BLOG


Verborgen depressie - donderdag 16 april 2015

Memories may be beautiful and yet, what’s to painful to remember we simply choose to forget " En niet alleen herinneringen, ook gevoelens. Eigenlijk alles wat niet in het gewenste zelfbeeld past. Tot op zekere hoogte is dat normaal en zelfs wenselijk. Maar als het te vaak en te lang gebeurt, is het schadelijk. Dan leidt repressie tot depressie. Bij mannen is dat vaak een verborgen depressie. En die kan uiteindelijk een midlifecrisis tot gevolg hebben. Het is inmiddels duidelijk dat de zaak dan reddeloos uit de hand loopt. De man trekt zijn eigen plan en zijn vrouw heeft het nakijken. Achteraf gezien had je er als vrouw veel eerder bij moeten zijn. Maar hoe kan je iets herkennen wat verborgen is? Toen ik in de midlifecrisis literatuur op het spoor van de verborgen depressie en de symptomen daarvan kwam, herkende ik veel daarvan in het gedrag van H. De hang naar erkenning, moeite met echte intimiteit, steeds topdog willen zijn en de angst om niet geliefd te zijn. Toen ik H leerde kennen, merkte ik al snel dat hij erg prestatiegericht was en overal in wilde uitblinken. Maar dat leken me destijds geen negatieve kwaliteiten. Hij was ondernemend, energiek en draaide nooit ergens zijn hand voor om. Iedereen vond hem charmant en aardig. Maar erg diep gingen die relaties niet. Daar leek hij geen behoefte aan te hebben. Toen hij terugkwam uit Duitsland waar hij zijn dienstplicht had vervuld, schreef hij me een brief. Die eindigde zo: "Vanavond dacht ik aan al die dingen die ik hiervoor gedaan heb en vooral aan al die mensen die ik heb leren kennen. Vooral van het laatste word ik wat melancholiek. Ik heb spijt van al die dingen die ik had kunnen, misschien zelfs moeten doen, maar niet gedaan heb. Vooral het maken van vrienden, wat jij me ook vaak verweten hebt, de manier waarop ik mezelf onbewust opsloot en opsluit en daardoor alleen oppervlakkige kennissen opdeed. Al die kansen die ik heb laten schieten, er waren best mensen tussen die zeker de moeite waard waren en ik hield ze op een afstand. Het ergste vind ik nog dat jou ook vaak geen kans geef.. Alleen al het feit dat ik je dit in een brief vertel en niet gewoon. Omdat ik bang ben dat ik morgenochtend weer dicht zit. Wat ik je in die brief in Duitsland schreef geldt nog steeds; door Duitsland ben ik je pas echt gaan waarderen. Ik ben alleen zo bang dat je gaat denken dat dat niet meer zo is doordat ik me zo afsluit, ook voor jou….Ik hou heel veel van je en ik wil dolgraag samen met jou in Utrecht gaan wonen. Ik moet gewoon een eigen plek hebben, een eigen kamer met m’n eigen spullen….Bergbeklimmen is voor mij ook een vlucht. Ik voel ook wel dat ik als mens faal en ik zoek actie om mezelf op een andere manier te bewijzen. Als een soort compensatie…..Ik geloof dat ik een hek met schrikdraad om me heen gebouwd heb. Ik behandel de mensen teveel uit de hoogte of in ieder geval alsof ik me niet voor hen interesseer….Ik wil dolgraag veranderen, maar het zal heel langzaam gaan Wil je me alsjeblieft blijven helpen en blijven pushen. Je H”
Ik weet niet meer hoe ik destijds op die brief gereageerd heb. Ik gok dat ik er alle vertrouwen in had dat ik hem zou kunnen helpen. Ik was zo gek op hem en jong als ik was, geloofde ik er rotsvast in dat onze liefde alles zou kunnen helen wat er bij hem of bij mij niet goed zat. Gelukkig heb ik al zijn brieven bewaard. Anders had ik dit helemaal niet meer geweten. Want hij sprak verder nooit over angsten, twijfels of onzekerheid. Als hij echt met zichzelf in de knoop zat, pakte hij zijn tent en liep urenlang in zijn eentje door een bos. Van een van die keren heb ik ook nog een briefje. Geschreven op wc papier. Hij voelde zich ellendig. De aanleiding weet ik niet meer. De wederzijdse verwachtingen in de liefde zullen wel weer niet naadloos hebben aangesloten. Ik herinner me dat ik me dan schuldig voelde. Alsof ik hem tekort gedaan had. Maar ik wist ook niet hoe ik meer van hem moest houden dan ik al deed. Zo snel als het drama opkwam verdween het ook weer. Het waren incidenten. Daarna was hij weer zijn vrolijke, energieke zelf. Na zijn studie verdween hij bijna in zijn werk. Nog even gedreven als altijd. Maar minder vrolijk. Ik twijfelde niet aan zijn liefde. Dat heb ik nooit gedaan. Hij leek zich in dat opzicht minder veilig te voelen dan ik. Alsof mijn liefde en mijn aanwezigheid hem nooit helemaal konden geruststellen. Ik probeerde het leven zo mooi en makkelijk mogelijk voor hem te maken. Voor de ambities die hij in zijn werk had moest veel wijken. Daar kon ik goed mee leven. Want ik dacht dat het bereiken van zijn droom hem gelukkig zou maken. De stress en de onrust in het traject daarnaar toe, die hoorden er gewoon bij. Maar toen de droom uiteindelijk uitkwam, was hij alles behalve gelukkig. Oscar Wilde heeft deze anticlimax prachtig verwoord: There are only two tragedies in life. Not getting what you want. And getting what you want.


 

Reacties:

Misschien zijn er vrouwen die naar aanleiding van deze blog willen opschrijven in hoeverre zij voor de midlifecrisis symptomen van een verborgen depressie bij hun man hebben gezien. Je kunt het betreffende deel op de site nalezen.

get real- 16-04-2015

Heel herkenbaar. Mlc-er zei altijd tegen mij dat hij meer hield van mij dan ik van hem. Hij had periodes van melancholie en moeheid en kwam ze altijd ten boven. Zijn uiteindelijke droom gaf hem zoveel stress en hij is het nu aan het afbreken, maar probeert het te behouden. Nog steeds is het behouden van zijn droom alles. Als hij dat kwijtraakt..... Maar hoe behoudt je iets met het afstoten van mensen en vol zijn van jezelf, op het arrogante af. Hij is niet meer te bereiken en om rock bottom te gaan zou hij zijn droom eigenlijk moeten verliezen. Dan is er misschien nog hoop.

Loes- 16-04-2015

Bijna alle punten uit t symptomen rijtje zijn bij mijn man van toepassing. Op t lijf geschreven. Als ik nu terug kijk, met alles wat ik nu aan info heb gelezen, inderdaad verborgen depressie. Mijn man werd zo anders in zijn karakter. Bot, gevoelloos, trok zich terug van mij maar ook van onze kinderen. Onverschillig en niet betrokken meer. Ik kon mn vinger er maar niet op leggen. Hij leek wel langzaam iemand anders te worden. Veel naar gevraagd, en dan kreeg ik steeds als antwoord..."t komt niet door jou, het heeft niets met jou en mij te maken, t gaat vanzelf wel weer over. Het ligt aan mij, de ene paar weken gaat t prima met me, maar zo heb ik weken dat ik niet lekker in mn vel zit. Gaat wel weer over, geen zorgen." Hij had dus toen al sterk een onbestemd gevoel....wat hij niet kon plaatsen. Die weken goed werden steeds minder weken goed.... Hij trok zich verder terug , veel drinken, om t gevoel weg te krijgen. Hij was ronduit humeurig .....ik herkende mn man niet...we liepen op ons tenen in huis. Daarna dropping bom...en alle verdere trieste ellende die bij een mc horen..... Hij heeft nog wel eens aan mij gevraagd: denk jij dat ik depressief ben. En zei meteen erachteraan; als je maar niet denk dat ik pillen ga slikken, want dan heb ik helemaal geen gevoel meer. We zijn 4 jaar verder....hij loopt nog steeds boven op zn berg, niets mis met hem....hard gewerkt aan ons huwelijk, maar niet gelukt... Dit zijn de woorden van de mcer(mijn man).... 37 jaar samen....er was niets mis met ons huwelijk...:-(

Bloem- 16-04-2015

@Bloem, de fase waar jij het over hebt waarin je de symptomen van de verborgen depressie herkent, klinkt als de ontkenningsfase, de eerste fase van de MLC. Ik bedoelde eigenlijk de hele periode daarvoor.Die verborgen depressie is er namelijk al ver voor de MLC.

get-real- 16-04-2015

Get-real Wat er zeker was voor de mlc.. Hij was constant aan t zoeken naar bezigheden die hem een top gevoel gaven.....de ene studie na de andere, de laatste duurde 7 jaar....naast zn werk in eigen bedrijven....en ons gezin....er zat geen stop op. Onrust in t kwadraat. Op zoek naar erkenning.

Bloem- 16-04-2015

Ze kennen jou als persoon niet zoals jij je partner wel goed kent (diepgang). Ik kende haar van a tot z, zij wist in de kern te weinig van wie en wat ik was. De diepgang en interesse die ik in haar had, was niet wederzijds. Op zoek zijn naar zichzelf, een soort van wazige term, maar het is er wel degelijk. Ze hebben een sterke drang naar bevestiging, willen dus ook dat je het bevestigt bij het maken van hun keuzes (niet autonoom). Lijkt ook op een stoornis in afhankelijkheid, vooral het ineens beëindigen van een relatie valt daar mee samen, maar is het niet. Excuses, ik ben geen vrouw, de symptomen zijn die ik zelf wel heb gezien.

Mario- 16-04-2015

Ja ik herken heel veel van de verborgendepressiesignalen in mijn man-van voor de midlifecrisis, wat hij echt niet niet had waren de woedeaanvallen en andere agressieuitingen, die kwamen pas na de bom... Met name het topdog willen zijn, het zoeken naar erkenning waren heel erg duidelijk aanwezig. De laatste paar jaar nam hij ook afstand van vrienden( niemand was goed genoeg)

Denise- 16-04-2015

Wat ik heb gezien, is dat hij zolang ik hem heb gekend op zoek was naar bevestiging en erkenning. Hij was als kind veelbelovend, maar heeft de hooggespannen verwachtingen niet echt waargemaakt. Ik denk weleens dat hij op zijn vijftigste zich heeft gerealiseerd dat het er ook niet meer van zou komen. De laatste jaren werkte hij zich gek. Hij had vier banen en kreeg uiteindelijk de promotie waar hij al twee maal eerder voor was afgewezen. Dit was echter het eindstation. Hij kon gewoon niet meer hoger komen. Vanaf de eerste jaren van ons huwelijk vervulde hij graag allerlei vrijwillige nevenfuncties. Dit moesten dan wel functies zijn die hem aanzien gaven en waarbij hij in de publieke belangstelling kwam te staan. Hij speechte ook graag en was gek op het applaus daarna. Hij stond graag in de krant en knipte die stukjes en foto's uit. Hij kwam echter nooit boven een gemiddeld niveau uit., werd op zijn werk diverse malen gepasseerd..Hij sportte extreem veel en ook daar bereikte hij niet meer dan een redelijk niveau. Hij was als kind in alles de beste, maar als volwassene gewoon beter dan gemiddeld. Hij heeft nooit de top bereikt. Hij werd steeds rustelozer. Ik vergeleek hem wel eens met een tijger in een kooi. Hij liep letterlijk op en neer door de kamer. Ik kon hem op een gegeven moment ook de erkenning niet meer geven waar hij zo wanhopig naar op zoek was. Ik heb dat toen niet zo duidelijk gezien. Ik vond het eerlijk gezegd een beetje kinderachtig allemaal. Ik ben hem toen al kwijt gaan raken. Ik denk dat het zo'n drie jaar voordat de bom viel ( ik hou niet meer van je, ik wil weg, ik heb al een ander ) , begonnen is. Het vluchten in werk en sport werd steeds meer. Verder vond ik hem vanaf het begin erg stil. Hij praatte niet echt over zijn gevoelens. Tijdens vakanties had ik daar moeite mee. Ik kon dan gek worden van zijn zwijgen. Hij was op zijn best in een groep, wilde dan de meeste balanstelling en heg beste jongetje van de klas zijn.

Lieve- 16-04-2015

Zes jaar voor de bom kreeg mijn man een burn-out. is van werk veranderd. Daarna had ik altijd het gevoel dat hij veranderd was, er zat minder rek in, wilde minder met de kinderen, claimde steeds meer tijd voor zichzelf..trok zich steeds meer terug, had veel kritiek op vrienden ( vooral degene die hun gezin in de steek lieten!) en zocht heel veel bevestiging.. Achteraf vallen alle puzzelstukjes op hun plaats..

Denise- 16-04-2015

Oooo wat herkenbaar allemaal, al jullie bevindingen...passen zo in mijn puzzel. Ik stuur jullie allemaal een dikke zonnestraal, we kunnen m goed gebruiken voor een beetje warmte en steun! Fijn weekend

Bloem- 17-04-2015

Jij ook Bloem!

Denise- 18-04-2015

Wat ik zelf nog wil aanvullen, in de kern is ze dominant, dit merk je o.a. aan de manier van bevestiging zoeken in het fragiele zelfbeeld. Vanaf het moment dat ik grenzen ging stellen, veranderde haar gedrag naar recalcitrant en vanaf dat moment trok ze zich meer terug in zich zelf en ging via andere wegen op zoek naar aandacht. Wat ze heel goed kon projecteren is haar eigen dominantie, ik zie dat ook veel terug in andere ervaringen. Ze verweet mij dominant te zijn, maar dat ben ik helemaal niet, ik ben juist het tegenovergestelde, meegaand, inlevend en paste me (te) vaak aan. Vooral het laatste heb ik nu aangepakt, de balans die er in het begin wel was, vertroebelde steeds meer en was er ook geen balans meer. In een gezonde relatie is dat in evenwicht (geven-nemen). Ik het begin van de relatie stelde ik wel grenzen, dit is naar verloop van tijd verwaterd, altijd rekende houdende met haar achtergrond deed dit mijn zelfbeeld wel veranderen. Ik stel nu hele duidelijke grenzen, dat zorgt met name bij haar voor onrust, want dat is/was ze niet gewend.

Mario- 19-04-2015

P. had een universitaire studie afgerond, was gepromoveerd, had zich gespecialiseerd in de chirurgie, was van carrière veranderd, ahd een MBA gedaan, was uiteindelijk hoofd intellectuele eigendommen van de Wageningen Universiteit en is daarna zijn eigen bureau begonnen dat geweldig loopt. Toch vond hij zin carrière mislukt was. Hij vond zijn leven 'gefundenes fressen', vond dat hij te weinig bewust naar iets had toegewerkt. Hij kon het niet waarderen. Het was niet genoeg. Toen mijn broer in 2013 overleed begon ik hem daarna er steeds meer erop te wijzen dat wij erg veel geluk hebben en dat er heel veel redenen voor tevredenheid zijn. Maar hij ergerde zich aan de spelende kinderen in de tuin achter onze tuin. Ik denk wel dat dat tekenen waren van een verborgen depressie. Ik herkende ze niet.

Maja P.- 01-05-2015

R. heeft altijd al het beste jongetje van de klas willen zijn, in zijn werk en in de sport. Hij is als tiener ook voor oranje uitgekomen. In zijn werk is hij ook succesvol. En toch is het nooit genoeg, moet het altijd meer, beter en groter. Wil altijd in het middelpunt van de belangstelling staan. Tot op het zielige af. Hij wordt niet uitgenodigd maar nodigt zichzelf uit en zegt dan tegen mij dat hij uitgenodigd is...hij dringt zich bijna aan anderen op. Hij heeft ruzie met bijna alle mensen uit zijn "oude" leven inclusief zijn familie, tenzij ze met hem mee praten. Hij spiegelt zijn gedrag op mij (ik heb voorkeur voor 1 van de 2 kinderen, toevallig het kind wat goed is in zijn sport en geliefd bij vriend en vijand om zijn doorzettingsvermogen). Hij wil niet scheiden maar gedraagt zich als een vrijgezel. Wil wel sex met mij terwijl er volgens hem geen chemie meer is tussen ons. Hij is 14 maanden geleden weg gegaan, ik kan steeds beter mijn mond houden en mijn emoties voor hem achter houden. Het doorknippen van het elastiek waarmee ik aan hem verbonden ben is lastig, het is taai en stug, maar zou beter zijn voor mij en de kinderen. De kids vinden hem een rare hippie geworden en zijn helemaal klaar met hem en zijn gedrag (lees leugens). R. schiet nog steeds op en neer tussen woede en depressieve uitlatingen...het klinkt heel slecht (en dat is het waarschijnlijk ook) maar ik hoop echt dat hij zich eens goed blesseerd bij het sporten en een maand of 2 niet kan/mag sporten misschien dat hij dan rock bottum gaat. Ik duim en blijf hopen

carolien- 04-05-2015

De verborgen depressie, alhoewel ik het toen niet zag, lag vooral in het feit dat iets nooit zijn schuld was. Soms was ik ergens helemaal niet bij geweest en was het toch mijn schuld, want als ik toen en toen anders had gereageerd of gedaan dan was het niet gebeurt. Ik deed daar altijd heel lacherig en laconiek over, het kon mij eigenlijk niet zoveel schelen als ik ergens de schuld van kreeg. En wat eigenlijk ook al vrij snel in onze relatie aanwezig was, een plotselinge kwaadheid, zomaar ineens uit het niets, wat overigens ook weer heel snel zakte.

Elisabeth- 07-05-2015

Ook weer heel herkenbaar: verborgen depressie. Is al jaren voor hij wegging begonnen. Te perfectionistisch, muur om zichzelf bouwen, niet tevreden zijn, anderen overal de schuld van geven. Maar er was niets mis met hem volgens hem

Esther- 07-10-2015

Heel herkenbaar! Na 27 jaar gelukkig te zijn geweest, 2 kinderen, niks te klagen. Ik kom achter een affaire wat half jaar heeft geduurd. Tranen twijfels drama bij ons allebei. Na tijdje zie enorm gedragsverandering, koel afstandelijk en die blik (shark eys), hij zegt dat hij niet weet hoe hij daarvoor was. Narcistische trekjes, veel drinken, boos op iedereen. Om lang verhaal kort te houden. Na beel googlen en de shit wat hierover op internet staat (je keest alleen de mislukte relaties online) heb ik een cursus bij Larry Bilotta gekocht en dat heeft mij erg geholpen im rustig te worden en de oorzaak van de crisis te leren. Wat ik daar niet leer en nergens kan vinden is hoe je man zelf uit die crisis kan komen. Mijn man heeft een verborgen depressie met alle symptomen die ik hier lees. Nu weet ik excact wat hij mankeert, wat de oorzaak is, hoe ik me als partner moet gedragen, maar het is onmogelijk om hem hierop te wijzen, pure ontkenning en de psycholoog uithangen zal hem verder van mij verwijderen. Hoe krijg je iemand tot inzicht zonder dat je hem het gevoel geeft zich ergens toe te dwingen? Hij kan dit niet zelf, daar is hij al z’n hele keven bedreven in.... in vluchten naar bekeuringen waar je zgn gelukkig van wordt. Kan ik hem bijv. Deze site laten lezen? Zou ik zijn moeder een brief kunnen laten schrijven? Hij neemt steefs meer afstand van familie en vrienden, liefst oppervlakkige vrienden die hem een goed gevoel geven, ben er zeker van dat hij de affaire ook in stand ah houden is. Hoe help je zo iemand???

M- 08-03-2018

@M...er is helaas niets wat je kunt doen om je man te helpen. De enige die je nu kunt helpen is/ben jijzelf. Er is wel een manier om verdere negatieve escalatie zoveel mogelijk te voorkomen. Dat is de Altijd Goed Strategie (staat ook in Lees &Reageer) Als je met lotgenoten wil praten, zul je meer respons in het gastenboek krijgen. Dat wordt iedere dag gelezen en daar kan je al vragen stellen.

2012 get-real- 08-03-2018

Als er zich moeilijkheden voordeden in ons leven deed mijn ex deze af als kleinigheden. Hij leek erg capabel en competent,stoer en mannelijk. Erg aantrekkelijk voor mij. Ik voelde mezelf er veilig bij en ook wel dat er voor me werd gezorgd. Zijn naieve kijk op sommige issues vond ik vooral charmant. Wel een beetje erg romantisch. Nog steeds vind ik dit erg lief. Enkel wat realisme af en toe zou ook fijn zijn...want Maar aangezien ik realist ben complementeren we elkaar. Dacht ik... later bleek zijn coping strategie toch vooral uit vermijding en uitstel van handelen te bestaan. Gewoon hopen dat een probleem vanzelf zou weggaan... soms in het leven is dat zeker zo,maar bij sommige problemen dient men toch echt te handelen. Dat uitstellen zorgde ervoor dat zaken zich opstapelden. Problemen en conflicten bleven komen en hij deed er niets aan om ze op te lossen. Hij had het altijg erg druk met zijn werk en liet het verder aan mij over. Soms vond ik dat prima, maar vaak ook niet. Zo vond ik het zijn verantwoording om met zijn eerste vrouw te overleggen aangaande omgangsregeling van hun zoon. Deed hij niet! Ik pikte het op ( dom) en dat is me later verweten. Bemoeizucht van mij. Zo werden mijn inzet en liefde gezien. Hij had eigenlijk al zijn energie nodig om in zijn werk overeind te blijven. Ondertussen deed ik steeds meer en meer. Ik ben zeer probleemoplossend en assertief. Ik vind altijd weer een weg...ook nu weer. Mijn houding werd al vrij snel als bemoeizucht en dominant gedrag gezien. Niet leuk, want ik deed werk dat hij liet liggen. Zijn onvermogen weerspiegelde ik. Nu ik die spiegel sinds aantal jaar niet meer wil zijn. Moet ik maar helemaal weg, want dan kan hij weer verder met de 'kop in zand ' strategie... Hij kreeg steeds meer het gevoel dat ik alles overnam, terwijl ik juist zo graag samen zaken had aangepakt. Leuke zaken en ja, maar zeer zeker ook de problemen van het leven. Ik zie problemen eigenlijk meer als uitdagingen overigens. Dat verklaard meteen waarom ik zo lang en te lang ben blijven doorgaan met deze relatie. Mijn kracht werd mijn neergang...weer wat geleerd! Waar zit hier de verborgen depressie? Deed er zich een probleem voor in ons leven of in zijn leven dan was hij daar altijd direct heel somber over of juist heel euforisch...het gaat vanzelf over. Mij werd verweten dat ik zo zeur en overdrijf. Klaag en claim. Je kunt m.i. niet eindeloos problemen voor je uitschuiven zonder uiteindelijk depressief te worden. Sommige problemen gaan niet gewoon vanzelf weg, maar eisen dat je er iets mee doet. Thuis bij mijn ex vroeger in het gezin is dit de coping strategie die hij heeft aangeleerd. Niet pro actief, maar je mond houden en niet zeuren. Hard werken en dan komt het allemaal wel goed...huilen is voor watjes en doe je niet...boos worden en verzetten tegen je lot mag ook niet (zijn godsdienst protestantisme heeft hier ook aan bijgedragen). Niet klagen maar dragen. Hard zijn, keihard doorgaan. Dus alles kwam op hem af en het stappelde zich maar op. En paar keer bij grote moeilijkheden heb ik gezien dat hij eigenlijk helemaal doorheen zat, maar dan ging hij weer gewoon keihard aan het werk. Dit werk en die baan gaven hem zijn eigenwaarde. Toen dit werk wegviel in 2014 ging het steeds minder goed met hem. Zijn vluchthaven (zijn werk) was er niet meer. Eigenlijk was hij al jaren opgebrand,maar je ziek melden ? Dat mag hij niet toegeven van zichzelf, want dat is zwakte tonen. Dat was beter van niet bij hem vroeger thuis. Troosten of troost vragen? Fout en verboden. Over gevoel praten en dat is doodeng en een zonde. Dus toen meteen vlucht in vrijwillligerswerk en bijbaantjes. Zijn spaargeld opmaken tot pensioen. Bezig blijven om gevoelens uit te sluiten en niet te voelen. Toen vorig jaar woedeuitbarstingen. Gevoelens en gedragingen die hij van zichzelf niet mocht beleven werden op mij geprojecteerd. Ik klaagde, ik zeurde, ik was depressief, ik deed niks...ik vroeg om hulp...ik huilde ( doodeng voor hem) en ik wilde hem troosten... Hardhandig werd ik weggeduwd...hard zijn voor mij ( de spiegel ) Met zichzelf kreeg hij zelfmedelijden. Net even helemaal wat anders dan zelfcompassie is dat. Geen enkele ruimte meer voor mij. Ik kon oprotten! Ik had het allemaal gedaan. De depressie moet in de doos blijven, gevoelens wegdrukken. Hard doorgaan. En ga zo maar door. Zelfs de huisarts en vrienden en kennisen gingen mee in zijn projectie. En ik had het eerst helemaal niet door! Ik kan het gemeen noemen en me kwaad maken. En dat doe ik ook zeker af en toe, want daartoe ben ik gerechtigd. Hij blijkt dit ons gehele huwelijk al te hebben gedaan. En voor ik in zijn leven kwam ook al. Projectie dus van al die zaken die hij niet wil zijn of voelen op de ander. Op de liefdespartner... Toen hij weg was voelde de atmosfeer in huis direct veel lichter...vrijer en ja zelfs blijer. Ik ben boos op hem. Dit voelt als onrecht. Toch daarnaast zie ik het voor wat het is...projectie en onbewustheid. Ik ben liever met mensen die wat meer zselfbewust in het leven stan. Ik ben gaan groeien in de relatie en in mijn leven. Zijn pogingen tot projectie stuitte op verzet van mijn kant. Dit neem ik niet langer. Dus hij is weggegaan. Hij wil nu op afstand nog het beeld in stand houden van mij zoals hij het heeft gemaakt. Hij hield dus niet van mij, maar van de spiegel die ik was. Enkel even in aanvang van relatie vond hij mij aantrekkelijk. Toen mocht ik nog even mezelf zijn als onafhankelijke en sterke vrouw. Ik wens hem beterschap en dus eigenlijk wens ik hem toe dat hij de depressie toelaat...verder dankbaar voor de wel fijne en leuke momenten. Als hij ontspannen was en er even geen problemen waren of gevoelens van ontoereikendheid, die hij moest verdringen dan...ja dan zie ik die lieve en vooral zo gevoelige man waar ik nog steeds van houd. Verdriet om zijn pijn en strijd te zien en niet anders te kunnen doen dan in liefde hem loslaten... Madelief Get real ik weet niet of dit stukje hier past. Het is te algemeen denk ik. Terugkijkend waren er heel veel momenten waar de verborgen depressie af en toe doorschemerde tijdens ons huwelijk. Ik schrijf dat nog eens misschien. Zelf wil ik me nu gaan richten op mijn aandeel. Hoe heb ik me hier in laten zuigen? Wat was de aantrekkingskracht? Ik heb zoveel geinvesteerd in dit huwelijk. Momenteel denk ik vooral: afstand houden en zelfzorg en zelfcompassie. Ik heb het niet gezien Voor zijn depressie en copingstrategie in het leven ben ik niet verantwoordelijk.

Madelief- 03-06-2018


Reageren:


Terug naar de vorige pagina >