BLOG


Hoe je kinderen in hun verwerkingsproces kunt steunen - zondag 19 augustus 2018

Michelle vraagt in het gastenboek: "Zou het mogelijk zijn om die aparte blog te plaatsen over de verwerking van het hele proces bij de kinderen? Als ouder, en vaak nog als enige echt betrokken ouder, is het een opsteker om daar informatie over te vinden. En het is toch vaak een hoofd- en hartbreker te zien hoe onze kids met dit alles worstelen en in de war zijn. Het zou makkelijk zijn om alle informatie daaromtrent op 1 pagina te zien. Nu is het vaak bladeren doorheen het gastenboek om nog iets terug te vinden. En wat vandaag op pagina 2 staat, staat volgende week, mede door het grote succes van de site, op pagina 25. "

Bij deze :)

Reacties:

Get Real. Bedankt om daar voor te zorgen. Het is goed om een plaatsje te hebben waar we met verzuchtingen, vragen, en belevingen omtrent onze kis terecht kunnen.

2016 Michelle- 19-08-2018

December 2013, de dag voor oudejaarsavond belde mijn zoon me op het werk “ mama, er ligt een briefje op het aanrecht van papa, hij is weg en wil rust en nadenken” De wereld eerd onder mijn voeten weggevaagd en ik stortte volledig in. De daarop volgende dagen leefde ik als een zombie, het ongeloof was groot en ik kon het allemaal niet bevatten. Buiten je eigen verdriet krijg je dan ook te maken met het verdriet van je kind waarbij onbewust wel eens vergeten wordt dat dat andersom ook zo is. Het kind heeft niet alleen met zijn eigen verdriet de dealen maar ook met dat van zijn ouder. Er is niets ergers voor een kind dan het verdriet en onmacht van die ouder te zien terwijl het ook alleen maar machteloos toe kan kijken en totaal geen enkele invloed op de situatie heeft. Je bent je man kwijt maar je kind is ook zijn vader kwijt en dreigt daarbij dan ook nog een de moeder te verliezen. Ik was in de veronderstelling dat ik er op dat moment voor mijn kind was maar mijn zoon deelde dat gevoel niet. Het is normaal verdriet te hebben en te rouwen om het verlies maar je moet wel uitkijken dat dit niet de boventoon voert waardoor je het onbewust nog ondraaglijker voor je kind maakt. Een kind wil niet dagelijks geconfronteerd worden met een huilende moeder waardoor het zich als de sterkere moet opwerpen. De grootste fout die je kunt maken is onbewust de rollen omdraaien, het kind het gevoel geven dat het jouw steunpilaar moet zijn in plaats van andersom. Mijn zoon schudde mij letterlijk wakker door op een gegeven moment heel hard tegen me te roepen “ ik hen niet alleen geen vader maar ook geen moeder meer.” Wat ik daaruit geleerd heb is dat je niet altijd sterk hoeft te zijn en tegenover je kind je gevoelens volledig weg moet stoppen maar die gevoelens niet mogen gaan overheersen. Hoe moeilijk het soms ook is, het is heel belangrijk als moeder overeind te blijven zodat je die sterke factor voor je kind blijft. Je kan het verdriet daardoor niet volledig wegnemen maar toch iets draaglijker maken.

dec 2013 Aapje- 20-08-2018

Google villa pinedo. Dat is een stichting van kinderen van gescheiden ouders die elkaar helpen. Ze zijn echt heel goed.

Perplex - 29-09-2018

Dag Michelle, Ik begin de site een beetje te ontdekken en ik ben blij met deze post. Wat mijn kinderen denk ik helpt is dat ik letterlijk tegen ze heb gezegd dat ze niet verantwoordelijk zijn voor het verdriet van hun moeder. Mijn zoon wS zichtbaar opgelucht. Mijn dochter praat liever niet over de situatie. Of, wanneer en hoe vaak ze naar hun vader gaan is nooit een probleem. Dit heb ik ook tegen mijn mlc-er gezegd. Dat zijn allemaal dingen die heloen. Maar de blikken van mijn kinderen net na de bom tijdens onze ontmoetingen waren hardverscheurend. Mijn dochter zei. Ik zie aan jou lichaamshouding dat je nog van hem houd en aan hem dat hij niets meer om je geeft. Ik ben blij dat ze het heeft gezegd. Want kinderen willen daar geen getuige van zijn. Ik heb hard gewerkt om oprecht normaal non verbaal gedrag tegen hem te vertonen. Want ik denk dat het beter is voor mij en onze kinderen. Het idee dat ze steeds met dat beeld herinnert worden aan hun vader en moeder is gewoonweg niet wenselijk. Het lukt niet altijd maar het lukt steeds beter. Een scheidinf heb ik nooit gewild dat heb ik mijn kids wel gezegd. Maar ik hoop dat ik desondanks mijn ki nderen en mezelf kan laten zien dat ik er bovenop kom. Want dat is ook het leven.

Cherry 2017- 19-10-2018

Soms is het moeilijk en zo pijnlijk voor de volwassen kinderen...en helemaal anders dan voor jonge kinderen. De oudste heeft het nog steeds moeilijk...De jongste zwijgt er over in alle talen en "'t boeit hem niet" zegt hij. Ik twijfel dat dat echt zo is...Ik denkt dat hij zijn gevoelens afsluit die met zijn vader te maken hebben. Eigenlijk zoals zijn vader doet. Ik vind het verontrustend. Ik zou het zo erg vinden voor hem dat hij zijn gevoelens blokkeert door het gedrag van zijn vader. De oudste is al een tijdje op zoek om een huis te kopen. Maar papa wil met zijn SM ook een huis kopen momenteel en is daar druk mee bezig. Oudste voelt zich aan de kant gezet door zijn vader. Dit zei hij gisteren. In plaats van dat papa me zou helpen met m'n zoektocht naar een huis en eventuele werken en financiele zorgen steekt die al zijn energie in zijn nieuwe leventje met SM. Wanneer MC'er al zijn normen en waarden overboord gooit en alleen met zichzelf bezig lijkt te zijn is het toch zo pijnlijk voor de (volwassen)kinderen, zij begrijpen hoe het zit, hoe de vork in de steel zit. Ook al blijft hij zijn kinderen zeggen dat zij altijd op de eerste plaats zullen komen...wat een farce! En 't ergste is dat MC'er het zelf gelooft...

2015 Innie- 28-10-2018

Ga niet uithalen over de ex of bijna ex of buitendedeureter waar je kinderen bij zijn. Alle vormen van oordelen, mening ect is schadelijk. Vraag ze niet om (hatelijke) boodschappen over te brengen. Je mag best verdrietig zijn, maar haal er niet van alles bij in het kader van hun vader, blijf gewoon bij je eigen verdriet. Hoe dan ook, wat de reacties ook zijn, het blijft hun vader en op een dag kan het zijn dat de contacten weer worden aangehaald. Blijf erbuiten, je hebt het recht niet daar tussenin te staan. Het is voor een kind belangrijk de vader dichtbij te houden, ook al is hij daar perioden niet van gediend. Denk om de loyaliteit, die zal hoe dan ook aanblijven, ook al denk jij van niet. Wat je kan doen als ze teleurgesteld terugkomen is neutraal, rustig en gezellig, hoe moeilijk ook. Laat ze desnoods praten met iemand die buiten jullie gezin staat zodat ze hun verhaal kwijt kunnen, vraag ze niet zelf uit. Je kunt luisteren naar at ze vertellen, maar oordeel en veroordeel hen niet. Ze komen later heus met een oordeel, hoe eerlijker, meer oprecht je bent hoe meer en beter zij zich dat zich zullen herinneren. Mijn kinderen zijn stuk voor stuk het gevecht met hem aangegaan, wilden contact, wilden aandacht. Trokken zelf na een tijdje conclusies, Ze zijn niet gek en kunnen zelf dingen goed bepalen. Komen heel af en toe nog bij hun vader, verloopt moeizaam maar er is een soort van weg gevonden. Zomaar wat tips :) Sandra 2011

Sandra - 22-11-2018


Reageren:


Terug naar de vorige pagina >