BLOG


Van overleven naar autonomer leven - woensdag 23 mei 2018

Als je man een ernstige midlifecrisis heeft en alleen nog maar oog heeft voor zijn eigen behoeftes en jou voornamelijk nog als een blok aan zijn been ziet, komen vrouwen na de eerste grote schok dat dit allemaal echt gebeurt, vaak in een overlevingsstand terecht. Ze zijn al blij als ze de dag, de week, de eerste maanden en het eerste jaar  doorkomen.

Hoe lang die overlevingsstand precies duurt is voor iedereen anders. De focus ligt vaak nog in hoge mate op de man. Wat hij doet. Met wie. Ook wat hij allemaal niet meer doet. Zijn onverschilligheid. Zijn hufterigheid. Soms de momenten dat hij weer even de oude lijkt. Veel vrouwen vinden het heel moeilijk om hun man zijn proces te laten doorlopen zonder te proberen hem op wat voor manier dan ook te blijven beinvloeden. Dat betekent dat ze alles wat hij doet in de gaten houden.
 
Zolang dat het geval is, zijn vrouwen nauwelijks bezig met zichzelf. Pas als ze echt beseffen dat de enige verandering waar ze invloed op hebben de verandering in zichzelf is en dat dus vooral daar daar de mogelijkheid ligt om zich weer beter, sterker en autonomer ( te gaan voelen, gaan vrouwen meer over hun eigen rol in de relatie (en vaak ook daarbuiten) nadenken.

Sommige vrouwen houden vast aan de gedachte dat hun man plotseling gek is geworden en dat er met hun helemaal niets mis is. De blik kritisch op zichzelf richten voelt als een schuldbekentenis. Alsof hun man eigenlijk wel gelijk had met al die beschuldigingen en verwijten die hij als reden voor zijn vertrek gaf.

Maar vraag je eens heel eerlijk af of je echt zo tevreden was over de kwaliteit van de relatie voordat je man vertrok.
Het was allemaal vast niet zo ellendig en slecht als hij deed voorkomen. Maar was het echt zo goed als je zelf graag wilde geloven? En zouden al die mannen een flinke verborgen depressie hebben, maar er bij ons vrouwen helemaal niets aan de hand zijn? Dat lijkt me erg onwaarschijnlijk. Vrouwen hebben net zo goed verdrongen en dus onverwerkte  pijnpunten uit het verleden als mannen.
 
De echte vooruitgang voor vrouwen zit hem in het erkennen en aanpakken van hun eigen oude pijn / gewonde kind / onveilige hechting /negatieve zelfbeeld. Er zijn vele termen die allemaal naar dezelfde problematiek lijken te verwijzen. Als je ervan overtuigd bent dat zoiets voor jou niet geldt ( je hebt een fantastische jeugd gehad, nergens, nooit een greintje pijn) bedenk dan dat sommige angsten en pijn uit het verleden zó bedreigend waren voor het jonge kind van toen dat ze het héél diep begraven hebben. Maar niet zo diep dat je er nooit meer last van hebt. 
 
Er zijn allerlei boeken, therapieën en cursussen die hierover informatie en hulp bieden.
Het lijkt me heel waardevol als vrouwen die zich met dit proces (hebben) bezig (ge) houden, hier vertellen over hun ervaringen en wat het heeft opgeleverd.


Terug naar de vorige pagina >