Bericht schrijven >

« vorige 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 volgende »

Dank je wel Madelief.

Heb weer een lastig dagje. Gaat wel weer over....
Ik durf het bijna niet te zeggen maar wanneer er iemand is die sterft, iemand die je liefhad...zou het voor mij makkelijker zijn. Daar kan de persoon in kwestie niets aan doen...Je hebt mooie herinneringen aan die persoon en je bent niet verraden. Je hebt een verleden samen om te koesteren en geen toekomst meer en dat is spijtig en een groot gemis.

Maar een MLC is zo moeilijker te vatten. Die persoon mis je ook maar blijft je "pijnigen". Je verleden is verraden en een toekomst met je partner is in rook opgegaan door de beslissing langs 1 zijde.

Ik blijf het gevoel hebben dat hij me haat. Zonen spreken dat telkens tegen dat dat helemaal niet zo is en dat ze hem dat ook al hebben gezegd dat ik met dat gevoel zit. En dan antwoordt MC'er dat dat helemaal het geval niet is. Maar hij doet me al zolang pijn door geen reaktie te geven, onverschillig te blijven...Is het dan niet meer dan normaal dat ik dat gevoel nog steeds heb. Het ergste van alles vind ik dat ik dat gevoel tegenover hem meer en meer krijg...die haat (zoiets lelijk, ik weet het) Het is sterker dan mezelf.

't Is gewoon een zware periode nu. M'n vader die zo ziek is, de pijnen die door het koude weer weer opspelen, de kosten aan het huis, me sterk houden om m'n ouders te kunnen opvangen, het gemis van een arm om je schouder. Even kunnen wenen en alles loslaten zou deugd doen.

2015 Innie - 22-10-2018 - 13:20

Dag Innie,

ja vast het zal wel zwaar zijn voor 'hen'
dat zijn aannames Innie - uit niets in het gedrag van mijn MLC man blijkt er ook maar iets van : dat het zo moeilijk is ...

het zijn 'volwassen' kerels
ze 'zorgen' best goed voor zichzelf zou ik zo denken ...

zetten zichzelf dan ook nog neer als 'weldoeners' en zorgen ineens voor anderen - zelfs kinderen die niet hun kinderen zijn gaan voor op eigen kroost...

mijn mening?
die hebben echt nergens 'last' van hoor.
schaamteloos is het.

ik besteed mijn energie er niet meer aan.
ja, heel erg dat je 'vast zit aan' : geschiedenis en de kinderen en bezit - maar IS DAT NOU WEL ZO!

ik laat hem niet meer in mijn binnenste - het is hard maar ik wil 'zijn gif' niet meer in mij.

niet in mijn huis - niet in mijn gedachten -
wat geweest is, is geweest
herinneringen
ik ga niet de kostbare tijd hier op aarde nog besteden aan HEM.
en ik ga niet in het verleden leven - dat is er niet meer!

voor kinderen van is dit VRESELIJK!
gelukkig hebben ze nog de andere (wel normale ouder)
het is kei en kei hard en je hart bloedt als moeder
OOK ALS STIEFMOEDER van...
maar, dit is ook tussen hen en die ouder met MLC
je kunt ze steunen en dat is het ...
ook zij zullen hun weg moeten vinden in deze materie...
in feite is je vader gewoon pleite en
geeft hij geen drol meer om hoe jij je voelt ...
je wordt afgewezen als kind...

ik zou maar in mijn kracht gaan staan Innie
en niet meer teveel bezig met
'hoe erg het voor de MLC man zou zijn'
die is echt niet met jou bezig of met zijn kinderen...

"waar men energie aan geeft en
waar men aandacht aan geeft zal altijd toenemen groeit"

helemaal aan jou natuurlijk om dit ongevraagd 'advies' naast je neer te leggen - jij laat los wanneer jij het kan loslaten...

ik heb al heel veel krokodillentranen gezien bij mijn mlc man.
het is allemaal neppperdepep ...
hij wil mijn emotie om zich aan 'te voeden'
IK BEN WEG
en mijn stiefzoon blijkt hier dus al jaren mee te leven ...
Life sucks Innie
en het is ook niet eerlijk...



Madelief
oktober 2017

Madelief - 22-10-2018 - 12:15

Sint 2016
Idd. Het doet goed jouw relaas over het boek en de "tips" om die hele MLC uit een andere invalshoek te bekijken te lezen.

"Je wil los zijn maar je kan kan er niet mee los zijn omdat een te groot deel van jouw leven ermee verbonden is in alles, kinderen, bezit, geschiedenis"
Deze zin komt uit de blog "Aapjes verzoeningen" en vind ik heel typerend voor de meesten van ons. Wat is het toch moeilijk om volledig los te laten...
De zonen hebben MC'er gesproken gisteren. Ik probeer er niet meer achter te vragen wat er allemaal gezegd is maar dat is verdomd moeilijk. De jongste wordt meer en meer gesloten, de oudste woont niet meer thuis en heeft de kans nog niet gehad om me iets te vertellen. Ik weet alleen dat MC'er het al had gehoord van z'n moeder dat m"n vader zwaar ziek is...wanneer hij me nu zelfs geen bericht zou sturen om ons te steunen in "de strijd tegen K." moet ik echt gaan geloven dat er een volledige blokkade van zijn gevoelens is. Dat hij ons volledig uit zijn leven weg wil ook al hebben we samen kinderen. Dat hij zich zo inzet voor "goede doelen" en nu mensen troost die zwaar ziek zijn, behalve de mensen die zo dicht bij hem stonden in zijn "vorige" leven...Niet te geloven...en zo laf. Ik zou het niet kunnen. Wat moet het toch een gevecht zijn voor MC'er tegen zichzelf en al wat hij lief had, denk ik dan. Tja.


2015 Innie - 22-10-2018 - 09:42

Sint 2016
ik lees je verhaal
ik huil
het is goed

fijn sint 2016

hoe je nu in jouw leven staat
Madelief oktober 2016

Madelief - 21-10-2018 - 14:11

Beste 2012 get-real,
Bij mij viel de bom de dag voor Sint, m’n lievelingsfeest. In 2016 werd dat een roetzwarte Sint. Er volgde een jaar dat een kopie is van wat je in het boek beschrijft, incl. verzoeningen die zo weer in rook opgingen. Daarna een jaar van rouw, met nog zwartere momenten. Maar nu ben ik er weer en daar heeft jouw boek en een jaar intensieve therapie flink aan bijgedragen. Dus ik ben je dierbaar dankbaar dat je zoveel bij elkaar zocht en zo mooi opschreef (ik zal een review schrijven, zodra alles wat meer ingeklonken is). M’n levensgeluk is mede daardoor van een 3.5 naar een 7 gegaan, dus dank! Wat het me vooral bracht is het antwoord op de vraag: “hoe kon jij, levenspartner gedurende 27 jaar, liefdevolle vader van onze kinderen, waarvan we onze jongste verloren door een ongeluk en wat ons tot zo’n ongekend hecht en liefdevol gezin maakte, hoe kon jij dit kapot laten vallen?”. Het antwoord geef je in je boek. Een MLC waarin de nood veel groter was dan de gedachte dat je je vrouw en dochter in de kou laat staan. Dat is namelijk niet wat hij wilde, hij wilde geen pijn doen en niets kapot maken. Maar er was iets wat giga groot was, en voor alles de kop ingedrukt moest worden, een heel naar gevoel waarvoor geen plek was, maar dat met 1 simpele druk op een whatsapp knop voorhanden was. Een sm, waar alles weer klopte en waar liefde heersde. En dit beeld vind ik ik veel beter te verteren. Door jouw boek voel ik me niet “de gedumpte, ingewisselde vrouw”. Jouw boek maakte dat ik alle cliché-matig omgevouwen trouwfoto’s op m’n prikbord weer wilde terugvouwen. Jij hebt ons huwelijk bij het vuilnis gezet, maar voor mij was het allesbetekenend. We kregen de liefst denkbare kinderen en maakten de mooiste tochten. We hebben de dood van ons mooie kleine mannetje overleefd en genoten van die sterke, wijze prachtdochter. Ons motto was steeds “tezamen, de zon, de toekomst”. Dat stond ook op zijn rouwkaart. We hadden iets prachtigs en ik heb daar giga van genoten en heb daar altijd puur in gestaan. Ik ben nooit vreemd gegaan. En ik heb eerlijk tegen onze dochter gezegd – de dag van het ongeluk – dat haar broertje dood zou kunnen gaan, wat 6 uur later ook gebeurde. Maar dankzij haar pakten we de draad weer op en dat alles maakte dat ik wist dat ik noch haar noch mijn partner van toen ooit verdriet zou kunnen doen. Daarin staat me vooral het beeld voor ogen dat mijn partner van toen de eerste was ophing na de dood van onze 5-jarige zoon. Er zat nog was van hem in de wasmand en die moest uiteraard worden opgehangen. Die lieve kleine onderbroekjes en hemdjes. Mijn man was heel huishoudelijk en gewend dit op te hangen, maar toen huilde hij. Het was het moment dat ik wist dat ik die man nooit verdriet zou kunnen aandoen. En iets soortgelijks moet hij gedacht hebben, maar niet ten tijde van Sint 2016 en het jaar dat erop volgde. Een horror-film noem je het ergens, get-real, en zo was het. Dat onherkenbare, koude, recht opeisende (om koud na mijn besluit, na alleen maar leugens en bedrog, noodgedwongen voor scheiding te kiezen, vakantie met zijn SM in de Dolomieten te gaan fietsen waar we 5 jaar eerder zo’n mooie vakantie hadden met ons en een ander bevriend gezin). Er zaten zoveel onnodig kwetsende momenten in dat jaar. Ik vond het al zo veel, m’n gezin kwijt. Ooit waren we met zijn vieren. Nu met z’n tweeën, m’n dochter en ik. Mijn redenatie was “je hebt voor je eigen geluk gekozen, met een jonge, fitte vrouw. Zonder ook maar 1 waarschuwing. In het geheim een relatie opgebouwd, hotelletje geboekt om de seks uit te testen, haar gevraagd of zij het leven met je wilde delen, en toen alles na een jaar ok leek voor een vijandige overname, de overstap maken”. Maar zo was het niet, denk ik door jouw boek. Het was geen overweging rond geluk en nog meer geluk. Het ging hier om het afwenden van een heel onaangenaam gevoel van een misschien wel levenslange verborgen depressie, die met het verlies van jeugdigheid, heel bedriegend was. En daar was die verlossing van de SM: jong, mooi, fit en zwaar verliefd op jouw! Ik kan me nu voorstellen dat dat bedwelmend is. Een 1-way ticket naar het paradijs.
Ik verwacht dit jaar nog de scheiding rond te hebben en daarna een fijn nieuw huis te kopen. Daar zullen mijn lieve, sterke, wijze dochter van 22 jaar en ik ons “gezin” voortzetten. Komende week vieren we de 20 jarige verjaardag van dat kleine broertje dat ons zo verbindt. We hebben onze MLC uitgenodigd, maar inmiddels gewend dat hij dit soort zaken “ingewikkeld” vindt en we weten ook dat het vooral de SM is die dit ingewikkeld maakt. Het belangrijkste dat jouw boek me heeft geleerd, is dat het allemaal niet per se met mij als verlaten, gedumpte, bedrogen vrouw te maken hoeft te hebben. Tuurlijk heb ik deze giga crisis aangewend om met mijn verborgen zaken korte metten te maken. En heb ik er dan vrede mee, want wat ben ik blij dat ik mijn aandeel heb aangepakt. Ik heb ervan geleerd. Ik had er graag samen van geleerd. Maar ik neem genoegen met dit. Ik waardeer enorm je investeringen, get-real, om dit alles uit te lichten. MLC kost idd heel veel. Maar dankzij jouw investeringen en acties denk ik dat mijn dochter en ik een goede toekomst ingaan. Mijn dochter raakte haar broertje plots kwijt toen ze 8 jaar was en steerd verder. Ze raakte de illusie van een heerlijk ouderlijk huis kwijt toen we Sint 2016 zouden vieren met een bevriend gezin. Maar morgen loopt ze de halve marathon van Amsterdam. En staan haar vader en ik haar aan te moedigen. En staan we toch nog verenigd in trots om haar.

Sint 2016 - 20-10-2018 - 20:16


Bericht schrijven >

« vorige 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 volgende »