voor mij, want ik heb nu zaken die ik alleen wil doen. Ik voel mij nog enorm gekwetst door hem. En hij voelt wat zielig aan. Nu mis ik hem vaak, maar ik weet niet of ik nog voldoende respect zou hebben naar hem toe. Misschien als hij zich sterk genoeg toont hier uit te geraken. Dat valt natuurlijk allemaal niet te voorspellen. Ik hoop wel oprecht voor hem dat hij niet in deze vlucht blijft hangen.

Anoniem- geplaatst: 05-03-2019

Hoi Daphne en R, en allemaal. Ik heb geleerd dat als onze man die dingen zegt is het om een voet tussen de deur te houden. Gooi de deur figuurlijk gesproken voor zijn neus dicht. Een MLC man is vreselijk onzeker. Daarom durven ze niet alleen te zijn, ze voelen dat ze dan niet meer kunnen ontsnappen aan dat vreselijk gevoel van binnen. Wat hij wil van jou is voeding. Onthou... ruzie maken met jou om te kunnen klagen bij de SM is voeding. Zielig doen bij jou en jij daar liefdevol op reageert(ja ja ladies want dat doen we in het begin ) is voeding. Zeggen dat hij verlangt naar je en jij daar een soort van blij op reageert is voeding. Jouw uitdagen door leugens te vertellen is voeding. Over zn SM praten in jouw gezicht waar jij van gaatbwalgen is voeding......Het enige wat je kunt doen is het voedingskanaal afsnijden! Zorg dat hij niks maar dan ook niks meer bij jou kan aftasten wat voeding geeft .Reageer nergens meer op Contact volgens de AGS. Laat je niet peilen ook al ga je dood van binnen van pijn verdriet en verlangen. Praat niet over de SM laat merken dat zij er totaal niet toe doet en dat jij je zeker niet bedreigd voelt door zo'n hopeloos geval ! Het duurt even voor ik dat door had maar je word er zo sterk van. Hij is continue nu bezig met opmerkingen maken want hij wordt met dag onzekerder.lekker voor hem misschien gaat hij ooit een keer nadenken. Voor mij is het nu me-time !

Xanadu 2017- geplaatst: 05-03-2019

@Daphne, gelukkig geef je zelf aan dat je dit niet gaat doorvoeren. Zij zal zich zeker niet prettig voelen als hij gaat boomerangen zoals je schrijft maar jij ook niet. Er is niks slopender dan een man die de hele tijd op en neer schommelt tussen partner en sm en dat is iets wat je echt voor jezelf niet moet willen. Ik weet nu ook als ik weer contact met hem zou opnemen hij weer in mum van tijd hier met zijn spullen terug aan de deur staat maar wat schiet ik er mee op? Ik zou er mezelf alleen maar weer pijn mee laten doen. Dat ik daar de sm mee op stang kan jagen ( het wraakgevoel dat jij beschrijft en heel begrijpelijk is) heeft maar een kort effect maar de beschadiging die je daarmee zelf oploopt is er één van lange duur. Hetgeen wat ik nu in mijn gedachten tracht te houden is dat zij nu opgescheept zit met zo’n wispelturige twijfelende man en zij hier nu heel onzeker over mag zijn en niet ik. Geloof niet dat zij zich nu zo prettig voelt want hoe zelfzeker ze ook lijkt, diep vanbinnen weet ze echt wel beter. Je hebt je wraakactie al als je zo denkt want jouw leven gaat naar verloop van tijd alleen maar meer rust kennen en haar onrust zal alleen maar groter worden. Het is moeilijk, ik weet het maar tracht zo min mogelijk met haar bezig te zijn. Enkele gedachte aan haar is verspilde moeite en is ze zeker niet waard.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 05-03-2019

Tja Daphne, dat is eigenlijk precies wat er hier gebeurt ergens, zie mijn eerder bericht: niet omdat ik er zelf echt achteraan zit, maar ja ze weet natuurlijk goed genoeg dat ze iemand weggetrokken heeft uit een goede relatie. Dus dat ze zich dan niet zeker voelt ... geloof ik direct. (en eerlijk gezegd ik vind dat ook net goed ...). Ze blokkeert mij bv op sociale media terwijl ik daar geen enkele aanleiding toe geef. Ik heb dat erg gevonden maar nu denk ik tja het is het gevolg van haar eigen onzekerheid en achterbakse gedrag.

2018 R- geplaatst: 05-03-2019

Soms heb ik een wraakfantasie (die ik echt absoluut niet ga uitvoeren, want mijn leven is me te kostbaar daarvoor en eerlijk gezegd, denk ik dat ik er ook helemaal niet tegen zou kunnen om hem dichtbij te hebben): ik zou die SM helemaal kunnen laten doordraaien door hem de illusie te geven dat ik hem weer zou willen. Dan gaat hij vast boomerangen. En dan gaat zij zich ook erg rot voelen.

2019 Daphne - geplaatst: 05-03-2019

@Kristel, ik ben het volledig met Madelief eens dat je een man die allemaal zulke absurde dingen doet zeer zeker niet sterk kan noemen. Achteraf denk ik nu ook dat mijn ex-man nooit helemaal echt een sterke persoon geweest is. Het pleasegedrag dat ik toen als prettig ervaarde had eigenlijk al een voorbode voor me moeten zijn. Het deed me in het begin altijd heel erg veel pijn dat hij bij de sm nog veel meer pleasegedrag toonde. Zijn broer vertelde me destijds toen we nog on speaking terms waren dat zijn gedrag bij de sm heel overdreven en onnatuurlijk was, zijn schoonzus vertelde me zelfs dat ze het echt walgelijk vond hoe hij zich steeds tegenover haar moest lijken te bewijzen. Mijn ex-man zei in één van zijn ( heldere?) momenten dat hij bij haar zichzelf niet kan zijn en zich steeds anders (moet?) gedragen dan hij zich diep vanbinnen werkelijk voelt. Als hij dit tegen me liegt lieg ik dit nu ook maar aan de hand van zijn absurd gedrag dat helemaal niet bij hem past klinkt het wel aannemelijk. Dat de loefde voor de sm uiteindelijk niet zo diep zit bewijst hij ook door haar net zo vaak te kunnen verlaten en haar net zo te bedriegen zoals hij steeds met mij doet. Ik geloof niet dat ze in de toestand waarin ze zich nu bevinden uberhaupt met iemand een normale relatie kunnen onderhouden of een sterke persoonlijkheid voor wie dan ook kunnen zijn. Dus op jouw vraag Kristel, of jouw ex-man nu dezelfde sterke persoon is waar je hem in die twintig jaar voor hield? Nee, zeer zeker niet en als hij dat wel zo laat voorkomen is dat één grote act die hij opvoert voor de sm en de rest van de buitenwereld. Bij mijn man is het steeds zo dat hij die schijn nooit lang kan ophouden en dan weer snel even naar zijn veilige thuishaven terug wil keren om even bij te kunnen tanken. Pas als zijn “batterij” weer opgeladen is vlucht hij weer snel naar haar want dan kan hij er weer even tegen. Voor mij een reden om nu te zeggen stop, ik wil niet meer langer jouw tankstation zijn want door zichzelf bij mij op te laden zuigt hij mijn batterij leeg. Dat is iets waar ik me nu zelf voor wil behoeden, de energie die dat steeds vreet maakt mij alleen maar steeds zwakker en ik wil juist sterker worden. Sterk genoeg worden om me tegen deze zwakke man te kunnen verweren..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 05-03-2019

Tja Daphne, hier wist de SM van onze actieve kinderwens (wat je toch niet doet als het niet goed zit) en toch heeft ze hem gedwongen te kiezen. Totaal geen waarden en normen dus (nb het is al de 2de keer dat ze een man laat zitten voor een ander ook: ze was al 2x eerder getrouwd ...) en nu voelt ze zich natuurlijk onzeker want ze weet niet of hij echt voor haar kiest. Tja daar heb ik geen medelijden mee. Tegelijk wil ik ook niet datzelfde gevoel ooit moeten hebben ... dus ik ben erg beducht voor een valse verzoening.

2018 R- geplaatst: 05-03-2019

@Kristel, ik vraag me dat ook af& ook ben ik jaloers op al het leuke dat ze zullen doen. Hij is heel gul en kan iemand echt het gevoel geven een 'koningin' te zijn. Maar op basis van wat ik heb gelezen in berichtjes van hem aan haar (tijdens de affaire toen hij knetterhard tegen mij loog en me bedroog) denk ik een redelijk veilige prognose te kunnen maken dat hij niet dezelfde is. Hij lijkt 'doorgeslagen'. En wat hij doet of aangeeft komt oppervlakkig over. Ook had hij er geen enkele moeite mee om eerst aan te geven richting haar 'Ik houd van je' en twee dagen later te zeggen: dankjewel voor de inspiratie, maar ik kies nu voor Daphne. Ik zou als 'andere vrouw' wel 2 keer nadenken voordat je zo iemand weer terugneemt. Hij gaat dus (ook) met haar makkelijk om.

2019 Daphne - geplaatst: 05-03-2019

@Cherry, ik heb hem niet gevraagd met die andere vrouw te stoppen. Maar snap dat het zo lijkt in mijn verhaal. Ik zei hem alleen dat ik niet wist of ik nog een vriendschap met hem kon onderhouden als zij in beeld blijft. Toen zei hij dat hij niet haar ging stoppen. Dus een beetje: take it or leave it richting mij. En toen voelde ik heel duidelijk het gebrek aan liefde voor mij nu. Want inderdaad, anders zou hij wel voor mij kiezen en acuut stoppen. Uit liefde. Niet uit 'moeten'. Dat is exact waarom ik 'brak'.

2019 Daphne - geplaatst: 05-03-2019

Dag Kristel, vijf jaar al en je hoort of ziet niets meer. Tja, of hij die sterke persoonlijkheid had is in jouw herinnering nu. Hoe hij nu is is niet te zeggen. Ik vind mannen die wegvluchten van huis en haard ( vrouwen en kinderen op manier verlaten zoals mc mannen doen) eigenlijk helemaal niet sterk. Mijn ex leek ook zo betrouwbaar en 'sterk'. Hij liep op zijn tenen en dat sterke bleek niks anders dan gevoelens in bedwang houden van angst en zelftwijfel. Tot de bom barstte en de woede en frustratie los kwam van jaaaren. Hij brak. Jarenlange zelfontkenning. Dus sterk? Jij lijkt mij sterker Kristel. En Daphne, ik ben mijn ex eens in 2017 gaan opzoeken. Ik testte hem. Vroeg mag ik je nog 1 keer vasthouden? Dat mocht. Ik hield een lege huls vast. Een zak met botten. Koud en kil. Dat was wel even schrikken. Passief-agressief...niet openlijk en eerlijk voor jezelf opkomen. God, wat heeft hij mij getreiterd. Hij lijkt op zijn moeder. Heel haar leven de slavin van zijn vader geweest en nog in adoratie van die man. Gelukkig voor mijn ex brak hij even open met die woede aanvallen. Jammer voor hem dat hij er niets meedoet. Bewust worden van je issues en werken aan jezelf dat is pas sterk! Een mooie dag allemaal. Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 05-03-2019

Iedereen mijn ex man was sterke persoon waar ik op kon rekenen. Zou hij dat nu ook nog zijn bij de sm? Zou hij na 5jaar mc nog dezelfde krachten hebben dan hij 20jaar bij ons had? Ik hoor of zie hem nooit meer ook de kids bijna geen contact.

2013 kristel- geplaatst: 05-03-2019

@ikke ook, De leugens zijn er om je uit de tent te lokken. Zodat jij als de hysterische ex reageert en hij rustig en kalm zegt: ik weet niet waar ze het over heef? Mijn mlc liegt niet, maar verdraait dingen. Nu eindelijk heb ik zijn diagnose kunnen stellen. Hij is passief agressief. Door het lezen en googlen vielen zaken op hun plek. In mijn relatie dacht ik zeker de laatste jaren : iedere oplossing /suggestie/uiting van liefde komt niet bij hem aan of eindigt in wegduwen of onenigheid. Wat is dat toch? Nu ik het weet en herken kan ik er beter op reageren of niet reageren. En dat lukt niet in 1x dat is hard werken, want het oude gedrag zit in mij geworteld. Ik zeg niet dat jouw mlc er passief agressief is, maar als je erover leest merk je snel genoeg of dat was. En als dat het niet was, blijf zoeken. Want het leert je over je eigen gedrag en hoe je daarin mee bent gegaan. En hoe je het kunt stoppen.

Cherry 2017- geplaatst: 05-03-2019

@Daphne, Als je iemand moet vragen om het contact met de sm te verbreken zit het per definitie niet goed. Je wil toch niet vragen of iemand voor je kiest? Wat ik hier vaak lees is dat vrouwen die de vraag stellen zonder uitzondering bedrogen uitkomen. Je maakt het moeilijk voor jezelf. Als iemand van je houdt of voor je kiest horen en geen voorwaarden bij. Want dan zou het een zakelijke overeenkomst zijn... Je gevoel is overigens begrijpelijk, maar doe jezelf niet nog meer pijn. Ik evalueer mijn gedrag naar hem toe en regelmatig denk ik: hm ik had anders moeten reageren. Daar probeer ik van te leren. Want de enige waar je invloed op hebt ben jijzelf. En dat kost veel tijd, durf en moed om je eigen rol te zien. Maar als je die eenmaal ziet en de aandacht verschuift naar jezelf ontwikkelen is er geen weg terug meer. It may be a bumpy road but keep going.

Cherry 2017- geplaatst: 05-03-2019

@Daphne, jouw gevoel zit goed..helaas. Niets is meer wat het lijkt met een mlc’er en ja, hij is er niet meer. Je hebt alleen nog maar te maken met een leeg omhulsel dat op jouw man lijkt maar alle eigenschappen waardoor je zoveel van die man hield zijn weg. Ik heb wel eens tegen mijn man gezegd, het lijkt net zoals in een fillm alsof een ruimteschip jou mee heeft genomen, dat daarboven jouw gevoelens en hersens eruit zijn gehaald en ze jou zo weer terug op de aarde hebben gezet. Dat is ook het pijnlijkste aan een man met MLC, de gevoelloosheid en het totaal gebrek van empathie en het is zo bijzonder moeilijk om daar mee om te gaan. Je kan hem ook totaal niet meer bereiken, wat je ook doet of zegt, het maakt allemaal niks uit. Als hij dan weer even aardig is en empathie lijkt te tonen voelt het niet echt, tenminste niet zoals het altijd voelde. Je voelt gewoon dat al zijn acties alleen maar om hem draaien en niet meer langer om jou. Het is ook heel pijnlijk dat je man jou als partner die zoveel jaren met hem heeft gedeeld voor de sm op de tweede plaats zet maar ook dat is niet wat het lijkt. Net zoals jij staat ook zij niet op die eerste plaats maar alleen hijzelf. Alles wat hij doet is in zijn eigen belang, hij kan in de toestand waarin hij nu verkeert werkelijk met niemand rekening houden. Ik heb daar ook nog steeds moeite mee maar hem trachten los te laten is het enige nog wat je nog kan helpen om zijn MLC te kunnen overleven. Hij is zichzelf niet meer en zal dat voorlopig of misschien wel helemaal nooit meer worden. Je hebt het niet meer in de hand en alleen de toekomst kan nog uitwijzen hoe hij hieruit komt. Daarom is het zo belangrijk de focus op jezelf te leggen, de enige waar je op dit moment nog op kan rekenen. Je hoeft de deur niet meteen helemaal voor hem dicht te klappen en er is niks mis mee om hem in je hart nog op een kier voor hem te laten staan maar dit hoef je hem niet persé te laten merken want anders zal hij daar alleen maar misbruik van maken. Je wordt steeds sterker, Daphne, hou dat vast.. @ Ikke ook, het heeft geen enkele zin om tegen hem in te gaan, het zal je alleen maar meer frustraties opleveren. Net zoals een puber ( zo met je hem zien) zal hij alleen maar rebelser gedrag gaan vertonen. Moeilijk vaak want net zoals bij een puber moet je op den duur je eigen gedrag daarop aan gaan aanpassen en denken, zoek het zelf dan maar uit. Negeren is zeker niet de makkelijkste maar wel de beste remedie. Het zal je na verloop van tijd meer rust geven en dat is toch iets wat je op dit moment heel erg nodig hebt.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 05-03-2019

Ik moet het even kwijt. Wat word ik gek van alle leugens die hij zegt. Bijna alles wat hij verteld is gewoon niet waar. Mijn vraag aan jullie is, voor de dames die dit ook hebben met hun mlc er. Hoe gaan jullie hiermee om? Negeren en gewoon laten vertellen of gaan jullie er nog tegenin? Momenteel luister ik het aan en zeg er niks op en laat het gaan, maar ik merk aan mezelf dat het toch weer negatieve energie neemt. Soms weet ik niet meer hoe ik moet reageren.

Jan 2018 ikke ook- geplaatst: 05-03-2019

Ha allen, jullie berichten heb ik goed laten inzinken gisteren. De hoofdboodschap die ik eruit heb gehaald, is beter zo snel mogelijk loslaten die man. Want anders blijf je een speelbal van hem. Soms jarenlang. @Aapje, ik heb ook echt wat aan jouw verhaal. Want de mijne is ook zo'n mooiprater en als ik het zou geloven, zou ik zomaar weer voor hem kunnen vallen. Ook al omdat hij af en toe lief en aandoenlijk lijkt. Met de nadruk op 'lijkt', want alle gedrag eromheen is lelijk. Maar soms moet ik gewoon lachen om hoe aandoenlijk hij dan een en ander aanpakt. Hij kopieert me. Op een 'bijna' schattige manier. Met de nadruk op 'bijna', want de rest eromheen is werkelijk van een gevoelloosheid waar je U tegen kunt zeggen. Ik heb overigens alweer een stapje gezet vandaag. En dat komt mede door jullie support& door iets dat zich vanavond met hem afspeelde. Ik heb daarna geen berichtjes meer gestuurd& slechts 1 keer proberen te bellen. Er is weer een klein stukje verlangen uitgedoofd. Zal ik even delen wat zich vanavond afspeelde? Geen idee of jullie het willen weten, maar ik wil het in elk geval toch wel even delen. Hij was in ons huis om in te pakken. En er ontstond toch weer een gesprek over de situatie. (Door mij uiteraard...dat niet doen, is nog een brug te ver hoor...als hij er is, dan lukt het niet om het er niet over te hebben. Ik kan het redelijk rustig wel inmiddels). Maar goed, hij zei dat hij hoopte dat we over een tijdje vriendschappelijk met elkaar zouden kunnen omgaan. Sterker nog: hij wil vanalles met met blijven delen. Hij had ook al plannen voor reisjes. Ik wil het ergens natuurlijk wel, want dat waren de coole plannen die we sowieso hadden. Dus ik zei dat ik het ergens wel hoopte. Maar ik zei ook dat een en ander voor mij wel afhankelijk zou zijn van o.a. contact met haar. Want ik zei dat puur het feit dat dit contact er is nogal pijnlijk voor me is. En ik zei dat ik me dus echt kon voorstellen dat als het contact zou worden voortgezet dat dit wel gevolgen zou kunnen hebben voor onze vriendschap. Hij zei doodleuk dat dit voor hem geen reden zou zijn om het contact met haar te stoppen. Want wij hebben immers geen relatie meer? Pas als ik zou zeggen dat we weer een relatie zouden aangaan, zou hij met haar stoppen. Ik weet niet exact wat er met me gebeurde op dat moment, maar ik vond dit zo ongelooflijk koud overkomen. Snappen jullie wat ik bedoel? Maar goed, ik zei: een half jaar geleden hadden we nog een 'echte' relatie en nu zeg je eigenlijk dat je niet eens meer een vriendschap met mij waardeert? Jawel, dat was wel het geval. Maar hij zou niet stoppen met haar voor een vriendschap en eventueel mogelijke relatie met mij in de toekomst. Ik zou dan moeten zeggen dat ik hem meteen weer terug zou nemen, dan zou hij wel met haar stoppen. Maar anders niet. Dat klinkt voor mij als onderhandelen over een computer uitzetten op een avond ofzoiets (waar we in het verleden weleens discussies over hadden). Maar dit gaat niet over een computer, dit gaat over mensen en gevoelens. Als je echt van iemand houdt en echt iemand (nog) zou willen, dan zou je hier toch wel een gevoel bij hebben? Laat ik het zo zeggen: als ik de kans zou krijgen om de liefde van mijn leven weer bij me te hebben, dan zou ik daar zonder aarzelen alles voor laten. Maar hij niet hoor. Dit incident zorgde ervoor dat ik met een klap het gevoel kreeg: dit is echt zo ontzettend voorbij. Ik zal niets meer met hem kunnen doen (wat ik eigenlijk schijnbaar toch nog wel ergens had gewild) als ik niet accepteer dat ik een speeldingetje voor hem ben. Het gevoel dat het ECHT ECHT voorbij is, kwam heel sterk over mij. Ik heb heel hard gehuild op de vloer van de garage. Hij omhelsde mij. Maar 'hij' was het niet meer. Dat voelde ik ook heel duidelijk. Hij is weg. En dat is onverdraaglijk en zo ontzettend pijnlijk. Maar het is wel zoals het is. Ik zal t.z.t. anderen moeten gaan zoeken om de dingen mee te kunnen doen die ik zo graag met hem deed.

2019 Daphne- geplaatst: 04-03-2019

Dank jullie wel Aapje en gewoon ik, ja, me time nemen dat ga ik doen. En inderdaad zij zitten in la, la land en wij zijn zo dapper (moeten wel) om in de echte wereld te opereren. Toch fijn dat er weer wat contact is tussen vader en dochter @gewoon ik@. 'Mijn' ex had al nauwelijks contact met zijn zoon ... die zoon bleek al langer door te hebben dan ik dat zijn vader ... nou ja, la, la diep respect heb ik voor die puberkinderen! Liefs Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 04-03-2019

Ik kom nog heel even terug. De mooiste, maar ook direct de meest moeilijke zin, die hij mij kort na vertrek zei was:" je bent een goeie en lieve vrouw, helaas niet meer voor mij"........WTF dit is toch niet te rijmen of wel dan?! En echt hoor, ik mag een biet zijn als ik deze zin ooit ga begrijpen🤔

2010 gewoon ik- geplaatst: 04-03-2019

@Madelief Het heeft 2,5 jaar geduurt dat hij weer contact zocht met onze dochter. Hij had destijds letterlijk tegen haar gezegt: als jij mijn SM NIET accepteerd, wil ik je nooit meer zien! Onze dochter heeft vanaf dat moment alle contact met haar vader verbroken.....tot mei 2018 hij ineens weer tot leven kwam! Heel voorzichtig wordt hier wel weer iets opgebouwt, hij is en blijft haar vader! Tegen mij doet hij uhm "normaal" sinds het verlies van onze hond maar meer dan dat is er niet! Ex en ik hebben absoluut geen spontaan contact, maar sinds januari dit jaar kunnen we wel normaal praten tegen elkaar en wel in alle 2 de gesprekken😂 @Aapje Dank je😘 ja ik heb nu idd de instelling van: het is zoals het is....en de tijd zal het leren. Ik doe er eigenlijk ook helemaal niets meer mee, ben een luisterend oor en steunpilaar voor mijn dochter maar ook daarin heb ik verder geen enkele rol. Zij is een jongvolwassene en weet heel goed wat zij wel en/of niet wilt! Ik ken de klappen van de zweep maar al te goed, het was bij het asociale af hier. Ik had een pitbull van een advocate en heb ook mijn tanden erin gezet om door te kunnen met mijn leven! En oh ja ook bij mij komen er nog flashbacks.....dingen die naar mijn hoofd geslingerd zijn alleen nu lach ik erom want het is teeee pathetic😉😎

2010 gewoon ik- geplaatst: 04-03-2019

@ Madelief, het maakt niet uit bij een man in MLC of je kinderen hebt of niet, geloof me. Het zijn weer pubers en die houden zich alleen maar met zichzelf bezig en niet met (andere) kinderen bezig. Ik denk dat we allemaal wel heel hard gevochten hebben voor onze relaties maar een éénzijdig gevecht valt gewoon niet te winnen. Misschien moeten wij als ex partners ook gewoon meer egoïsme gaan vertonen en laten zien dat het alleen maar om ons draait. We hebben ons leven al te lang teveel om die ander laten draaien, nu is het even me time. En hoe hij gaat reageren als je hem geen zakelijke mails meer stuurt..wat maakt jou het uit, Madelief dan kan hij jou tenminste niet meer langer met zijn stugge houding kwetsen. Het enige wat er dan gebeurt is dat hij gaat voelen dat hij de controle kwijt is..en dat moet jou een fijn gevoel geven, niet? Net zoals mijn man bij zijn vertrek zei, als ik lang niks meer van je hoor wordt ik gek.. Laat ze maar gek worden, ik betwijfel dat ze het gekte-stadium waar ze nu in zitten nog kunnen overschrijden. Hou één ding voor ogen Madelief, niet wij zitten lala land maar zij. Wij durven het tenminste aan in de realiteit te leven, hoe hard die soms ook is..

dec 2013 Aapje- geplaatst: 04-03-2019

Ik moet nu ook wel beetje lachen om mezelf. Ik blijf maar steeds uitleggen ... zinloos. God, wat heb ik voor dat huwelijk gevochten. Inderdaad Aapje, de houding van @gewoon ik@ kan ik van leren. Ook ik heb er echt alles aan gedaan. Zinloos met man in mlc. Vraag mij af of ik ooit nog van hem ga horen als de zakelijke mailtjes van hem aan mij stoppen. ? Wij hebben geen kinderen samen. Ik blijf het gek vinden dat iemand zomaar afhaakt en verdwijnt. Hoe lang is jouw man uit beeld geweest @gewoon ik@? Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 04-03-2019

Dag @gewoon ik@ Anonimus :-) Ja, dat zou ook best passen. Mooi gezegd. Dankjewel @gewoon ik@. Laat ik mij maar niet teveel in de analyse verliezen en gewoon met mezelf verder ... hij is hier inderdaad ook helemaal uit beeld ... en dat is wel zo rustig eigenlijk. Liefs Madelief

Madelief- geplaatst: 04-03-2019

@Gewoon ik, lieve schat, ik wordt op de ene of andere manier altijd vrolijk van jouw berichten. De luchtigheid waarmee je het allemaal schrijft terwijl jij i.v.m. jouw aandoening toch door een extra diep dal bent gegaan. Je bent een voorbeeld van hoe we het allemaal zouden moeten opnemen. Jij hebt volgens mij de instelling van het zij zo, ik heb mijn best gedaan en meer kan ik niet doen. Geweldig om jouw postings te lezen, jij kan echt iemand en vooral de nieuwkomers hier een hart onder de riem steken. Respect, lieve schat, hoe jij met dit alles omgaat.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 04-03-2019

Whaaaahaha sorry @madelief Ik kan het weer even niet laten...."anima en animus" mijn ex is meer een uuh anoniemus😉😂 Ofwel, is een type vanisher, toch komt er weer heel sporadisch wat contact sinds hij weer redelijk contact heeft/opbouwt met onze dochter. Heel sneaky heb ik vorige week even getest, hij was jarig en heb hem via sms gefeliciteerd. Natuurlijk geen enkele reactie maar s' avonds laat bood hij zijn excuus aan, dat hij nog niet gereageerd had.....hij had een errug drukke dag...uhuh. Ik wist natuurlijk al lang dat onze dochter wel respons had gekregen. Ach we gaan weer vrolijk verder met ademhalen...re-play is nog lang niet passè😉

2010 gewoon ik- geplaatst: 04-03-2019

je schrijft: 'Dan wil ik de hele tijd maar delen hoe ik me voel, zodat hij gaat snappen wat hij me aandoet of zo' Dit is wat ik ene jaar lang iedere ochtend weer probeerde aan de keukentafel in 2017. Uitleggen wat er aan het gebeuren was tussen ons (volgens mij)en mezelf uitleggen en mezelf 'verdedigen' tegen het beeld dat hij van mij had gemaakt in zijn hoofd. Een beeld wat echt helemaal niet overeen komt met wie en wat ik ben. Het was zo uitputtend. Het was zo nutteloos. Het kwam gewoon niet bij hem binnen. Hij had namelijk dat beeld op mij geprojecteerd. @get real@ schrijft hier ook over in haar boek. Een theorie uit de Jungiaanse psychologie. De man in MLC wil zijn vrouwelijke kant niet integreren. Iedere mens zou bestaan uit een vrouwelijke en ene mannelijke kant (anima en animus). De man met een MLC heeft zijn hele leven geleefd naar de mannelijke kant en heeft de vrouwelijke kant in zichzelf niet willen zien. Die kant staat zogezegd in de schaduw. Die kant projecteert hij naar buiten op zijn vrouw. ik herken dit in mijn huwelijk. Mijn man wilde echt een taakverdeling man-vrouw. En hij tolereerde niet echt dat ik een zelfstandige onafhankelijke vrouw ben. Wel precies dat was het waarop hij verliefd werd op mij. MAAR toen de verliefdheid weg was moest ik de projectie zijn. De vrouwelijke volgzame super vrouwelijke vrouw. En dat ben ik niet! Want ik heb mijn mannelijke en vrouwelijke kanten allebei lief! Hij werd dus kwaad! want de projectie werkte niet meer en hij werd geconfronteerd met zijn vrouwelijke kant (emoties o.a. en irrationaliteit en nog heel veel meer mooie zaken die vrouwelijk zijn ;-) Hij KAN daar niks mee. Ik moest weg!!! In mijn plaats kwam de sm (een vrouw die haar mannelijke kanten aan het onderdrukken is) en zijn moeder, die haar hele leven de slavin was van zijn vader rn zijn vader (al meer dan 30 jaar dood) nog steeds volgt ... YES - zo gaan die dingen ...Al dit uitleggen ana de man met MLC heeft TOTAAL geen zin. Het irriteerd hem enkel dat jij hem gaat vertellen hoe het zit. dat jij anadacht vraagt voor jouwzelf. Hij is daar niet mee bezig. Jij moet de projectie zijn en meewerken of anders ... hop weg naar de sm die wel 'meewerkt' aan het in slaap blijven van de MLC man. wakker worden zullen deze mannen toch echt zelf moeten doen. God, wat heb ik er aan getrokken! Ik zie nu in dat het zonde was van mijn energie en dat ik hem eigenlijk al in 2013 had moeten laten gaan. MAAR ja : toen was ik nog niet wakker , ha, ha het gaat allemaal beter worden Daphne...en wat goed dat jij je grenzen nu voor jezelf houdt. Standvastig jezelf blijven en niet mee buigen met al die onzin waar de man mee komt. De pijn en het steeds naar hem toe buigen en bezig zijn met hem is waarschijnlijk ook het gevolg van The Silent Treatment. Het is een zwijgen dat als een marteltechniek wordt ingezet door bijvoorbeeld het leger. google maar eens wat de schadelijke emotionele en psychologische gevolgen zijn van het langdurig worden genegeerd en dood worden gezwegen door een ander mens of ene groep mensen. In mijn geval ook de hele schoonfamilie. Ach, die van mij deed dat niet opzettelijk. En die familie is alleen BANG. Bang voor gevoelens Daphne. Het is onmacht en onkunde van mensen die hun vrouwelijke kant hebben onderdrukt. het is een patroon dat mijn man van thuis vroeger heeft mee heeft gekregen. Mijn 'wakker worden' was en is zooo bedreigend voor hen. Dus wie heeft er nu de REGIE? ;-) pak je eigen leven op ... Ik heb mezelf er te lang aan blootgesteld en daardoor veel pijn gehad en steeds dat irrationele verlangen naar weer terug naar hem. Terwijl ik weet dat dat echt niet goed is voor mij. En dat is uiteindelijk voor niemand goed. Sterkte Daphne, en die twee (man en sm) zijn inderdaad pubers - opzoek naar hun identiteit. Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 04-03-2019

Fijn te lezen dat het weer beter met je gaat, Coni. De downs zullen nog wel een poosje blijven en het is flink werken aan jezelf om de ups op den duur de bovenhand te laten krijgen maar als ik het zo lees ben jij daar goed samen je dochter aan het werken. Geniet ervan! Het allemaal trachten te begrijpen breekt je inderdaad vaak op maar ik denk dat als je erkend dat je man in een MLC is verwikkeld het dit niet minder pijnlijk maar je toch iets makkelijker maakt. Er valt eigenlijk maar één ding te begrijpen, je man is zichzelf volledig kwijt en zal zichzelf weer moeten vinden. Makkelijk, nee zeer zeker niet maar dit is éénmaal waar we mee te maken hebben. Aangezien het zijn proces is dat alleen hijzelf moet/kan doorlopen en we helemaal geen invloed hierop hebben moeten we maar trachten het beste ervan te maken voor onszelf (en eventueel de kinderen) Zelfrespect en eigenliefde ( ja Nance) zijn de beste ingrediënten om de MLC van je man uiteindelijk te kunnen overleven en als die twee belangrijke eigenschappen weer voldoende aanwezig zijn zal het allemaal wel goedkomen.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 04-03-2019

@ aapje De enorme dip is minder. Bedankt voor het vragen. Het zijn de downs die hard binnen komen. En even alles erom heen werd te veel. Heb de dip nog wel maar hij is stukken minder. Ik kan het nu allemaal beter plaatsem. Soms wil je het allemaal gaan begrijpen maar helaas dat helpt niet. Want dat gaat nooit gebeuren. Ik ben nu met mijn dochter samen aan het genieten van de carnaval. Dat vinden wij leuk samen. Dat helpt goed tegen het naar denken.

Coni nov 2015- geplaatst: 04-03-2019

@Coni, jij zat onlangs nog in een zware dip. Ik vraag me af hoe het inmiddels met je gaat.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 04-03-2019

Aapje, we hebben geen zakelijke verbintenis in de zin dat ik met de zaak op zich niets te zien heb. Maar goed, de zaak stond natuurlijk wel op ons adres, zolang hij hier woonde was dat ook logisch. Alleen heeft hij nu al een paar maanden zijn adres verzet, dus dan vind ik ook dat hij maar het adres van de zaak moet verzetten. Ik kan niet zeggen dat er ooit al risico’s geweest zijn, maar goed ik heb gewoon geen zin om ze op mij te nemen. Als mevrouw de SM per se wil dat hij zijn adres ginder zet dan neemt ze maar alles op de koop toe. Met andere woorden als er ooit toch eens een probleem moest zijn, kunnen ze haar meubels dan maar aan slaan in plaats van de mijne. Ik denk eerlijk gezegd dat hij zich daar niet aan verwacht. Het lijkt wel alsof hij een tijdje buiten gaat spelen en dan verwacht dat hij zomaar weer binnen kan. Hij is daarnaast ook nog voor de helft eigenaar van het huis, op zich is dat geen probleem zolang hij netjes mee betaalt. Ik voorzie me er wel al een beetje op dat hij zal zeggen goed dan heb ik helemaal geen reden meer om nog meer te betalen want ik woon er niet meer en heb er ook geen zaken meer. Dat kan geregeld worden. Gelukkig ben ik financieel in staat zijn deel over te nemen. Als hij dat wil, prima, maar dan is het uiteraard wel zo dat ik met het huis doe wat ik wil en het ook kan verkopen en elders gaan wonen zonder dat ik zijn mening vraag. Uiteraard spreekt dat wettelijk voor zich, maar ik denk ergens dat hij toch nog zal verwachten dat ik hem dat zal voorleggen. Mooi niet dus. Ik wil hiermee eigenlijk niet zeggen dat ik per se de deur sluit, maar op dit moment heeft hij denk ik nog te veel het gevoel dat ik zijn vangnet ben. En hoewel ik dus zelf geen contact opneem, geen initiative nemen en dergelijke lijkt hij dat wel nog te denken. Dan maar meer drastische maatregelen. Zeker het adres van het bedrijf verzetten zal voor mij ook meer rust te brengen, want op zich heb ik er niet heel veel last van maar er komt natuurlijk af en toe nog post toe en ik vind het niet mijn taak om hem daar aan te herinneren.

2018 R- geplaatst: 03-03-2019

@R, ik denk dat je nooit echt vooraf kan weten wanneer een verzoening echt kansrijk is en dat in iedere poging tot verzoening een groot risico schuilt. Met mijn man heb ik inmiddels door de jaren heen zoveel verschillende scenario’s doorlopen dat ik niet meer weet welke nu nog over zou moeten blijven. Het is gewoon niet te peilen omdat ze zoveel wisselende stemmingen kunnen hebben dat ze op het ene moment iets oprecht kunnen menen en dat dat op het andere moment zomaar weer anders kan zijn. Ze moeten eerst standvastig gedrag vertonen maar hoelang moet dat gedrag dan standvastig zijn voordat je erin mag geloven. Je hoort wel eens dat ze zelfs na een jaar weer afhaken dus ja, het is dan altijd wel maar afwachten.. Ik vind het ondanks alles toch wel fijn om te lezen, ook al heeft het mij niets opgeleverd, dat lotgenoten iets van mijn verhaal leren. Helpt het mij niet dan wel een ander en uiteindelijk levert het dan toch nog wel een nuttige bijdrage. Je bent je zaakjes goed op orde aan het stellen, R en het is zeker goed je in te dekken vooral ook op het financieel vlak. Als je dan ook nog eens zakelijk met elkaar een verbintenis hebt is het zeker noodzakelijk jezelf hierin zoveel mogelijk safe te stellen. De mannen in MLC en de sm’s leven er maar op los als losgeslagen pubers en dan mag het zeker niet de bedoeling zijn dat je daar als ex partner schade van ondervindt.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 03-03-2019

@Aapje, daar kan ik wel wat mee. Dat klinkt als een aannemelijke verklaring. Ik krijg namelijk heel de tijd het gevoel dat het echt allemaal echt niet klopt. Wel met die vrouw doorgaan en (nog steeds) liegen en mij negeren bij vlagen. En dan aan de andere kant al die mooie woorden (jij bent de belangrijkste, mooiste...etc) en spijtbetuigingen richting mij. Op basis van wat jullie allemaal tegen mij hebben gezegd vandaag ga ik nu proberen het contact veel verder te minimaliseren. Dankjulliewel allemaal voor mij de dag doorhelpen. X X X X

2019 Daphne- geplaatst: 03-03-2019

Ik denk dat dat heel juist gezegd is Aapje. Ik moet zeggen ik heb eigenlijk wel respect voor je dat je hier zo open je verhaal durft te vertellen. Ik heb er in elk geval veel aan. Die tegenstrijdige boodschappen heb ik hier in die zin niet echt dat hij wel altijd gewoon zegt hoe het zit, dus geen uitspraken als de Sm betekent niks, hij zegt wel dat hij nooit onder die druk (van haar) had mogen vertrekken maar hij onderneemt geen actie erop. Daarom geloof ik het dus ook niet meer echt, of eerder heb ik het idee dat het inzicht er misschien wel is maar de actie volgt nog niet. Ook zoals in het boek staat: tijdens replay kunnen ze wel inzichten hebben, maar ze handelen er nog niet naar. Ik vraag me alleen af hoe kan je zeker zijn dat het geen valse verzoening wordt. Ik heb ook het boek gelezen en de site, dus ik weet wel wat de criteria ongeveer zijn, maar hoe weet je zeker dat het zo is. Bijvoorbeeld breken met de SM, tja als hij op een dag voor de deur staat en zegt dat hij gebroken heeft met haar, hoe zeker kan je daar dan van zijn. Want ik heb echt alle respect voor jouw verhaal en voor de manier waarop je er over vertelt, maar tegelijk zie ik dat Scenario absoluut niet zitten. Meneer wilde mij zien, ik denk dat het eigenlijk nergens bijzonders voor is, en ik denk ook dat hij een redelijke koude douche gaat krijgen want wat ik hem gaan vragen is om het adres van zijn zaak te verzetten. Dat staat nu nog hier. Blijkbaar zijn ze daar geen van beiden heel erg mee gehaast omdat dat natuurlijk een risico inhoudt. Maar hij wilde zijn adres verzetten omwille van haar gezeik, prima dan volgt de rest ook maar. Je kunt niet de krenten uit de pap hebben. En dat heeft dus ook bijna een jaar geduurd vooraleer ik tot die conclusie kwam. Het is echt wel een proces met vallen en opstaan.

2018 R- geplaatst: 03-03-2019

@ Daphne, de reden dat je man jou als een pion gebruikt en je aan het lijntje houdt heeft te maken met zijn onzekerheid en daarom wil hij nog langs beide kanten de deur op een kier houden. Het draait niet om jou of de sm maar alleen maar om hem en alle acties die hij nu onderneemt zijn er puur uit zelfbehoud. Tegen jou zal hij zeggen dat hij van je houdt en de sm helemaal niks voor hem betekend maar je moet je wel realizeren dat hij tegen haar precies hetzelfde zegt. Een mooi voorbeeld hiervan is mijn man die eergisteren “de grote liefde van zijn leven” (mij dus) weer eens achterliet om heel hard terug te rennen naar “ die vrouw die niks voor hem betekende” (sm) Je moet echt zolang ze in de replay fase zitten alles wat ze zeggen met een korreltje zout nemen. Wat ze in feite vaak doen is twee vrouwen op dezelfde manier afhankelijk van ze trachten te maken door mooie woordjes en beloftes. Verwacht op dit moment geen echte liefde van je man want die heeft er echt wel voor je gezeten maar is hij in de toestand waar hij nu in verkeert niet toe in staat om die nog te geven. Ik weet hoe moeilijk het is want ik ben er al zo vaak ingetrapt maar hou je voor dat je op de tegenstrijdige signalen die hij je nu soms lijkt te geven echt niet kan/mag rekenen. Hier kan je uiteindelijk een hele hoop teleurstellingen en verdriet mee voorkomen.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 03-03-2019

@Madelief, Het komt niet bot over hoor! Het is inderdaad een beetje als een trekpop zijn als ik meega in het geheel. Ik voel me dan een pion in zijn spel. Ik denk echt dat hij me op een bepaalde manier aan het lijntje houdt/ me paait. De reden daarvoor snap ik niet echt goed. Zelf zegt hij dat hij van me houdt, maar dat kan het toch ook echt niet zijn. Want mensen die van iemand houden, gedragen zich niet zoals hij doet. In elk geval denk ik wel dat ik bepaalde stappen heel goed heb gezet: de relatie stoppen en hem het huis uitzetten. Op basis van het feit dat er aan 2 belangrijke relatie voorwaarden van mij niet wordt voldaan nu. Dat is echt goed geweest volgens mij en ik kan daar ook kracht uit putten op sommige momenten. Zoiets van: goed dat ik mijn grenzen heb aangegeven. Maar ja, zodra er in de praktijk zo wisselvallig met me wordt omgegaan (als ik word genegeerd) dan kom ik toch in een soort 'volgende' modus terecht. Dan wil ik de hele tijd maar delen hoe ik me voel, zodat hij gaat snappen wat hij me aandoet ofzo. En dat wil ik niet meer doen. Ik wil uit de dynamiek. Ik wil inderdaad REGEREN (op basis van: dit en dat vind ik belangrijk en dit/ dat wil ik& vooral ook: dit/ dat wil ik NIET) en niet REA-geren. Dat bericht van haar op facebook was trouwens tijdens de affaire. Toen ik het nog niet wist (maar wel begon te vermoeden). Het was 1 van de dingen waardoor mijn vermoeden sterker werd. Want er werd iets geplaatst dat gewoon TE toevallig was. Ik vond het gemeen van haar. En ik heb daarom (wat later) ook aangegeven richting haar dat ik geen respect voor haar heb. Richting de man die 20 jaar de liefde van mijn leven was, heb ik aangegeven dat ik nooit/ niet met haar en hem in 1 ruimte wil zijn. Die kans is er namelijk wel, want ik verwacht dat hij er wel een keer in de vriendenkring wil introduceren (we hebben gemeenschappelijke vrienden). Het is uiteindelijk allemaal zo ontzettend lelijk en kwetsend gegaan. En dat door de man die een groot deel van 18 jaar lief voor me is geweest. Die man is nu naar een doos zonder respect voor anderen en met gebrek aan levenservaring gegaan. Eigenlijk passen ze dus nu wel goed bij elkaar......

2019 Daphne- geplaatst: 03-03-2019

Dag R, grappig hoe jij het beschrijft...moeras ... inderdaad...laat je niet mee het drijfzand in trekken;-) gezamelijke fakebook account - werkelijk! Wat een giller. Ja mijn ex man zat altijd : tussen in situaties ... KLEM deed hij zelf - slachtofferol spelen en mensen tegen elkaar uitspelen, omdat hij conflicten niet kan hanteren...enkel passief agressief...heel laf...en nieuwe 'skills' aanleren? Of nieuw gedrag? Ner, dat kost teveel energie en dan moet hij kleur bekennen; inzien dat hij niet die passifist is en heilige die hij denkt te zijn. Dat hij ook gewoon feilbaar is en menselijk net als ieder ander. Tja, hij is door zijn moeder enkel geprezen. Al haar kinderen zijn perfect. Vraagje van haar ex schoondochter: ' hoe kont het dan dat 5 van de zeven kinderen hun partner op nare wijze hebben verlaten en vaak al een ander hadden terwijl de partner aan het lijntje werd gehouden'? Geweldige karakets zeg! En de twee die wel in relatie zijn? Zou ik echt niet mee willen ruilen. Broer en zus relatie tot de dood hen scheidt OF een er een buitenechtelijke relatie ontstaat ... Fijn is het niet meer deel uit te maken van de kluwen familie. No contact - sociale hygiene;-) Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 03-03-2019

Ach, hier heeft de SM een gezamenlijk FB profiel voor hen gemaakt. Duidelijk haar doen, want het is haar info haar vriendenlijst enz. Kwam ik per toeval achter (ze werd als vriend gesuggereerd voor mij ... HELL NO!). En even later had ze me geblokkeerd terwijl ik geen woord gezegd had. Hoe zielig kan je zijn. Eerst vond ik dat erg, maar toen ik zag dat het allemaal haar info was ... lag ik er niet meer wakker van. Het is echt claimgedrag in de hoogste graad. Het gaat hier ook met ups en downs. Zelf neem ik op geen enkele manier nog contact op tenzij het echt nodig is. Hij doet dat wel nog ... en dan ben ik ook niet altijd beschikbaar. Hoe langer hoe meer besef ik dat er nog heel wat werk zal moeten gebeuren voor een eventuele verzoening kan. Het zijn soms kleine stappen. Zijn spullen op zolder zetten. Dat soort zaken. Zelf zegt hij dat hij zich soms gevangen voelt in de situatie. Tja, dat geloof ik wel. Dat hij het allemaal niet meer weet en het precies een moeras is in zijn hoofd. Dat is wel een accurate beschrijving denk ik. Maar hij zal er toch zelf moeten uit geraken.

2018 R- geplaatst: 03-03-2019

Hoi Daphne, niet met je laten sollen joh! Die sm 'deelt' vertrouwelijkheden tussen jou en hem op facebook? Wat zijn dat voor gek stel pubers? Hij is duidelijk heeel erg aan het twijfelen over alles in ZIJN leven. Gaat allemaal over hem toch/ En jij mag luisteren en raad geven of zo... en pijn lijden. En soms krijg je antwoord en soms weer niet ... ben je een trekpop dan? Nee toch;-) Ik zeg het wat bot misschien - ik bedoel je een beetje eruit te trekken, want wat mij toch echt ook steeds weer heeft geholpen is 'kwaad worden' - NIET op Jezelf en eigenlijk ook niet op hem en al helemaal niet op sm-metjes. Nee gewoon die mooie energie van boosheid op zichzelf...toelaten. Je kracht pakken. Je eigenwaarde terugvinden in dit verhaal...REGEREN en niet REA-geren. Laat je niet gek maken en probeer toch niet meer met hem te delen. Hij is in de war en weet niet wat hij doet. Weet niet wie hij is (identiteitscrisis) en dan weer met jou en dan weer met haar ... Pffff Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 03-03-2019

@Daphne, nee, je zal niet verdrinken, jij moet gewoon proberen te blijven drijven. Voor mij persoonlijk ben ik blijven drijven door een vaste regelmaat aan te houden. Net als je met kinderen moet doen, de 3 R-en, reinheid, rust & regelmaat. Maak desnoods letterlijk een dagschema. Ga op tijd naar bed, sta op tijd op, doe bepaalde dingen op een vaste tijd...., zo komt er dan ook aan die dag weer een eind. En zo elke dag door. Vooral op de dagen dat het even echt niet gaat. Dan heb je iets om aan vast te houden. En ik weet, soms heb je gewoon even geen zin meer om wat dan ook te doen en zit je gewoon maar “ dom” voor je uit te staren...., ook dat is oké..., maar probeer jezelf ook daar weer uit te slepen en volg je daarna je ritme weer. Ikzelf heb een zoon en een hond...., ik moet wel een soort van ritme aanhouden, want anders kan ik niet goed voor hun zorgen. Maar terwijl ik zo’n ritme aanhoud zorg ik niet alleen voor hun, maar ook voormezelf. Het helpt me om de dagen door te komen ( vooral in die eerste maanden). Want de dagen leken eindeloos en mijn blik stond echt op oneindig..... Maar de focus hebben op een dagritme heeft mij wel die eindeloze, lange, duistere en eenzame dagen helpen doorstaan. Het voelt al alsof alle vastigheid onder je voeten is weggeslagen...., door ( en ik spreek natuurlijk voormezelf) een vast ritme aan te houden, kwam er in elk geval weer iets van vastigheid terug. En in mijn geval zorgde en zorgt dat er in elk geval voor dat ik niet onder ging, maar bleef en blijf drijven. En voor je het weet heb je weer de kracht om te gaan zwemmen..... eerst maar “ gewoon” blijven drijven.......,

San juli 2018- geplaatst: 03-03-2019

Daphne... die verhalen ken ik ook hoor. Is ook allrmaal tegen mij verteld. Dat hij niet van haar houdt, dat hij niet verliefd is, dat ze niet mooi is, dat het iedereen had kunnen zijn. Dat ik de liefde van zn leven ben, dat hij ongelukkig blijft zonder mij de rest van zn leven Al die bladiebla waardoor jij denkt Huh wie is hier nou het slachtoffer ? Maar zijn leven is nu een grote leugen, naar jou, naar haar en naar zichzelf. Hij zit vast. Neem niks wat hij zegt serieus. En therapie die hij nu volgt? Ik hoop dat hij dan tegen de therapeut eerlijk is en niet het spel speelt zijn om zichzelf te verschonen en slachtoffer te spelen zoals bij de replay hoort.Op dit moment nutteloos is mijn mening.

Xanadu- geplaatst: 03-03-2019

Ja, er zitten zeker nu al oude angsten bij hoor. Bij dit in de steek gelaten gevoel. Dat merk ik eigenlijk al.................De berichtjes die ik stuur, zijn vooral om aan te geven hoe ik me voel. Soms reageert hij wel. En soms zelfs aardig. Maar een volgend moment negeert hij ze en laat hij blijken dat hij er last van heeft. Het maakt me in de war. Het zou trouwens best kunnen dat hij het met haar erover heeft. Hij heeft al eens eerder iets persoonlijks van mij gedeeld. Waar zij vervolgens een (impliciete) grap over plaatste op facebook. Heel heel erg pijnlijk.... Anderzijds schrijft hij ook weleens naar mij dat hij ontzettend sneu zou zijn als hij een echte relatie met haar zou starten. Het zou alleen maar zijn omdat hij zich alleen voelt...dat schreef hij dan. Dat deelt hij vast niet met haar. Ik heb bij deze besloten dat ik stop en wat ik voel wel ga opschrijven. Maar dan alleen voor mezelf. Dat is ook een goede suggestie! Jullie helpen me nu vandaag een beetje door :).

2019 Daphne - geplaatst: 03-03-2019

Daphne je verdrinkt niet, dat is waar ik ook zo bang voor was maar huilen en toegeven aan je verdriet is gewoon nodig . Laat je tranen gewoon gaan Praat met familie en vrienden zeg dat je je verhaal kwijt moet totdat je zelf geen behoefte meer hebt om erover te praten . Je gaat door ongeloof boosheid verdriet en depressie heen je zult hoogst waarschijnlijk oude pijnen uit je kindjaren nog gaan tegenkomen. Kost tijd maar dat moet anders houd je onverwerkte gevoelens en kon je er nooit doorheen . Dus koop lekker een grote pak tempo zakdoekjes. Heb je hard nodig maar komt goed. Over een jaar vertel jij dit aan iemand anders die hier net in zit. Xanadu 2017 ,

Xanadu- geplaatst: 03-03-2019

Wat jij zegt San is zo herkenbaar . Ik heb nog steeds verdrietige momenten , die laat ik gewoon over me heen komen . Er om huilen kan ik bijna niet meer maar ik voel me wel rot. Maar ik weet na zo’n dag komt er weer een tijdje dat ik me beter voel . Het is net alsof ik na zo’n verdrietige dag of periode weer een stukje verder ben in het loslaten en verwerken. Wat mij ook hielp is dat ik schreef naar hem wat ik voelde hetzij boos of verdriet of gemis . Ik stuur het NIET naar hem maar ben het toch kwijt . Ik zeg nu steeds tegen anderen een mens overleeft alles en zo is het ook. In het begin denk je het komt nooit meer goed maar dat is niet zo. Of ik ooit nog zo gelukkig en onbezorgd wordt als hiervoor weet ik niet, hoop het wel natuurlijk. Xanadu 2017

Xanadu- geplaatst: 03-03-2019

@San, dankjewel! (En de anderen ook, nogmaals). Ik ga me aan dit soort berichten echt vasthouden, want het wordt dus beter. In de toekomst. Je schrijft zelf trouwens wel iets dat denk ik belangrijk is& misschien een 'regel' kan zijn: je gevoel toelaten/ de golven door je heen laten spoelen. Ik vind het altijd nog wel lastig hoe je dat 'goed' doet. Want hoe voorkom je dat je erin verdrinkt? Maar ik denk dat het wel essentieel is.

2019 Daphne - geplaatst: 03-03-2019

Dag Daphne, verwijt jezelf niets - met een man met mlc is inderdaad niet te leven. Gek word je ervan. Even een hart onder de riem;-) ik heb nu drie maanden niet meer gereageerd op zijn zakelijke berichtjes. Enkel 1 x een waterstand doorgegeven. Verder was een respons van mijn kant niet nodig en dus .. niet... Afgelopen week weer een kort zakelijk mailtje ( hij beweert nog geld van mij te krijgen - iets van 30 euro ). Het klopt niet!!! MAAR ik reageer niet meer. Bellen ga il hem niet meer en sms ook niet. Ik werd vorig beschuldigd van hate mail en andere onzin. Hij projecteerd! tot voor kort liet ik mij uit mijn tent lokken (soms gaf ik reactie). Zoveel onrecht maakt dat je dit gaat doen...en ja, dan heeft hij weer beet...Het Spel dat hij wil spelen.. Daphne, ik ben er nu klaar mee! Ik reageer niet meer ik REGEER. Ik ben meester in mijn hoofd over mijn gedachten en mijn gevoelens NIET HIJ. En weet je hoe dat voelt? VRIJ en sterk...en reken maar dat hij baalt dat ik niet meer nasr zijn pijpen dans!!! Verder is het inderdaad een transformatie die je doormaakt...een weg (terug) naar jezelf...noem het groei...en bij die groei hoort doe pijn... Het is het waard Daphne, jij zult dit ook gaan merken...wij allemaal...in jouw tempo, op jouw manier...en houd van jezelf. Blijf jezelf trouw. Ik dacht vandaag:' ik ben trouw gebleven aan mijn huwelijksbelofte EN aan mezelf'. Ik ben aan mezelf gaan werken - zie mijn aandeel onder ogen. En hij? Hij is gevlucht: in de armen van een type-tje dat zelf de weg kwijt is en in de armen van zijn moeder. Hij is op de vlucht voor zichzelf en zoekt onderkomen bij onevenwichtige en bedrukte en onvrije vrouwen. Daphne, houd moed! En die golven van pijn zijn groeipijnen. Omarm jezelf... Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 03-03-2019

@Daphne, we leven allemaal met je mee. We weten hoe het voelt. Als je de neiging voelt om berichtjes te sturen... ga jezelf afleiden met iets. Of stop je telefoon weg of blokkeer hem desnoods.Die berichtjes komen niet aan bij hem en klinkt hard maar hij lacht er misschien zelfs om samen met zn SM,en jij hebt er alleen maar pijn van . Hij zal of niet reageren of ze ongelezen laten. Doe dat voortaan ook bij hem. Als hij je een bericht stuurt. Reageer of lees niet meteen. Laat lekker een dagje gaan. Laat hem voelen dat je niet meegaat in zijn drama. Het is niet voor hem maar voor jou. Dat gedrag maakt JOU sterker. Als je allerlei pogingen doet en hij reageert niet voel je je alleen maar zwakker en zwakker. Het kost moeite en het is zo hard. Zoals San hier zegt de hardste leerschool die er is maar je hebt nu een schat aan info en veel vrouwen die al iets verder zijn in het proces . Daar Kun je enorm veel voordeel mee doen. We zijn hier allemaal doorheen gegaan en omhoog aan het klimmen. Laat je niet terugtrekken in zijn crises en alle schade die hij daarme veroorzaakt. Hoop ook niet op een verzoening , die zal voorlopig of misschien wel nooit plaatsvinden. Daaraan vasthouden of hopen maakt dat je in zijn proces blijft hangen . En dan sta jij stil aan de zijkant terwijl hij met haar zn leventje leidt , zonde van jouw jaren! Xanadu 2017

Xanadu- geplaatst: 03-03-2019

@Daphne, het voelt niet alleen gemeen, het is ook gemeen. En zo verschrikkelijk oneerlijk. Het voelt als een spel, maar dan wel een spel waar jij de regels niet van kent en maar waar wel heel vals gespeeld wordt. En voordat jij dat spel een beetje doorkrijgt zal er best wel wat tijd overheen gaan. Maar ook jij zal het doorkrijgen en dan is het een kwestie van besluiten nemen. Speel jij zijn spel mee, volgens zijn regels of maak jij er een nieuw spel van. Eentje waar jij de regels van kent/ hebt gemaakt. Maw blijf je “ hangen” in wat hij allemaal doet en met wie en waarom, óf kies je voor jezelf en leg je de focus op jouw leven, zonder constant met hem bezig te zijn. Dit alles kost tijd...., en die klote dagen..., die horen er nu ( helaas) nou eenmaal bij, je bent ook maar een mens, een mens met gevoelens. En voor die gevoelens ( gelukkig heb je die) moet ook een plekje komen. Dat gaat niet van de een op andere dag. Het is bergje op en bergje af..... Maar het wordt beter...., echt waar, je zal op een dag wakker worden en je zal je sterker voelen. En dat is een fijn gevoel. Geloof me, ik ( en iedereen hier, ieder op haar eigen manier) weet waar ik het over heb. Maar die eerste tijd zal je hoe klote het ook is echt klote dagen/ momenten hebben. Ik ben nu zo’n 8 maanden verder na de bom en ik begin iets te voelen in mijzelf...., iets van een transformatie ofzo..., het lijkt wel of er iets vanbinnen bij mij aan het veranderen is. Iets wat mij sterker doet voelen, iets dat mij de dingen helderder laat zien en het is iets waar ik kracht uithaal. Hoe het precies kan, geen idee. Misschien omdat ik de golven van pijn toelaat als ze weer eens toeslaan. Dat ik me op dat moment bewust ben dat óók die golven weer voorbij gaan. Ik laat het dan maar gewoon weer over me heenkomen....., ze gaan uiteindelijk weer weg en dan is er weer ruimte om te ademen, logisch na te denken en vooral weer aan mezelf te denken. Aan wat ik wil, hoe ik het wil en met wie ik het wil/ of niet wil.....Dan vooral de focus op mezelf, mijn kind en hoe wij hier het beste uit gaan komen. Ik had aan het begin (en soms nog steeds) echt behoefte aan een stappenplan ofwel regels waar ik mij precies aan kon/moest houden om hierdoor te komen. Maar helaas zo’n regelement bestaat niet..., je moet het echt zelf doen. Ik had zo graag iemand gehad die zei: ik weet wat je moet doen, als je deze regels volgt komt het allemaal goed...., iemand die me bij de hand zou nemen en die ik dan kon volgen want zelf zag ik door de bomen het bos vaak gewoon niet meer. Er komt zoveel op je af, zoveel waar je helemaal geen vat op lijkt te hebben, zoveel emoties, verdriet, boosheid, ongeloof en al wat dan nog meer. Dat je echt denkt: dit komt nooit meer goed, mijn leven komt nooit meer goed. Maar langzaam, heel langzaam zul je merken..., het komt weer goed, het komt echt wel goed met mij. Het vele van je af schrijven, het vele praten erover met je vrienden of een therapeut of het lezen erover...., alles zal je helpen om deze eerste periode door te komen. En als ( wanneer) je dat is gelukt, dan kom je ook door de volgende periodes heen...., elke stap is er één.... Ikzelf ben er ook nog lang niet, maar voel gewoon dat het goed gaat komen. Het mediation traject gaat binnenkort beginnen en dat is ( ondanks dat ik nooit had verwacht dat ooit te zou doen met hem) toch weer een stap in de juiste richting ( voor mij dan). Een stap naar een leven zonder hem. En het is een stap die ik bijna graag neem. Want een leven met hem is op het moment echt geen optie meer. Ik was mezelf aan het verliezen in het laatste jaar dat we samen waren en nu vind ik langzaam aan mezelf weer terug. En dat is op zich best een fijn gevoel. Ik heb hem niet meer nodig, ik leun op mezelf en vind steun bij mezelf. Ik heb mijzelf niks te verwijten, heb gedaan wat ik kon om deze relatie te redden. Maar met een man in een MLC kun je gewoon echt niks beginnen. Al je acties wat betreft hem zullen tevergeefs zijn...., de enige acties die je kan en moet ondernemen zijn de acties die over jou gaan en wat voor jou het beste is. Het is een keiharde leerschool en ik heb niet voor deze “ studie” gekozen. Maar ik kies er wel voor om met vlag en wimpel te slagen! Hoeveel tijd me dat ook gaat kosten..., maar het is wel tijd die ik aan mijzelf besteed en niet meer aan hem. Tijd is een kostbaar iets en ik kies voor mij & mijn tijd! Zijn tijd is geweest, hij volgt zijn pad en ik het mijne..... Maar ben er heilig van overtuigd dat voor jezelf kiezen in deze situatie echt het allerbeste is. Al gaat het dan niet snel...., stap voor stap kom je er wel!!

San juli 2018- geplaatst: 03-03-2019

@gewoon ik, Thanx dat je zegt dat ik sterker zal komen te staan. Vandaag lijkt niet die dag. Ik vind eigenlijk dat ik ontzettend gemeen behandeld werd en word. Ik weet wel dat het niet echt met mij te maken heeft natuurlijk, maar het voelt wel zo.

2019 Daphne - geplaatst: 03-03-2019

Vandaag is echt een klote dag voor mij. Ik heb toch van allerlei berichtjes gestuurd. Die worden dan vervolgens genegeerd. En dan krijg ik natuurlijk nog meer pijn. Het is al helemaal zo onverdraaglijk omdat ik weet dat hij bij haar is. Hij zei gisteren nog dat hij wat hem betreft prima haar kon hebben naast therapie. Hij zou dan in therapie 'een beter mens' worden. En dan zou dat ook vanzelf een effect hebben op hun relatie. Mogelijk gaat de verliefdheid dan weg, zei hij. Of de verhoudimg blijft bestaan en wordt dan alleen maar beter/ gezonder. Zou dat zo kunnen werken?

2019 Daphne - geplaatst: 03-03-2019

@Daphne Even een correctie😉😎 Jij bent NIET zwak, je bent gewoon een mens van vlees en bloed en niet van steen. Toch zal je straks als "een rots in de branding" zijn. Stay strong, dan kom je er wel💪

2010 gewoon ik- geplaatst: 03-03-2019

Dankjulliewel! Jullie sterken mij in het doorgaan op de ingeslagen weg. Het lukt me al om rustiger te blijven als ik hem zie (hoewel dus niet de hele tijd). En nu ga ik ook proberen geen berichtjes meer naar hem te sturen. Dat doe ik s avonds laat vaak. Dan ben ik op mijn zwakst, zeg maar.

2019 Daphne - geplaatst: 03-03-2019

@Daphne Ik reageer eigenlijk niet zoveel meer, dit komt doordat ik alles wel doorlopen heb. Nee ik heb nog geen concreet iets opgebouwt maar heb wel het MLC verhaal los gelaten. Toch wil ik hier even reageren op jouw vraag in het gastenboek "lijkt ergens uiteindelijk toch het 'doel' om tot een verzoening te komen (een echte verzoening nadat de man uit de MLC is ontwaakt). Klopt dit?" Hier kan niemand een antwoord op geven. Lieverd, je zit nog in het begin van deze rollercoaster en ik weet uit ervaring, dat je alles vastpakt in de hoop op een verzoening. Geloof me, dit is echt "koffiedik kijken" Ikzelf heb heel veel gelezen over de MLC.....ook de stelling dat alle MLC'ers uiteindelijk ontwaken. Maar dan nog is het onzeker wat of ze dan gaan doen. Get-real beschrijft het ook al, de kans is groot, dat ze zich berusten in hetgeen zij nu hebben, omdat de weg terug te beangstogend kan zijn. Er is natuurlijk teveel gezegt en gedaan, veel is afgebroken in hun bolderende reis naar....ja, naar wat eigenlijk?! Echt Daphne, laat ook deze gedachte en hoop los (de komende jaren in ieder geval) Bij mij begon de ellende in 2010, de echte bomdrop was in 2015. Ik ben dus al heel wat jaartjes onderweg, mijn ex heeft een lange aanloop nodig gehad om mij dan toch te verlaten voor SM nummertje 4!  Stap uit deze trein, vindt je eigen weg...want echt hoor, het sloopt je! Loslaten is en blijft de sleutel tot succes, jouw eigen succes, en die komt geloof me😉

2010 gewoon ik- geplaatst: 03-03-2019

Dat is ook zo lastig Daphne, alle leuke en fijne dingen ga je missen. Maar weegt het op tegen de pijn en het verdriet? Ik ben er nu achter van niet. Als er gewoon geen vertrouwen meer is en er is ook geen echte intimiteit van hart tot hart mogelijk dan hoeft het voor mij niet meer. Ik hoopte dat hij in juni er alles aan zou doen om het vertrouwen weer terug te winnen maar dat deed hij niet en mijn wonden moet ik zelf gaan helen. Ze worden nu in ieder geval niet meer opengestoken door zijn verlangen naar de sm en door alle klotegesprekken. Mijn twijfel is nu ook weg, ik had gisteravond een gesprek met mijn dochter die niet meer thuis woont. Hij was bij haar geweest en door de dingen die hij haar had verteld ben ik er nu echt zeker van dat ik ga doorzetten dinsdag. Het is een man die volop in de replayfase zit en hij legt alle schuld bij mij en ons huwelijk en hij wil nog steeds vriendschappen met vrouwen ed. Dus ik heb het laatste zetje gehad. En jullie hebben gelijk, die valse verzoening was van mijn kant de ultieme poging om ons huwelijk te redden, dat het niet is gelukt is heel erg maar ik moet me daar niet schuldig over voelen dat ik dat heb gedaan want anders zou ik me inderdaad altijd afvragen wat er was gebeurt als ik het wel had gedaan.

Dec 2017 Brownie - geplaatst: 03-03-2019

Hoi Daphne, ja dat herken ik dat gevoel. Je voelt je dan zwak en eenzaam en mist hem. Je gaat dan denken aan alle mooie momenten , hoeveel jullie van elkaar hielden/houden. Het gevaar is dat je dan denkt dat hij dat met zn SM nu heeft. Maar dat is niet zo hoor. De onstabiele man met buien en zwaarmoedigheid en zonder energie . Die is hij bij haar ook! Dus niks gezelligheid en bed van rozengeur en manenschijn. Ik ben erachter gekomen dat ik regelmatig dacht oh nu zijn ze natuurlijk dit of dat aan het doen en dar bleek totaal niet zo te zijn. Ze proberen alles wat ze hadden met jou na te bootsen maar het lukt niet , hun gevoel is nl dood. Hij is niet man die jij had bij haar hoor.Het duurt even voor je dat in de gaten krijgt maar uiteindeljk zie je hem alleen maar ongelukkiger worden. En hij zal naar jou toe dat zo min mogelijk laten blijken en in het begin naar de buitenwereld het spel spelen dat hij het naar zn zin heeft maar daar komen na een hele korte tijd al barsten in , in dat schijnweteldje waar ze inleven. Feitelijk is het afhankelijk van hun uithoudingsvermogen. Hoelang ze de façade kunnen laten bestaan . Misschien wordt de SM het zat en anders hij wel. Vroeg of laat barst de bom. Maar ja daar heb jij niks aan op een regenachtige zondagmorgen. Verwen jezelf doe die dingen nu gewoon alleen. Zet een leuke film op en zet lekkere dingen voor jezelf neer. En bedenk dat je nog gen 5 seconden in de schoenen van je SM zou willen staan of in de zijne. Want iedere keer als hij stil naar buiten kijkt of terug getrokken is denkt zij denkt hij nu niet aan Daphne? Want ze weten dondersgoed die vrouwen dat die man niet aan hun verbonden is maar ze vinden het oké. Zij zitten nl in dezelfde crises als hij. Zou jij zo willen leven? Ik niet. Dan liever alleen proberen te genieten van het leven met mijn zoon , familie en vrienden. Xanadu 2017

Xanadu- geplaatst: 03-03-2019

Oh ja, nog even ter aanvulling. Het klopt inderdaad dat hij bijna niets 'groots' wil meenemen. Zo zit ik straks met een hoop grote kasten die ik waarschijnlijk niet kwijt kan in een nieuw huis. En heel veel huisraad laat hij achter. Ook duur spul. Het voelt alsof het voor hem niks meer betekent. Maar met andere dingen heeft hij nog wel 'iets'. Dan vraagt hij vrolijk triomfantelijk of hij dat mag hebben. Er verdwijnen ook spullen uit zijn erfenis die ik leuk/ mooi vond. Als ik daar iets over zeg, dan zegt hij: dat is van mij. Ja, dat is natuurlijk zo. Maar ik zei niet dat ik het moest hebben ofzo. En wat bij dit alles gewoon echt superlastig is, is dat hij doet alsof ik hem de deur heb gewezen en hij straf heeft gekregen van mij. Alsof ik hem in de steek heb gelaten. Dat zijn dan tenminste de woorden....de gedragingen zijn gewoon klassiek MLC: ik wil die andere vrouw, ik wil jou niet meer, ik wil veel van de oude spullen niet meer.....................Hij is heel slim en weet zaken om te draaien of misschien voelt hij het ook wel zo? Alsof ik hem nu in de steek laat? Hij refereerde ook nog aan een gevoel uit zijn jeugd: dat dit oude gevoelens aanwakkerde. Kan allemaal wel zo zijn. Maar in elk geval word ik hier totaal gefrustreerd van. Hij heeft de relatie opgeblazen. Hij heeft mij slecht behandeld. Uit zelfbescherming laat ik hem nu gaan, maar hij gedraagt zich als slachtoffer.

2019 Daphne - geplaatst: 03-03-2019

@Xanadu, fijn die herkenning. Ook dat je schrijft; het LUKT niet. Soms lukt het me nu om te denken: zoek het maar uit samen. Dan denk ik: ik wens haar veel succes met deze man in crisis. Die, hoewel hij mooie inzichten kan uiten, er heel slecht aan toe is. Maar dat lukt niet de hele tijd. Want ja, ik mis wel het leuke en luxe dat er ook was. Lazy sundays met films en lekkere hapjes en drankjes. Met haar kan hij daar gewoon in verder gaan....En ik zal, ook omdat ik dat zelf wil, voorlopig geen partner hebben. Dan bloedt mijn hart wel hoor. Eigenlijk nog des te meer omdat mijn mlc-er zelf niet weg wilde. Hij wilde van 2 walletjes eten. Dat heeft hij pas nog uitgesproken. Dus ik had nog wel iets kunnen 'hebben'. Zo verlang ik dan terug naar het leuke en goede. Maar niet naar hoe hij de laatste 5 maanden was hoor....En eigenlijk het laatste jaar...

2019 Daphne - geplaatst: 03-03-2019

Dag Brouwnie, niet zo hard oordelen naar jezelf joh! Ik maakte een valse verzoening mee van drie jaar. Daarna Bom 2. Nu inmiddels helder van hoofd en met open en eerlijk hart zie ik dat ik hem na Bom 1 eigenlijk had moeten laten gaan. Belachelijk dat ik hem terug wilde toen ... zelfs in de drie therapie gesprekken kwam Bom 1 niet ter sprake ... al snel ging het over mij!!! Wat er allemaal aan mij niet zou kloppen... Nou, ik heb niet mijn partner verlaten met de kerst en oud en nieuw terwijl zij op uitslag zat te wachten of ze borstkanker zou hebben!!! Zo blij was ik dat ik geen kanker had dat ik niet doorhad hoe raar en ongehoord zijn houding en gedrag naar mij was. Ik was in shock en dacht niet helder. Nu pas zie ik dat hij destijds nooit heeft gezegd of andersinds heeft geuit dat hij blij was dat ik geen kanker had. ONGEHOORD Ik wil hem nooit meer in mijn leven en ben blij dat mijn 'verblinding' over is nu na 16 maanden. Ik ben zoveel meer waard dan deze zieke man, die niet in eigen ziel durft schouwen. Ik ben blij dat hij ver weg zit...mij een biet wat hij of 1 van degenen die om hem heen hangen van mij zeggen if denken... Zijn familie of dat type-tje dat ineens in een t-shirt van mij bij hem in huis aan de ontbijttafel zat. Ik heb hen genegeerd en dat blijf ik doen. Zij bestaan niet meer voor mij en ik lach er om. Blij dat hij is opgehoepeld. Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 02-03-2019

Ach Daphne , ik weet nog zo goed hoe dat voelde. Je ziet de man waar je van houdt zn spullen pakken gewoon de deur uitlopen . Ik was de ene keer verdwaasd en kon alleen maar op de grond bij hem zitten. Hem zien inpakken en heen en weer lopen De andere keer hielp ik zelf mee inpakken😱maar ik weet ook nog dat ik een keer zo alles oppakte wat er nog lag en op grond gooide voor zn voeten! Eruit kon ik alleen maar schreeuwen. Maar wat je ook doet huilen schreeuwen in wanhoop of kalm blijven het maakt niks uit. Ze willen zo snel mogelijk weg naar de SM. Die staat vol ongeduld te wachten zonder kritiek of commentaar . Alles is goed en geweldig wat hij doet, dat is wat hij wil horen en jij bent nu alleen nog maar een last. Daarom vertrekken ze bijna altijd met alleen hij kleding en persoonlijke spullen. Wegwezen en nieuw leven opbouwen is enige waar ze aan denken. En geloof mij... en iedereen en alles wat je op de site kan lezen. Dat LUKT NIET! Enige troost die je hebt. Xanadu 2017

Xanadu- geplaatst: 02-03-2019

En weer even een berichtje over mijn proces. Vandajag was hij hier bijna de hele dag voor inpakken ed. Hij heeft me daadwerkelijk ook even geholpen. Met wat praktische zaken: dat was fijn. Toen hij om 17 uur vertrok en we eigenlijk nog wat dingen hadden moeten doen, schoot ik wel vol in de emotie. Ik zei: nu verlaat je me alweer. En alweer voor haar.... Hij vond dat erg vervelend. Hij zei: hoe kun je nou zo doem? Na gisteren? (Toen bleef ik hartstikke rustig namelijk.) Je zit me te manipuleren...etcetera.... Dan merk ik dat het echt de goede beslissing is dat hij weg gaat. Maar oh oh oh wat doet het allemaal toch veel pijn. En oh oh oh....wat heb ik toch ontzettend geen zin om alleen verder te gaan. En nu ga ik de stad in! Fijn weekemd allemaal!

2019 Daphne - geplaatst: 02-03-2019

@Brownie, wees niet zo streng voor jezelf. Het is hij die heel ernstig faalde en niet jij. Denk je dat je je nu beter had gevoeld als je jullie relatie deze kans niet had gegeven? Nee toch, dan had je je vast de hele tijd afgevraagd dat je een succesvolle verzoening misschien wel niet had laten schieten. Natuurlijk doet het nu heel erg veel pijn maar je bent tenminste wel dicht bij jezelf gebleven door je eigen gevoel te volgen. Nogmaals, het is niet jouw tekortkoming maar de zijne. Jij hebt tenminste je best gedaan om jullie relatie te redden en mag jezelf niks verwijten. Spijt..ja, die heb ik ook gehad maar dat is achteraf praten. Op dat moment denk je er gewoon goed aan te doen en vecht je voor iemand waar je veel van houdt. Niet jij maar hij mag straks nadenken over wat hij heeft weg gegooid. Een prachtige sterke liefhebbende vrouw die niet voor de makkelijkste weg kiest om er zomaar het bijltje bij neer te gooien. Als het echt goed in zijn hoofd zat zou hij dat heus wel beseffen.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 02-03-2019

Ik kan me zo voorstellen Brownie dat je zo’n pijn hebt. Het lijkt me vreselijk om na 9 maanden weer het gevoel te hebben onderaan de trap te staan. Maar ik zou idd als eerste duidelijk maken dat jij er een einde aan maakt, niet bitter of boos. Je kunt zelfs zeggen dat je nog van hem houdt maar dat de manier waarop hij nu in het leven staat niet acceptabel is voor jou. Hoe pijnlijk ook het zal jouw sterker maken. En nu denk je idd een puinhoop en ik word nooit meer gelukkig . Maar was je gelukkig de afgelopen 9 maanden? Dat is iedere keer de andere kant die ik bedenk. Als mijn ex-man nu spreek denk ik steeds mijn God het is ik voor en ik na. Hij doet alsof hij alles fantastisch regelt omdat zn SM in de buurt is, waarschijnlijk naast hem zit.Zodra zij weg is en hij alleen is is het een andere man. EEn groot toneelspel dat leven van hem. Ik zou knettergek worden van zo iemand om me heen. Dus ja nu heb ik rust kan ik werken aan mezelf aandacht geven aan mij aan mijn zoon. En ik spreek echt nooit over de SM, hij krijgt van mij geen kans om iets over haar te zeggrn ik kap dat meteen af. Alsof ik haar als serieuze nieuwe partner zou zien van hem alsjeblieft zeg ze niet eens de moeite waard om over te praten. Moet zeggen hij doet ook geen poging tot hoor. Hij voelt vnl schuldgevoel omdat haar leven ook een puinhoop is nu. Xanadu 2017

Xanadu- geplaatst: 02-03-2019

Het ergste is dat ik zo'n spijt heb dat ik hem terug heb genomen in mei, ik geloofde hem echt, hij schreef dingen als: ik zie weer hoe goed en lief jij bent en hoe bijzonder dat je mij vergeeft! Dus als hij het opeens weer zag, dat betekend dus dat hij nu weer verblind is. En als ik hem toen niet terug had genomen was ik nou al zoveel verder in mijn ontwikkeling! Daar baal ik echt van, nu moet ik er alsnog doorheen, ik ben nu nog meer beschadigd en hij heeft nog veel meer ammunitie om mee te schieten! Hij verdraaid alles, toen was het voor iedereen duidelijk dat hij van de leg was, nu kan hij zeggen dat het gewoon niet meer gaat en dat hij zichzelf niet kan zijn en het op mij en ons huwelijk gooien want hij is in therapie geweest. Ik heb toen gewoon te snel beslist om hem terug te nemen omdat ik zo graag wilde dat alles weer normaal werd en ik dacht dat hij gewoon heel snel door alle fases was gerend en rockbottom was gegaan. Dat is zo niet waar gebleken. Een les voor mezelf om er absoluut niet nog een keer in te trappen! Een valse verzoening van 9 maanden is genoeg!

Dec 2017 Brownie - geplaatst: 02-03-2019

@Aapje, dankjewel! Sociaal wenselijk gedrag...ja, daar kan ik wel wat mee. Om dat zo te zien. Ik heb het hem vaak gevraagd om eerlijk te zijn over haar. En nu is dat kwartje dan gevallen en gaat hij het doen. Terwijl het nu niet meer klopt. Hij leeft inderdaad in zijn eigen wereld en kan geen empathie met mij opbrengen. Hij zegt dat hij mijn pijn begrijpt, maar onderneemt geen enkele actie deze te helpen verminderen. En eigenlijk voelt het voor hem zo dat ik hem heb verlaten...En hem straf heb gegeven....Dat zei hij pas.

2019 Daphne - geplaatst: 02-03-2019

Het gevoel nooit meer echt gelukkig te kunnen zijn heb ik ook en dat is momenteel mijn grootste angst. Maar als ik me realiseer dat ik nu toch ook niet echt gelukkig ben mrt de situatie moet ik toch wel toegeven dat mijn man op dit moment echt niet aan dat geluk kan bijdragen. De conclusie die ik hieruit trek is dat ik het geluk nu elders in zal moeten gaan vinden en niet af laat hangen van een man die me dat echt niet (meer) kan bieden. Vandaag heb ik een sterke dag en ben ik in staat om zo te denken. Net zoals bij mijn man kan dit morgen zomaar weer anders zijn maar ik tracht deze gedachte voorlopig zolang mogelijk vast te houden en optimaal te benutten. Als je lang in hetzelfde patroon blijft hangen, wordt het ook steeds moeilijker om dit te doorbreken. Jezelf de moed inpraten dat je wel meer waard bent dan dit wil dan ook wel eens een flinke steun in de rug hierbij zijn. Petje af voor de dames hier die zo snel tot het inzicht zijn gekomen om zich nog enkel op zichzelf te focussen waarmee ze zichzelf toch een hoop extra verdriet besparen. Verdriet zit er uiteraard nog wel en mag er ook zijn maar het helpt je niet daaraan vast te blijven houden en vertraagd uiteindelijk alleen maar je eigen proces.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 02-03-2019

Oh Brownie, wat kan ik me jouw gevoel nu helemaal voorstellen. Terwijl je in je hoofd wel weet en je gezind verstand je vertelt dat je er beter mee kan kapoen, dit hoeft echt niet definitief te zijn, blijft het toch zo verschrikkelijk moeilijk. Ik denk dat jouw man net hetzelfde als de mijne heeft, overtuigd zijn dat hij niks echt kwijtgeraakt. Misschien moeten ze dat gevoel eerst toch eens krijgen voordat ze serieus gaan nadenken. Ik weet als geen ander hoe moeilijk dit is en leef echt met je mee. Veel sterkte, Brownie en een hele dikke knuffel.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 02-03-2019

@Brownie, zo voelde ik me een maand geleden ook. En nu een maand later voel ik me al sterker. De beslissing nemen, op basis van: 'zo laat ik me gewoon niet behandelen' heeft hoe dan ook een heel goed effect gehad. Ik voel echt nog wel heel veel pijn en verdriet en als ik hem zie, voel ik me onweerstaanbaar tot hem aangetrokken (verlangen, verslaving) en ik gedraag me soms als wanhopig vrouwtje hoor. Vooral s avonds laat. MAAR: ik put kracht uit het opkomen voor mezelf. En ook uit het feit dat 'emotioneel contact' ook een basisvoorwaarde is voor (mijn) leven. Dat is er nu niet. En het is zeer onduidelijk of dat er ooit nog van gaat komen met die persoon. (Hij staat ook nog maar aan het begin van zijn proces.) Ik ga daar niet op wachten. Brownie: ik kan je aanraden neem de beslissing En zeg het als eerste (voordat hij het zegt). Zodra hij het als eerste zegt, zul jij je weer afgewezen voelen. Sowieso blijven die gevoelens van afgewezen zijn nog wel een tijdje. Ik merk het ook. Hij kan me echt het gevoel geven dat hij 'in the lead' is en die 2 vrouwen in zijn leven op een manier gebruikt die hem goeddunkt. Maar zo IS het niet. Want ik stap daaruit.

2019 Daphne - geplaatst: 02-03-2019

Daphne, het tegemoet komen aan je vraag (ik noem dit wenselijk sociale antwoorden) voelt in feite wel aan als aan het lijntje gehouden worden maar wordt door de mlc’er mijn inziens toch niet zo gezien. Net zoals met over de sm praten, wat bijzonderlijk pijnlijk kan zijn, heeft hij niet eens in de gaten wat dat met je doet. Ik heb de overtuiging dat ze niet de bedoeling hebben de ex partner hiermee te kwetsen maar zo erg in hun eigen wereld leven dat ze dat niet eens beseffen. Ik wil hiermee alle acties die ze doen helemaal niet goed praten maar door het allemaal minder persoonlijk trachten op te nemen bezorg je jezelf toch meer rust. Wat je je voor moet houden is dat de sm eigenlijk helemaal niets betekend in dit verhaal, ze had gewoon zomaar iedereen kunnen zijn. Natuurlijk lijkt ze voor ons zo belangrijk omdat je man je uiteindelijk voor haar verlaten heeft maar net zoals hij geen standvastig gedrag bij jou kan vertonen kan hij dat ook niet bij haar. Het is inderdaad niet verstandig om een nieuwe relatie te starten als het allemaal zo rommelig is in je hoofd. Daarom zijn de relaties met de sm’s enkel opgebouwd op leugens en bedrog en dat kan je niet echt een goeie basis voor een relatie noemen, toch? De sm is enkel een (tijdelijk) medicijn om de depressie te onderdrukken en het is gewoon de vraag hoe lang ze dit vol kunnen houden. Ik heb de sm heel erg lang een te grote hoofdrol in dit hele MLC verhaal toegedeeld maar ben er inmiddels wel achter dat zij deze zeer zeker niet bediend. Met haar kan hij enkel goed praten omdat zij op hetzelfde level zit en zelf ook niet stabiel te noemen is. Stel jezelf de vraag, welke gezond denkende vrouw zou een relatie starten met een labiele man zoals een mlc’er? Daar laat hjj ook zware steken vallen maar wordt gewoon veel meer van hem gepikt omdat de sm in de meeste gevallen ook een hele zware beschadigde persoon is net zoals de mlc’er.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 02-03-2019

Hier nog steeds geen contact, de man van mijn vriendin had hem gesproken en die zei dat komt niet meer goed! Het doet toch pijn om dat te horen, zelfs terwijl ik er zelf ook mee wil stoppen dinsdag. Dinsdag hebben we een therapiegesprek en zien we elkaar weer na een maand geen contact en ik weet dat ik ermee moet stoppen maar het is zo vreselijk moeilijk! Ik ben gewoon verslaafd, terwijl ik weet dat hij niet goed is voor mij momenteel en hij mij zo'n vreselijke pijn heeft gedaan en ik hem totaal niet meer vertrouw,wil ik hem toch niet kwijt en het geeft me zoveel stress en verdriet om dit te moeten doen. Nu denk ik dat hij er toch ook mee wil stoppen en dat is natuurlijk het beste maar toch voelt dat ook weer klote, die afwijzing! Ik weet dat ik er waarschijnlijk uiteindelijk blij mee zal zijn, met deze beslissing, maar nu voelt het of het nooit meer goed gaat komen met mij en mijn hele leven een puinhoop is en dat ik nooit meer gelukkig zal zijn.

Dec 2017 Brownie - geplaatst: 02-03-2019

@Xanadu, dat klinkt ook wel een beetje als die van mij. Hij vindt het volstrekt normaal nu dat hij met degene waarmee hij onze relatie heeft vernietigd nog steeds intensief contact heeft. 'Want wij zijn toch niet smamen meer?' En hij vindt ook dat ik niet al te moeilijk moet doen. Hij praat ook tegen mij over zijn nieuwe huis alsof de achtergrond ervan er niet is. Ik moet maar gewoon langskomen ed..................................(puntjes zijn vervanging voor een lege regel): gisteren lukte het me goed om rustig te blijven. En hij praat nu ook opeens over haar tegen mij. Dit is vast omdat ik had aangegeven dat onze relatie is geklapt op het liegen& dat voor een goede toekomstige relatie eerlijkheid belangrijk is. Maar het is nu wel te laat hoor daarvoor. Ik wil het nu niet meer weten. Eerlijk gezegd doet het best wel pijn om over haar met hem te horen. Ik zei maar dingen als dat het niet goed is voor zijn persoonlijke ontwikkelingsproces (vanuit de insteek: is het slim als je een zware depressie hebt om met een ander te bdginnen? Is het wijs dit te doen met de persoon met wie je veel schade hebt toegebracht aan degeen waarvan je nog steeds zegt dat het de belangrijkste vrouw in je leven is?)......................................Ik weet het niet hoor, maar is dit opeens tegemoet komen aan wat ik vraag, niet op een bepaalde manier mij aan het lijntje houden? Veiligheidsconstructie voor hem?

2019 Daphne - geplaatst: 02-03-2019

Precies dezelfde uitspraak die mijn man altijd deed, er scheiden zoveel mensen en ze komen er allemaal doorheen. Zo trachtten ze zichzelf gerust te stellen maar vergeten daarbij dat een scheiding tijdens MLC echt geen gewone scheiding is. Waar zelfs een man in een gewone scheiding zich zorgen maakt over de kinderen wimpelt de mlc’er dit gewoon simpel weg door zich in te prenten dat het allemaal wel meevalt. Alles draait op dat moment om zijn “geluk” en daarom slaagt hij er zelfs in zijn schuldgevoelens te onderdrukken.. Wat het willen helpen betreft ben ik er stellig van overtuigd dat ze het op dat moment echt wel menen maar die goeie intentie verdwijnt dan ook weer zo snel als de sneeuw onder de zon. Door de hevige wisselende stenningsschommelingen in hun hoofd zijn ze niet in staat standvastig gedrag te tonen. Ik heb het daar nog steeds best moeilijk mee maar probeer me nu voor te nemen om te zeggen, ja oké en dan zonder verwachtingen het maar zijn beloop te laten. Dat is de enige manier om de grote teleurstellingen in je man te voorkomen. Op een man tijdens zijn MLC, hoe enthousiast hij op sommige momenten ook kan zijn, kan en mag je eigenlijk gewoon niet meer rekenen. De enige waar je nog op kan rekenen ben jezelf en daarom is het het beste alles wat hij zegt maar met een korreltje zout te nemen maar dat is vaak toch nog wel eens moeilijk, vind ik.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 02-03-2019

tuurlijk roepen ze dat, ik doe dit of dat wel voor je! Ze willen nog steeds jouw held zijn hoor. En liefste ook nog je vriend, kletsen over van alles. Mijn ex-man dacht dat alles gewoon door zou gaan. Vriendschap met mij zn kind zou het allemaal wel accepteren, nou ja vrienden en familie zullen het allemaal wel begrijpen en accepteren. Joh miljoenen mensen scheiden zei hij. Normaalste zaak van de wereld hoor. Iedereen went er vanzelf aan. Inmiddels is hij er wel achter gekomen dat alles niet zo gegaan is als hij zelf gedacht had. Dat heeft hij zelfs gezegd....ik heb dit allrmaal niet overzien. Klinkt niet echt als iemand die t grote geluk gevonden heeft🤣. Ze hebben amper energie om ook maar iets te doen. Xanadu 2017

Xanadu- geplaatst: 01-03-2019

Ze zijn helemaal volstrekt in de war. En eigenlijk is het dan ook zo ontzettend dom dat ze er iemand anders bij hebben.

2019 Daphne - geplaatst: 01-03-2019

Hoi Daphne, ja hoor! Zeker herkenbaar. In 2017 zou hij me helpen met de tuin. Dwz grasmaaien. Hij is na 10 minuten vertrokken en gooide de hark in de heg. Inmiddels realiseer ik me dat hij gewoon op is mentaal. Hij existeert nu in een vast hervonden patroon van dagelijkse routine en bezoekjes aan zijn moeder. Dat houdt hem gaande en de depressie en woede onderdrukt hij op die manier. Ja, hij deed soms rare beloften. Een keer durfde hij zelfs zeggen:' vertrouw me nou maar '. ? Hij was toen al uit huis .. en had al wat (kortdurend) met dat typetje gehad dat die zomer ineens bij ons langskwam. Een alleenstaande dame die al jaren rond zijn familie (broers en zussen) rondzoemde ... Tja, vertrouwen? ' op je blauwe ogen?. Dat heb ik gezegd. Hij zou ook het huis schilderen...obsessief mee bezig ...met mij dat steeds voorleggen en aanbieden... Het is nooit gebeurd. Zijn verhaal was dat het van mij niet mocht. ? Joh! Gekker dan gek zijn ze - in de war ... ik kan er inmiddels zelfs om lachen. Madelief

Madelief- geplaatst: 01-03-2019

Xanadu, ja dat herken ik. Ik doe hetzelfde, dan denk ik die man van net voor de bom die mag de SM rustig hebben. Die wil ik niet. Ik wil de man die ik had de overige 13-14 jaar. Als ik die ooit weer zie dan kunnen we kijken wat lukt ... Daphne, die van mij regelt niks als niet of ik of de SM druk zet. Tot nu toe is het vooral de SM, want ik houd niet van druk zetten. Maar ik heb me nu voorgenomen hem te vragen dat hij zijn bedrijf verzet. Die zetel staat nog bij mij, daar drukt de SM veel minder, tja eventuele risico's mag ik blijkbaar rustig hebben maar zo werkt het niet. Dus adres verzetten graag. (Tja, dat besef komt er dus na bijna een jaar, het is echt een proces ...)

2018 R- geplaatst: 01-03-2019

Dat klinkt hoopvol Xanadu. Aan dat soort dingen houd ik me vast. Dat het rotgevoel minder zal worden met de tijd. Wel in het volle bewustzijn dat het er wel een tijdje zal zijn en zal terugkomen. Ik zal een hoop fijne dingen van ons leven samen echt missen. Zo waren we bijvoorbeeld qua interesses (op vakanties/ reizen) perfect op elkaar ingesteld. Ik denk dat bijvoorbeeld dat met anderen lastiger wordt. Nog wel even een vraagje (aan iedereen die meeleest overigens): Herkennen jullie dat de man nog wel (goede) intenties heeft, maar er in de praktijk niks van bakt? De mijne biedt nog weleens aan mij te helpen met wat praktische zaken. Maar als hij er daadwerkelijk mee bezig is, dan gaat hij zuchten en steunen en is alles te veel. Hij wordt chagrijnig. Het duurt te lang. Bij het spullen inpakken of regelen wat er nog moet gebeuren, doet hij het in een razend tempo. Ik ben verbijsterd dat het hem allemaal lukt.

2019 Daphne - geplaatst: 01-03-2019

Zo herkenbaar allemaal. Afgelopen week toen het zo lekker weer was ..werd ik ineens overmand door intens verdriet, verlangen naar ons leven naar hem. Wat mij helpt is dat ik dan in gedachte terug ga naar de man die hij was een paar maanden voor de bom. Dan denk ik nee nee de man waar je naar verlangt is weg. Deze man die er nu is, daar zou je het nog geen dag mee uithouden. En het werkt. Nu weer een dag of 2 later en dat hele gevoel is alweer weg! Xanadu 2017

Xanadu- geplaatst: 01-03-2019

Even een gedichtje: Mijn leven is nu kouder, killer en stiller. Na wildheid, woestheid en woede. Maar ik voel hoop en kans. (En neeeeeeeee, niet met hem)

2019 Daphne - geplaatst: 01-03-2019

Ik denk dat dat wel klopt ja, op jezelf focussen is het belangrijkste hoe dan ook. Want linksom of rechtsom, of je probeert het nog een keer samen ooit of niet, maar sterk zal je toch moeten zijn en stevig in je schoenen staan. Hier heb ik een keer een paar facturen ingescand voor het bedrijf, omdat ik anders zelf lastig mee zou kunnen krijgen ik denk dat dat wel klopt ja, op jezelf focussen is het belangrijkste hoe dan ook. Want linksom of rechtsom, of je probeert het nog een keer samen ooit of niet, maar sterk zal je toch moeten zijn en stevig in je schoenen staan. Hier belde meneer vanavond op, alsof er niets aan de hand is. Gewoon om wat te praten. Ja, dan maar een oppervlakkig neutraal gesprek gehouden. Ik wil ergens volgende week afspreken, prima. Ik denk dat hij nog verbaasd zal zijn, want ik ben van plan te zeggen dat hij het adres van de firma maar moet verzetten. Dat staat nu nog op mijn adres, en ik heb het afgewacht tot nu omdat het ook wel wat voeten in de aarde heeft om het te wijzigen, maar nu heb ik zoiets van je kunt niet de krenten uit de pap hebben. Hij heeft zijn adres willen verzetten naar de SM, zij wilde per se dat hij dat deed, wel dan zetten ze het bedrijf ook maar daar en draaien ze er maar samen voor op als er een probleem is. Wat ik op zich niet meteen denk, maar het gaat om het principe. En inderdaad het gaat om kleine dingen soms. Ik heb nu bijvoorbeeld een andere account aangemaakt voor de App Store van mijn telefoon, om niet geconfronteerd te worden met zaken die hij gedownload heeft. Want we hebben een gezinsaccount. En omgekeerd heeft hij ook geen zaken meer met wat ik eventueel aankoop. Ja, het kan simpel klinken en het is maar een klein stapje, maar goed dat brengt toch wel rust.

2018 R- geplaatst: 28-02-2019

@Coni nov, hoewel ik vaak ook kapot ga van verdriet: ik voel nu al dat het belangrijkste is om te focussen op jezelf. Hij is er slecht aan toe en daardoor uiteindelijk die relatie die hij heeft ook. Het is echt beter om een goede relatie met jezelf te krijgen. En de rest volgt dan vanzelf.

2019 Daphne - geplaatst: 28-02-2019

Sterk Daphne! Door op jezelf te focussen en te beseffen dat zijn redeneringen onrealistisch of onlogisch zijn zal je toch minstens wat rust ervaren. Coni, ik denk dat je dit ook terug rust zal geven. Ik ben zelf ook terug volledig onderuit gegaan door toevallig een foto van hem tegen te komen op social media. Mijn account is nu verwijderd. Even zelfbescherming. Ik heb het te moeilijk met hem te zien in zijn nieuwe leven. Ik ingewisseld door. Zie het desnoods als tijdelijk. Gewoon jij die energie en blijdschap verdient. Op gelijk welke manier meegaan heeft geen zin. Je verdient beter dan zo te liggen afzien! Die MLC is jouw geluk en tijd niet waard! Wie weet komt je ex man tot inzicht, wat heb jij dan in de tussentijd gedaan? En zoniet, dan ben je al zeker beter waard dan dit. Hier wordt ook aan je gedacht.

Anoniem 2018- geplaatst: 28-02-2019

@get real, kan er een edit functie op onze posts? Ik lees vaak iets na dat ik heb geschreven en dan staan er bv taalfouten in of ik heb het niet helder genoeg verwoord. En dan kan ik het niet meer veranderen!

2019 Daphne - geplaatst: 28-02-2019

Lees nog steeds mee. Wat blijft het heftig. Het gaat even niet lekker. Ben er al een paar dagen ziek van. Wat een verdriet. Heb zoveel ellende door staan. Heb vooral angst dat ik eenzaam word. Doe leuke dingen en geniet er ook van. Maar die angst. Als ik denk wat een inpact een midlife crisis heeft op de achter blijvers en ze zelf niet weten wat ze aanrichten. Ik ben erg op mijn hoede dat is vermoeiend. Er zijn mensen die info achter halen en deze doorgeven aan hem. Prima dat mag. Als ik dan hoor wat er daar afspeelt wordt ik intens verdrietig. Nu lig ik op bed misselijk te zijn. Heb echt even een paar slechte dagen. 😢

Coni nov 2015- geplaatst: 28-02-2019

Hallo allemaal, vanavond was hij er. En ik was in een soort ZEN modus. Ik was rustig en verwachtte niets. Ik confronteerde ook niet. Maar wel heb ik gezegd wat ik dacht. En hij was verrassend eerlijk (voor zijn doen nu). Hij zei dat hij 'haar' nu niet kan loslaten omdat hij zich alleen en eenzaam voelt. Dat dit het geval is sinds ik heb gezegd dat het voorbij is. (Sindsdien voelde hij zich eenzaam en daarom heeft hij ook die voorwaarde die ik had gesteld geschonden, namelijk geen contact hebben met haar.....). Hij zei ook dat hij niet zou hebben kunnen leven met een tussenvorm. En dat ging dan over: hij een tijdje weg zijn, een jaar het huis in de lucht houden en dan zelf in therapie zijn...dat zou niet zijn gelukt, want dan zou hij in dezelfde fouten vervallen zei hij, omdat hij nu nog zo 'emotioneel onvolwassen' is. Zo zei hij het. Het enige dat bespreekbaar zou zijn geweest voor hem was echt bij mij blijven. Dat was zijn inzet dus: hier blijven en zij erbij. Dat vroeg ik hem ook. En dat gaf hij toe. Ja, dat was de oorspronkelijke opzet......Hoe duidelijk is dit verhaal wel niet? Hij zei nog een paar andere interessante dingen: ik kan nu niet zonder 'dat', want dan voel ik me te alleen. Ik zei tegen hem: realiseer je je dat dit niets met liefde te maken heeft, maar vooral met noodzaak? Straks word jij emotioneel afhankelijk van haar. Misschien ben je dat al? Dat is toch niet wat je wil? Nou goed, ik was wel onder de indruk van mezelf eigenlijk. Ik vind zijn logica absurd. Hij heeft me vreselijk behandeld, maar het lukte me dus om rustig te blijven en hem zelfs te waarschuwen. Hij wil schijnbaar een 'beter' mens worden. Nou, we gaan het merken. Ik denk serieus dat ik emotioneel niets meer te halen heb bij die man. Ik ga het zelf doen. (En natuurlijk ook met hulp van anderen.) Het was tegelijkertijd wel supermoeilijk om hem te zien (vanwege toch ook goede dingen die er waren) en ik voel me fysiek bizar genoeg zelfs tot hem aangetrokken nog. Maar ik doe/ deed er niks mee. Ik weet het niet hoor, maar ik voel me na vanavond toch eigelijk wel een beetje trots op mezelf. Volgens mij ben ik nu voor het eerst echt rustig gebleven. En ik ging echt de confrontatie niet aan. Ik zocht geen écht contact meer met hem. En dat brengt dus rust. We zijn tegelijkertijd bezig geweest met spullen verdelen. Het huis wordt steeds kaler en leger. En kouder. Maar goed, hopelijk wacht me een warmere toekomst. Midden in het leven. Niet met hem als 'buffer' (ter zogenaamde bescherming) of 'blokkade' (vanwege de dingen niet goed waren).

2019 Daphne- geplaatst: 28-02-2019

Yep - zo is het precies. Heel herkenbaar. Dankjewel Xanadu voor de verwoording van hoe die gesprekjes waren tussen mc'r en mij in 2017. Heel veel pijn steeds veroorzaakte dat. Nu ik het boek ook heb gelezen begrijp ik dat het totaal geen zin heeft om iets te verwachten van hem anders dan dat ik mezelf weer laat pijn doen. De energie beter aan mijn eigen proces besteden vanaf nu. Daarom houd ik me nu aan geen contact en indien nodig enkel kort zakelijk email en AGS. 'Jij gaat eraan kapot en hij kijkt je dood aan alsof je een zeur bent die niet wil accepteren dat jullie relatie al jaaaaaren over was!' Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 27-02-2019

Modder heb ik hier ook niet echt. Niet uit zichzelf in elk geval. Alleen als dingen niet gaan zoals hij wil, dan wordt hij wel boos. En hij maakt ook verhalen (ook voor de buitenwereld). Ik vind het moeilijk te bepalen of hij meent wat hij zegt. Over mij missen. Hij is echt wel depressief (aam de pillen) en vindt het ook erg dat hij weg moet hier. Ik denk dat het ook wel heel erg dat laatste is. Alle luxe faciliteiten missen van ons helemaal perfect verbouwde huis. En hij 'mist' misschien ergens ook hoe het ooit was. Hij is vast ook bang voor de toekomst. Maar zijn gedrag laat zien: ik wil niet vechten voor jou en de relatie. En ik mag vooral niet laten blijken dat ik er mee zit (met zijn gedrag en affaire). Het wordt dan meteen weglopen. Ik heb gisteren nadat hij opeens weer onbereikbaar was achteraf nog veel te veel appjes gestuurd. (Vooral om hem de discrepantie tussen woorden en gedrag te laten zien en ook heb ik hem gewaarschuwd voor de SM....die gaat hem echt uitbuiten hoor...) Dat loslaten is geen sinecure

2019 Daphne - geplaatst: 27-02-2019

Xanadu, daarom: wij hadden een open relatie dus in die zin hoefde hij tegen mij niet te liegen. Dat speelt waarschijnlijk wel mee en hij zou het denk ik wel gedaan hebben als dat niet zo was. Behalve dat heb je gelijk. Weekendjes weg edm ... maar dat beschouw ik nu niet als liegen in de zin dat hij bij haar woont dus wat ze dan doen daar heb ik geen zaken mee. Ik denk dat hij daarmee vooral liegt tegen zichzelf. En in feite ergens ook tegen zijn SM, want die denkt dat alles OK is (of misschien diep vanbinnen niet). Dat hij het allemaal niet meer weet, zegt hij zelf ook. Dat is het enige zinnige dat er de laatste tijd uit gekomen is ...

2018 R- geplaatst: 27-02-2019

Met modder gooien is bij mij ook nooit gebeurd. Het ergste wat hij ooit gezegd heeft tegen mij is " wat jij mij allemaal hebt aangedaan" als ik dan vroeg wat? Wist hij daar geen antwoord op te geven. En natuurlijk de bekende kreet, het was al jaren niks meer en we wilden altijd al uit elkaar. Dat is een leugen die hij nog steeds roept. Om zijn pad te rechtvaardigen. Dat zijn hele leven en uitingen heel iets anders lieten zien, vergeet hij het liefste heel snel. Ik hoor dat hij heel zn FB snel leeggehaald heeft waar al die liefdesuitingen stonden. Het zit allemaal in hun hoofd. Ze weten het zelf ook niet meer. Ze hebben zoveel leugens verteld tegen de SM, haar familie en zichzelf dat ze niet meer weten wat links of rechts is. Dat liegen heeft voornamelijk te maken met de affaire. Het verborgen houden van haar en de relatie. Dus ga er maar van uit dat er tegen jou ook gelogen wordt. Jij denkt dat hij heel zielig is nu en jou mist, dat zal zeker het geval zijn maar ik denk dat je niet wilt weten wat ze doen om dat weg te stoppen. Avondjes uit, weekendjes weg met de SM, shoppen naar de bios op vakantie . ALLES om maar weg te stoppen, en dan vervolgens weer in elkaar te storten. Een Jekyl en Hyde. maar jij mag dat niet weten want ja jij moet hem zielig vinden. Hij heeft het zo zwaar. Dat maakt alles met jou makkelijker afhandelen. In die periode van voor de bom en kort daarna heeft hij het meeste gelogen. Of hij nu nog liegt tegen mij? Weet ik niet. Ik spreek hem niet meer zo vaak. En als dat wel zo is dan is dat over zakelijke dingen. Heel soms wil hij persoonlijke kant op. Dan luister ik en zeg niet veel. Xanadu 2017

Xanadu- geplaatst: 27-02-2019

Hier klopt niet alles, maar ja van een andere ziekte moet je ook niet alle symptomen per se hebben ;) . Met modder gooien bv doet hij niet. Ook geen oneerlijkheid. Maar wel alles op mij steken. Bv als ik geen contact meer opnam, zeggen zie je wel jij wil niet meer. Of dat hij gedacht had dat ik meer zou vechten. Maar ho even HIJ was wel vertrokken ik niet. En als ik dat dan zei ... dan dacht hij even na en was het ja je hebt misschien wel gelijk. Om dan de keer erna weer precies hetzelfde te doen. Of vragen om iets te komen oppikken, ik zei dan OK (want ja het zijn zijn spullen) en dan compleet verbaasd zijn als blijkt dat ik ze op zolder gezet heb. "Hoe. Dat staat niet meer in de badkamer (bv)." Nee, want dit is nu MIJN badkamer en dus staan MIJN spullen in de kasten. Of bv zomaar aannemen dat hij wel mocht binnen komen als ik er niet was om iets op te halen, zonder zelfs maar even een sms te sturen of zo. NEE DUS. Liefst afspreken als ik er ben, of anders op zijn minst netjes een bericht sturen dat je even langs rijdt. Net of hij verwachtte even buiten te kunnen gaan spelen en dan weer gewoon binnen te mogen ...

2018 R- geplaatst: 27-02-2019

Ja een groot slachtoffer he. Dat voelen ze en willen zich graag voelen. Die van mij zegt dat ik hem er toe dwong om naar haar te gaan want ik had hem eruit gezet. Toen ik de opmerking maakte joh dan had je toch een nacht in een hotel kunnen slapen en was je de volgende ochtend terug gekomen om te praten, kijken of er nog Iets te redden valt... tja daar heb ik niet aan gedacht zei hij toen. Laat je niks wijs maken ook daar willen ze je de schuld van geven. Ze zoeken maar een ding excuus om weg te gaan en bij de SM te zijn. Ze willen niet meer vechten voor jou. The easy way out is enige waar ze aan denken! Xanadu 2017

Xanadu- geplaatst: 27-02-2019

Dankjewel Lieve Xanadu! Goed om te horen dat ik niet de enige ben die me dit afvraagt. Het is wel echt een midlife crisis. Dat merk ik aan het feit dat er niet alleen die affaire was, maar nog zo veel meer aan aanwijzingen in gedrag. Dat haal ik uit wat ik lees inderdaad (en kan ik straks ook nog wat meer gaan lezen in het boek). Het klopt allemaal te goed. Veeeeel te goed.... Dat de interactie redelijk ok ging vanavond had er vooral mee te maken dat ik redelijk rustig sprak en me niet van de wijs liet brengen door zijn reacties en woorden. Ik heb rustig aangehoord dat hij zei dat hij de enige afspraak die we nog samen hadden (namelijk geen contact met die vrouw terwijl we nog onder 1 dak woonden) had geschonden 'omdat het er toch allemaal niks meer toe deed'. Ik zei: ok, je dacht dus helemaal niet meer aan mij, maar dacht aan jouw behoeften. Dat erkende hij. Er is niets normaals aan die insteek, want als je het echt erg vindt dat je iemand zou verliezen (wat hij heel vaak zei toendertijd, huilend ook nog...), dan zou je er toch echt alles aan doen om degene te houden die je achterlaat? Dan zou je smeken om een kans. En zelf met plannen komen voor een pauze, in plaats van uitgaan van een PUNT. Nou goed, ook dat is weer een bewijs voor mij een bewijs dat er dus allemaal niks van klopt.

2019 Daphne- geplaatst: 27-02-2019

Lieve Daphne, dat is een vraag die iedereen zich gesteld heeft hoor. Je wilt zo graag een verklaring voor het gedrag. Je wilt het begrijpen maar kijk voor jezelf op de herkenningspunten die je hier op de site vindt. Kun je het afvinken? Klopt het zijn gedrag met wat je leest? Dan is het zo. Er zijn ook stellen die uit elkaar gaan waarbij de een vreemd ging uit onvrede met de relatie of zelf tijdelijk niet lekker in hun vel zaten. Dat zijn echtparen die redelijk snel (binnen 1 of 1,5 jaar) weer bij elkaar komen. De kans dat dat een MLC is redelijk klein omdat een MKC een echte identiteitscrises is en die duurt over het algemeen een langere tijd. Zoals je hier op de site en elders kunt lezen denk in dit proces niet in maanden maar in jaren. Met hem praten over het waarom en je gevoel uiten is totaal nutteloos en heel frustrerend. Ik zou je uit ervaring willen zeggen stop daar zo snel mogelijk mee. Jij gaat eraan kapot en hij kijkt je dood aan alsof je een zeur bent die niet wil accepteren dat jullie relatie al jaaaaaren over was! Xanadu 2017

Xanadu- geplaatst: 26-02-2019

Dat heb ik ook vaak gedacht. Maar als ik het boek lees ... nee hoor het is denk ik echt wel een MLC.

2018 R- geplaatst: 26-02-2019

Ha allemaal, Ik begin hier dan weer even. Of beter gezegd: ik ga door. Waar ik nu over aan het nadenken ben, is: in hoeverre is er niet gewoon simpelweg sprake van een man die gewoon verliefd is geworden op iemand anders en die eigenlijk (door alles wat hij heeft onderdrukt en meegemaakt) niet meer in staat is om netjes om te gaan met degene die hij achterlaat? Nou goed, misschien moet ik ook maar stoppen met elke keer een andere 'verklaring' vinden. Ik moet door. En daar heb ik gewoon geen zin in. IK wil niet alleen verder! Ik WIL Het NIET. En toch gaat het gebeuren. Overigens ging het vandaag/ vanavond redelijk ok met onze interactie.

2019 Daphne- geplaatst: 26-02-2019


Reageren:


Terug naar de vorige pagina >