Bericht schrijven >

« vorige 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 volgende »

Waarom wil je je man zo graag terug, ook al gedraagt hij zich afschuwelijk? Als aanvulling op wat Get Real zegt: onderzoek wat je allemaal bij hem neer hebt gelegd en wat hij voor jou heeft moeten oplossen. Je eigenwaarde bijvoorbeeld ( zoals Get Real ook zegt voelen velen van ons zich kennelijk waardeloos als die man er niet meer is en dat gevoelen goed goed genoeg zijn, willen we terug en daarom moet hij weer terugkomen) eenzaamheid en emotionele stabiliteit. Om van hem los te komen, is het van belang van op deze punten voor jezelf te leren zorgen, dit niet meer bij anderen neer te leggen maar het jezelf toe eigenen. Dus je eigenwaarde uit jezelf te leren halen in plaats van uit een ander, je eenzaamheid zelf te leren dragen in plaats van een ander claimen dat hij/zij dat moet oplossen. Werken aan dit proces kost echter tijd en vraagt aandacht en heeft alles te maken met het aankijken en helen van je eigen oude pijn. En zoals ik al vaker heb gezegd, is mijn ervaring dat alleen praten niet genoeg is maar diepgaand lichasmswerk vereist is.

November 2015 Sanne - 16-02-2019 - 11:29

Hoi Sanne,

Ik begrijp volledig wat je voelt....het maakt het ook allemaal zo verwarrend en moeilijk te verwerken. Niet uit te leggen aan buitenstaanders. Ik denk dat we ook met momenten zo perplex staan van ons "maatje" die zo verandert is en ja...die er niet meer is. Die op een andere planeet zit en daar wil zitten.

Wanneer ik weet hoe hij nu leeft, hoeveel moeilijkheden hij op zijn hals heeft gehaald en blijft halen...valt het echt niet te begrijpen. Ergens heb ik gevoel dat hij zichzelf straft en blijft straffen. Het contact met alle mensen die hem zo dierbaar waren is zo verlept, zo stukgemaakt...en dit alleen door hem alleen. Niet te begrijpen.

De afgelopen dagen weer dingen ontdekt die hij al maanden angstvallig verborgen houdt voor al die dierbaren. Langs de ene kant ben ik dan boos terwijl ik lach in mijn vuistje. Langs de andere kant heb ik dan weer medelijden met hem hoe hij zich zo de dieperik in stort, zo zijn geluk dat hij hier vanzelf kon krijgen uitdaagt en vernietigt. Nee...verbeterd heeft hij zich echt niet...Hij wil een "ander" leven starten met een vrouw die zijn dochter had kunnen zijn...
Hij staat nu aan het begin waar wij 23 jaar geleden stonden. Maar toen was het wel met een puur hart en echte liefde om samen een gezinnetje starten wat ons heel goed gelukt is.

Dat hij zich zo respectloos gedraagt tegen al zijn "achterblijvers" kan hem toch geen goed doen? Dat wreekt zich toch op den duur? Ook al zullen de meesten van ons dat nooit te weten komen..

Ik denk dat het gevoel dat je hem terug wil idd vanuit verlangen ontstaat, het "thuis" zijn bij je beste vriend, het vredige bestaan dat j'er ooit mee had. Die 34 jaar die we samen beleefden hier kan ik niet zomaar uitgummen. Ik in ieder geval niet. En hij....ook niet maar zal er alles aan doen om dit niet te tonen. Het hoort gewoon bij onze geschiedenis, wie we zijn. Dat is nu eenmaal zo.

We kunnen er niets aan doen, staan machteloos. Ook al is onze wens om hen te redden uit de klauwen van een MLC....(en van die SM)
We kunnen elkaar hier alleen steunen, raad geven. Omdat we verdorie allemaal goed weten en beseffen wat een echte MLC inhoudt.

Veel sterkte iedereen. Probeer te genieten van het zonnetje. Die schijnt voor iedereen.

2015 Innie - 16-02-2019 - 11:06

@San, ik denk dat je het niet beter had kunnen omschrijven.
Maar zelfs als je man besluit om terug te komen betekend het niet dat je al die dingen die je zo mist zomaar terug krijgt. Niet alleen de man maar ook de partner maakt tijdens de MLC een grote persoonlijkheidsverandering door waardoor de kans groot is dat beiden nooit meer dezelfde zijn en inderdaad misschien niet eens meer bij elkaar passen.
Mijn man is sinds vorige week donderdag weer terug thuis, waarover ik in het gastenboek niet verder zal uitwijden maar wel over kan zeggen dat het best zwaar is. Het is bijzonder zwaar omdat je als partner ook nog veel te verwerken hebt en het vertrouwen een enorme deuk heeft opgelopen. Hierdoor is het niet mogelijk om zomaar de draad weer op te pakken en gewoon weer verder te gaan.
Feit blijft, we willen allemaal zo graag die man en dat leven terug maar kunnen we die andere man en dat andere leven ook aan? Het zal nooit meer zijn zoals het was, een MLC laat altijd diepe sporen na, althans dat is mijn mening ( en ervaring ) hierover.
Het vergt heel veel van beide kanten om samen weer iets op te kunnen bouwen en daar is echt niet alleen het gedrag van je man leidend in. MLC doet namelijk niet alleen veel met de man maar ook ( misschien zelfs nog wel veel meer ) met de partner.

dec 2013 Aapje - 16-02-2019 - 10:57

@Sanne... wil jij standaard voor je naam het jaartal dat de ellende begon vermelden ( dit geldt ook voor anderen die dit nog niet doen) en wil je ook je naam veranderen. Er is namelijk al een Sanne en ook een San. Het wordt dus wat verwarrend.

Uit de vragen die je stelt ( en die heel veel vrouwen zich steeds weer blijven stellen) blijkt het onvermogen om de realiteit van een midlifecrisis te accepteren. Jij (en de anderen..) kunnen gevoelsmatig niet accepteren dat dit gebeurt, dat dit jou overkomt, dat jouw man in staat is je zo afschuwelijk te behandelen.

Zo ontstaat er een situatie dat niet alleen de man de midlifecrisis ontkent (de koek was op, de relatie was gewoon niet goed meer)

Maar dat zijn vrouw precies hetzelfde doet. Op de site en in het boek kun je het antwoord vinden op alle vragen die je zo kwellen. Het blijven stellen van die vragen is een teken dat je de nieuwe realiteit (van de man in midlifecrisis) gevoelsmatig niet kunt accepteren. Omdat het allemaal gewoon te erg is.

Waarom is het te erg? Omdat we blijkbaar allemaal het gevoel hebben dat we waardeloos zijn geworden als die man ons verlaat. Of in ieder geval dat we nu nooit meer gelukkig kunnen zijn.

Daarom is het echte werk voor vrouwen - en de echt belangrijke vragen die ze zich moeten stellen - waarom laat ik mijn eigenwaarde en geluk zo sterk bepalen door iemand voor wie ik in deze fase niet eens respect heb en die totaal geen rekening houdt met mijn verlangens en gevoelens?

En als vervolgvraag. Wat kan IK doen om mezelf weer sterker te maken. Want de theorie makt heel duidelijk dat je van je man weinig te verwachten hebt de komende jaren (en misschien wel nooit)

2012 get-real - 16-02-2019 - 10:55

Ja, dat gevoel herken ik zeker wel. Wat het voor mij zo moeilijk maakt naast natuurlijk alles wat er gebeurd is, is de keren dat ik hem zie, zie ik ook echt de man voor me die ik al zo lang ken. Weliswaar vermoeid en doodongelukkig maar verder ...

2018 R - 16-02-2019 - 10:46


Bericht schrijven >

« vorige 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 volgende »