BLOG

Beknellende relaties - woensdag 1 april 2015

Ik ben deze site begonnen om vrouwen te helpen die plotseling met een man in midlife crisis geconfronteerd worden. Het liefst had ik ze verteld hoe ze dit onheil konden keren. Maar dat kan niet. Vrouwen blijken geen enkele vorm van blijvende invloed op hun man in midlife crisis te hebben. Niet met smeekbedes. Niet met dreigementen. Niet met artikelen of websites waarin hun gedrag als typisch midlifecrisis gedrag benoemd wordt. En al helemaal niet met het voorstel om de nieuwste veelbelovende crashcursus relatieherstel te doen. Geen enkele man geeft toe dat hij onvoorspelbaar en irrationeel handelt. Ze lijken allemaal erg zeker van hun zaak. Zeker in het begin. En als ze twijfelen is dat vaak ook geen hoopgevend teken. Eerder een vooraankondiging van toekomstig gedrag waarin afstand nemen en weer toenadering zoeken elkaar steeds opvolgen. De kern van het betoog van de man in midlife crisis is dat hij vast zit in een relatie waarin hij zich niet meer gelukkig voelt. En dat het in niemands bestwil is om zo’n situatie maar te laten voortduren. Deze frontale aanval op de relatie dringt de vrouw meestal in de verdediging. Maar hoe meer zij de relatie verdedigt , hoe meer tegenargumenten hij aandraagt. In zijn beleving is de relatie voorbij. Veel mannen leggen de schuld daarvan bij hun vrouw. In ieder geval buiten zichzelf. Daarom is het voor vrouwen een grote opluchting om te horen dat een midlife crisis een identiteitscris is. En geen relatiecrisis. Maar dat neemt niet weg dat die identiteitscrisis wel leidt tot een relatiecrisis. En die relatiecrisis leidt bij de vrouw vervolgens ook vaak weer tot een identiteitscrisis. Want als je man je op zo’n manier in de steek laat, gaan de meesten vrouwen toch ernstig twijfelen aan zichzelf. Ik in ieder geval wel. Ik had in het begin geen idee meer hoe ik verder moest. Eten werd een probleem. Slapen werd een probleem. Ik werd bang om dood te gaan. Maar ook bang om door te leven. Andere mensen verzekerden me dat ik me weer beter zou gaan voelen. Maar ik geloofde er niks van. Het feit dat ik in de steek gelaten was door iemand die mij  zo ontzettend lang kende, met wie ik mijn hele volwassen leven samen was geweest, voelde alsof ik een zware onvoldoende kreeg voor wie ik was. In therapie kwam ik er achter dat zijn vertrek bij mij veel oude pijn had opgerakeld. Hij was misschien met een slecht zelfbeeld uit zijn jeugd gekomen, maar mijn zelfbeeld liet duidelijk ook te wensen over. Een deel van mijn woede, verdriet en onzekerheid was het gevolg van het feit dat hij, door niet meer bij mij te willen zijn, mij terugwierp in mijn oude angst niet goed genoeg te zijn. En die angst leek bij nader inzien verdacht veel op hoe hij zich op het laatst in de relatie voelde. In de gesprekken die we na het vallen van de bom hadden, zei hij een keer: ‘Jij bent steeds bezig met manipulatieve machtsspelletjes om mij te laten merken dat je me niet nodig hebt’. Toen ging ik onmiddellijk in op de woorden manipulatief en machtsspelletjes. Pas veel later besefte ik dat het thema, dat ik hem niet nodig zou hebben, nog veel vaker en in allerlei varianten voorbij gekomen was. Hij voelde zich overbodig. Niet geliefd. Dus koos hij voor iemand bij wie hij zich weer de ridder op het witte paard voelde. Hoewel redder misschien een beter woord is. Een nieuwe verslavende relatie was in de maak. En verslavende relaties gaan vroeger of later beknellend aanvoelen. Want als je een belangrijk deel van je eigenwaarde aan je partner ophangt, betrek je zijn/haar gedrag vaak te veel op jezelf. Dus probeer je, bewust of onbewust, het gedrag van de ander zo te controleren dat je je niet onveilig voelt. Dat leidt in moeilijke tijden tot smekend, zeurend, claimend, beschuldigend, dreigend, intimiderend of ontwijkend gedrag. Over en weer. Uiteindelijk vertrekt degene die zich het onveiligst voelt. Als dat vertrek in een midlifecrisis context gebeurt, is er niets wat je kan doen om je man op andere gedachten te brengen. Maar je kan wel iets anders doen. Iets wat je uiteindelijk veel meer zal opleveren. Focus op jezelf. En leer ook je in je eentje een hele ruime voldoende te voelen. Zodat je in de toekomst sterker staat als je weer een relatie aangaat. Met de nieuwe en betere versie van je midlife crisis man. Of met een ander…


 

Reacties:

Heel fijn om dit nou eens uit de mond van een in de steek gelaten partner te horen. Zo heb ik het zeker tijdens de crisis heel erg ervaren. Je ontkomt niet aan een bepaalde mate van afhankelijkheid in een langdurige relatie, maar je bent ook nog in je eentje een persoon. Dat zei ik ook weleens tegen mijn man. "Je bent toch ook nog iemand zonder mij?" Erg onaardig op dat moment, maar er zit wel een kern van waarheid in natuurlijk. Je voelt alleen in zo'n crisis dus heel duidelijk hoeveel je je eigen levensgeluk van een ander hebt laten afhangen. En hoe pijnlijk, onterecht, afschuwelijk het allemaal ook is, dat is wel een mooie les en geeft ook een kans. Er zijn drie fases in een relatie: https://www.good-spirit.nl/nl/pages/181-fases_in_een_liefdesrelatie Volgens mij begin je die nou eenmaal altijd in de afhankelijke fase, als je jong bent tenminste.

L.F.- 09-09-2016

bedankt om dit inzicht te delen, ik voelde en voel net hetzelfde. Ik was altijd de "sterke" binnen onze relatie, hij leunde op mij, vanuit z'n gebrek aan zelfwaarde en zelfvertrouwen regelde en besliste ik alles, maar wel altijd in overleg, ik had altijd het gevoel dat ik hem moest meesleuren, maar ik wist vanwaar dit probleem kwam, dus deed ik dat ook gewoon uit liefde, en op deze manier waren wij een goed team dacht ik, zo hoort het toch in een relatie?.Toen hij vertrok gaf hij aan dat ik beter af zou zijn zonder hem, en dat ik mezelf nu eens eindelijk op de eerste plaats moest zetten. Ondertussen voel ik pijnlijk hoezeer ik hem nodig heb , niet zozeer uit practische overwegingen, maar gewoon nodig heb in mijn leven. Er was een hele periode na zijn vertrek dat ik ook zeer slecht voelde, niet kunnen eten, niet kunnen slapen, willen slapen en nooit nog wakker worden, ik voelde me gefaald, en zo klein,af en toe bedacht ik me, cynisch dat de rollen omgedraaid waren, de eeuwig twijfelende echtgenoot was vertrokken, in volle manie en zeker van het nieuwe leven dat hij wilde(zo leek het toch, maar ik wist wel beter)...en ik bleef achter, vol twijfels, over toekomst en over verleden, en over mezelf, het leek alsof hij zijn twijfels naliet aan mij...is dit dan mijn levensles? Ben ik altijd te zeker van mijn stuk geweest? Te sterk? We zijn nu 11 maanden verder en deze vragen spoken bijna constant door m'n hoofd...de rollen lijken omgekeerd....

Nancy - 23-01-2016

Get-real het blijft mij verbazen. De voorbeelden die je gebruikt. De quotes over de gesprekken. Vaak letterlijk zoals het in mijn situatie voorbij komt. Mooi ook dat je de andere kant cq de positieve groeikans voor de mc partner beschrijft en aan bod laat komen. Mijn mc heeft wel ns gezegd dat ie jaloers is op wat ik doe/kan, dat hii niet tegen mij opgewassen is. Dat kan zich alleen manifesteren als je niet blij en tevreden bent met jezelf denk ik. Hij wil nu een sm die voor hem zorgt, hem pampert, hem nodig heeft. Terwijl hij altijd op mij leunde. Maar nu ben ik bij mezelf te rade gegaan waarom ik onbewust partners kies jonger zijn en minder sterk. Dat heeft te maken met mijn jeugd en is work in progress. Maar wel een verrijkend besef waar ik vanaf nu bewuster rekening mee kan houden. En zo zoeken we gelukkig altijd weer naar the good sides of the downsides. Maar het blijft k*....

Roos- 22-10-2015

Dank je voor deze site en blogs. Het helpt me steeds weer de dingen helder te zien. Ik mis mijn maatje van jaren. Ik probeer samen met onze drie kinderen zoveel mogelijk weer te genieten van het leven. Ik vind het jammer dat zij hem missen en dat hij zoveel van hun ontwikkeling mist.

mara- 03-04-2015

Bedankt voor deze positieve feedback. Heel fijn om te horen :)

get-real- 02-04-2015

Prachtig geschreven. Ook ik lees de site en blogs keer op keer. Het helpt mij door deze zeer moeiljke tijd heen te komen. Ik realiseer me dat ik het beetje energie dat ik nog over heb gebruiken moet om samen met de kinderen een nieuwe toekomst op te bouwen. Met zijn drieetjes ,zonder hun vader. Helaas. Maar het gaat ons lukken! Ik wens hem veel succes met zijn soulmate.

Joke- 02-04-2015

Bedankt voor deze site en blogs. Het is voor mij een enorme houvast en door het lezen word ik steeds weer terug op mijn pad gezet. Mijn twijfel die steeds weer toeslaat over dit proces wordt teniet gedaan, en daarmee mijn eigenwaarde weer wat sterker. Wij kunnen hier idd niets aan doen. Het maakt niet uit hoe je je gedraagt of wat je zegt. Niets heeft invloed, dus ga je eigen weg. Maak hiermee jezelf en je kinderen weer gelukkig. Voelt nog als een enorm lastige opdracht, maar er lijkt geen andere keuze..

Zoë - 02-04-2015

Duidelijk verhaal weer. Knap geschreven. Ik voel me ook in een crises beland en ook ik heb jarenlang alles geprobeerd om hem van gedachten te laten veranderen. Maar ik heb nooit, maar dan ook nooit aan mezelf getwijfeld. Dit heb ik niet veroorzaakt wat hij ook aandroeg om mij hiervan te overtuigen. Altijd heb ik geweigerd om te geloven wat hij vertelde wat ik allemaal fout deed. Natuurlijk heb ik mijn fouten, maar zijn crises was niet mijn schuld. Maar inderdaad zit ik nu zelf in een crises en ben ik nog lang niet zover dat ik geloof hier ooit uit te komen. Maar ik ga het redden, al is het maar om hem te tonen dat ik sterk genoeg ben. Ergens diep in mij zit kracht. Het duurt alleen even voordat dat naarde oppervlakte is gekomen. De kracht die ik dan voel is hij kwijt geraakt.

waarden en normen aanhanger- 01-04-2015

wat een goed verhaal! Het bijzondere aan de hele crisis vind ik zelf dat de midlifecrisis van de een , een crisis bij de achtergebleven partner oproept . En de kunst voor de achtergeblevene is om er van te leren en er sterker uit te komen.. Wat een hele moeilijke maar geen onmogelijke opgave is.. Een heel klein lichtpuntje aan het eind van een hele lange en zeer donkere tunnel...

Storm- 01-04-2015

Reageren:


Terug naar het overzicht >