BLOG


Praten over jezelf - dinsdag 16 juli 2019

 

Reacties:

Angela, ik heb er heel veel gemengde gevoelens bij. Er waren 6 persoonlijke opstellingen waaronder één van mij. Ik heb bijzondere dingen zien gebeuren maar over mijn opstelling was ik eigenlijk teleurgesteld. Ik dacht steeds: Ik heb als kind veel dingen meegemaakt. Een moeder die er niet voor mij kon zijn om allerlei redenen. Ik heb dit voor mijzelf volledig geaccepteerd, dacht ik. Het was geen onwil van haar maar het zorgende zat er niet in. Ze heeft 10 jaar geleden in een boek "mam, vertel eens" geschreven geschreven dat ze alles verkeerd heeft gedaan. Ze dacht dat dokters mij beter konden maken en dat ging niet. Hierdoor is ze erg ongeduldig naar mij toe geweest. Ik begrijp dat allemaal. Ik heb mijn innerlijke kind leren kennen en koester haar. Maar de eerste vraag van Els was naar mijn fysiek: een zwaar aangeboren lichamelijke handicap. En de tweede vraag was of ik na geboorte direct van mijn moeder gescheiden was geweest. Dit is zo. Ik ben thuis geboren en mijn moeder moest meteen daarna naar het ZH en in die tijd ging je als kindje niet mee. En toen is de opstelling alleen maar daarover gegaan. Ze stelde een moeder op die alleen maar lief naar mij lachte. De conclusie was dat mijn moeder mij wel heel erg lief had en dat ik dat niet had gezien. En doordat ik dat niet kon zien kan ik verder ook geen goede relaties opbouwen. Dat mijn moeder verschrikkelijk gemeen kon zijn is dan mijn lot en daar heb ik mee te dealen want mijn ouders deden hun best, wat ik ook al wist. Ik had alleen graag meer antwoord gekregen op de vraag waarom ik zo boos blijf op mijn ex. Na 5 jaar ben ik eigenlijk in mijn hoofd nog dagelijks met hem in gesprek omdat je nooit een echt antwoord hebt gekregen op zijn waarom. Ik blijf me afvragen of hij nu echt gelukkiger is. En zou hij dit nu echt zijn dan zou me dat wel vrede geven, denk ik. Mijn dochter zei dat ze van haar vader niet wil horen dat hij nu gelukkiger is omdat ze niet snapt waarom hij de sm en haar dochter verkiest boven haar en haar zus. Ze vindt de sm en haar dochter 2 verschrikkelijke mensen. Ik snap haar wel want als dochter is het toch anders. Dat hij mij heeft ingeruild klopt alleen maar als het een betere ruil was, is. Je begrijpt: ik ben er nog niet en weet niet of ik er ooit wel ga komen. Af en toe gelukkig maar de glans is er af

2014 silvia- geplaatst: 13-10-2019

Silvia, hoe is het gegaan bij de familieopstelling?

Angela 08-2014- geplaatst: 11-10-2019

Zeker wel groei gemaakt in die ruim 5 jaar dat ik verder ben. Ik doe het meestal wel goed maar ik blijf ten diepste boos en verdrietig met vlagen. Morgen heb ik een familieopstelling bij Els van Steijn. Ik hoop dat dit me meer inzicht gaat geven. Ik ben heel erg benieuwd. Dat wilde ik even delen X

2014 Silvia- geplaatst: 06-10-2019

Dag @Moppie@ dat klopt helemaal wat je zegt over dat innerlijke kind. In mijn geval een narcistische vader. Vandaar dat ik hier steeds benadruk hoe belangrijk het is om van jezelf te houden. Zelfcompassie is de uitweg. Te spreken over een 'Innerlijk kind' is een manier om de zaken te verduidelijken. dat is wat ik bedoelde ... Ik ben geen kind meer, maar bij wijze van zorg ik goed voor mijn 'innerlijk kind' ... doordat ik niet werd bevestigd in mijn zijnsheid als kind zocht ik dat bij de ander ... 'hij' was precies de juiste om mij weer bij mijn kindpijn te brengen ... kindpijn die ik zelf moet gaan helen ... zo dan misschien iets duidelijker :-) madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 07-08-2019

@get-real, dit was wellicht in de verkeerde categorie maar een vraag/constatering in antwoord op moppie. Ik wil ook niet blijven hangen en ben zoekend. Op dit moment heb ik bij een kinesiologe een intake gehad. Ga in oktober naar een opstellingendag. Lees heel erg veel, ga zeker ook dat boek aanschaffen wat moppie beschreef. Maar bij tijd en wijle nog te verdrietig en boos. Merk wel dat dit van steeds korter duur is maar, ook wel hormoongestuurd, toch te veel voor komt.

2014 Silvia- geplaatst: 06-08-2019

Moppie, zo zie ik dat ook. Ik geloof ook dat mijn mlc-er en ik beide, door verschillende oorzaken, behoorlijk beschadigde kinderen waren. Ik begrijp ook dat je iemand krijgt waar je je in eerste instantie veilig bij voelt, want blijkbaar toch herkenbaar. Maar we waren 15 en 18. Ik schrijf bewust 'krijgt' want hij wilde mij, was zo gek op mij. Ik snap nog steeds niet, omdat ik om mij heen zie in huwelijken van vrienden, dat er veel meer beschadigde mannen en vrouwen zijn (daar praten we ook veel over) maar daar verandert één van de twee toch niet in een aliën.

2014 Silvia- geplaatst: 06-08-2019

Madelief, je schrijft: En ook dat 'innerlijk kind gedoe' is allemaal mooi en aardig, maar neemt niet weg dat ons een groot onrecht is aangedaan. Het hele innerlijke kind gedoe zegt alles over hoe wij als achterblijvers met de pijn en het verlies omgaan. Wanneer je zelf geen emotioneel gezonde opvoeding heb gehad, dan zoek je ook een partner met een emotionele ongezonde opvoeding. Wij hebben schijnbaar de behoefte gehad hem ooit te willen redden of welke reden dan ook. En zo had hij ook een reden. Het groot onrecht is er maar als je er te lang in blijft hangen dan is dit groot onrecht een trigger van jouw innerlijk kindspijn. Daarom komt dit ook zo vaak voorbij, je kindspijn is het fundament hiervan of de blauwdruk voor de rest van je leven, het heeft aandacht nodig en zorg. Erop uit gaan is fantastisch maar eigenlijk is loslaten het loslaten van oude patronen die je als kind hebt ontwikkeld omt welke reden dan ook. Dat is ieder zijn eigen zoektocht. Dan kan je op den duur ook je mlc-er loslaten en triggert hij niet meer.

moppie okt 2015- geplaatst: 05-08-2019

Dankje Madelief en goed voor jou! Ik vond je post soms wat ‘zweverig’, ik hoop dat ik je hier niet mee beledig. ik begreep eruit dat je jezelf steeds probeerde overtuigen op deze manier. De kern was steeds hetzelfde: ik heb pijn, maar het komt goed met mij, ik ga dit te boven komen. Ieder heeft zijn of haar manier van verwerken.. Als het schrijven je helpt, dan goed! Inderdaad het vinden van de info, het patroon, alle mensen die elkaar aanmoedigen hier sterk in te blijven, het houdt me recht als ik oververmoeid ben of de pijn zich terug aandient. Het helpt de situatie een plaats te geven.

Anoniem- geplaatst: 05-08-2019

Goed bezig Anoniem! Ik denk net als jij: het staat en blijft allemaal on-line'. Het is goed om eerst te denken en dan te doen (schrijven). Toch, ik heb er veel aan gehad en ach mijn verhaal is zo gelijk aan vele verhalen hier op de site. Dat ik dan overmand door emoties en uitputting nabij af en toe dingen heb geschreven waar ik nu anders over voel en denk ... ach, ik ben maar een mensje ... waar ik in terecht ben gekomen is een nachtmerrie geweest. En ik ben Get Real dankbaar voor deze site. Anders had ik nooit geweten dat ik niet de enige ben die dit meemaakt. Vaak is het al gezegd en ik zeg het nog eens:' de overeenkomsten in onze verhalen zijn zo enorm dat er wel een onderliggend patroon MOET zijn'. Het is juist daar bij stil te staan. Het is goed om daar onderzoek en analyse naar te doen. Waarom? Om er van te leren EN om elkaar te helpen. Zeker als er kinderen bij beyrokken zijn vind ik dat dit zooo belangrijk is. Want decschade is zooo groot: emotionerl, psychisch en ook matetieel. Individueel leed, masr ook de hele maatschappij betaald hier een dure prijs. Dat is mijn mening. En ik zou graag zien dat hulpverleners en beleidsmakers hier aandacht aan gaan schenken. In ons aller belang. Veel goeds wens ik jou Anoniem. Jouw postings vind ik waardevol. En iedereen hier die schrijft of leest wil ik hartelijk bedanken. Ik ben uit de tunnel aan het komen nu inmiddels 21 maanden na BOM 2. Het gaat goed met mij. Ik laat het verleden nu eindelijk los. Wat daarbij o.a. helpend is gebleken is mijn inzet in een nieuw netwerk van lieve mensen om mij heen. Sluit jezelf niet op lieve mede lotgenoten! Ga er op uit en ontmoet nieuwe mensen. Wees de heldin in jouw eigen nieuw verhaal. Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 05-08-2019

Ik vind de opsplitsing best logisch. Volgens mij gaat iemend die in de put zit nog altijd schrijven. Het vraagt wat nadenken en zorg bij mij toch voor dat ik stil sta over wat ik ga schrijven en wat ik nu eigelijk gezegd wil hebben of vooral: waar mijn gedachten rond gaan. Welke zijn mijn gevoelens en wat is zijn gedrag.. Het is goed deze naast elkaar te kunnen zetten. Ik schrijf hier niet veel omdat ik zelf niet zoveel baat heb bij het online zetten van mijn ontwikkeling. Desondanks dat ik weet dat het anderen wel kan helpen. Ik hou er niet van dat het online en open staat. Ik zet zelden info online, eender waar. Want online blijft het. En dit is best persoonlijk. Het is zo dat mijn verhaal niet veel anders is dan overal beschreven. Hij zit in replay en ik wordt geconfronteerd met een lading emoties die ik stap na stap aanga. Ik kan zelf niet plaatsen hoe ik mij nog voel tegenover hem. Het is vooral een groot gemis denk ik en verwarring. Ik word af en toe geconfronteerd met zijn nieuwe leven, heel beperkt hoor. Ik weet zo goed als niets. Maar dan merk ik weer dat ik niet zo ver sta als ik soms gedacht had. Het duurt gewoon minder lang om terug op mijn pad te komen. Dus daar zie ik groei bij mijzelf. Ik leer ook dat gevoelens tijdelijk zijn en ik me rap genoeg terug beter zal voelen. Ik voel me er vaak triest om, maar de tranen komen niet meer. Ik kwam de soulmate onlangs tegen en negeerde haar compleet. Ik zag er zelf goed uit en weet dat ik een goed persoon ben. Het heeft me een weekend gekost om te verwerken- mede door oververmoeidheid en andere confrontaties, maar ze doet me niet veel meer. Dat is echt een grote opluchting geweest. Een transitie weekend. Ik projecteer mijn pijn niet meer op haar, op plaatsen of dingen. Het voelt als het stap voor stap terugwinnen van mijn territorium, in kleine stapjes weliswaar. Ik ben blij te kunnen zeggen dat het afgelopen jaar mooi geweest is. Ondanks de pijn, het ging niet verloren. Ik ging niet verloren. Ik werd mijn eigen steun en toeverlaat en moedig mijzelf aan uitdagingen aan te gaan. Ik heb veel om dankbaar voor te zijn!

Anoniem- geplaatst: 04-08-2019

Dank voor je meedeleven Perceptie. Madelief

Madelief- geplaatst: 27-07-2019

Ach madelief. Ik begrijp dat hondgebeuren goed. Ik heb dat met mijn kat. Die is ook mijn kameraad voor zo n lange tijd. Maar denk aan de goede jaren de liefde en de groei die je hebt doorgemaakt. Gelukkig ijs mij kat ee nog maar het gevoel ken ik als geen ander.

Perceptie- geplaatst: 27-07-2019

@ gewoon ik. Jammer dat je voor nu even afhaakt. Ik wens je een mooie toekomst toe. Mijn vader zei altijd doe maar gewoon dan doe je gek genoeg.

2011 Drie is te veel- geplaatst: 21-07-2019

Kwartje gevallen! Vandaag precies een jaar dat ik mijn hond niet meer heb gezien. Dat was het dan (de trigger voor de huilbui). Er zij vrouwen die hun kind moeten afstaan ... dat is vele malen erger! Ik begin weer meer breder perspectief te zien de afgelopen dagen. Gewoon iets wat mij opvalt. Niet dat ik geen oog meer had voor andermans/ vrouw leed; zeker niet, maar dit voelt meer zoals voorheen. Ach nou ja, ... allemaal gedachten. Ik mag best even nog huilen om verlies van mijn 'beste vriend' . Die hond en ik hebben zoveel samen meegemaakt. Te lang was ik alleen in die relatie. Veel te lang ... ik ben meer waard dan hondengezelschap. Ik heb nog zoveel te geven ... Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 21-07-2019

Jaaa! Ik zie het voor mij. En inderdaad ligt voor mijn neus:-) dat pad en die weg. Mooi gezegd @gewoonik@ .Mijn huilbui weer overleefd...zacht blijven van binnen. Veel mensen hebben het moeilijk. Er is nog zoveel om dankbaar voor te zijn. Een achtbaan is het leven. Life is Life ... En Life is a rollercoster you have got to ride it! Aan boekenkennis hierover heb je niet veel op de echt wezenlijke momenten in het leven. Aan vrienden op je levensweg des te meer! Liefs van Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 21-07-2019

Lieve Madelief, geen dank, het is recht uit mijn hart. Het is ook de laatste tijd mijn knullige bedoeling geweest om mensen hier, uit "de put" te trekken. Wonderen zijn de wereld nog niet uit, maar wondermiddeltjes hier, die bestaan gewoonweg niet! Psychologen en therapeuten "spekken" is m.i ook de weg niet. De enigste weg.....die ligt voor je neus, je moet het alleen wel zien, daar is geen (s)tom(s)tom voor, hihi, grapje. De weg is lang, krom en geheel niet zonder doornen maar zal (in mijn visie) leiden naar een uitgestrekte weide waar de zon, hoog in de blauwe hemel straalt en een zacht en verkoelend briesje jouw wangen kust! Meet you there, happy ending😘

2010 gewoon ik- geplaatst: 21-07-2019

Dankjewel @Gewoon-ik@ voor deze posting. Ik had goede weken en het gaat 'beter' met mij. Het verlies, de pijn, de aanpassingen die ik moet maken in mijn leven- nou ja, alles! En nu net ineens een huilbui ... en ik herinner mij hoe ik daarvan in paniek raakte in het begin. De pijn was dan allesoverheersend. Dan belde ik soms een anonieme hulplijn. Ik had zo'n behoefte aan mijn verhaal vertellen. Er was ook al heel lang niet meer naar mij gevraagd of omgezien door mijn partner. En zijn 'ziekte' bracht mij in isolement. Kort verhaal! Zojuist dacht ik:'zal ik weer anonieme hulplijn bellen?' maar ik heb niet hoeven doen. Ik ging naar deze site en las jouw bericht @gewoon-ik@ en dat troost mij. Troost te weten dat ik niet alleen ben. Dat ik niet de enige ben die OOK denkt dat wat ik meegemaakt heb eigenlijk strafbaar zou moeten zijn. En ook dat 'innerlijk kind gedoe' is allemaal mooi en aardig, maar neemt niet weg dat ons een groot onrecht is aangedaan. Daar moeten wij het dan mee doen .. en dat maakt het rouwen extra zwaar. Ik hoop dat je nog af en toe toch hier wil schrijven. Fat is helemaal aan jou natuurlijk. In ieder geval: het ga je goed ... wens je veel licht op je pad en mensen die jouw koesteren en bijstaan toe. Dat wens ik ons allemaal toe. Wat een nare en harde wereld vind ik dit soms ... Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 21-07-2019

weet absoluut niet waar ik deze reactie moet posten, (het zal waarschijnlijk ook wel mijn laatste zijn) dus plaats ik het even hier. Iedereen kan op internet een naam verzinnen/gebruiken, we hebben hier allemaal een "schuilnaam" . Ik gebruik "gewoon ik" zo heet ik in real life dus absoluut niet, maarrrr ik ben het wel. Ik ben ik, niet hoog opgeleid noch praktisch opgeleid, Mavo 4, en dat is het dan! Ik val onder de noemer "klootjesvolk" maar daarom ben ik niet minder dan ieder ander. Ik gebruik geen chique woorden, ik schrijf zoals het in mij opkomt, en tot dusver heeft een ieder mij wel begrepen?! Mijn ex, ook klootjesvolk, heeft een eigen bedrijfje opgestart, geen miljoenenzaak, bij lange na niet maar hij werkte hard voor een iets beter belegde boterham. Helaas is ook bij ons een MLC de hoek om komen kijken. Veel heb ik van deze site geleerd, ben verder gaan zoeken naar info, heb bijna alle sites wel gelezen, maar er is er geen 1 waar werkelijk een succes verhaal op staat als alleen maar "zorg voor jezelf" en dat is nou precies wat ik doe, zo goed en zo kwaad als mij dat lukt! Zelfliefde, therapieën, mediteren etc etc dat wordt op bijna iedere site geadviseerd, tot aan het "zweverige" toe! Alles is het proberen waard, kun je je er niet in vinden? Dan....probeer wat anders! Misschien krijg ik nu heel veel commentaar over me heen maarreh, mijn kindpijn? Moet ik dan op mijn leeftijd nog daarin duiken om een eventuele volgende relatie (al dan niet met mijzelf) beter te laten verlopen? We hebben allemaal, als het goed is, opvoeding genoten van onze ouders/verzorgers en ook hun hebben dat weer genoten enz enz. Dat je moet gaan leven, op een manier/wijze waar jij je het prettigst bij voelt, is toch de meest MEEST logische zaak van de wereld? Tips en adviezen.....super, welkom, maar ook daarin heeft een ieder zijn keus is het niet?! Wie heeft hier nou de grootste wijsheid in pacht? Ik zeg volmondig NIEMAND, get-real niet, sanne niet, deborah/hannah niet!!! NEE jij zelf, jij bepaald jouw verdere leven (ok er zijn invloeden/factoren van buitenaf, maar daar heb je echt mee te dealen of je nou wilt of niet, er zijn nou eenmaal regels en wetten) jij doet de dingen waar jij he het prettigst bij voelt. En ik vind nog steeds, dat men mij maar moet nemen zoals ik ben, ik ga niet veranderen voor een ander, never niet! Ik kan me aanpassen, tot op zekere hoogte, communiceren is heel belangrijk, geven en nemen moet in balans zijn! Ik houd niet zo van de "mijn wil is wet" strategie, vrijheid van meningsuiting, dat moet toch mogelijk zijn? Het blijven "hangen" in de AGS en zelfliefde gedoe, brengt je ook niet veel verder. LIFE IS LIFE, ik vond, dat deborah of hannah of hoe hij/zij ook mag heten(of zichzelf noemt) even een andere kijk op het fenomeen MLC gaf! Het gaf in ieder geval weer wat meer leven in de brouwerij, was het een "storm in een glas water" ? Ik weet het niet, ik vond het wel verfrissend. Het blijven draaien in cirkeltjes (draaikolk, om maar bij storm zee en water te blijven) trekt je toch ook verder naar beneden. Ik wil een ieder bedanken voor de tips adviezen etc maar ik ga verder met mijn leven zoals het mij goed dunkt, mijn vent is pleite, ik hoop dat hij en die s(nol)m(onster) van hem, heel snel Karma tegen komen, want iemand die mij zo behandelt heeft om er zelf "beter" van te worden, die verdient het niet, een happy life. Maar dat is mijn persoonlijke mening, ik bedoel, als je een misdaad begast ga je uiteindelijk toch ook de nor in! Lieve mensen....denk om jezelf, een ander doet het niet! Groetjes "gewoon ik"

2010 gewoon ik- geplaatst: 21-07-2019

Iedereen hier doet het uiteindelijke verwerken op zijn eigen manier. En dat is helemaal goed. En als je tevreden bent met hoever je gekomen bent is dat ook heel fijn. Ik merk aan mezelf dat het meestal goed met me gaat maar dat ik op dit moment weer verval in meer boosheid en meer verdriet. Dat heeft dan meestal wel te maken met de mate waarop ik tijdelijk weer wat meer en intensiever om ben gegaan met mensen die mijn mlc-er goed kenden. Ik heb ook vakantie en heb dan wat weer meer tijd om te piekeren. Ik ben nu het boek van get-real opnieuw aan het lezen met andere ogen dan de eerste keer. Want waarom lukt het loslaten van de man die ik zo lief had maar die nu zo lief niet meer is, die in ons huwelijk al vaak zo lief niet was. Ik miste de assertiviteit om te zeggen wat ik nodig had omdat ik dat nooit geleerd heb te doen door omstandigheden in mijn jeugd. Voor mij toch weer een absolute zekerheid dat ik dit zo nooit meer wil. Dus voor mij toch altijd nog werk aan de winkel. Anders bleef ik, denk ik, niet zo hangen

2014 Silvia- geplaatst: 21-07-2019

Precies dat is het Madelief, buiten de dagelijkse verplichtingen om, even heerlijk en alleen maar doen wat je leuk vindt. Ik maak daar ook echt tijd voor vrij.

2010 gewoon ik- geplaatst: 17-07-2019

Dag Gewoon ik, lekker aan de slagven bezig zijn is wat mij ook helpt. Ik vind zelf niet dat het 'vluchtgedrag' is als ik er voor kies om even niet met dat denkhoofd bezig te zijn. In jouw geval kun je er weinig aan doen dat je lastig nieuwe info opslaat. Ik ben zelf trouwens nu liever in een job waarbij ik niet zoveel hoef te weten en denken. Zoveel gedacht de afgelopen jaren :-) en het heeft niet veel bijgedragen. Uiteindelijk ging het er steeds om de dingen gewoon aan te pakken. Nu terugkijkend met oude agenda's erbij ben ik zo fier op mezelf. Alles zelf gedaan! En ik doe nu lekker weer alleen wat ik leuk vind op mijn tempo. Ben benieuwd naar jouw tekenavontuur Gewoon ik. Mij helpt creatief bezig zijn heel goed. In het begin was dat vooral veel schrijven. Nu doe ik dat voor een vereniging als notuliste tijdens vergaderingen. Heel erg leuk en het verzet mijn gedachten. Het is goed te focussen op wat bij mij hoort en wat ik fijn vindt om te doen. Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 17-07-2019

Ik wil wel praten over mezelf, maar weet even niet waar dit thuis hoort. Het zit zo.....ik weet heel goed wat ik niet meer wil, maarrr ben zoekende naar wat ik dan WEL wil. Voor mijn CVA (sorry maar shit did happend) was ik een bezige bij, nu wat passiever door dus NAH (niet aangeboren hersenletsel). Maar goed, ik was echt leergierig en leerde ook makkelijk, nu slaat mijn computertje, lees hersenen, weinig tot niks op! Dus theoretische studies een bijna no go. Ik ben dus een op en top "doener" en daarin zoek ik een weg. Noem het vluchten maar ik ben graag bezig, het zet mijn gedachten van het hele drama af. Zoals in het "verloren blog, de dingen van de dag" waarin ik zei, dat ik het tekenen weer wil gaan oppakken, maar jozes, wat zijn de materialen prijzig, tja en dan komt het financiele aspect de bocht om. Nou heb ik al best het een en ander, in het verleden, aangeschaft. Maar ik ga het over een hele andere boeg gooien, en dat gaat kosten, nou werk ik hard zat en mag van mezelf 1x per week een X bedrag aan materiaal gaan besteden! Voor mij is dit op vele fronten therapeutisch....concentratie en motoriek, maar ook niet meer denken aan mijn ex en de hele rataplan, ik heb er megaveel zin in!

2010 gewoon ik- geplaatst: 16-07-2019

Daphne, Wil, ik plaats het even hier omdat ik denk dat het hoort bij onze persoonlijke inzichten/meningen. Ik begrijp GetReal haar bedoeling hier. Ik moest echt enorm filteren naar relevante info tussen de lading aan berichten. Verandering vraag altijd wat moeite. En de focus ligt echt heel vaak op de persoon in MLC. Wat ik begrijp. Maar soms wil ik gewoon ook lezen over hoe anderen omgaan met hun eigen struggles en soms wil ik lezen over de typische MLC streken. Het is natuurlijk allemaal wat verwikkeld, maar het is juist goed het ene los van het andere te leren zien niet? Langs de ene kant heb je je eigen leven, eigen hindernissen en langs de andere kant heb je de situatie met je MLCr. GetReal biedt nog altijd een plaats om je frustraties, belevenissen, vragen,.. te delen met andere die je begrijpen. Dat lijkt mij het belangrijkste, te weten dat we niet alleen zijn, ergens terecht te kunnen als het even niet meer gaat of successen te delen en elkaar te motiveren.

2018 - Anoniem- geplaatst: 16-07-2019


Reageren:


Terug naar de vorige pagina >