Bericht schrijven >

« vorige 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 volgende »

Wat was ik blij toen ik deze site gevonden had. Ik herkende alleen niet alles, want de bom die bij mij gedropt werd was geen normale maar meer een vermomde clusterbom die zijn inhoud verspreid over een lange periode uitdeelde. Dat daar de kans toe was lag voor een groot deel aan mij: drie therapieën en nog meer hulp van buitenaf hebben me veel over mezelf geleerd, bijvoorbeeld de manier waarop ik gehecht ben. Angstig-afhankelijk. Toen mijn ex met de mededeling thuiskwam (september 2010!) dat hij een verhouding had gehád met Corrie (gefingeerde naam) was ik eerder verbaasd dan ongerust. Verbaasd omdat hij nog nooit naar een andere vrouw had gekeken, hij had altijd veel sjans maar had dat nooit in de gaten. Wat me wel verontrustte was de keuze voor haar: de weduwe van zijn overleden vriend. We waren op elkaars bruiloft. Toen we kinderen kregen werden die de allerdikste vrienden (de jongens zijn het nog, die hebben het probleem bij de ouders gelaten. Tussen de meisjes is het kapot) We trokken veel met elkaar op en vakanties hebben we jarenlang gezamenlijk gedaan. Als er iets te vieren viel, waren we bij elkaar. Alleen.....Corrie had bijzonder en ook moeilijk gedrag, waar we wel eens om zuchtten, maar ach...ze was nu eenmaal de vrouw en de moeder van....anderen waar we veel van hielden. Dus hadden we het er met elkaar over en deden het af met: elk mens heeft zijn eigen eigen-aardigheden. Ik vond het alleen vervelend dat ze soms zichtbaar moeite had met mijn kinderen. De liefde die ik voor die van haar voelde, was niet wederzijds. Toen haar man overleed en mijn man zijn beste vriend kwijt was heeft dat ons aanvankelijk dichter bij elkaar gebracht. Iemand in nood sta je bij. Dus vooral dat mijn ex in de voltooid verleden tijd sprak (gehád) dacht ik dat ik moest dealen met ‘een scheve schaats’. Ook niet leuk, maar als je dat kunt zien als een gelegenheid om je huwelijk eens onder de loep te nemen en te zien waar deze behoefte vandaan komt, is er winst te behalen.
Maar dit was niet het geval. Ik, onnozelaar, geloofde mijn ex op zijn woord en dacht werkelijk dat hij de relatie verbroken had. Ondertussen was ik woest op Corrie geworden. Hoe haal je het in je hoofd om met de man van iemand met wie je, hoe dan ook, bevriend bent een seksuele relatie te beginnen. Achteraf begreep ik dat kwaad op haar zijn voor mij een stuk veiliger was dan in te zien welke rol mijn ex speelde. Want wat heb ik me een rad voor ogen laten draaien. Telkens weer kwam ik erachter dat ze elkaar niet alleen zagen ‘omdat ik beloofd heb voor haar en de kinderen te zorgen op P’s (vriend) sterfbed’, maar een volledige relatie hadden met alles erop en eraan. Ik werd Miss Marple en heb dingen gedaan die ik van mezelf niet voor mogelijk hield. Op zijn telefoon en in zijn mail berichten zoeken en lezen. Daarin las ik wat zij allemaal van stal haalde om hem ervan te overtuigen dat zijn huwelijk met mij over was en de enige weg naar geluk met haar was. Maar ook dreigen met zelfmoord. Het was in die tijd dat geen haar op mijn hoofd eraan dacht om mijn huwelijk op te geven: Ik ga écht niet voor haar opzij. Maar haar erbij zoals mijn ex vroeg (Kan ze niet gewoon bij? Ik weet hoe ik haar onder de duim moet houden) daar kon ik de ruimte niet voor vinden. Ondertussen bleef mijn ex maar volhouden dat ik de enige echte en ware was en dat geloofde ik maar al te graag. En voor de zoveelste keer geloofde ik dat hij het ‘nu zou uitmaken’ want ‘ik ga 100% voor ons’. ‘Geef me tijd tot de vakantie’. Die tijd kreeg hij ook weer van me.
Zo achter elkaar opgeschreven, lijkt het wel één periode van kommer en kwel, maar dat was het niet. Ons huwelijk kreeg een opleving, we gingen leuke dingen doen, hadden fijne vakanties etc. Vandaar dat het zo lang geduurd heeft. (2010-2014)
Het keerpunt kwam dus ná die vakantie (een heel bijzondere reis met onze kinderen, die koester ik tot op de dag van vandaag) en ik erachter kwam dat zij ons hele reisschema had en dat ze uitgebreid contact hadden onderhouden én de berichten over en weer die er niet om logen toen we al een maand thuis waren. Toen vielen eindelijk de schellen van mijn ogen en stelde ik mezelf de vraag ‘of ik het nog duidelijker wilde hebben dat dit niet zou ophouden’.
Ik heb toen gezegd dat hij andere woonruimte moest zoeken. Ik dacht dat mijn ex wel achter zijn oren zou krabben als hij niet meer lekker comfortabel van twee walletjes kon eten en eerlijkgezegd dacht ik dat hij zou inzien dat hij met haar op de lange termijn niet gelukkig zou kunnen zijn.
Het is anders gelopen. Inmiddels zijn we gescheiden en woon ik alleen. Hij heeft een periode een flat gehuurd ook omdat onze kinderen hebben aangegeven ‘hen nooit samen te willen zien’. Ik kon toen nog de illusie hebben dat hij wel eens alleen was, zodat hij rustig kon nadenken over hoe zaken gelopen zijn in zijn leven, maar gebleken is dat hij eigenlijk altijd bij haar was. Sinds deze maand woont hij officieel met haar samen. Deze mededeling kon ik eerst vrij nuchter aanhoren: dat was mijn hoofd. Twee dagen later werd ik er hondsberoerd van, het was toen bij mijn hart aanbeland. Het verdriet en ongeloof van mijn (inmiddels volwassen) kinderen voel ik er bovenop. Ik weet dat ik dat niet zou moeten doen, maar zo werkt het nu eenmaal bij me. Ik kan het niet bij ze wegnemen, ik probeer het wel te verminderen door ze mee te geven wat ik inmiddels via Getreal heb geleerd. Dat hij een diepe depressie heeft over wat hem in zijn jeugd is aangedaan. (Hij ontkent dat dat maar iets te maken heeft met de beslissingen zoals hij ze genomen heeft)
Met het hoofd is veel te begrijpen, maar mijn hart verzet zich nog bijna elke dag. Onze relatie heeft 38 jaar geduurd. We zijn met elkaar volwassen geworden en dan eindigt het zó. Daarbij komt dat ik er nog steeds pijn van heb dat Corrie hem om zich heen heeft. Zij wel en ik niet. Terwijl ik ook weet dat het ook geen pretje is om een depressieve partner te hebben.
Ik ben bang dat ik een hoop kan vergeven, maar haar deel zal ik altijd blijven veroordelen. Zo intens laag vind ik haar opstelling dat mij mag overkomen wat zij voor zichzelf onaanvaardbaar vond. Ze heeft nl gezegd dat het verbreken van hun relatie (heeft ex een aantal malen gedaan) ‘erger was dan de dood van P, want jij bent er nog’.

Ik ben kampioen vasthouden en in theorie kan ik hem loslaten en alles toepassen wat nodig is om fatsoenlijk (dus met de nodige liefde voor mezelf) verder te leven i.p.v. óverleven, wat ik heel erg lang gedaan heb. Maar het houdt me elke dag bezig. De ene dag meer dan de andere. Zoals ik eerder schreef ben ik inmiddels bij mijn derde therapie aanbeland. Ik heb daar veel geleerd, maar het lukt me nog niet helemaal om te aanvaarden dat het zo gelopen is en dat het niet helpt om te denken: hadden we maar zus of hadden we maar zo. Want zo is het niet gegaan, het verleden kun je niet overdoen.

Het is een lang verhaal geworden, maar het schrijven werkt therapeutisch, ook al is het niet volledig en ben ik er in vogelvlucht overheen gegaan.

Ik las ook ergens op deze plek om elkaar tips te geven. Ik heb op de eerste plaats veel (gehad) aan het boek van Josine. Hartelijk dank hiervoor, Josien. Zo verhelderend, intelligent en liefdevol geschreven. Ik heb daar veel aan gehad en in tijden van ‘opleving van verdriet en boosheid’ pak ik het weer en helpt het me ook weer. Zoals ik al schreef: bij mij liepen zaken wat anders en herken(de) ik een heleboel niet en heb ik een ex die weliswaar wegloopt, maar nog steeds bezorgd is om mij, toch heb ik gehandeld (en probeer ik dat nog steeds te doen) naar de aanbevelingen die in het boek staan.

En wil je meer lezen over een gebroken hart kan ik ‘Hotel Hartzeer’ van Marion Pauw en Susan Smit van harte aanbevelen.

Stier2014 - 31-03-2019 - 14:13

@get real,

Denk je weleens over een vervolg op het boek: mannen in midlifecrisis?

Cherry 2017 - 30-03-2019 - 19:57

@xanadu : dat laatste klopt; meer vergeving voor je ex dan SM . Vreemd toch? Ik ben nu zover dat ik mijn ex en SM heb uitgenodigd ( samen met mijn nieuwe partner) om face -to -face te praten over onze kinderen ( mn zieke gehandicapte dochter) . Dit werd me geadviseerd door goede vriendin, na mijn eerste weerstand kon ik er toch objectief naar kijken / luisteren . Vergevenis ; ja.. ik ben zover , wil het ook . Ik wil altijd het allerbeste voor mijn kinderen en daar heb ik mijn ex / SM bij nodig.
Een fijn weekend.

Maart 2016 nance - 30-03-2019 - 18:11

Vergeven is de enige weg om los te laten en zelf weer gelukkig te zijn. Zolang dat niet lukt en we wrok of boosheid blijven voelen raken we niet los en kunnen we niet gelukkig en vrij zijn. Vergeving betekent niet dat je geen pijn hebt of dat je hetgeen er gebeurd is goedkeurt. Daar ligt nog wel eens het misverstand. Raar genoeg heb ik meer vergevings gevoelens voor mijn ex-man dan voor de SM...

Xanadu 2017 - 30-03-2019 - 17:52

@Cherry, weer een mooi stukje over vergeving.
Ik ben daar nog nog niet, ben hard op weg..., maar goed om erover te lezen! Mooie laatste zin ook:
“ Forgiveness does not say “It’s OK,” it says “I’m OK,” or at least you will be.”

San juli 2018 - 30-03-2019 - 11:45


Bericht schrijven >

« vorige 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 volgende »