Bericht schrijven >

« vorige 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 volgende »

Hallo Wil,

Bedankt voor je reactie. Je beschrijft precies hetgeen wat ik bedoel. Inderdaad als je een man hebt die in een MLC terecht komt maak je de fout hem te willen redden waarbij je je eigen grenzen voorbij gaat. Dat heb ik ook gedaan! En dat is wat ik ook geleerd heb. Ik zie daar mijn eigen aandeel in. En wat je zegt in een verzoening of überhaupt in enige nieuwe relatie is dat wat ik geleerd heb om niet meer te doen. Zowieso na zo’n crises heb je zoveel geleerd van liefde en het leven. Ik zie mezelf nu na 1,5 jaar zoveel relaxter en volwassener in het leven staan.
Ik wens jou en je man onwijs veel liefde en moed. Het zal geen makkelijke weg zijn maar ik vind jullie allebei heel dapper en sterk.

Xanadu 2017

Xanadu - 13-02-2019 - 15:00

dankjewel Xanadu voor je reply.

Nance, ik ben vooral met mijn proces bezig denk ik. Ik schrijf altijd heel wollig en wat uitgebreid. Ik probeer de woorden te vinden voor dat gat gevoel in mezelf waar ik tegen aan loop en dat ik dat nu herken als 'kindpijn'. Hoe het nu met hem is? dat maakt voor mij niet veel uit. Het belangrijkste is voor mij dat ik met mezelf bezig ben en ja daar heb ik wel hulp bij. Sinds 2017 ben ik vooral in de overlevingsmodus gegaan. Plotseling moest ik beslissen of ik daar in dat dorp Friesland wilde blijven of toch weer terug naar de stad?
Ik heb elke dag praktische problemen moeten oplossen met advocaten en lastige buren etc. De verhuizing naar het westen terug was ook niet onproblematisch en sinds december is dan eindelijk dat huis verkocht en krijg ik meer zicht op mijn financiën. Ik schrijf hier op het forum niet over de weg naar werk die ik ook ben ingegaan sinds september en de nieuwe kennissen en vriendkring die ik inmiddels voor mezelf heb opgebouwd. Met enkel oude vriendinnen is er ook nog contact. Ik heb weer hobby's en doe aan sport. De pijn waar ik vanochtend over spreek is eigenlijk pas heel recent. Ik begrijp uit jouw woorden dat je de mening bent toegedaan dat ik zou 'blijven hangen' of niet snel genoeg ...bladibla ...
Ik ben het daar niet mee eens en mijn coach ook niet. Ik denk niet dat het uit te maken is hoe lang mijn proces gaat duren. Zolang als het nodig is :-) en ik ben erg happy met hoe ik er nu voor sta ...
Zoals gezegd en nog maar weer eens voor de tigste keer. Zijn proces is echt zijn proces. En gezien zijn MLC en boosheid is het denk ik voor hem nu 'alles weer onder controle'. Een aanname, maar ik denk niet dat er ver naast zit. Doet er verder niet toe. Zijn proces dus!

Nu er geen zakelijke kortdurende en voor mij zeer lastige gesprekjes meer hoeven te zijn met hem kan ik dus eindelijk meer doorpakken in mijn proces, snap je. Ik begrijp en (belangrijker) ik doorvoel nu wat die korte gesprekjes met mijn ex en de relatie dynamiek in jaar 2017 met mij hebben gedaan. Ik ben ver over mijn grenzen gegaan. Dat doe ik nu dus niet meer. Niet enkel naar mijn ex maar gewoon helemaal niet meer; naar niemand.

Na anderhalf jaar is het m.i. voor een gewone 'rouw -verwerking' van een huwelijk van 14 jaar nog helemaal niet dramatisch als je af en toe moet huilen of de ander mist. De echtscheiding was niet mijn keuze ;-) Inmiddels sta ik er wel achter natuurlijk.

Daar gaat mijn pijn ook helemaal niet over - die pijn heeft niet met HEM te doen, Xanadu. Maar met het kind in mij. Ik had ene onveilige jeugd. dat wist ik al heel lang, maar nu in de dynamiek van de relatie is dit aan het licht gekomen. En dat is eigenlijk op te vatten als een geschenk. Ik groei...en met groeien komt pijn. Die leegte die ik voel en de angst voor die leegte is heel kortdurend en elke keer voel ik mij daarna weer een stukje heler. Hoe lang dat gaat duren weet ik niet en daar maak ik mij totaal geen zorgen over.

Ik 'weet' het komt goed - eigenwaarde en zelfvertrouwen nemen toe. Dat is dan eigenlijk best een beetje pijn waard toch? Waarom moet dat snel???
Ik zie de relatiebreuk nu als een groeikans voor mezelf om van een romantische liefde met wederzijds onvolwassen verwachtingen naar de ander te komen tot een volwassen Madelief in de liefde.

Een nieuwe relatie hoeft nu helemaal niet - eerst en vooral dan een relatie met mijzelf in zelfliefde en zelfcompassie.

Madelief 2012/2017

Madelief - 13-02-2019 - 14:40

@ Xanadu...als partner ben je niet verantwoordelijk voor een mlc, maar je zegt zelf al dat hij altijd erkenning van jou nodig had. Dat komt ergens vandaan...en op een gegeven moment verschuiven de verhoudingen dan binnen de relatie. Het is dan het gelijkwaardig meer....als je begrijpt wat ik bedoel. Bij ons waren de verhoudingen ook verschoven en nu moet ik weer leren dat we gelijkwaardig zijn. Dat is het werk dat ik moet doen anders blijf ik in dezelfde patronen hangen en dat gaat dan ook niet goed. Hoop dat je begrijpt wat ik bedoel, vind het lastig om het goed uit te leggen. Maar je bent NOOIT verantwoordelijk voor de mlc van een ander!

Wil aug 2017 - 13-02-2019 - 14:34

Hallo Nance. Ik gebruik nergens het woord schuld hoor maar het is een reactie op het bericht waarin dit stond :”niet zo maar even 'gek' wordt maar dat jullie beide verledens (jeugd) hebben geleid tot dit (mlc) drama in het huwelijk. ”
Ik ben niet van mening dat mijn verleden geleid heeft tot deze MLC van mijn man. Het is niet iets waar de vrouw een aandeel aan heeft... aan zijn verborgen depressie. Ik snap ook de dynamiek hoor maar ik was geen zwakke vrouw met verlatingsangst en hij ook niet iemand die zich niet kon binden. Sterker onze emotionele band was heel sterk. Ik heb nooit een man gehad die afwezig was in ons huwlijk. Pas de laatste 2 jaar heb ik dat zien gebeuren. Wel en man die altijd vomd dat hij faalde , hij mij niet waard was etc. Dat heb ik altijd weg moeten halen bij hem. Altijd hem moeten verzekeren dat ik van hrm hield , wel mijn liefste was etc. Ik dacht altijd dat dat romantisch was... dat was mijn fout. Ik had moeten inzien dat hij dat dus echt voelde . Dat hij geen zelfliefde had.
Denk ook dat alle MLC mannen anders zjn. Die van mij heeft mij nog steeds nodig in zijn leven ... hoe bizar het ook is. Ik kan. beter leven zonder hem dan hij zonder mij.
Maar ik mis hem nog iedere dag.. de oude dan he🤣

Hoop dat ik zo goed uitgelegd heb
Xanadu 2017

Xanadu - 13-02-2019 - 14:13

@xanadu ; ik lees niet dat wij vrouwen schuldig zijn aan MLC van de man. Meer dat we vanuit patronen, ( misschien kindpijn ) keuzes maken en dat dit ons aandeel is. Schuld absoluut niet , maar t was mijn keuze om een man te kiezen die geen emotionele verbinding kon aangaan ( bindingsangst ) . Misschien lees ik erdoor heen omdat ik de dynamiek inmiddels begrijp. Pijnlijk, maar waar.
@ lieve madelief; mijn vraag ; hoe vaak heb je nog ondersteuning? Je blijft zo erg in zijn proces . Dat lijkt me zo vermoeidend , energievretend. Je bent inmiddels ook al 1 1/2 jaar uitelkaar.

Maart 2016 nance - 13-02-2019 - 13:52


Bericht schrijven >

« vorige 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 volgende »