Bericht schrijven >

« vorige 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 volgende »

Mijn naaste collega’s zijn o.a. een aantal therapeuten en kinderpsychologen. Aan hen heb ik gedurende deze jaren meermalen adviezen gevraagd. Ook regelmatig mijn vrees geuit over de gevolgen voor mijn kinderen op lange termijn. Ze konden natuurlijk niet in hun glazen bol kijken, maar kwamen wel allen tot de gezamenlijke conclusie dat het belangrijk is dat een veilig thuis met tenminste 1 ouder essentieel is voor hun ontwikkeling/ hechting voor later.
Ik moet altijd denken aan mijn dochter, zo’n 3 jaar geleden die moe werd van de zin: je hebt toch een vader nodig.... Zij had er toen voor gekozen geen contact meer met hem aan te gaan. Dat heeft 1,5 jaar geduurd. Over deze tijd spreekt ze nu positief. Ze had de rust nodig en vond het onverdraaglijk met hem af te spreken. Hij was een andere man geworden. Sprak de taal niet meer. Ze herkende haar vader niet meer in deze man. Het was pijnlijker steeds om hem te zien en hem niet meer te kunnen bereiken dan om hem helemaal niet meer te zien. Mijn zoon zag hem in die tijd nog wel en sprak over een kennis. Ze zijn nu beiden 18 en 20 en hebben summier contact. Ze vinden het prima zo na 5 jaar. Ze steunen anderen van hun leeftijd na een scheiding.
Nogmaals: door hen heb ik geleerd niet voor twee te gaan spreken. Respect te hebben voor hun individuele keuzes. Nooit iets ervan te zeggen en zeker niet te bemoeien met het wel of niet aangaan van contact. Ik zie twee gelukkige kinderen en ben trots. Ik realiseer me dat ik gelukkig geen co ouderschap hoefde aan te gaan. Dat lijkt me ook erg ingewikkeld en dat ik kinderen heb die ondanks hun heftige verdriet eigen keuzes durfden te maken. Vaak tegen de stroom in. Want mensen vinden nog steeds dat kinderen van gescheiden ouders hun beiden ouders horen te zien. Nou, met een ouder in een midlifecrisis kan dit zo pijnlijk zijn dat je zeker moet afvragen of dat verstandig is.

Beau 2014 - 06-10-2019 - 23:20

Silvia, mijn jongste dochter en ook mijn oudste hebben al jaren geen contact meer met hun vader. Zij doen ook geen enkele poging om het contact te herstellen wat ook logisch is. Spreken ook naar mij uit dat ze hier geen behoefte aan hebben. De kinderen zijn al die jaren onder mijn hoede geweest. Ik toonde en toon nu nog intresse voor hun als persoon en voor dat gene wat er in hun leventje afspeelt. Ik was er ben er nog steeds als ze mij nodig hebben en luister nog steeds naar hun verhalen. Of dit op lange termijn gevolgen voor hun heeft dat er geen vader in hun leven is, is afwachten. Voor nu is het zo dat er altijd een ouder is waar ze 24/24 op kunnen rekenen, vertrouwen en naar hun luistert. Ik merk ook dat band tussen mijn dochters nog hechter is dan vroeger. Als er iets is wordt er oprechte intresse getoond.

Ik heb hem wel een paar keer de hand gereikt voor de kinderen zonder resultaat.

Nu zijn ze zover dat ze hun eigen leven hebben, hun eigen weg volgen. Het is nu niet meer nodig om als ouder het goede voorbeeld te geven om mijn hand naar hem uit te steken om willen van de kinderen.

Eindelijk rust 2011 - 06-10-2019 - 13:41

Linda, wat fijn en mooi. Veel geluk samen!!

2014 Silvia - 06-10-2019 - 08:48


Bericht schrijven >

« vorige 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 volgende »