BLOG


Twintig valse verzoeningen - donderdag 18 oktober 2018

Op deze plek kan geschreven en gereageerd worden op Aapje's verhaal . Zij heeft van 2013 tot 2018 talrijke valse verzoeningen meegemaakt . Zij is steeds met haar man in contact gebleven en gelooft dat hij nu zo veranderd is dat hij weer echt voor haar en het gezin wil en kan kiezen.
 
Ik hoop dat Aapje hier verslag wil doen hoe de terugkeer van haar man en de periode daarop verloopt.

Reacties:

Jammer dat aapje niet meer wil reageren op deze site, jammer dat get real het als ´minder´ ziet dat iemand die als maar blijft volhouden en vertrouwen in een verloren verliefde, blijft geloven. Wat wij of althans de meeste van ons allemaal hebben gedaan, maar niet hebben kunnen geloven dat het er niet meer was. En al zo lang. Ik zou ook nog zo graag haar verhaal hier willen horen. Het is en blijft een farce, het hele midlifecrisisgebeuren, ik ben er niet meer echt mee bezig, maar heeft zo'n groot tijdsbeslag genomen in mijn leven, dat alles in mijn verleden er mee connect is. Je wil los zijn maar je kan kan er niet mee los zijn omdat een te groot deel van jou leven ermee verbonden is in alles, kinderen, bezit, geschiedenis. En ook al ben ik inmiddels door therapie, psychologen, vrij en best wel gelukkig, ben ik ook er van overtuigd dat hij alles werkelijk al het mooie wat wij hadden kapot gemaakt heeft en niet meer goed te maken is en dat is nu mijn grootste verdriet. En misschien ook wel de overtuiging dat hij dat ook nooit zo gewild zou hebben. Alles ook voor hem out of control. Wat hij mij ook in het begin zei: "Er zijn geen winnaars, alleen maar verliezers." Wat mij dan vooral helpt is Byron Katie, `als je alsmaar bezig bent met andermans leven wie leeft dan jouw leven` Eigenlijk is het een never ending story, als je in dit midlife gebeuren terecht komt, alleen door aan jezelf te werken en door weer te genieten van de kleine dingen om je heen, kun je weer gelukkig worden met dat wat je hebt. Liefs voor allemaal. Elisabeth

11-2012 Elisabeth- 22-10-2018

@elisabeth; ik heb er nooit van gemaakt dat get real het traject van aapje als “ minder “ ziet. Maar zij heeft deze site op gezet , boek geschreven met een totaal andere insteek. Ik vind het eigenlijk een normale gang van zaken. Elke vrouw heeft in het eerste jaar haar man terug gewild maar daarna moet je toch echt de focus op jezelf gaan leggen en het geluk in jezelf hervinden . Ik hoop ook nog wat van aapje te horen.

Maart 2016 nance- 22-10-2018

'Minder' is ook niet het goede woord om het traject van Aapje te omschrijven. Maar 19 valse verzoeningen en een traject dat al 5 jaar lang duurt waarin Aapje al haar vrienden en haar baan is kwijtgeraakt (triest maar wel begrijpelijk) en in alle opzichten aan de grond is komen te zitten...Ik vind het bijna niet te geloven! En nee, dat is geen liefde mmaar een obsessie, een verslaving, een zeer zelfdestructief traject. Wat ik hoop voor Aapje is dat ze de kracht vindt om uit deze waanzin te stappen en, zoals op de site van Get Real 'gepromoot wordt, de focus op zichzelf kan gaan leggen en het geluk in haar zelf probeert te vinden.

november 2015 Sanne- 22-10-2018

Eerlijk gezegd kan ik me wel voorstellen als Aapje hier niet gaat schrijven over de de laatste verzoeningspoging. Na alle pogingen die er al zijn geweest is de druk natuurlijk heel erg groot. Als het nu weer misgaat, is dat een enorme klap en hoort ze iedereen in gedachte al roepen "we hadden je nog zo gewaarschuwd". Die druk kan ertoe leiden dat Aapje te veel eisen gaat stellen, of juist te weinig, te snel wil of zelf te veel gaat doen ipv haar man de ruimte te geven om zelf met zijn problemen in het reine te komen. Direct terug van de soulmate naar huis is een moeilijke stap. Aapjes man leek in het verleden nogal een pleaser en als hij in dat oude gedrag terugschiet, kan het aan de buitenkant wel goed ogen, maar dan verandert er niets wezenlijks. Als hij dan weer 'leeg'is kan hij de soulmate toch weer als een betere optie gaan zien. Ook kan hij zich schuldig naar haar voelen. Het heen en weer lopen tussen twee vrouwen kan heel lang doorgaan. Dat patroon moet verbroken worden. Evengoed wens ik Aapje alle geluk en gemoedsrust toe. Ik hoop dat ze hier toch blijft schrijven hoe het haar vergaat. Want zoals ik al eerder zei haar verhaal verdient een plek op deze site. Sommige vrouwen zullen misschien een les trekken uit het patroon van de vele valse verzoeningen. Anderen zullen zich bemoedigd voelen door het feit dat er ook vrouwen zijn die onder alle omstandigheden hun gevoel blijven volgen.

2012 get-real- 22-10-2018

Lieve aapje Ik hoop dat jij je niet hebt laten ontmoedigen door alle (en ik durf met zekerheid te zeggen, zeer goed bedoelde kritiek). Die mlc'er van jou mag zijn handen dichtknijpen dat hij zo'n volhardende vrouw heeft, die haar liefde voor hem blijft uitten en in zijn "liefde" blijft geloven. Waarom ik zijn liefde nu tussen aanhalingstekens zet......omdat hij zich daarin nog mag gaan bewijzen, dat hij daadwerkelijk voor jou gaat en zijn eigen problemen overwonnen heeft. Ik hoop echt dat jouw intuïtie klopt en dat je niet weer in een valse verzoening terecht bent gekomen. Maar ook al mocht dat zo zijn aapje, dan nog is dat geen schande, en al zeker niet voor zo'n volhardende vrouw! Jouw liefde is groot, geen twijfel over mogelijk. Maar geef ook een beetje aan jezelf en blijf in jouw eigen kracht! Je hebt jezelf ook nog nodig en jouw zoon ook😘

2010 gewoon ik- 22-10-2018

Donderdag 18 oktober, mijn man heeft na alweer een half jaar bij de sm te wonen besloten dat deze onzin die nu inmiddels al vijf jaar lang duurt eindelijk eens op moet houden en is weer terug naar huis gekomen. Verzoeningspoging nummer 20, dit houdt in dat er 19 pogingen vooraf waren met dezelfde beloftes en hoop die uiteindelijk niet gelukt zijn. Hierdoor staat mijn vertrouwen op een heel laag pitje wat het zeker niet makkelijk maakt. Ik voel me onzeker, de angst voor de zoveelste mislukking is groot maar enkel de tijd kan dit uitwijzen. Wat er anders is dan de vorige keren? Mijn man had ditmaal al zijn spullen bij, inclusief de nieuwe auto. De huishoudelijke taken worden weer opgepakt, we werken samen in de tuin, in het huis en maken toekomstplannen. Zijn mobiel ligt gewoon op het keukenaanrecht en als er berichtjes binnenkomen laat hij ze gewoon zien. Wat er niet veranderd is? Mijn onzekerheid en de flinke tegenwerking van de sm en de familie. Buitenom dat we beiden en samen veel te verwerken hebben legt dit een enorme druk op ons. De sm bestookt ons met misselijke mails en allerlei voor mij uiterst pijnlijke foto’s van al hun uitjes en vakanties. Wat me nog het meeste raakt zijn de innige foto’s van mijn man met haar dochter, zo verschrikkelijk pijnlijk. Schoonbroer heeft veel contact met de sm en daar voelt zij zich heel gesterkt door. Mijn man werd door hem gebeld met een hoop verwijten, flink gevoed door de sm. Ik heb hem een berichtje gestuurd dat ik graag een gesprek wil met de familie maar daar wordt niet op gereageerd. Ik ben niet meer welkom in de familie, de keuze van mijn man wordt door de schoonfamilie niet gerespecteerd en dat steekt als een dolk in mijn hart. Gisterenavond kon ik me niet meer beheersen, ben ontploft en gooide al mijn onvrede tegenover mijn man eruit en niet op zo’n nette manier. Dit waren de eerste spanningen tussen ons en ik ben bang dat dit ons weer uit elkaar zal duwen. Wel moet ik erbij vertellen dat mijn man zei dat hij het wel begreep maar dit maakt mij toch weer heel onzeker. Dit is zeker niet de makkelijkste weg en ik moet eerlijk bekennen dat ik mezelf betrap dat ik het allemaal te snel wil laten gaan. De wonden zijn echt heel diep, veel dieper dan ik zelf dacht. Mijn man heeft geopperd om samen in therapie te gaan en ik denk eerlijk gezegd ook dat het niet zonder zal lukken..

dec 2013 Aapje- 24-10-2018

Beste aapje, zo moedig als je hier schrijft over poging 20. We weten allemaal dat er heel moeilijk is om het roer weer om te gooien als je land dezelfde route hebt gevaren. Toch wil k je aanraden om jezelf te dwingen in het hier en nu. Blijf jezelf en wees niet bang dat je iets verkeerd doet. Probeer het voor jezelf en de omgeving fijn te maken maar verlies jezelf niet. Door krampachtig te gaan doen bereik je niets. Natuurlijk probeerd de sm via allerlei zieken manieren hem terug te krijgen. Je zou aan een nieuw telefoonnummer kunnen denken. Maar zelfs als je dit niet doet laat de storm overwaaien en gebruik de ags methodiek. Er komen echt betere tijden ook met die familie. Kop op.

Perceptie 2016- 24-10-2018

Beste Aapje, jouw post van vandaag brengt me weer terug naar onze laatste schijnverzoening en ik vraag me al een uur af wat ik zou doen als ik jou was en wat voor een advies of steun ik je zou kunnen geven. Je kan eigenlijk alleen maar dingen van jezelf veranderen, je hebt geen invloed op hem, hij moet het zelf doen, je kan hem alleen steunen in zijn proces zonder in zijn film mee te gaan en zonder dat je jezelf verliest. Hou je eigen horizon en je eigen koers vast, heb je die ? Je vertrouwen staat op een heel laag pitje en de angst dat dit weer mislukt en je wilt het allemaal snel laten gaan en dan je pijn die weer helemaal open ligt. Vertrouwen, angst en tempo zijn dingen die je wel zelf aan kunt pakken door dit te onderzoeken met een therapeut en daarmee actief aan de gang te gaan. Evenals oude patronen waar je zo weer in kan stappen. Therapie zou ik meteen inschakelen, maar ook individuele therapie en hoe ervaart jullie zoon dit ?

Moppie 2015- 24-10-2018

Moppie, ik kan me voorstellen dat dit vooral bij jou weer veel naar boven brengt. De angst voor weer een valse verzoening zit heel erg diep, dat is iets wat ik niet kan ontkennen en zorgt toch voor bepaalde spanningen. Mijn man is echt een lieverd maar toch vraag ik me nog steeds af wat er diep vanbinnen in hem speelt. Dat is het vertrouwen dat zo enorm beschadigd is en daar kan je niet omheen. De band tussen vader en zoon zie ik dagelijks groeien maar ik merk wel dat mijn zoon een bepaalde afstand bewaart uit zelfbescherming. Ook zijn vertrouwen heeft een flinke deuk gehad wat heel begrijpelijk is. Ondanks dit lijkt hij toch weer meer interesse in het leven te krijgen, hij onderneemt dingen met zijn vader en ik heb hem voor de eerste keer sinds lange tijd weer zien lachen. Ze praten veel met elkaar maar ontwijken allebei de gebeurtenissen en dat vind ik wel jammer. Het doet me wel goed als ik vader en zoon zo met elkaar bezig zie maar ook daar heerst weer de grote angst voor een teleurstelling. Het is een heel zwaar proces waar je doorheen moet vooral omdat het nooit meer echt wordt zoals het was. Mijn man is door het hele MLC gebeuren veranderd en daar moet ik toch wel hard aan wennen.

dec 2013 Aapje- 25-10-2018

@Aapje, voor het geval dat het misschien mogelijk zou kunnen zijn dat mijn ex-man terug zou willen komen, wat inmiddels door mij helemaal niet meer gewenst is, heb ik al een behoorlijke tijd geleden deze site gedownload http://www.wikihow.com/Rebuild-Your-Spouse's-Trust-After-an-Affair Als ik jouw verhaal lees, word ik al zo vreselijk moe en dat is wat ik op het eind van mijn relatie ook was, hij ook trouwens, dood en dood moe. En ik denk dat jij en je man dat nu ook zijn. Dan het getrek van die sm en het gemanipuleer en bemoeienis van je zwager erbij, moordend is. Maar goed jij zal in de huidige situatie verder moeten, en dat wil je ook zo graag dus wordt het nu verrekes hard werken. Ik hoop dat je in de tijd dat je man weg was al onderzoek hebt gedaan naar een goeie psycholoog, ik weet niet waar je woont anders weet ik een hele goede voor je. (als je in zuiden van Nederland woont) En... momenteel ben ik het boek aan het lezen van Dr. Rudolf Snel 'Emotionele afhankelijkheid loslaten doe je zo!' dat is een zelfhulpboek en zeker het lezen en naar handelen waard. Succes maar weer ermee. Liefs voor Allen.

11-2012 Elisabeth- 25-10-2018

Mijn mlc er wil nog steeds niet over de ontrouw praten en als ik dan zo n site lees van rebuilding trust waarin heel duidelijk staat wat je moet doen en dat het tijd kost en dat je vooral eerlijk moet zijn. En aangezien het 100 % om de mlcer man zelf gaat werkt deze handleiding niet. Ze zijn vaker niet eerlijk dan wel. Ze geven helemaal geen ruimte om te verwerken want dan voelen zich plotseling niet meer geliefd en staan ze niet op een voetstuk van de geweldige man. Daarnaast is het helemaal niet aantrekkelijk om met de gekwetste echtgenoot die op momenten dat ze zich weer willen bewijzen en de super kerel uit hangen rekening houden met haar gevoelens. Kort gezegd ze zijn niet met je bezig. Dus wellicht werken al deze regels voor een gewone man die zijn vrouw belazerd maar zeker niet voor die overgevoelige man die toch al niet tegen kritiek kan en zo weer the rabbithole inschiet bij het eerste serieuze gesprek of het vragenvuur wat hij nou precies heeft uitgespookt. De vrouw moet hier weer de sterkste zijn en met de ags zorgen dat hij niet ontspoort. Het is de vraag of je dan ooit wel aan die gapende wond van bedrog,ontrouw ,leugens en zelfwaardering toe komt. Willen we niet allemaal genezen. Maar in de mlcer draait het niet om de vrouw om die mlcer die soms het slachtoffer is en soms de aanklager maar meestal de dader. En nu vraag je aan hem of hij verantwoordelijkheid wil nemen in proces om de ander de ruimte te geven terwijl hij zichzelf niet eens kan helpen.

Perceptie 2016- 26-10-2018

Met anderen woorden hoe realistisch is een verzoening als de vrouw niet gewoon net als de sm doet namelijk mee gaan in zijn onzin. Hoe realistisch is een volwassen relatie met een puberende mlc er die eigenlijk helemaal niet kan handelen op een volwassen manier. Tel daar nog even bij op dat ze vaak ook zeer uit het veld zijn geslagen en die op deze manier een vrouw die zich van alle kanten bedrogen voelt helpen. Het is alsof je een kleuter vraagt om te luisteren naar je problemen. Ze zijn psychisch niet in staat om maar de geringste empathie te voelen. En zodra de sm weer met een aantrekkelijk voorstel komt zijn ze nergens meer te bekennen. Want ze kunnen het niet bij zichzelf zoeken.

Perceptie 2016- 26-10-2018

Ahh lieve Perceptie, weet je in die tijd van de verwijdering voelde ik me niet lekker, werkeloos, een zieke moeder, kinderen die uit huis trokken, ik zocht het niet bij mijn man. Nu jaren later voelde ik me niet lekker omdat mijn kinderen uit huis trokken dat doen volwassen kinderen, voelde ik me niet lekker omdat mijn moeder dood ging, moeders hebben niet het eeuwig leven en gaan dood, en ik voelde me ook niet lekker doordat ik was ontslagen, mensen kunnen goed functioneren en toch worden ontslagen. Alles had te maken met mijn man ik voelde me niet lekker omdat mijn man me bedroog en ik het niet in de gaten had, ik voelde het wel maar kon mijn vinger er niet op leggen waar het vandaan kwam. Kortom, wij vrouwen zoeken het bijna altijd bij onszelf en willen en kunnen het bijna niet geloven dat ons allerliefste vriendje ons zo verschrikkelijk belazerd. Dat is MLC! En wat we ook doen en zeggen, zij zullen echt zelf het moeten erkennen, er zelf aan moeten werken, er zelf door heen gaan, eigenlijk wat wij nu ook doen. Als ze dat niet gaan doen als het allemaal maar verder suddert, dan kan je daar misschien heel oud mee worden, maar nooit gelukkig mee worden. Het is zoals het is. Wrang ja. Maar juist hier zit de opening naar geluk voor jou maar ook voor hem. Pfff.... heeft ook effe geduurd voor ik dat zag. Het blijft best wel hard werken. Liefs voor Allen.

11-2012 Elisabeth- 26-10-2018

Mijn man is nu tien dagen thuis en de opmerkingen die Elisabeth en Perceptie (en get-real in het gastenboek) schrijven zijn zo herkenbaar voor mij. De sm is nog steeds niet uit beeld, ze stuurt via mail de misselijkste berichten, bedreigingen en verwensingen naar mij. Ondertussen ontvangt mijn man de zieligste berichten die je maar kan bedenken via what's app terwijl ik hem al meerder malen verzocht heb haar te blokkeren. Gisteren stuurde de sm dat ze door onze schuld (haar woorden) met spoed naar het ziekenhuis moest. Opmerkelijk omdat ik nog steeds tijden haar zogenaamde opname de verschrikkelijkste scheldtirades va haar ontving. Ondanks de vele voornemens en beloftes wordt alles wat met haar geregeld moet worden weer uitgesteld en dit zet me weer flink aan het twijfelen.Ik krijg weer te horen wat ik net niet wilde horen, komt nog wel.. De onzekerheid en twijfels aan zijn oprechtheid zijn slopend en ik heb hem alweer een aantal keer verzocht zijn spullen te pakken en weer terug naar haar te gaan. Ik eis dat hij er volledig voor gaat of helemaal niet en ik voel dat dat volledige er nog steeds niet is. Mijn vrouwelijke intuïtie vertelt me dat er iets niet klopt en daar wil ik toch gehoor aan geven. Wat ik wel enorm waardeer aan mijn man (mlc'er) is dat hij eerlijk toegeeft dat hij zijn emotionele groei nog niet heeft doorgemaakt daarom zet ik mlc'er ook tussen aanhalingstekens. Het proces van een mlc'er verloopt heel moeizaam en het is heel naïef te denken dat alles zomaar weer goed komt. Twee dagen geleden heeft mijn man terwijl mijn zoon en ik bij de tandarts zaten haar stiekem gebeld, hier kwam ik achter door een verdacht bericht dat hij ontving. Zijn mobiel ligt in de keuken en ik kon me niet meer langer bedwingen te kijken. Toen ik mijn man hierop aansprak gaf hij het toe maar de sm en hij hebben twee verschillende versies over het verlopen gesprek. Ik eis openheid van mijn man maar merk dat hij die mij nog steeds niet kan geven. Het feit dat hij de sm zo stiekem achter mijn rug om heeft gebeld zet me toch weer tot nadenken en heeft mijn toch al zo beschadigde vertrouwen weer een flinke deuk extra gegeven. De sm heeft haar klauwen stevig in hem gezet en zal hem niet zomaar opgeven en ik betwijfel heel sterk of zijn absurde verslaving aan de sm over is. Ik weet dat sommigen hier nu denken, zie je wel maar ik wil toch graag in alle eerlijkheid hier over mijn ervaringen met waarschijnlijk weer de zoveelste valse verzoening blijven schrijven.

dec 2013 Aapje- 27-10-2018

Mijn gedachten gaan nu volledig uit naar mijn zoon, die op dit moment niet meekrijgt wat er allemaal gebeurt. Hij bloeit weer op sinds zijn vader weer thuis is maar ik ben zo bang voor de grote teleurstelling die hij weer voor zijn kiezen zal krijgen. De sm had mijn man ook nog een bericht gestuurd waarin ze hem veel succes wenste met zijn twee toneelspelers. Ze haalt flink uit naar mijn zoon en mij en dat mijn man zelfs niet op zo'n momenten voor ons opkomt doet heel erg zeer. Ik weet eerlijk gezegd niet hoe ik dit aan moet pakken maar ga hem vandaag voor de keuze stellen. Alles meteen afhandelen met de sm of terug naar haar..

dec 2013 Aapje- 27-10-2018

@Aapje... Carolien Roodvoets schrijft in het boek de Duivelsdriehoek heel uitgebreid over de man die tussen zijn vrouw en zijn minnares op en neer pendelt. Die twee wisselen in feite voortdurend van plaats. Ik denk dat je heel veel aan dat boek zult hebben.

2012 get-real- 27-10-2018

Ik de duivelsdriehoek ook gelezen. Ik vond het een duidelijk verhaal en herkenbaar. Maar wat het meest is mij gebleven is dat ze beschrijft dat je in die driehoek geen slachtoffer bent maar altijd een keuze hebt. Welke rol je ook vervult. Zeker de moeite waard. Ik weet natuurlijk hoe oud je zoon is. Maar voor kinderen is het belangrijk dat ze de mlc niet op zichzelf betrekken en dat ze niet oorzaak zijn als de man zijn verslaving weer op pakt met de sm. Want voor mij gelijk staat aan een rookverslaving of erger. Aapje vandaag met mijn mlc ee over zijn sm gehad. Zo heel af en toe geeft hij zijn gevoel bloot. Ik luister dan zonder ( hmm bijna zonder) oordeel. En dat geeft hij aan hoe moeilijk gij het vindt om de fantasie dat het ergens anders beter is los te laten. En hij wil ook voortdurend horen hoe geweldig hij is. Zodra hij deze waardering niet krijgt voelt hij zich slecht en ziet hij ook niks in de sm. Het precies zoals de mlc beschreven. Soms vind ik het gewoon griezelig .

Perceptie 2016- 27-10-2018

Aapje Je zal van mij nooit een "zie je wel" horen. Ik waardeer jouw eerlijkheid en openheid hier. Hang in there girl....en dat bedoel ik puur en alleen voor jouw persoontje! Ik voel bijna jouw onzekerheid en twijfel.....zo zwaar....hoe houdt je dit vol? Denk aan jezelf en jouw zoon, wijsheid en kracht is wat ik je wens. Virtuele knuffel van mij😘

2010 gewoon ik- 29-10-2018

Gewoon ik, bedankt voor je lieve woorden..Het is inderdaad heel zwaar maar mijn wilskracht om voor onze relatie te vechten is nog steeds groot. De stemmingen van mijn man wisselen heel erg en dat maakt me zo onzeker. We praten met elkaar maar toch merk ik dat hij die gesprekken het liefst wil vermijden. Hij geeft wel eerlijk toe dat hij tijd nodig heeft en er nog steeds onrust bij hem zit. Vorige week woensdag is hij de fout ingegaan en heeft hij de sm gebeld terwijl mijn zoon en ik bij de tandarts zaten. Een verdacht berichtje in zijn mobiel van de sm maakte mij dat duidelijk. Ik heb meteen de sm gebeld en zij vertelde mij heel graag dat hij had gezegd dat hij terug wilde naar haar. Uiteraard heeft dit voor heel wat spanningen gezorgd en ik heb hem gevraagd zijn spullen te pakken maar hij wilde dat niet. Hij vraagt tijd om weer de oude te worden zodat hij niet meer van die domme fouten maakt en dat is bijzonder moeilijk. De sm is opgehouden met berichten naar ons te sturen waardoor ik weet dat zij door dat telefoongesprek tevreden gesteld is, zij wacht nu heel duidelijk op hem. Ze wordt gesteund door zijn broer die nog steefs de keuze van mijn man niet accepteerd. Schoonvader laat nog steeds niets van zich horen en mijn man wil daar vandaag gaan praten. Hij zegt dat ze zijn keuze voor zijn gezin moeten accepteren anders breekt hij met zijn familie. Het is voor mij gewoon niet te bevatten en uiterst pijnlijk dat de schoonfamilie mij nu als die andere vrouw in het verhaal ziet. Opa heeft niet eens naar zijn eigen kleinzoon gevraagd terwijl hij hem al jaren niet meer heeft gezien en dat kan er bij mij gewoon niet in. Niet alleen ik maar ook mijn man lijken dagelijks een zwaar gevecht te voeren tegen de bemoeienissen en invloeden van buitenaf en dat is enorm vermoeiend. Ik heb ondanks alles toch het gevoel dat mijn man hier tegen vecht, ook voel ik zijn innnerlijk gevecht tegen de absurde verslaving aan de sm want die zit er nog steeds. Onbegrijpelijk dat zo’n soort vrouw toch nog zoveel macht blijkt te hebben en er bij mij nog steeds die diepgewortelde angst moet zitten mijn man aan zoiemand als haar te verliezen. De MLC van je man is echt het zwaarste wat je in je leven kan meemaken..

dec 2013 Aapje- 30-10-2018

@aapje ; van mij geen flinke schouderklop, sorry! Mcl is echt niet het ergste wat er je in je leven kunt meemaken , dat maak je er zelf van. Dat weet een ieder hier en ik zeker met een zwaar gehandicapt kind. Als mijn ex toch weer contact had gezocht met de SM had ik gezegd “ ga je zaakjes nu maar elders uitzoeken “ en niet met één been hier. Die man zit in replay. Stop hier mee! Ik wens je wijsheid / kracht om hier mee te dealen . “ if it is destroying you , it isn,t love ...”

maart 2016 nance- 30-10-2018

Mijn man is net vertrokken naar zijn vader en er heerst nu heel veel onrust bij mij. Ik heb hem dat eerlijk verteld en gezegd dat ik hem niet vertrouw. De gedachte dat hij nu niet naar zijn vader rijdt maar naar de sm is heel pijnlijk. Hij wil foto’s doorsturen als bewijs dat hij echt bij zijn vader is maar dat wil ik niet. Zo wil en kan ik niet met een man leven. Ik ben er nu ernstig over na aan het denken om zijn spullen in te pakken en klaar te zetten en gelooof me, dit is een zware beslissing. Ik mis buiten het vertrouwen dat ik altijd in mijn man had ook de intimiteit tussen ons want die zit er duidelijk niet. Niet dat ik erop zit te wachten intiem met hem te zijn want dat zou nog veel te vroeg zijn maar zelfs de knuffels en kussen die ik van hem krijg lijken te geforceerd. Het lijkt wel of hij zich schuldig voelt om de sm met mij te bedriegen, zo voelt het althans voor mij en die gedachte geraak ik niet kwijt. @Nance, het voelt inderdaad niet alsof dit liefde is, zeker niet van zijn kant. Vreemd dat je man zo kan veranderen door een MLC maar je hebt gelijk, dit is het enige wat je als vrouw van een mlc’er wel zelf in de hand hebt en dat is je grenzen aangeven. Vertrouwen is het fundament van iedere relatie en als dat er niet meer zit is je relatie eigenlijk al verloren. Dit te moeten accepteren valt me heel zwaar maar ik kan er niet meer langer omheen. Het is gewoon killing om zo met een man te leven, zo hoort het ook niet in een relatie te gaan. Ook bij mijn zoon heerst datzelfde wantrouwen en ik merk dat hij weer stilaan afstand van zijn vader begint te nemen. Hij dekt zich al in tegen de pijn en de grote teleurstelling die waarschijnlijk weer zal volgen. Als je man een MLC doormaakt blijft en wordt niets meer hetzelfde en dat is toch iets wat je je als partner van een mlc’er moet realiseren. Wat ooit was komt nooit meer terug en je moet je de vraag stellen of je met het “nieuwe” wel kan/wil leven.

dec 2013 Aapje- 30-10-2018

Hoewel we allemaal weten dat een midlifecrisis geen relatiecrisis is, maar een identiteitscrisis, wordt herstel van de relatie toch vaak als doel en redding gezien. Maar een midlife-identiteiscrisis die niet van binnenuit aangepakt wordt (erkennen, erover praten en hulp zoeken)blijft zich uiten als onvrede met het hier en nu. Ook al is de man niet gelukkig bij de soulmate en mist hij zijn vrouw, de kans is groot dat hetzelfde zich na terugkeer bij zijn vrouw voordoet. Hij kan niet tot rust/ vrede met de situatie komen en mist de soulmate. De intenties van de man zijn goed, hij meent wat hij zegt en wil graag doen wat hij belooft, maar zijn onrust/onvrede blijft vaak - in meerdere of mindere mate - terugkomen totdat hij bereid is de kern van het probleem te erkennen en er echt iets aan te gaan doen.

2012 get-real- 30-10-2018

@get-real, mijn man zoekt de onrust en onvrede gedeeltelijk bij zichzelf maar niet voldoende. Net zoals Perceptie al eerder schreef lijkt er nog steeds de gedachte bij hem te zitten dat het elders toch beter zou zijn. Zolang een mlc’er continu op zoek blijft naar wat hem tevreden kan stellen heeft hij zijn proces nog niet goed doorlopen en dat voel ik heel sterk aan bij mijn man. Dat verklaart voor mij ook zijn wisselende stemmingen, de ene keer lijkt hij heel zeker van zijn zaak en de andere keer voel ik gewoon zijn twijfels. Ondanks hij dit alles ontkend zegt mijn vrouwelijke intuïtie echt wel wat anders.

dec 2013 Aapje- 30-10-2018

Helemaal mee eens getreal! Na mijn bericht in juni, die jij onder de blog 'valse verzoening?' plaatste, zijn we aan het proberen om het weer te laten werken. Het is enorm zwaar en zijn gevoel voor mij is nog niet terug, dat was het wel voordat hij terug kwam maar na een paar dagen alweer twijfel en mistte hij de sm... hij heeft een aantal keer geprobeerd mij zover te krijgen dat ik het goed vond dat hij vriendschap met haar had of 'gewoon alleen maar' weer sporten maar mijn harde eis: totaal geen contact, daar hou ik mij en hem aan! Eén keer contact en het is klaar! Ik probeer me nu op mezelf te richten en aan mezelf te werken, lees het boek van Hannah Cuppen,herkenbaar! Ik merk erg dat hij idd nog niet los is van zijn sm, maar hij weet ook dat dat ook niet alles is en dat hij eigenlijk alleen het gevoel wil wat zij hem gaf. Hij zit ook bij 2 therapeuten die wel goed zijn maar het blijft de vraag of hij die enorme verslavende aantrekkingskracht die de sm op hem uitoefent kan weerstaan. Het is nu een jaar geleden dat hij verliefd op haar werd dus het kàn nog 2 jaar duren, als ik daaraan denk...pffft. Maar om zelf de relatie te verbreken, dat kan ik ook niet. Het is net als wat Aapje zegt: mijn wilskracht om voor onze relatie te vechten is nog heel groot. Dec 2017 Brownie

Brownie- 30-10-2018

@Brownie, ik heb toch een vraag aan jou. Hier op de site krijg je vaak te horen dat de wilskracht om voor je relatie te vechten eerder een verslaving is dan liefde. Ik voel dat echt niet zo en weet dat ik er diep vanbinnen in mij enorm veel liefde voor mijn man zit, of misschien moet ik wel schrijven voor de man die hij ooit was. Waarschijnlijk heel onbegrijpelijk voor sommigen maar er zit nog steeds dat kleine beetje sprankje hoop dat hij die man toch ooit weer zal worden. Dat is de sterke drijfveer achter mijn vechtlust ook al besef ik dat dit enkel valse hoop kan zijn. Ik denk ook niet dat een partner van een mlc’er die zich niet in deze situatie bevindt dit kan begrijpen. Als een mlc’er je loslaat is er geen andere keuze meer maar zolang hij zelf ook tegen zijn MLC lijkt te vechten blijf je die hoop houden. Je wilt iedere kans, hoe klein die ook is niet laten schieten. Voelt het voor jou ook zo , Brownie, terwijl je jezelf toch soms afvraagt waar je in hemelsnaam mee bezig bent?

dec 2013 Aapje- 30-10-2018

Aapje, dat klopt, ik houd me ook vast aan ieder sprankje hoop, ik weet dat hij ziek is in zijn hoofd en dat als hij gaat beseffen dat het echt in hemzelf zit en hij de depressie ingaat, ik er voor hem wil zijn, alleen het is idd wel vreselijk zwaar. Hij verzet zich er nog tegen en houd zichzelf nu weer heel erg druk bezig, zijn vluchtstategie. Momenteel ben ik het boek liefdesbang aan het lezen en dat gaat oa. over verlatingsangst, dat vind ik wel heel erg herkenbaar bij mezelf. Dat ik op het moment van de bom écht doodsangst had om hem kwijt te raken en in een depressie belandde. Inmiddels is dat minder geworden en weet ik dat ik het zeker ga redden mocht het zover komen, toch is het wel iets waar ik mee aan de slag ben gegaan omdat het me vaak heel erg aanvliegt als hij dingen zegt als: je moet ook incalculeren dat het niet goed komt bv. Herken jij dat ook? Verder snap ik dat vaak gezegd wordt dat het geen liefde maar verslaving is omdat ik het soms ook voel als een verslaving, op het moment dat ik hem echt losliet en we totaal geen contact hadden kon ik me richten op mezelf, voelde ik me sterker worden maar zodra hij weer in beeld was, was ik weer op hem gefixeerd en draaide alles om hem. Ik ben soms wel helemaal mijn gevoel voor hem kwijt, dan denk ik: wat voel ik nou eigenlijk voor hem? Hij heeft me zo zwaar beschadigd en het is zo moeilijk hem te vertouwen en te geloven,vooral omdat hij nog midden in zijn mlc zit zodat hij zich niet echt in kan leven in mijn pijn en verdriet,dan denk ik: wie is die man en wil ik hem echt nog en hou ik wel echt nog van hem? Ik voel me vaak niet goed bij hem in de buurt en ik kan niet mezelf zijn, ik voel me ook niet meer goed genoeg en merk het als hij met die sm in zijn hoofd bezig is, dan voel ik me afgewezen. Op andere momenten denk ik weer: ik vind hem zo leuk en knap en ik wil hem niet kwijt, ik vind nooit meer zo'n leuke man! En het gevoel dat ik misschien spijt krijg als ik hem verlaat, hij doet wel echt zijn best. Zo dubbel allemaal en zo zit ik nu al vanaf juni. Wat ik wel weet ondertussen: wij kunnen niks voor onze mannen doen momenteel, alleen aan onszelf werken om te blijven staan en sterker te worden. Dat vind ik heel lastig als je man thuis woont en je steeds wordt meegezogen in zijn wisselende emoties en buien, we hebben ook afgesproken om maar één keer per week een gesprek te hebben over bv onze relatie, daar moet ik dan vaak weer lang van bijkomen. De AGS is bijna niet te doen bijvoorbeeld als hij vraagt: gaat het wel? en ik meteen begin te huilen. Maar ik blijf het proberen. Ik wens je veel sterkte Aapje!!

Dec 2018 Brownie - 30-10-2018

De bom was dec 2017 ipv 2018 natuurlijk!😁

Dec 2017 Brownie - 30-10-2018

Get real vergeleek eens het langzaam op aarde terugkomen van de mlc er met een zwerf hond die bij te snelle beweging weer in zijn hok in gaat. Dat heb ik ook met mijn mlc er hij vermijd relatie gesprekken en rend bij de eerst aai weer naar buiten. Als hij wordt genegeerd komt hij blaffen. Het is om gek van te worden. maar wat mij geruststeld is dat ik eigenlijk niet zoveel van hem kan verwachten. Dat had ik eigenlijk al door en dan kan ik het voor mijzelf weer even loslaten.

Perceptie 2016- 30-10-2018

Aapje Sorry maar ben het wel met Nance eens wat betreft jouw uitspraak dat een MLC het ergste is wat je kunt meemaken! Er zijn veel ergere zaken in het leven waarbij je gewoonweg geen keuze hebt Het is ook erg maar je hebt ook de keuze om "eruit te stappen" en een eigen leven op te bouwen. Jij kiest om door te gaan en ontdekt dat het zwaar is! Mijn vorige reactie is echt alleen voor jou.....niet voor jouw situatie....wellicht dat de reactie van get-real een eye-opener voor jou kan zijn?! Ik hoop echt dat je deze situatie vol kunt blijven houden want echt hoor vrouw, waar haal jij die energie vandaan? Mijn ex heeft letterlijk tegen mij gezegt, enkele weken na de bom, ik ga je kapot maken! DAT is hem niet gelukt, maar mezelf kapot maken bij een eventuele (valse) verzoening??? Nee dat is het mij niet waard! Ja ik heb 2 valse verzoeningen achter de rug.....bij een 3e poging doe ik het toch even anders, (mocht het ooit zover komen), en die tips staan verspreid over het gastenboek! Het enigste wat echt zeker is voor de partner, tijdens de MLC is....dat er dus NIKS zeker is😉

2010 gewoon ik- 30-10-2018

Ik citeer een prachtig bericht van iemand uit de FB groep Liefdesbang (opgericht n.a.v. het boek) waarin helder wordt verwoord waar de verslaving aan een partner vandaan komt (en ja, dat betreft de verslaving van de mc'er aan de sm maar net zo hard de oorspronkelijke partner van de mc'er die maar niet kan loslaten): 'Een volwassen deel in mij weet wanneer het goed is om afscheid te nemen van wat eigenlijk niet meer goed is voor mij. Maar ik heb ook een onvolwassen deel. En dat wil nog niet afscheid nemen en probeert het volwassen deel te saboteren door het te beladen met zijn negatief geloof. Ik ben nu in een innerlijk conflict met mezelf. Wanneer ik ga luisteren voorbij dat negatieve geloof en hoor wat het onvolwasswen deel eigenlijk wil zeggen, kom ik tot de kern van mijn pijn en weet ik waarom ik nog niet los wil laten. Dit deel wil graag die illusie hoog houden zodat die ruwe wond niet gaat bloeden. Het onvolwassen deel geef ik nu even een naam. Ik noem hem: 'mijn innerlijke kind' wat vroeger zo gekwetst is geweest. Het loslaten van iemand of iets waar mijn innerlijke kind aan gehecht is, kan erg pijnlijk zijn. Zelfs is er een verscheurend gevoel in mijn hart voelbaar. Het voelt soms letterlijk of ik geamputeerd word. Waarom het zo pijn doet? Dat is omdat mijn volwassen deel nog niet de ouderrol heeft aangenomen over het gekwetste innerlijke kind. Het gekwetste innerlijke kind is nog afhankelijk van dat geen wat ik los hebt gelaten. Ik val dan letterlijk in mijn grootste 'ramp' dat ik verlaten word. Dit diepe gevoel van verlatenheid komt van mijn ouders die mij nooit gezien hebben.. Mijn volwassen deel mag nu dat gekwetste innerlijke kind gaan troosten en omarmen. Ik word nu de ouder die het gekwetste innerlijk kind gaat zien en erkend en laat weten dat het veilig is en niet meer afhankelijk hoeft te zijn. Dat er altijd iemand is die hem/haar nu beschermt. Zo word ik langzaam de pleister van mijn wond. Die nu voorgoed geheeld kan worden.'

november 2015 Sanne- 31-10-2018

Sanne, helemaal mee eens. Wij zijn samen in therapie en leren allebei ons innerlijk kind te omarmen. Alle draadjes die onze trauma delen geweven hebben zijn losgemaakt en dat is een heel eng gevoel. Los zijn van elkaar en kijken of deze 2 "nieuwe" volwassenen nog bij elkaar willen en kunnen zijn. We denken van wel en willen het na 33 jaar samen zeker een kans geven. Maar jee, wat is het moeilijk! Je gaat door zoveel emoties heen, onzeker, boos, bang, verward....maar we willen dit proces samen doen. En ik lees hier ook veel over de onrust van de mlcer en de twijfel, maar (en dat is dan in ons geval) iets wat er al meer dan 50 is, is niet zo maar voorbij. Dat kost heel veel tijd en vraag heel veel geduld en begrip van de partner. En dat kan niet iedereen opbrengen. Ik kan dat wel, maar ik weet ook niet wat er gaat gebeuren. Misschien wordt ik het wel een keer zat en ben ik er klaar mee. En dat heb ik ook gezegd tegen mijn man en dat is natuurlijk ook best eng. Tot nu toe gaan we kleine stapjes vooruit en scheelt het ook dat hij nog niet thuis woont. Nu slaapt hij af en toe hier en dat gaat goed. We doen ook dingen samen en praten ook veel. Meer dan we ooit gedaan hebben. Dus ik denk dat wij er goed uitkomen, zowel alleen als ook samen. Maar dat het moeilijk is.....pfff.....Sterkte iedereen en wees lief voor jezelf! Wil aug 2017

Wil - 31-10-2018

Mijn man doet heel erg zijn best, hij houdt zich heel erg bezig met karweitjes in en om het huis. De band met zijn zoon is weer aan het groeien en hij noemde hem vandaag weer voor het eerst sinds lange tijd pap. Ondanks het allemaal zo goed lijkt te gaan blijft er toch een alarmbelletje in mijn hoofd zitten waardoor ik tmerk hoe erg mijn vertrouwen door dot hele MLC drama geschaad is. Het is heel vermoeiend me dagelijks af te vragen wat er werkelijk door mijn man zijn hoofd gaat. De sm houdt zich opvallend rustig en dat voelt niet goed. Als zij er echt van overtuigd was dat mijn man bij ons zou blijven hadden we een heel drama meegemaakt maar het blijft verdacht stil. Ik voel me eerlijk gezegd heel onzeker hierdoor maar tracht dat zo min mogelijk aan hem te laten merken en dit valt niet altijd mee. Mijn man is veranderd, er zit nog veel van zijn oude persoonlijkheid maar toch is hij niet helemaal de man die ik kende. Ik besef dat het nooit meer zal worden hoe het was en dat zeg ik hem ook eerlijk. Hij zegt dat het tijd nodig heeft en hij na verloop van tijd weer de oude zal worden maar ik denk niet dat dat ooit nog zal gebeuren. Ik mis zijn oude ik, mijn oude mij en ons oude wij want dat was hetgeen wat ik zo graag terug wilde. Ik denk toch dat een MLC een te ingrijpende gebeurtenis is om ooit weer de relatie te kunnen krijgen die je had en vraag me af of ik wel tevreden kan zijn met dat “nieuwe” Je mag niet denken dat een MLC alleen maar veranderingen bij je man veroorzaakt, het doet ook heel veel met je als partner. Je inderdaad beide als ware een heuse transformatie en de vraag is dan, pas je eigenlijk nog wel bij elkaar. Dat is hetgeen wat momenteel heel erg door mijn hoofd spookt terwijl de angst om mijn man te verliezen toch nog wel bijzonder groot is. Wat op dit moment het zwaarste is.. niet weten wat er in hem omgaat en weten dat hij in staat was (is) zijn ware gevoelens te verbergen. Hierdoor blijft de twijfel wat nu eigenlijk wel of niet echt is en dat is heel slopend.

dec 2013 Aapje- 01-11-2018

Lieve Aapje, wat er door je man zijn hoofd gaat? Dat wisselt per dag, per uur of zelfs per minuut heb ik ontdekt bij mijn mlcman. Daar hoef je dus je hoofd niet over te breken want ze kunnen het zelf vaak niet eens onder woorden brengen. Wat ik nu heel erg probeer na steeds weer mijn neus gestoten te hebben is dat ik de ags toepas, geen zware gesprekken meer, geen commentaar, geen goede tips of feedback, gewoon niks. Het voelt heel oppervlakkig, als hij wil praten laat ik hem praten maar begin zelf niet meer met diepere gesprekken, het is toch maar teleurstellend en ik raak er alleen maar van slag door. Hoe moeilijk ook om die kloof te voelen, ik help mezelf er mee om me op de vlakte te houden. Mijn man zegt dat hij écht veranderd is en dat de oude weg is en nooit meer terugkomt, hij heeft zelfs een soort afkeer van de persoon die hij vroeger was. Die twijfel wat nou echt is en wat niet herken ik ook, hij zegt tegen vrienden en familie bv andere dingen dan tegen mij en hij veranderd en herschrijft de geschiedenis tegenover anderen, dat vind ik ook zo moeilijk! Maar ook dat is echt mlc, alles klopt. Probeer je te focussen op jezelf, wat wil jij? Wil jij deze man eigenlijk nog wel die jou al zo lang pijnigt en je steeds weer in de steek laat? Dat vraag ik mezelf ook dagelijks af, tot nu toe is de conclusie: hij is ziek en ik kan een zieke man niet in de steek laten, ik zit in verzoening 1 vanaf juni, ik hoop dat het blijvend is maar mocht hij weer op één of andere manier contact krijgen met de sm dan is het meteen klaar, maar dan ook echt over en uit. Love yourself❤

Dec 2017 Brownie - 01-11-2018

@ Brownie, dat de gedachten van een man in MLC per minuut kunnen wisselen daar ben ik echt van overtuigd. Hoe kan een man die altijd zo rationeel kon denken toch zo onevenwichtig worden tijdens zijn MLC. Ik kan niet zeggen dat mijn man niet zijn best doet, soms voelt het zelfs weer zo vertrouwd. Hij houdt zich vooral verl bezig met het huis gezellig te maken en voert dagelijks verbeteringen aan het huis uit. Hij zegt heel eerlijk dat hij zichzelf nog niet is maar dat hij zich steeds beter begint te voelen. Ik merk geen onrust bij hem maar weet gewoon dat die er nog zit en dat kan ook niet anders. Wat ik op dit moment het ergste mis is die rust in mezelf die ik altijd voor heel dit MLC gebeuren had. Zal ik dir ooit nog krijgen vraag ik me af.

dec 2013 Aapje- 02-11-2018

De sm blijft verdacht stil wat mij heel sterk doet twijfelen. De schoonfamilie doet hetzelfde en laat helemaal niets van zich horen. Mijn man heeft geen enkel contact met ze en ik vraag me af hoelang hij dat vol gaat houden. Hij heeft nog steeds niets geregeld met de sm, zijn adres staat nog bij haar, de automarische stortingen naar haar bankrekening die hij maandelijks deed zijn ook nog niet stopgezet. Dit alles geeft mij omdanks hij voor de rest heel normaal doet toch een akelig gevoel. Vandaag moet ik met onze zoon naar het ziekenhuis, ben benieuwd of mijn man meegaat. De onzekerheid en twijfels zijn slopend.

dec 2018 Aapje- 05-11-2018

En is dat niet bespreekbaar Aapje, die automatische betalingen?

Joke11-17- 05-11-2018

En is dat niet bespreekbaar Aapje, die automatische betalingen?

Joke11-17- 05-11-2018

Joke, dit zou bespreekbaar moeten zijn maar is gisteren tot een fikse ruzie uitgelopen. Mijn man zegt dat hij nog één maand voor haar betaald om haar te sussen en zorgt dat dan alles geregeld is. Ik vind dit grote onzin en heb hem gezegd dat ik geen man wil die nog voor een andere vrouw de vaste lasten betaald. Zolang de sm nog op wat voor manier nog in beeld blijft heb ik geen goed gevoel en ik eis dat zij uit ons leven verdwijnt. Voor de rest gedraagt mijn man zich heel anders dan tijdens de andere verzoeningen. Hij doet alles om het huis gezellig te maken, heeft zelfs verschillende nieuwe spullen voor het huis gekocht. Hij zegt dat zijn gevoel ook anders is en dit keer niet weg wil vluchten als hij het te moeilijk krijgt. Hij praat er eerlijk over dat hij nog steeds zichzelf niet is en zijn gevoel voor mij niet geheel terug is. Echt pijnlijk maar ik waardeer zijn eerlijkheid wel. Gisteren heeft hij mij gevraagd hem hier de tijd voor te gunnen en ik heb gezegd of ik niet weet of ik dat kan. Ik twijfel soms of ik hiermee door wil gaan maar de hoop dat het nog goed met hem kan komen houdt me tegen om de knoop door te hakken. Ik loop dagelijks tegen het zwaar beschadigde vertrouwen in hem en dat maakt het extra moeilijk. Hetzelfde geldt voor onze zoon die ondanks dit toch een stevigere band weer met zijn vader begint te krijgen maar wel een bepaalde afstand blijft bewaren. Vandaag is mijn man weer naar zijn vader toe. Onze zoon en ik zijn daar nog steeds niet welkom en daar heb ik het toch best moeilijk mee. Ik kan de reactie van de schoonfamilie maar niet begrijpen na alles wat ik drieëntwintig jaar lang met deze mensen heb gedeeld en meegemaakt. Onze zoon wil niets meer met zijn grootvader te maken hebben, voor zijn gevoel heeft hij die niet meer. Diep vanbinnen moet het bij hem wel zeer doen dat zijn moeder en hij niet meer geaccepteerd worden en die “anderen” wel. Ik verwijt mijn man dat hij dit zelf in stand houdt. Ik vind dat hij duidelijker moet zijn en meer voor zijn eigen keuze en gezin hoort op te komen. Dit mis ik nog wel enorm bij hem want vroeger zou hij dit echt anders aangepakt hebben. Na een MLC wordt je man en de relatie nooit meer hetzelfde en daar moet ik heel erg aan wennen. Dit hoeft niet per definitie negatief te zijn maar het is gewoon anders. De man waar ik zo verschrikkelijk van hield heeft plaats gemaakt voor een andere versie en dat blijft vreemd voor me. Hij was altijd een te goeie lobbes die werkelijk alles prima vond maar nu merk ik dat hij toch meer voor zichzelf opkomt en ook daar moet ik enorm aan wennen. Je leest vaak dat mannen na de MLC zelfs een betere versie van zichzelf worden maar in ons geval twijfel ik daar toch heel sterk aan. Als ik de klok terug kon draaien en mijn oude man weer terug zou kunnen krijgen zou ik dit zeer zeker meteen doen..Ik mis hem zo..

dec 2013 Aapje- 06-11-2018

Wat ik op dit moment het ergste bij mezelf mis..het goed gevoel dat ik altijd had, vertrouwen in mijn man en zekerheid over mijn relatie. Als ik het niet over mijn man heb maar over mezelf moet ik bekennen dat ik die eigenschappen zelf ook heel erg mis. Ik voelde me voor zijn MLC heel erg zeker, op en top vrouw, heel erg bemind en dat voel ik nu nog steeds niet. Dit heeft heel veel tijd nodig, dat besef ik ten volste maar ik heb vooral nu hier heel veel behoefte aan. Dat is mijn grote verandering door dit hele MLC gebeuren, steeds de bevestiging zoeken die ik voorheen nooit nodig had.

dec 2013 Aapje- 06-11-2018

Onze mannen worden niet meer hetzelfde als voor de mlc. Ook die van mij was een goedzak en is dat niet meer. Maar is dat verkeerd? Ze veranderen , zeker, maar we zullen moeten accepteren dat ze niet meer hetzelfde zijn als voorheen. Mijn man zegt nu ook soms nee, terwijl hij eerst alles deed. Soms niet leuk, maar wel te begrijpen. Voor zijn mlc zei ik zelf tegen hem dat hij eens moest leren om nee te zeggen en nu hij dat doet zou ik dat weer niet goed vinden.... Proberen net als toen hij er nog volop inzat om de AGS te blijven toepassen . Accepteren zoals het is of niet. Soms moeilijk , maar ja, wie zei dat het makkelijk zou zijn als ze thuis komen. Het proces van hen loopt nog steeds door en ik merk aan mijn man en de relatie dat het toch nog veel tijd vergt. Mijn vertrouwen moet nog steeds groeien . 100% zal het nooit meer worden denk ik, maar ik ben blij dat ik uit die hel ben en ben tevreden met hoe het gaat. De sm loslaten zal ook tijd nodig hebben denk ik. De verliefdheid is over en dan stopt de rest uiteindelijk ook. Door ruzie te gaan maken, duw je ze weer van je af en dat is nu net niet de bedoeling. Wel blijven praten over wat je ervan vindt , maar gewoon nog even op zijn beloop laten is het beste als je wilt dat het weer helemaal goed komt. De familie zounik gewoon negeren aapje. Die wil je niet eens aan jouw kant hebben toch Veel sterkte met alles en succes

2014 twijfelaar- 06-11-2018

Het is inderdaad niet makkelijk, Twijfelaar. Vooral de veranderingen die je man heeft doorgemaakt maken het zo moeilijk. Ook ik heb vaak gezegd dat hij meer voor zichzelf op moet komen en alles niet zomaar goed moet vinden en zie deze nieuwe karaktertrek van hem niet echt als negatief. Maar ik heb het moeilijk met die emotionele afstand die ik nog steeds voel, ik mis die warmte in hem. De gedachte dat hij die bij de sm wel toonde is bijzonder pijnlijk. Mijn man was altijd heel vrolijk en opgewekt, we konden altijd zo heerlijk met elkaar lachen maar dat is er niet meer. Ik begrijp dat na een ingrijpende gebeurtenis veel terug opgebouwd moet worden maar ik vraag me steeds meer af of dit nog wel lukt. Mijn man is nu voor de derde week weer thuis en het lijkt dat we weer meer uit elkaar gaan groeien. Uiteraard zullen de ruzies van de laatste dagen hier een grote rol in spelen maar ik voel me zo onmachtig dat niets echt bespreekbaar met hem is. Ik ben een prater en mijn man is dat duidelijk nog steeds niet en daar heb ik het heel moeilijk mee. Gisteren heb ik weer gezegd dat hij alle banden met de sm moet breken en hij heeft me geantwoord dat hij dat op het eind van de week zal doen. Hij lijkt nog steeds alles safe te willen houden bij de sm en dat veroorzaakt steeds meer wrijvingen tussen ons. Ook de verdachte stilte van de sm geeft me geen goed gevoel en zorgt voor veel onvrede bij mij. Als ik mijn mond houd gaat het goed tussen ons maar in een relatie moet je toch je onvrede over iets kunnen bespreken, lijkt me.

dec 2013 Aapje- 07-11-2018

Dag aapje, Ik heb afgelopen jaren toch veel gelezen en dit is duidelijk niet de manier om deze verzoening tot een succes te maken . Je man heeft duidelijk nog “ lijntjes “ met de SM ( verslaving) . Hij is nog in replay . Je had hem gewoon niet in huis moeten nemen. Deze man had als hij rock -botom was gegaan ook hulp nodig gehad van buiten af en daarnaast jullie ook relatie therapie . Dit vreet energie van jou en je zoon. Neem jezelf en je zoon in bescherming en eis die dingen van hem en gewoon dmv AGS , geen ruzie. Sterkte!

Maart 2016 nance- 07-11-2018

Hoi Aapje,begrijpelijk dat je wilt praten maar het wordt eigenlijk alleen maar verwarrend voor jezelf omdat de mlcer zelf zo in de war is. De ene keer voelt hij dit en de andere keer dat, het voelt heel gek om geen persoonlijke gesprekken meer te hebben maar geeft ook rust in jezelf zodat je je meer op jezelf kunt focussen en minder op wat hij allemaal doet en zegt. Als hij wil praten, gewoon luisteren. Ik pas dit nu ook toe en voel me rustiger en het went ook wel...

Dec 2017 Brownie - 07-11-2018

https://www.midlife-info.nl/index.php?topic=577.0 @Aapje: als je dit nog niet hebt gelezen, ongeveer hetzelfde als wat er op deze site staat, duidelijk en helder

Dec 2017 Brownie - 07-11-2018

Mijn man praat helemaal nergens meer over en ik krijg sterk de indruk dat mijn gevoelens er niet aan toe doen. De eerste week gaf hij mij dat vertrouwen dat ik zo nodig had maar nu lijkt ook dat niet meer belangrijk. Geen welterusten voor het slapengaan en geen goedemorgen bij het ontwaken, geen enkele vorm van intimiteit tussen ons. Ik denk dat hij de sm en het losbandige leven dat hij met haar had weer begint te missen en daar voel ik me heel onzeker door. Hij is net naar zijn vader vertrokken waar onze zoon en ik nog steeds niet welkom zijn. Mijn man zegt dat zijn vader tijd hiervoor nodig heeft en dat vind ik grote onzin. Hij had geen tijd nodig om een vrouw die zijn zoon van internet afplukte en haar dochter te verwelkomen in zijn huis. Ik vraag me af of hij wel echt naar zijn vader rijdt nu, het zwaar beschadigde vertrouwen speelt weer op. Ik heb tegen mijn man gezegd dat ik zo niet meer verder, ik ben doodop, uitgeput. Hij wimpelt alles weg met komt nog wel, ook de dingen die hij moet regelen met de sm. Dit geeft mij een heel naar gevoel want zo ging het tijdens de vorige valse verzoeningen ook. Er gaat van alles door mijn hoofd nu en ik weet niet goed wat ik moet doen. Zal ik hem zeggen weer weg te gaan of moet ik hem nog de kans geven? Zo verschrikkelijk moeilijk want ik kan hem gewoon niet meer peilen. Hij is zeker niet meer de man waar ik destijds zo verliefd op werd en waar ik zoveel van ging houden. Het vertrouwde gevoel dat ik tijdens de andere verzoeningen nog had is nu helemaal weg. Zo vreemd allemaal, hij is na de eerste week weer zo sterk veranderd, dit is een totale vreemde man voor mij. Ik ben er nu van overtuigd dat het nooit meer zal worden zoals het ooit was en ik misschien niet eens meer in staat ben om met de soort man die hij geworden is te kunnen leven. Dat het na een MLC van een man beter kan worden dan voorheen geldt niet bij ons. Zo jammer dat dit moest gebeuren.

dec 2013 Aapje- 08-11-2018

Twijfelaar en Brownie, ik heb toch wel een vraag aan jullie beiden. Het is logisch dat een man na zijn MLC niet meer dezelfde is maar buiten dat mijn man heel handig is herken ik hem in helemaal niets meer. Hij is echt 180 graden veranderd, zelfs tot het eten toe. Een klein voorbeeld, hij vond sushi verschrikkelijk vies en nu vindt hij dat plots heerlijk. De dingen die hij voorheen altijd zo lekker vond lust hij niet meer. Mijn man hield ook altijd veel van honden en wandelen, maar zelfs hier lijkt hij niets meer om te geven. Hij was altijd zo vrolijk en in voor een grapje maar ik zie hem zelden lachen. De strenge (ernstige?) blik in zijn ogen matcht helemaal niet bij de man die ik kende. Als ik hem iets vraag lijkt hij vaak afwezig, soms antwoordt hij na een poosje maar soms ook helemaal niet. Herkennen jullie dit ook?

dec 2013 Aapje- 08-11-2018

Mijn man heeft net een berichtje gestuurd, hij komt niet meer terug. Ik heb hem gebeld en gezegd dat hij dit niet op deze manier mag doen en onze zoon en ik verdienen op een menselijke manier behandeld te worden. Onze zoon weet nog van niks, ik ben zolang voor zijn reactie. Het ging net weer zo goed met hem en nu weer dit.. Mijn man komt zometeen nog even praten maar niet hier in huis. Ook hij is net als ik bang voor zijn reactie. Mijn gevoel heeft mij niet belogen, de eerste week waren zijn bedoelingen oprecht maar dan gaat het weer verschrikkelijk mis in zijn hoofd. Ik ben heel verdrietig nu en hoor iedereen zeggen, zie je wel..terecht.. Geen happy end, alleen weer een hoop ellende. Ik moet deze man gewoon vergeten en ga zeggen dat ik hem nooit meer wil zien of horen. Dit is de man niet meer die ik ooit kende en hij zal dat ook nooit meer worden. Doet zeer, echt heel zeer..

dec 2013 Aapje- 08-11-2018

Aapje, wat ontzettend verdrietig dat het nu zo loopt. Je hebt er het een paar keer over mannen die na hun crisis niet meer dezelfde zijn. Maar er is in jouw geval geen sprake van na de crisis. Zijn gedrag wijst erop dat hij er nog middenin zit. Ik wens je sterkte en wijsheid toe in de komende tijd!

2012 get-real- 08-11-2018

Bedankt, get-real, ik ben ervan overtuigd dat mijn man in een hele zware MLC verkeert die nog vele jaren zal duren of zelfs nooit meer over zal gaan. Zo vreemd die eerste week dat het zo goed ging en ik weer het volste vertrouwen had. De tweede week merkte ik de veranderingen al, de afstand werd weer groter. Hij klinkt zo verdrietig, net of hij er zelf kapot van is dat het hem maar niet lukt om weer een normaal leven met zijn gezin te hebben. Ondertussen besef ik dat tussen zijn oren zot dat het leven met de sm en haar dochter hem gelukkiger zal maken, voor even.. Als hij dan van mij en onze zoon niets meer hoort wordt hij weer onrustig maar ik moet dat nu volhouden. Wat voor mij het moeilijkste is is dit alles accepteren, ik maak me steeds wijs dat de man die ik ooit kende er diep vanbinnen nog steeds zit. Dat is ook hetgeen wat mijn man mij steeds wijsmaakt en daarom kan ik zo moeilijk loslaten. Waarom doet hij dit toch, get-real, waarom.. Waarom is hij niet gewoon eerlijk dat hij ons niet meer in zijn leven wil? Als hij dan zo gelukkig is bij de sm, waarom blijft hij dan niet gewoon daar?

dec 2013 Aapje- 08-11-2018

Is dit nog wel echt MLC of maak ik dit mezelf gewoon wijs?

dec 2013 Aapje- 08-11-2018

Lieve Aapje, hoe intens verdrietig is dit voor je. Had het zo graag anders gezien voor jullie, sterke ..

Joke 11-17- 08-11-2018

@ lieve aapje, War vreselijk om te horen dat het weer mis is. Maar ik herken zijn gedrag wel, mijn ex heeft me eens uitgelegd tijdens een valse verzoening dat als hij bij sm was mij zo verschrikkelijk miste, maar als hij dan weer terug was bij mij de sm weer vreselijk miste en zo bleven we rondjes draaien. Tijdens de 4e valse verzoening. ik was een weekje op vakantie, heb ik hem een ultimatum gesteld, of hij was thuis als ik terug was van vakantie en had de huur van zijn studio opgezegd, of hij was er niet en dan wilde ik mijn huissleutels terug en wilde hem nooit meer zien. En ook al brak het mijn hart dat ik hem de deur wees ik moest dat doen anders hadden we waarschijnlijk nog jaren zo doorgegaan. En dat verdiende ik niet. Waarschijnlijk hebben ze dat nodig dat een van de twee ik of de sm de handdoek in de ring gooide, want zelf kunnen ze die keuze niet maken. En ja af en toe doet het nog steeds zeer, maar het verdriet slijt en soms kan ik het weer over hem hebben zonder verdrietig te zijn. Ik vindt het wel heel erg dat mijn pasgeboren kleindochter een opa heeft en een oma, maar geen opa en oma. Je kunt pas van een ander houden, als je ook van jezelf houd, ik denk dat daar het probleem ligt ze houden niet van zichzelf. Heel veel sterkte aapje, een dikke knuffel van mij.

2011 Drie is te veel- 08-11-2018

Bedankt, Joke. Ik snap nu pas de ernst van ern zware MLC van een man en ben opgehouden met in sprookjes te geloven. Heb net mij man ( zware mlc’er) nog gezien en heb uit woede een grote deuk in de auto die hij voor de sm had gekocht getrapt. Hij dreigde net aan de telefoon dat ik de auto die ik net heb gekocht heel snel in mijn garage moest zetten. Dat was de man die drie weken goed voor ons zorgde en zo aardig voor ons was. De stemmingen van een mlc’er wisselen heel snel, dit is gewoon te gek voor woorden. Gisteren liepen wij nog in het tuincentrum plantjes uit te zoeken voor de tuin en vandaag doet hij zo hatelijk. Als je man in een MLC terechtkomt kun je beter afstand nemen en je eigen leven gaan leiden want niets is meer zeker. @Sanne, dit is heel moeilijk, geloof me maar ik moet toegeven dat ik het echt bij het verkeerde eind had. Ik hield echt heel veel van mijn man en zag dit echt niet als een verslaving maar als ik hiermee door zou gaan zou het daar wel op gaan lijken. Deze man helpt mij en mijn zoon volledig de vernieling in en dit heeft van zijn kant helemaal niets meer met gevoelens te maken. Dit heeft niks meer met gewonde kind te maken maar gewoon niet te begrijpen hoe een normaal mens zo met mensen om kan gaan. Gevoelens, die heeft mijn man niet meer en ik geloof ook niet meer dat die er ooit nog zullen komen. @Nance, je hebt gelijkt. It’s destroy’s you. Ik ben kapot, helemaal op, heb al mijn energie in mijn mlc’er gestopt in plaats van in mijzelf te stoppen. Hij zit nu weer bij de sm, zijn en haar gekke leven gaat weer gewoon door en mijn zoon en ik moeten het maar weer zien te redden. Ongeloofelijk dat iemand zo kan zijn, totaal geen gevoelens of empatie kan hebben. Als je zelf zo niet elkaar steekt kan je dat werkelijk nooit begrijpen.

dec 2013 Aapje- 08-11-2018

Oh aapje, denk alsjeblieft ook aan hoe goed je bent om het toch nog een keer te proberen. Sterk van je maar jouw man in die zware mlc ken ik als geen ander. Ze begin super positief en binnen een week of twee of zelfs drie dagen later zie je ze afglijden. Het is een kwestie van tijd totdat ze van positief naar negatief zijn veranderd. Je kijkt naar ze en denkt daar gaan we weer. Burn-out ,depressie of gewoon puberaal gedrag het blijft soms toch een raadsel maar je voelt het en veel eerder dan ze het zelf door hebben. Maar je ziet het ook aan het ontbreken van empathie. Dat vind ik zelfs een beetje eng. Ik blijf rustig maar registreer en denk na.

Perceptie 2016- 08-11-2018

Daarnaast zat ik net te denken loop je met een mlc er in huis op eieren. Want tja hij kan zo weer van gedachten wisselen. En dat doet hij wat hij wil. In het begin ga je nog mee in die onzin. Kan je nog naar zijn steeds zottere verhalen luisteren. Ik merk dat ik nu zo iets heb van ach zielepiet je zal het maar hebben dit dwaze gedrag. Altijdzoekende altijd vluchten nooit eens tevreden met jezelf. Ik denk dat er een moment komt dat je denkt goh wat een rust en een vrede om mij heen.

Perceptie 2016- 08-11-2018

Perceptie, de gedachten van een man in MLC schieten hennen weer, om gek van te worden. Het ergste vind ik dat liegen, dat gedraai om vooral niet eerlijk te zijn. Ik heb net contact met de sm gehad, hij had haar geveld om te zeggen dat hij terug zou komen en dat hij bij zijn vader was. Ik heb zijn vaddd gesproken en die had hem nog niet gezien. De sm is nu aan het wachten tot hij terug komt al heeft hij ook haar belogen. Zijn is nog steeds overtuigd van zij grote liefde voor haar, wat hij ook doet, ongelofelijk. Het maakt haar niet uit waar hij nu zit, als hij maar terug komt.. van verslaving gesproken. Duidelijk dat hij ons beide beliegt en ik vermoed nu dat sm nr 3 reeds in spel is. Mijn man is echt nog volop in MLC gedrag en zoekt de onvrede nog steeds buiten zichzelf. De sm vindt alles prima en denkt nog steeds dat zij zijn grootste liefde is..zij wacht.. Mij wordt steeds duidelijker hoe ziek hij in zijn hoofd is en deze ziekte niet zomaar over zal gaan. Wat mankeert zo’n vrouw, vraag ik me af die een man volop in zijn MLC leert kennen? Hoe kan zoiemand denken dat ze zo belangrijk voor hem is terwijl hij ook haar net zo blijft beliegen? Ik heb mijn man meer dan twintig jaar lang zo anders gekend maar als hij altijd zo was geweest zou ik zeker nooit zoveel van hem zijn gaan houden. Dit begint echt als een wedstrijd te voelen, dit heeft niks meer met liefde te maken. Ik begin me nu ook af te vragen waarom ik hier zo ver in mee blijf gaan. Vijf jaar lang van mijn leven weggegooid voor een hele zieke man die twee vrouwen voor de gek houdt en niet te vertrouwen is. De sm is een wanhopig type die blij is met welke man dan ook maar zo ben ik niet. Waarom kan ik deze respectloze man dan toch niet loslaten? Diep vanbinnen weet ik dat mijn zoon en ik zoveel beter verdienen en mijn gekke man met zijn even gekke sm zou moeten negeren. Eigenlijk zou ik met zo’n twee stakkers moeten lachen maar ik vind het nog steeds zielig voor mijn man, zelfs nu nog. Waarom gedraag ik me zo labiel en waarom is mijn grens in dit idiote gedrag van mijn man nog steeds niet bereikt? Waarom blijf ik nog steeds geloven dat mijn man daar nog ergens diep vanbinnen verscholen zit? Ik moet dit alles wel los gaan laten maar het blijft zo moeilijk. Waarom blijft die angst toch om kwijt te geraken wat je al lange tijd kwijt bent. Ik zou zo graag willen dat dit knopje omging, waarom lukt mij dit toch niet? Het zou makkelijker zijn als ik hem kon haten maar ik voel zelfs op dit moment alleen maar medelijden met hem.

dec 2013 Aapje- 08-11-2018

@aapje, Ik zeg het toch....waar is jouw zelfrespect gebleven? Wat laat je nu aan jouw zoon zien? Knokken voor je huwelijk weten wij hier alles van, je gezin willen redden voor de kinderen ook. Maar er komt een punt dat het genoeg is. Niemand zegt dat je niet meer van je man mag houden. Maar het word nu echt tijd dat je inziet dat die man niet meer bestaat! Laat hem los, ga je eigen leven opbouwen. Als hij ooit wakker wordt en jullie horen samen dan komt hij terug. Maar wil jij hem dan nog? En ja dat is eng weet er alles van. Maar niets beters voor je eigenwaarde om je leven zelf weer in de hand te nemen. En dat word nu echt tijd! En je zoon is volgens mij oud genoeg om zelf eventueel contact met zijn vader te onderhouden als hij daar behoefte aan heeft. Is niet jouw taak om dat te regelen. Houden van kan ook als iemand er niet meer is. Maar het belangrijkste is dat jij eens van jezelf gaat houden. Beter alleen dan eenzaam in een relatie en dat ben jij nu, echt waar. Jij vecht voor iets wat er al niet meer is mop. Ga verder en dan zal je echt ontdekken dat er leven is na dit alles. En dat je gelukkig kan zijn zonder die man. En dan heb ik het zeker niet over een nieuwe relatie....maar gewoon gelukkig zijn met jezelf en je kind(eren)....het kan echt!

2014 Noor- 09-11-2018

Diep vanbinnen bij mij zit nog steeds liefde voor mijn ex. Maar dat is niet die man die anno 2018 rondloopt! Ik mis iemand die niet meer leeft en ik weet nu de pijn wordt langzaamaan minder. Wij hebben ook echt tijd nodig om te helen en groeien....maar gun jezelf die kans wel. Is het makkelijk...zeker niet. Maar elk klein stapje is een stapje en na een tijd ga je je die stappen realiseren en ga je je verheugen op je volgende stap. Ik zei wel eens dat op de dag dat mijn ex de deur uitliep verloor mijn leven zijn glans.....maar nu besef ik ook dat dat weer veranderd. Anders ja maar zeker zo intens. En ja ik kan nog steeds overvallen worden door een gemis, ik mis mijn partner, ik mis de vader van mijn kinderen, maar het is niet anders. Houden van kun je niet afdwingen, en deze mannen houden van niets...ook niet diep van binnen. Dus laat los om te bedenken wat er bij hem nog van binnen over is van de oude man, dat is zijn taak om dat ooit te ontdekken niet de jouwe mop, jouw man bestaat niet meer. Hard maar waar.

2014 Noor- 09-11-2018

Ik weet het diep vanbinnen allemaal wel, Noor maar dat gelukkig met mezelf kunnen worden wordt na iedere valse verzoening steeds moeilijker. Mijn zelfrespect en eigenwaarde ligt hierdoor volledig in gruzelementen en ik besef dat ik daar zelf verantwoordelijk voor ben. De pijnlijke afwijzingen die je door dit soort verzoeningen doormaakt breken je en laten je je zo waardeloos voelen. Geen enkele man, MLC of wat dan ook heeft het recht om een vrouw zo te behandelen en geen enkele vrouw hoort een man haar zo respectloos te laten behandelen. Ik was zo dom te denken dat mijn man steeds weer meer gevoel voor zijn gezin kreeg en zijn oude persoonlijkheid er weer was. Niets was minder waar. Wat dit allemaal zo bijzonder pijnlijk maakt is dat een normale man het zo anders zou doen maar er is niets normaals meer aan een man in MLC. Ik moet eerlijk bekennen dat mijn momenten van geluk toen mijn man weer terug was slechts heel kort waren. De onrust die ik continu had omdat ik niet wist wat er allemaal echt door zijn hoofd ging en ik hem daardoor niet meer kon vertrouwen was slopend. Hij vroeg steeds begrip voor zijn gevoelens maar hield totaal geen rekening met die van mij en onze zoon. Ik kan mezelf niet meer bij hem zijn en hoe goed ik me ook ooit in zijn aanwezigheid voelde, dat gevoel zit er gewoon niet meer. Als het vertrouwen weg is hou je in een relatie niets meer over. Mijn man is in iemand veranderd waar ik nooit verliefd op zou worden. Een man waar ik vroeger nooit van zou snappen wat een vrouw daarin kan zien. Het kunnen accepteren dat hij die man die zo anders was niet meer is is nog steeds moeilijk voor me. Daar moet ik nu heel hard aan gaan werken, die knop moet om. Ik moet ophouden met in het verleden te blijven hangen en hem als de man die ik kende te blijven zien. Hij is het duidelijk niet meer en zal dat ook nooit meer worden. Zo moeilijk, een man die je zo lang in je leven anders hebt gekend als een totale nieuwe persoon te moeten gaan zien. Maar dat zal de enige manier zijn om hieruit te komen. Ik wil dit alles zo graag loslaten en weer samen met mijn zoon een normaal en waardig leven opbouwen. Gewoon omdat wij dit verdienen en het zeker meer dan waard zijn. De gemoedstoestand van mijn mlc’er mag hier niet meer langer leidend voor zijn en dat is iets wat alleen ik zelf kan stoppen. Ik hoop echt die kracht te vinden..

dec 2013 Aapje- 09-11-2018

'Geen enkele man, MLC of wat dan ook heeft het recht om een vrouw zo te behandelen en geen enkele vrouw hoort een man haar zo respectloos te laten behandelen.' @Aapje Ik zou zeggen: niemand zou zichzelf zo respectloos moeten behandelen. Want dat is wat je doet door hem elke keer weer toe te laten in je leven. Waarom je niet kunt loslaten? Omdat je eigenwaarde heel erg laag is en je die via hem laat lopen en via hem hoopt terug te krijgen. Omdat je je niet veilig voelt in jezelf en niet bij je eigen (pijnlijke) gevoelens kunt zijn. Pijnlijke gevoelens die ten volle getriggerd worden als hij weer weggaat. Dat trek je niet en daarom ga je uiteindelijk toch weer (met een excuus) contact met hem zoeken in een poging de pijn te blussen. Het is eigenlijk hetzelfde mechanisme/verslaving die de mc'er bij de sm houdt. Ik heb je al vaker gezegd dat ik denk dat je zonder intensieve professionele hulp hier niet uit gaat komen.

november 2015 Sanne- 09-11-2018

Ik heb die van mij hier van de week aan de deur gehad met bloemen en aangeslagen, ik voel aan alles dat hij weer een voet tussen de deur probeert te krijgen en ik heb die schijnverzoening ook al gehad, ik wil het niet meer, al breekt mijn hart en ben ik er beroerd van, dit is geen leven want ze trekken je mee en het is een keer genoeg geweest. Ik heb gekozen in een leven zonder hem, ik wil dit achter me laten en wat de verre toekomst brengt zie ik dan wel weer, maar ik ga door. Ik moet met die van mij nog even samewerken om af te ronden maar daarna ga ik weer naar geen contact. Ik ga ook een einddatum stellen aan de smanewerking anders wordt dat weer rekken en uitstellen. Van mijn kant zal er geen initiatief komen en ik blijf mijn grens bewaken, die van jou zit nog in de replay net als die van mij. Een kans op een verzoening is als hij zijn replayleven vaarwel zegt en verder is in zijn proces, als hij daar komt. Als jij nu kiest voor hem dan zit je in dit spel en middenin zijn proces wat je leeg trekt als je niet meegesleurd wordt. Kies voor jezelf en je zoon, werk aan jezelf en als hij ooit op een dag weer voor de deur staat uit de replay dan kan je altijd nog besluiten, maar zie dit als een les, als je hier niet van leert komen er meer lessen en de knallen voor je kop al harder. Zijn sm is nadda noppes niks, dat je je daar nog druk om maakt, probeer los te laten aapje, ze is niet belangrijk en hij op dit moment ook niet, want het gaat nu niet om houden van en echte liefde, hij is aan het overleven en jij dus ook. Sterkte x

okt 2015 moppie- 09-11-2018

Mijn mlc’er heeft net gebeld om zijn spullen op te komen halen. Hij blijft beweren dat hij bij zijn vader zit om na te denken. Voor mij is er niets meer om over na te denken en dat heb ik hem ook gezegd. De sm heeft gezegd dat hij naar haar terugkomt zodra hij zijn spullen heeft, mijn man zegt dat zij hierover liegt. Wat ik nog steeds niet kan begrijpen is waarom hij hier nog steeds niet eerlijk tegen me over kan zijn. Ik doe nergens moeilijk over en vraag alleen maar om de waarheid die hij me blijkbaar niet kan geven. We hebben net even aan de telefoon met elkaar gepraat en hij zei dat hij dat fijn vond. Hij wil geen ruzie meer en normaal met ins omgaan maar het ontgaat hem dat hij daar eerst zelf normaal voor moet kunnen doen. De belofte dat hij de zware tandartskosten van € 3000 voor onze zoon zal betalen en ons financieel zal blijven ondersteunen doet hij nog steeds zonder ik dit zelf ter sprake bracht. Ik ben er echter van overtuigd zodra hij zijn spullen heeft hij me meteen weer blokkeerd en zijn beloftes niet na zal komen. Heb sterk het gevoel dat hij mij nu wil sussen zodat alles rustig verloopt. Zo ging het voorheen ook altijd en ik weert wat me te verwachten staat. Mijn zoon is opvallend rustig, hij heeft nu ook een hele hoop te verwerken. Ik voel me hier heel erg schuldig over want net zoals ik mijn leven laat leiden door de stemmingen van mijn MLC’er krijgt hij dit door beide ouders te verduren. Dit is niet alleen maar te wijten aan de MLC maar ook mijn eigen gedrag hierin. Ik wil weer graag de moeder voor hem worden die ik altijd was en ook daar zal ik heel hard aan moeten werken.

dec 2013 Aapje- 09-11-2018

Aapje, sterkte. Ik ken die sterke drang. Je wilt zo ontzettend graag het verleden en de goede tijden vasthouden. Je kunt dat wat geweest en gebeurd is proberen blijven vasthouden maar het brengt je geen stap verder. Erger nog je glijdt steeds verder de diepte in. Zo'n situatie brengt echt geen vruchtbare grond met zich mee. Er is geen kans tot een volledige groei voor niemand niet die in zo'n zware onhoudbare orkaan terecht komt. Het enige wat je bereikt is dat je steeds tegen de stroom in blijft zwemmen . Het brengt je geen nieuwe positieve energie het kost alleen onnoemelijk veel energie die je beter in de relatie met je eigen ik kunt investeren. Investeren in je eigen proces. Je eigen beschermlagen afpellen en zo van je af gooien zoals een ui die gepeld wordt. De laag met woede, de laag met gekwetste trots en ego, de laag met je eigen lage eigenwaarde, de laag met zeer weinig zelfvertrouwen, de lagen met al je onderliggende angsten, de lagen vol met oud verdriet,enzovoort alles laag voor laag afpellen en weggooien tot alleen de kern overblijft. Alle negatieve gebeurtenissen of tekortkomingen die in de loop van je levensjaren ervoor hebben gezorgd dat je eigen groei of ontwikkeling naar behoren is afgerond . Deze van je afpellen, omarmen en er afscheid van nemen op jouw manier en wijze. Dit heeft tijd, rust en de nodige zelfkennis en heel veel eigen liefde nodig. Een proces van jaren. Jij kunt alleen je zelf genezen niet hem. Dat moet hij zelf doen op zijn manier en wijze. De kern die diep van binnen nog in je zit is het enige wat overblijft. Wat overblijft is liefde, liefde voor diegene die een belangrijke rol hebben gehad in je leven. Hoe negatief die rol ook was maakt op het einde van je proces eigenlijk niet veel meer uit omdat je er veel uit geleerd hebt en deze lessen je eigenlijk het tegenovergestelde hebben gebracht van dat je eigenlijk dacht aan het begin van de bom.

Eindelijk rust 2011- 09-11-2018

aapje, hij is verward, in een dikke mist, dit is weer een crisis voor hem en ze liegen of het gedrukt staat. Ik zag het van de week bij die van mij ook, het ergste is nog dat ze geloven hun eigen waarheid. Dus vraag je niet af waarom of hoe, prober het niet te begrijpen, je kan het alleen maar accepteren, dit is de situatie nu en zijn gedrag nu, stap eruit als dat kan.

okt 2015 moppie- 09-11-2018

Beste aapje.....waarom praat je nog met hem aan de telefoon? En waarom meld hij jou en jij ons dat HIJ dat fijn vond? Zelfs zijn weggaan draaide weer om hem, jij moet je alleen maar bezig houden met wat jij fijn vindt, wat je zoon fijn vindt, daar gaat het om!Maak je niet meer druk om waar hij zit, met wie enz....zijn probleem. De waarheid ga je niet horen, ze geloven hun eigen leugens, ze moeten wel. Die tandartskosten zijn voor jullie beide rekening als jullie zoon nog geen 21 is, want jullie zijn financieel verantwoordelijk. Ik raad aan om er rekening mee te houden dat jij dus de helft zult moeten ophoesten. Ook ik draaide op voor de helft van de schulden die mijn ex had gemaakt.

2014 Noor- 09-11-2018

Moppie, Wat een mooie woorden! X

Joke 11-17- 09-11-2018

Bedoelde eigenlijk gewoon ik..x allebei hoor xx

Joke 11-17- 09-11-2018

Heb geloof niet zo een goede dag,Eindelijk Rust dus!! Aapjes situatie en alle reacties op denk ik zoals zovelen nauw gevolgd en hoe typisch je je realiseert dat dit net zo hard op jezelf van toepassing is.. mijn MLCer heeft de laaatste tijd diverse malen gezegd dat het allemaal wel weer goed komt, en natuurlijk weet ik oook wel dat de SM niet ‘ geschikt ‘ is voor hem, maar daar gaat het helemaal net om hè. Lijntjes vast houden.. maar met alles hierboven als voorbeeld realiseer ik me weer dat, omdat hij niet wil/kan inzien dat het probleem bij zichzelf ligt, er dus ook niets verandert en dat praten over terugkomen niets betekent... bovendien heb ik mn tenen bij elkaar geknepen wat er met Aapje gebeurde en weet echt heel zeker dat ik dát er niet bij wil/kan hebben. Alles bij elkaar leerzaam mat caputal L! Zo bedankt iedereen en daarbij natuurlijk vooral Get Real... toch weer een echte eyeopener!

Joke 11-17- 09-11-2018

Lieve Aapje, gisteren probeerde ik al te reageren maar het lukte niet om een bericht te plaatsen. Maar ik wil je zeggen dat ik het heel erg voor je vind hoe het nu gaat, heel veel sterkte de komende tijd, probeer hem écht los te laten, dat zal jou helpen om je eigen leven op te pakken!

Dec 2017 Brownie - 09-11-2018

De grootste onvrede die ik nu voel heeft te maken met de onvolwaardige manier waarop mijn relatie afgesloten wordt. Ik denk dat hierdoor zowel de mlc’er als de achterblijver geen rust in hun hoofd krijgen, tenminste dat voel ik zo bij ons. Ik voel me nu als een hond die op een snelweg achtergelaten wordt, angstig en onzeker om niet te kunnen overleven. Ik zou zo graag willen dat mijn mlc’er alles netjes af zou sluiten. De reden ik ben gek in mijn hoofd maar het komt allemaal nog wel goed is geen reden om een lange relatie te beëindigen. Ik weet wel dat je van een mlc’er niks anders kan verwachten omdat hij je gewoon als ern vangnet blijft gebruiken en alleen jij als ex partner dit op kan laten houden door dat kleine kiertje dat hij in dat even kleine deurtje nog open wil laten staan zelf volledig dicht te gooien. Maar dit blijft zo moeilijk voor me omdat het in mijn eigen hoofd ook niet goed zit. De angst om dat deurtje dicht te gooien is te groot want dan is alles echt voorbij en daar ben ik nog steeds niet aan toe. Dit is iets wat ik van mezelf niet snap want met de man die hij nu is zou ik nooit meer kunnen leven. Ik vind zelf dat mijn zoon en ik beter verdienen dan dit, waarom gun ik dat onszelf dan niet? Mijn eigenwaarde en zelfrespect staan onder 0 en ik zou die weer zo graag terug willen krijgen. Natuurlijk weet ik het antwoord op hoe me dit weer zou lukken maar ik heb op het ogenblik niet eens de fut meer om aan mezelf te werken. Ben moe, helemaal op, heb haast geen energie meer om nog normaal te kunnen functioneren. Ik slaap al twee nachten niet meer, loop door het huis te ijsberen met donkere gedachten. Ik tracht mezelf moed in te praten dat mijn zoon en ik zo beter af zijn zonder die man die ons de afgrond in meesleurt. Waarom voelt het dan toch zo anders diep vanbinnen en blijft nog steeds in mijn hoofd zitten dat deze man ons alleen maar zou kunnen redden? Op deze site heb ik hier zoveel tekst en uitleg over gekregen en toch wil het maar niet doordringen, wat is er toch mis met mij? De angst dat ik nooit meer van iemand zal kunnen houden en er nooit meer van mij gehouden wordt speelt een grote rol net als de angst om nooit meer echt gelukkig te kunnen zijn. Mezelf nu weer in die slachtofferrol drukken..zeker wel maar ik voel me nu ook zo. Voel me een slachtoffer van mezelf omdat ik mezelf steeds weer naar die afgrond toe laat slepen. Ik moet mezelf niet leren beschermen tegenover mijn mlc’er maar tegenover mezelf, de enige persoon die hier een eind aan kan maken. Waarom blijft dit toch zo verdomd moeilijk?

dec 2013 Aapje- 10-11-2018

Het klinkt mij heel bekend in de oren Aapje! Zoals ik al zei:ik ben het boek Liefdesbang gaan lezen en daarin staat de dynamiek beschreven van bindingsangst versus verlatingsangst, ik denk dat dat bij jou verlatingsangst is, dan kun je zelfs doodsangst voelen op het moment dat je verlaten wordt. Je hebt geen fut om aan jezelf te werken zeg je, ik zou je willen aanraden toch in ieder geval naar je huisarts te gaan of op en andere manier hulp te zoeken, alleen dan kun je hier uit komen denk ik. Je zult hieruit komen en een kracht in jezelf ontdekken die je nu nog niet aangeboord hebt maar die zit er wel! Even blijven liggen is niet erg, even je wonden likken is oké, hoe lang dat duurt bepaal jij zelf. Uiteindelijk móet je toch opstaan en door, voor jezelf en voor je zoon. X

Dec 2017 Brownie - 10-11-2018

Brownie, bedankt voor deze ondanks alles toch bemoedigende woorden. Ik ben de laatste tijd steeds meer en meer gaan denken dat ik de enige ben die zich tijdens de MLC van haar man zo gedraagt. Voel me zo zwak, een ware mislukkeling. Dat dit toch herkenbaar voor jou is geeft me het gevoel dat ik toch niet zo’n grote uitzondering ben. Mijn oudste broer heeft me net gebeld, hij is echt een lieverd. Hij heeft me gevraagd hem te beloven dat ik maandag naar de dokter ga. Hij zei dat er teveel gebeurt is om dit alleen nog te kunnen verwerken en is bang de enige zis die hij nog heeft ook nog eens te verliezen. De zelfmoord van onze zus komt nu weer heel sterk in beeld bij hem en daar spreekt hij nu zijn onrust over uit. Ik heb hem beloofd dat ik dit zal doen en begrijp dat ik rustgevende middelen nodig zal hebben om weer dat beetje rust in mezelf te kunnen vinden. Vanmiddag ga ik even bij mijn broer en zijn vrouw langs, even praten om het e.e.a. toch een beetje van me af te kunnen zetten.

dec 2013 Aapje- 10-11-2018

Aapje, neem van mij aan dat je hier geen uitzondering bent. Ik vind het heel erg moedig dat je hier schrijft. Ik leer er zelfs van. Door van een afstand dit allemaal te lezen, kan ik ook beter naar mezelf en de situatie kijken. Heel veel liefs en sterkte

GTST- 10-11-2018

Het gesprek met mijn broer en schoonzus heeft me goed gedaan. In het begin was ik heel emotioneel en huilde tranen met tuiten. Zelfs mijn schoonzus hield het niet meer droog. Wel fijn even die mentale steun en dat begrip te krijgen die je dan nodig hebt. De opmerking van mijn broer, meisje van zo’n man mag en kan je toch niet meer houden, hij helpt je de vernieling in. Dit is niet meer de E. die jij en wij altijd kenden en zal dat ook nooit meer worden, deed even zeer. Het is de harde waarheid, dit is niet de man die ik zolang gekend heb en waar ik zoveel van hield. Deze man is een grote egoïst die vol leugens en bedrog zit en kan niet eens in de schaduw van mijn oude vertrouwde man staan. Ik moet mijn man symbolisch gaan begraven en die andere vreemde voorgoed uit mijn leven sluiten. De grote liefde die ik ooit voor mijn man voelde zal nooit over gaan en staat volledig los van de afschuw die ik nu voor die ander voel. Ik hoop deze gedachte vast te kunnen houden zodat ik die andere man uiteindelijk los kan laten. Ondanks mijn intense verdriet heb ik geen spijt van deze laatste valse verzoening want die heeft me duidelijk gemaakt, hoe eenzaam ik me ook zonder mijn mlc’er voel ik met hem ook geen gelukkig leven meer heb. De druk van het beschadigde vertrouwen en de onzekerheid was te groot om nog rust bij hem te vinden. Zelfs toen ik onder de douche stond kende ik geen rust en vroeg me af of hij weer stiekeme dingen achter mijn rug om deed. Als hij even weg ging vroeg ik me af waar hij was en of hij weer zou terugkomen. Dat is geen leven meer, zo hoort het niet in een relatie te gaan. Ik zou me na verloop van tijd alleen maar ongelukkiger gaan voelen en ik zocht uiteindelijk toch weer het geluk. Ik wilde niet ten koste van alles mijn man terug, ik wilde die man en dat leven weer graag terug. Mijn grootste fout was maar niet in willen zien dat beide voorgoed weg zijn maar ik kan er helaas niet meer omheen nu.. Dank jullie allemaal voor jullie bemoedigende woorden, medeleven en steun tijdens deze weer uiterst moeilijke periode.

dec 2013 Aapje- 10-11-2018

Lieve aapje, een deur dichtdoen betekent niet gelijk op slot he. Je doet je deur ook dicht om je te beschermen tegen de storm, regen en kou. Maar je hebt altijd weer de keus om als de storm is gaan liggen die deur weer te openen... ik snap jou zo, je angst, leegte, verdriet. Maar hoe het nu gaat kom je niet verder. Jij niet, mc er niet en jullie zoon ook niet. Het heeft bij mij ook lang geduurd. En nog weleens. Maar ik kies wel voor mezelf op het moment. Wat vreselijk moeilijk is nog soms hoor. Hier is de deur niet op slot. Wel even stevig dicht tot de storm is gaan liggen, als dat tenminste ooit gaat gebeuren.... Sterkte lieve aapje. Ik vind je zo dapper dat je je zo kwetsbaar opstelt naar ons en alles met ons deelt. Dankjewel. Een hele dikke knuffel voor jou!

2014-G.E.K.- 10-11-2018

Lieve G.E.K, ik denk dat ieder van ons hier wel graag wil of had gewild dat de storm die door de hoofden van onze mlc’ers raast zou gaan liggen. Ondanks alles wat ik nu weer heb meegemaakt geloof ik nog steeds dat dat moment ooit nog aan zal gaan breken. Als dochter van een mlc’er weet ik echter dat dit vele jaren kan duren en bij een heftige MLC dat moment ook zelfs veel te laat kan komen. Ik had zo graag gewild dat het bij ons anders zou zijn maar moet nu wel inzien dat ook mijn mlc’er hier nog vele jaren voor nodig zal hebben. Natuurlijk is niet iedere mlc’er hetzelfde en kan het ook anders zijn maar als ik eraan denk dat mijn MLC vader er meer dan twintig jaar lang over gedaan heeft besef ik dat ik niet zo lang wil of kan wachten. Mijn vader was een echte vanisher, mijn man bleef daarentegen steeds contact opnemen en daar bleef ik hoop uitputten. Heel fout van me gedacht achteraf want met wat voor soort mlc’er je te maken hebt maakt helemaal niks uit. Het gaat om de groei naar emotionele volwassenheid die ze in hun hoofd moeten maken en niet op de manier waarop ze zich tijdens de MLC naar de partner toe gedragen. Ik ben nu van mening dat ons behouden contact die groei zelfs heeft geremd omdat mijn mlc’er hierdoor nooit het idee had iets kwijt te geraken. Alles bleef gewoon binnen zijn bereik en dat voelde heel safe voor hem. Mijn angst om hem volledig kwijt te geraken was zo groot dat ik te bang was om dat contact te verbreken maar hiermee bereikte ik alleen maar het tegenovergestelde. Een mlc’er is echt net als een klein kind dat steeds de kamer in komt lopen om te kijken of zijn moeder nog aanwezig is en is dan weer gerustgesteld. Dit heb ik ooit op info over MLC gelezen en klopt als een bus. Dit gedrag vertoont mijn mlc’er ook heel sterk en mijn streven is nu niet meer langer die aanwezige moeder te zijn. Dat het toch zo moeilijk is je eigen gedrag hierin te veranderen..

dec 2013 Aapje- 10-11-2018

Aapje, je bent niet de enige. Mijn mlc er heeft vandaag ook de handdoek in de ring gegooid. Hij heeft zelfs zonder mij eerst te vertellen meteen mijn zoon op de hoogte gebracht. Dat deed hij op zo n afschuwelijke manier. Dat ik me zo rot voel. Hij gaat morgen ergens anders wonen en ik lig wakker maar hij niet. Het was echt bij de beesten af. Ik voel me erg gekrenkt maar denk maar weer aan de woorden van get real hij zot nog in de replay. Ik denk alleen niet dat als hij morgen het huis uit gaat dat ik hem ooit nog binnen laat.

Perceptie 2016- 10-11-2018

Lieve Perceptie, ik vind het enorm triest dat ook jouw man jou op zo’n onmenselijke manier wil verlaten. De kilte die ermee gepaard gaat is zo herkenbaar voor mij en ik kan precies aanvoelen hoe jij je nu voelt. Mlc’ers zijn niet in staat om enig gevoel en empathie te hebben. Ze zijn zo met zichzelf bezig dat ze totaal geen rekening met de gevoelens van de partner kunnen houden. Dat is hetgeen waar ik het meeste moeite mee heb, die kille en gevoelloze houding tegenover de vrouw en de kinderen. Toen mijn mlc’er een aantal dagen geleden zijn spullen hier op kwam halen was hij aardig tegen me, hij pakte me vast, kuste en trooste me maar ik voelde totaal geen warmte bij hem. Mijn zoon wilde hem niet meer zien dus ik heb via de garage al zijn spullen aan moeten geven. Een normale vader zou toch nog enige moeite gedaan hebben om afscheid van zijn eigen kind te kunnen nemen maar mijn mlc’er had daar duidelijk nog niet eens behoefte aan. Hij wilde gewoon weg en het liefst zo snel mogelijk. De eerste dag belde hij me nog op en stuurde een berichtje dat hij ons altijd zou blijven helpen en naar de dokter zou gaan. Nu hoor ik niets meer van hem en heeft hij mij en mijn zoon waarmee hij toch weer een flinke band mee op aan het bouwen was weer koelbloedig uit zijn leven gewist. Op dit moment denk ik ook net als jij die man komt er nooit meer in. Ik wens jou veel wijsheid en sterkte toe, Perceptie en de kracht om hier zo goed mogelijk mee om te kunnen gaan. Het is niet makkelijk op zo’n harde manier met de MLC van je man geconfronteerd te worden en het brengt enorm veel verdriet met zich mee. Ikzelf had wel de wijsheid maar het ontbrak me aan de sterkte en kracht om me tegen de valse verzoeningen te wapenen. Het is zo bijzonder moeilijk als je je oude man weer lijkt terug te zien die je overlaad met allerlei (valse) beloftes om weerstand te bieden hiertegen. Wij als partners zijn zo geneigd te blijven vechten voor de relatie maar een mlc’er vecht helemaal nergens voor en kiest simpelweg de voor hem makkelijkste weg. Dat maakt het allemaal nog eens extra pijnlijk. Zoals in het gastenboek vaak geschreven wordt, je hebt geen enkele invloed meer op je mlc’er maar wel op je eigen gedrag. Ik hoop hier ook aan te kunnen gaan werken en wens voor jou hetzelfde. Veel sterkte in deze uiterst moeilijke periode, Perceptie, voor jou en jouw zoon. Zoek zoveel mogelijk steun nu want je hebt die echt nodig. Dikke knuffel x

dec 2013 Aapje- 11-11-2018

Ondanks mijn eigen wankele toestand begin ik me nu toch wel heel erg veel zorgen om mijn mlc’er te maken. Hij is sinds gisteren weg bij zijn vader, ik vermoed dat hij weer bij de sm zit maar weet dit niet zeker. De woorden die hij tijdens ons laatste contact toen hij zijn spullen op kwam halen tegen me zei zorgen voor enige onrust bij me. Hij zei dat het misschien beter zou zijn dat hij dood was gegaan en ik beaamde dat nog door te zeggen dat ik dat ook liever had gewild. De sm is nog steeds opvallend stil maar heeft mij via what’s app gedeblokeerd. Ik heb haar nog steeds geblokkeerd maar kon vanochtend wel zien dat zij om half drie vannacht nog online was. Mijn mlc’er was gisterenochtend om tien voor elf voor het laatst online. Dit is een teken voor me dat het daar niet goed gaat of hij daar nog niet eens is. Ik weet dat ik me hier eigenlijk niet eens meer mee bezig zou moeten houden maar mijn bezorgdheid over de toestand van mijn mlc’er groeit met de minuut. Ik heb hem een mail gestuurd met het verzoek me te laten weten dat alles goed met hem gaat en dat dat het enige is wat ik nog van hem wil weten. Ik denk niet echt dat hij rare dingen zal doen maar toch..

dec 2013 Aapje- 11-11-2018

Aapje. Dat hij niet online is geweest wil niet zeggen dat hij niet bij de sm is. Kan andere redenen hebben. Ik zou eerder denken dat hij op jou gevoel wil werken. Hij weet dat jij hem online "volgt". En jij je nu ongerust maakt, omdat jij gisteren hebt gezegd dat jij liever had dat hij dood was gegaan. Sm vannacht online geweest? Nou en? Kan toch? Aapje. Volg hun online gebeuren niet. Kijk er niet naar. Ga vandaag iets voor jezelf doen. Of de stad in met jou zoon. Laat hem voelen dat hij voor jou er toe doet. Ik praat misschien makkelijk. Sorry daarvoor. Maar doe iets. Maar laat mcer en sm hun ding doen. Ze zijn jou gedachten niet waard. En je doet jezelf en jou zoon schade aan.

Saar 2010- 11-11-2018

@Aapje, daar ga je weer... Het hele drama begint nu weer opnieuw waarbij jij de mogelijkheid dat hij zelfmoord pleegt als reden gebruikt om je opnieuw te laten inzuigen. Hetzelfde drama als daarvoor. Maar met een nog groter wanhoopsgehalte aan 2 kanten. Je man is gebaat bij professionele hulp. Zolang hij zelf niet ten diepste is gemotiveerd om die te zoeken, kan jij hem niet in positieve zin beinvloeden. Ik raad je aan om zelf zo snel mogelijk een goede therapeut te zoeken om alles waar je steeds weer in vastloopt met hem/haar te bespreken. Gebruik het 'van je af kunnen schrijven'op deze site niet als excuus om zelf geen hulp te zoeken. Je huisarts kan je vast aan een goede hulpverlener helpen.

2012 get-real- 11-11-2018

Ik geloof niet dat mijn man een zelfmoord overweegt maar besef wel de ernst van zijn depressie. Hij zal deze weer snel trachten te onderdrukken door het losbandige leven met de sm voort te zetten en dit zal hem ongetwijfeld weer even lukken. Op dit moment voel ik mezelf vrij rustig maar ik heb mijn broer gisteren moeten beloven dat ik maandag naar de dokter ga. Ik snap nu zelf meer dan ooit dat ik hier zelf niet uitkom en nu echt hulp nodig heb. Die hulp zal ik ook echt aangrijpen. Alles hier van me afschrijven is een hulpmiddel maar geen oplossing voor hetgeen wat niet goed in mijn hoofd zit en dat is iets wat ik zelf wel besef. Maar als je man ongeacht je hem daar zelf steeds de kans voor geeft, je weer op zo’n onmenselijke manier verlaat kun je die knop niet zomaar omzetten. Toch voelt het anders nu en ik hoop dat ik dit gevoel kan vasthouden. Ik heb hem in die drie weken dat hij hier was meer als mijn maatje dan als mijn man gezien. We leefden als broer en zus, totaal geen intimiteit tussen ons en dat heb ik als vrouw toch nodig. Dat heeft een klein stukje knopje in mijn hoofd omgezet want dit soort leven wil ik niet met een man. Dat heb ik de tweede week ook tegen mijn mlc’er gezegd. Dit heeft hij duidelijk als excuus aangegrepen om weer weg te gaan. De echte reden van zijn vertrek is het volle replay gedrag dat hij nog vertoont en zelfs na vijf jaar tijd nog steeds niet voorbij is. Ik hield me vast aan het feit dat hij zich zo anders gedroeg dan tijdens de vorige verzoeningen maar ondanks dit alles verviel hij na slechts één week weer in zijn oude gedrag. Waarom ik hem weer in mijn leven toeliet? Ik mistte iemand waar ik mee kon praten, die dingen met me deed en ik het gevoel had dat ik niet overal alleen voor stond. Dat kreeg ik allemaal maar het belangrijkste wat ik mistte kreeg ik niet. Een liefdevol iemand waarvan ik het gevoel had dat hij van me hield, iemand waarbij ik me veilig en geborgen kan voelen. Het gevoel volwaardig en met liefde en respect behandeld te worde kreeg ik niet meer bij mijn man en dat was net wat ik zo nodig had. Misschien niet oké maar dat is wel de reden dat ik mijn mlc’er ook niet meer als een volwaardige partner voor me kan zien en ik nu toch meer besef dan de andere keren dat hij mij ook geen echt goed gevoel meer kan geven.

dec 2013 Aapje- 11-11-2018

Ik voel me heel rot en weet met mezelf geen raad. Het lijkt allemaal weer zo onwerkelijk en ik vraag me af waarom ik zo’n puinhoop van mijn leven heb gemaakt. Mijn grootste angst in die vijf jaar tijd was altijd dat mijn man zou ophouden met van me te houden en ik hem voorgoed zou verliezen. Daarom bleef ik me zo aan die hoop die hij me steeds bleef geven vastklampen. Ik wilde maar niet beseffen dat ik hem vijf jaar geleden eigenlijk al kwijt was en daarom valt het nu ook zo zwaar. Ik hoopte steeds dat hij met een rotvaart tegen die muur die besef heet zou aanknallen maar uiteindelijk ben ik degene die tegen die muur aanknalt. Het doet echt heel zeer, letterlijk heel erg zeer en ik vraag me af wanneer deze pijn op zal houden. De vorige verzoeningen waren stuk voor stuk heel pijnlijk maar deze rukt mijn hart er haast letterlijk uit. Ik besef dat dit de laatste kans was om weer dichter naar elkaar te kunnen groeien maar de afstand die ik nu tussen ons voel is veel groter dan de vorige. Het is zo vreemd, de eerste week leek het allemaal zo goed te gaan. Mijn mlc’er was echt met het huis en de toekomst bezig en plots werd alles weer anders. Ditmaal had ik een beter gevoel en meer vertrouwen dan bij de andere verzoeningen en daarom is de teleurstelling nu zo groot. Tijdens de vorige valse verzoeningen voelde ik nog woede en die hield me sterk maar nu voel ik alleen maar intens verdriet. Mijn grootste angst is nu de harde waarheid, ik ben hem voorgoed kwijt en moet hem nu wel gaan loslaten. Dat maakt me zo bang.

dec 2013 Aapje- 11-11-2018

Dank je Aapje, ik red het wel. Maar het is wel wennen.

Perceptie 2016- 11-11-2018

Perceptie, is je man al weggegaan?

dec 2013 Aapje- 11-11-2018

Perceptie, is je man al weggegaan?

dec 2013 Aapje- 11-11-2018

Ik kreeg net misselijke mails van de sm, mijn mlc’er is weer bij haar terug. Puur uit emotie heb ik op haar gereageerd wat resulteerde in een flink op en neer mailwisseling. Werd daarop meteen gebeld door de telefoon van mijn mlc’er. Toen ik opnam was er stilte maar ik wist dat dit de sm was. Zij wilde praten want ik moet HAAR man voortaan met rust laten. Ik kon mijn eigen oren gewoon niet geloven en heb haar even flink de waarheid vertelt dat al de contacten steeds van hem uitkwamen. Ongeloofelijk hoe hij nu zijn eigen hachje daar veilig zit te stellen en mij de schuld geeft van onze laatste verzoening. Ik zou steeds op zijn gevoelens werken en daarom kwam hjj steeds bij me terug..uit medelijden. Heb haar even flink vertelt dat een man die na zoveel beloftes zijn eigen gezin als twee honden achter kan laten weinig medelijden kent. Nadat ik haar even nog een paar dingen vertelde waar hij nog allemaal over gelogen had was ze stil en toen eiste ik mijn mlc’er aan de lijn. Na enig getreuzel omdat het weer te warm onder zijn voeten werd kreeg ik gehoor. De houding die hij aannam om de sm te imponeren was heel pijnlijk. De man die me bij zijn vertrek nog vastpakte, kuste en bij mijn koosnaampje noemde was volledig verdwenen. Hij had plaats gemaakt voor een kille, gevoelloze botte man die alles wat hij mij gezegd en beloofd had uiteraard weer ontkende. De belofte dat hij mij met diverse zaken financieel zou ondersteunen werd natuurlijk glashard en schaamteloos ontkend. Hoeveel verschillende gezichten kan iemand hebben? Toen hij aangaf dat hij vanaf nu met al zijn leugens op zou houden voor een eerlijk leven met de sm ontplofte ik bijna. Deze man is een rasechte narcist en een grote pathologische leugenaar. Toen kreeg ik te horen ( natuurlijk volmondig omdat de sm erbij stond) dat ik zijn keuze eindelijk nu maar eens moest accepteren net of ik degene ben die steeds contact zocht?! Over de financiële ondersteuning werd lachwekkend gezegd dat ik eerst maar eens een baantje moest gaan zoeken. Hier bij zijn vertrek hield hij me nog vast en zei hij alles netjes te regelen en ik me nergens zorgen over hoefde te maken. Ik heb hem gevraagd of hij zich nu echt zo’n geweldige grote vent vind dat hij mensen zo kan behandelen en zich morgenochtend maar eens goed in de spiegel aan moet kijken. Hij zei heel sarcastisch dat hij dat zou doen en er eens goed over na ging denken wat hij precies tegen me gezegd had. Ik ging helemaal over de schreef en heb hem toegeroepen dat hij zijn geld op een fijne warme plek voor hem mag steken en hij nooit meer contact met me op moet nemen achter de rug om van de sm. Geen schijnheilig aardig gedoe meer als zij er niet bij is. Hij werd wat milder maar toen heb ik de telefoon afgedrukt. Laaiend ben ik, mijn verdriet heeft plaatsgemaakt voor enorme woede. Wat een verschrikkelijke kl***, gewoon niet te bevatten. Die man moet echt voorgoed uit mijn leven. De sm mag hem hebben, ik wens haar echt veel succes!

dec 2013 Aapje- 11-11-2018

Ik voel me zo verschrikkelijk dom nu. Hoe heb ik die man nog een kans en mij vertrouwen kunnen geven terwijl hij mij al vijf jaar lang duidelijk maakt dat hij helemaal niet te vertrouwen is. Vijf jaar lang heb ik mijn leven en dat van mijn zoon compleet op zijn kop laten zetten. Ben als een achterlijke met al zijn wisselende stemmingen en grillen meegegaan. En waarom? Om nu zo te kijk gezet worden? Is het voor die man dan nog niet onwaardig genoeg om zijn gezin op zo’n respectloze en mensonterende manier steeds in de steek te laten. Voelt hij er zich dan zo prettig bij om nog eens flink een natrap bovenop alles te geven. Ik geloof niet meer in een MLC, dit is puur narcistisch gedrag en ik moet ophouden met mijn Stockholm syndroom gedrag tegenover hem. Hoe kan een man die zijn gezin altijd op handen droeg zo in een beest veranderen? Net nu ik dacht dat het weer beter ging met hem kom ik er op zo’n confronterende manier achter dat hij nog slechter is geworden dan hij ooit was. En ik me dan ook nog zorgen maken terwijl hij alweer volop aan het feesten en fuiven was met de sm. Nee, deze man wordt nooit meer beter en mijn deur moet ditmaal echt zwaar op slot en grendel. Wat heb ik spijt dat ik dit monster nog in mijn leven toe heb gelaten om het weer eend voor de zoveelste keer te vergallen. Mijn zus zei vlak voor haar dood, deze man wil jou niet onder de grond maar tien meter eronder. Zij had gelijk, hij is er alleen maar op uit om mij en mijn zoon finaal kapot te krijgen. Hoe kan zoiemand toch met zichzelf leven en inderdaad zoals ik hem verzocht lekker in de spiegel kijken? Ik heb nooit eerder zoiemand in mijn hele leven gekend en met dit monster heb ik zelfs dan nog meer dan twintig jaar samen geleefd. Nooit gedacht dit ooit met hem mee te maken, had er mijn handen echt voor in het vuur gestoken. Kunnen mannen dan echt zo sterk veranderen tijdens een MLC? Ik denk nog aan de woorden van de sm, ik ben er toch heel erg overtuigd van dat hij mij heel erg graag ziet..waarop ik heb geantwoord dat hij alleen maar van zichzelf houdt en van niemand anders. Mij hoef je niks meer te vertellen, hij weer donders goed wat hij doet. MLC is geen enkel excuus en maakt zeker niet iemand ontoerekeningsvatbaar. Er is nog steeds een keuze voor het eigen gedrag. Hier moet ik nu echt een les uit gaan trekken en de keuze voor mijn eigen gedrag ook in eigen handen te nemen. Uiteindelijk is deze laatste valse verzoening toch nog nuttig geweest om mijn ogen te doen openen. Jammer dat ik er nog zoveel energie in heb gestopt, ik had hem na de eerste week echt al de deur moeten wijzen. Mijn schoonzus zei nog, die staat na een aantal weken weer aan de deur. Forget it, hij mag aan de deur staan zoveel hij wil maar verder komen doet hij echt niet meer. Ik laat mijn leven niet meer langer vergallen door een man die ze duidelijk niet meer allemaal op een rijtje heeft. Ik ben nog nooit zo woedend op hem geweest en dit zal ik nu toch echt moeten gaan benutten om volledig van hem los te komen. Geen gedachte meer aan zijn oude persoonlijkheid want die zit er duidelijk niet meer. Dat toneelspel is nu voorbij.

dec 2013 Aapje- 12-11-2018

@aapje, Houd voor nu even deze woede vast. Maak je nu even niet meer druk om hoe en waarom deze man dit kan, hij flikt je dit nu gewoon weer...punt. Nu sterk zijn en een afspraak met je huisarts maken en je door laten sturen naar een goede psycholoog of iets dergelijks. En ik zou zeker ook juridische advies inwinnen! Als jij zelf geen inkomen hebt heb je recht op toevoeging voor een advocaat. Je man heeft alle financiële touwtjes in handen....Bescherm jezelf!

2014 Noor- 12-11-2018

Lieve lieve aapje , reageer nu idd niet meer op geen enkel mail , op niets . Geen woorden maken veel meer duidelijk tgo hem dan al dat heen en weer geroep . Ook daar heeft hij weer zijn slag thuisgehaald .Weer die controle over je , machtsmisbruik , dreigen niet meer te betalen enz , . Negeren , niet meer volgen waar hij en sm mee bezig zijn . Zorg goed voor jezelf en laat je dringend helpen . Ik ben sinds januari terug in therapie en heb nog steeds wekelijks nodig hoewel ik me nu veel beter en sterker voel . Iedereen rond me zegt dat ik er goed uitzie maar ze mensen me nu ook hoe vreselijk moe ik eruit zag al die jaren . Hopelijk kan je snel iemand vinden die je kan helpen om sterker te worden en terug te geloven in jezelf ! Hou maar je boosheid vast dit keer. Misschien was deze laatste valse verzoening inderdaad wel nodig voor jou maar o zo heftig ... Tip ,ik gaf mijn therapeute het boek van get-real en vroeg haar als ze wilde lezen zodat ze een nog duidelijker inzicht kreeg in het mic gebeuren . Liefs

2011 xxx- 12-11-2018

Mijn woede is omgeslagen naar vlakheid. Ik weet op dit moment niet-eens meer wat ik nu eigenlijk voel. Heb net de dokter gebeld en heb morgenochtend een afspraak. Hoop dat hij enige waarde hecht aan mijn verhaal zodat ik de correcte hup kan krijgen die ik nu zo dringend nodig heb. Er is echt wel iets met me gebeurt na deze laatste valse verzoening. Mijn gevoel heeft een kleine verschuiving richting naar mijn verstand gemaakt en dat resultaat had ik nog nooit eerder bereikt. Alles speelt als een film door mijn hoofd, dat klinkt negatief maar ik heb dit op dit moment echt nodig om tot bezinning te komen. Ik ben niet meer langer bezig met het waarom en hoe die manziek kan zijn maar met het waarom ik dit allemaal toegelaten heb. Zware verlatingsangst en de angst dat er niet van me gehouden werd hebben een hele grote rol in dit verhaal gespeeld. Dit werd altijd door mij zo heftig ontkend maar wordt me steeds duidelijker nu. Ik heb gevochten voor de liefde van een man die me dat niet kon geven en het is niet goed voor liefde te moeten vechten. Liefde moet er gewoon zitten en daar hoef je zeker geen zware strijd voor aan te gaan. Als hij maar gelukkig is moet plaatsmaken voor het streven dat mijn zoon en ik gelukkig zijn en dat is iets waar ik heel hard aan wil gaan werken. Mijn zoon heeft eigenlijk de grootstevschsde opgelopen tijdens dit absurd drama en ik besef nu pas echt hoe verschrikkelijk eenzaam hij zich moet gevoeld hebben tussen twee ouders die alleen maar met zichzelf bezig waren. De woorden die hij me ooit zei : mama, telkens al die man weer terugkomt ben ik totaal uit beeld berusten helaas op waarheid. Ik heb niet alleen mezelf maar vooral hem enorm tekort gedaan en dat tracht ik nu beetje bij beetje weer terug goed te maken. Door mijn gedrag is het respect en vertrouwen van mijn zoon naar zijn moeder toe flink gedaald maar ik wil hem nu tonen dat ik beide weer waard zal zijn. Ondanks mijn absurde gedrag hem veel ellende en verdriet heeft bezorgd heeft hij me nooit laten vallen en is hij altijd in mijn even absurde beslissingen meegegaan. Dat moet ik zien als echte liefde en dat is de enige persoon in mijn leven die mijn liefde waard mag zijn. De enige strijd die ik nu nog aan mag gaan is die met mezelf om weer de moeder en vrouw te worden die ik altijd was voor dit hele gebeuren. De band tussen mij en mijn zoon was altijd bijzonder sterk, de psychologe noemde dit ooit het navelstrenggevoel. Door mijn eigen gedrag vertoont onze band nu veel kleine scheurtjes en ik zal al mijn energie erin moeten stoppen om die scheurtjes weer te helen. Ik hoop alleen nog de juiste hulp hierbij te krijgen. Een aantal jaren gelden heeft die hulp me geen uitkomst geboden maar er is nu één groot verschil met toen. Ik wil nu zelf graag geholpen worden..voor mezelf en mijn zoon.

dec 2013 Aapje- 12-11-2018

Net na bovenstaande posting kreeg ik een mail die weer voor het eerst een glimlach op mijn gezicht toverde. Dit keer geen misselijk bericht van een zelfzekere ingenomen sm maar een smeekbede om de waarheid want ze is er weer achtergekomen dat hij over bepaalde dingen liegt. Het eerlijke leven waarvan hij gisteren vol overgave beweerde dat hij met de sm op zou bouwen berust weer op leugens en bedrog. Klein beetje leedvermaak, sorry maar dit geeft me de bevestiging dat deze man nooit zal veranderen en sterkt me alleen maar meer om nu volledig voor mijn zoon en mezelf te gaan. Ik heb geen enkele behoefte om op haar geklaag te reageren, ze zoeken het samen maar uit. Dit is voor mij een officiële bekroning op het feit dat ik de scepter aan haar heb doorgegeven en zij nu met al mijn angsten en onrust die ik al die jaren had mag gaan dealen. Langs de andere kant besef ik dat ik nu extra sterk moet zijn want telkens als het daar rommelt worden mijn zoon en ik weer de tijdelijke betere optie voor mijn ex met de nadruk op tijdelijk. Ook die rol mag de sm nu van me overnemen, de rol van gebruiksvoorwerp voor iemand met een hele zieke geest. Er zullen ongetwijfeld nog een aantal zwakke momenten komen maar die zullen ditmaal overwonnen worden door de gedachte aan mijn laatste valse verzoening die me meer inzicht heeft gegeven dan al de vorige. Voor de eerste keer voel ik nu een bepaalde macht en controle en die wil ik me niet meer laten ontnemen want die twee belangrijke factoren zullen mijn eigenwaarde en zelfrespect weer doen stijgen. Ik doel hier niet mee op macht en controle over mijn ex en zijn sm maar over mezelf. Dit keer wil ik de sterke zijn in het verhaal. Ik wil graag voorgoed uit deze vicieuze cirkel stappen en wil voortaan alleen nog maar die andere twee wanhopige mensen de rondjes laten draaien. Of het goed met mijn ex of niet dat wil ik niet meer langer mijn zorg laten zijn, ons welzijn was zijn zorg ook niet. Dat is hetgeen wat ik nu in mijn gedachten wil houden en hoop nu ook de kracht hiervoor te vinden.

dec 2013 Aapje- 12-11-2018

Reageer maar niet aapje. Dan hou jij de macht.

Saar 2010- 12-11-2018

Wat sterk Aapje hou dit vast !!! Blijf uit hun soap en drama, jullie hebben een patroon ontwikkelt van schijnverzoenen en hij denkt maar binnen te kunnen vallen in zijn mist wanneer hij dat wilt. Doordat jij dit nu doorbreekt, hoe lastig ook, geef je hem juist de ruimte om zelf te groeien en het zelf uit te zoeken, dat zal nieuw voor hem zijn maar misschien net de beweging die hij nodig heeft en jij ook om verder te komen. En misschien maakt hij die beweging niet, als jij hem maar maakt.

2015 okt moppie- 12-11-2018

Dank jullie wel, Saar en Moppie. Ik zal dit advies zeer zeker ten harte nemen. Ik moest net ook even aan een verhaal denken dat ik mijn ex in het begin van deze woelige periode heb laten lezen. Dit gaat over vertrouwen en de aard van het beestje en vind ik wel toepasselijk in dit blog. Het betreft de fabel van de schorpioen en de kikker en zou jullie willen vragen daar eens naar te googelen. Persoonlijk vind ik de versie van Irene Korff de mooiste. Ik denk wel dat voor de meesten dit verhaal heel herkenbaar zal zijn en ben eerlijk gezegd wel benieuwd naar jullie reactie.

dec 2013 Aapje- 12-11-2018

Probeer toch eens bij de kern te blijven Aapje. Bij wat JIJ zelf kan doen ipv de aandacht weer naar je man te verleggen. Het maakt weinig uit of je hem als narcist, midlifecrisisman of schorpioen ziet. Het gaat erom dat je je focus helemaal bij jezelf legt. Zelf verantwoordelijkheid neemt voor wat JIJ zelf kan doen! De aandacht steeds weer op hem blijven richten is in feite een vlucht uit de volledige verantwoordelijkheid voor jezelf nemen.

2012 get-real- 12-11-2018

@ moppie , wat omschrijf jij altijd alles zo correct , duidelijk & mooi @ aapje ,zo blij met wat ik lees van je . Sterk hoor , houden zo !

2011 xxx- 12-11-2018

Het verhaal van de schorpioen en de kikker spreekt me heel erg aan om de reden dat ik mezelf in het gedrag van de kikker wel herken. Ondanks het waarschuwende stemmetje dat diep vanbinnen tegen je roept toch dat vertrouwen geven aan iemand waarvan je zeker weet dat die niet te vertrouwen is. Als de kikker weer de kans kreeg om weer met de schorpioen in zee te gaan zou hij zeker zonder enig aarzelen weigeren. Ikzelf had er twintig pogingen voor nodig maar wil me nu wel als een kikker met herkansing op gaan stellen.

dec 2013 Aapje- 12-11-2018

Beste aapje, gister is hij vertrokken naar een ander appartement. In erdye instantie is hij daar alleen om na te denken zoals hij zegt. Maar ik loop al iets te lang mee omdat volledig te vertrouwen dat hij bij een zwak moment geen andere op zoekt. Ik voel me vrij. Alsof er een last van mij is afgevallen. Gisteren veel gehuild maar vandaag voelde het beter. Het niet meer hoeven is fijn. En het niet meer achterom hoeven kijken. Hij is erg aanhankelijk per sms maar dit ken ik ook niet van hiervoor. Het is een beetje een pleaser dus hij doet zijn best. Echter ik richt mij op mijzelf.

Perceptie 2016- 12-11-2018

Beste aapje, gister is hij vertrokken naar een ander appartement. In erdye instantie is hij daar alleen om na te denken zoals hij zegt. Maar ik loop al iets te lang mee omdat volledig te vertrouwen dat hij bij een zwak moment geen andere op zoekt. Ik voel me vrij. Alsof er een last van mij is afgevallen. Gisteren veel gehuild maar vandaag voelde het beter. Het niet meer hoeven is fijn. En het niet meer achterom hoeven kijken. Hij is erg aanhankelijk per sms maar dit ken ik ook niet van hiervoor. Het is een beetje een pleaser dus hij doet zijn best. Echter ik richt mij op mijzelf.

Perceptie 2016- 12-11-2018

Lieve Perceptie, het verdriet en de pijn waar je doorheen moet zijn een zware last maar net zoals je schrijft is dat steeds meer moeten hoeven nog een zwaardere last. Maak niet de fout die ik maakte en ga voor jezelf. Je zal er alleen maar het respect van je man mee winnen. Ook mijn man moest nadenken maar was te zwak om dat werkelijk te doen en vluchtte weg in een totaal ander leven. Ik putte hoop uit het contact dat hij bleef houden maar ik voel nu dat hij dit enkel heeft benut om mij hem langzaam afscheid van me te laten nemen. Hij wilde eerst zeker zijn van zijn nieuwe leven dat waarschijnlijk heel eng voor hem was en wilde daarom zijn oude leven nog even op de reservebank houden. Ikzelf had vijf jaar lang en twintig valse verzoeningen nodig om dat inzicht te krijgen dat ik hem toch niet kan helpen en ik hem wel moet loslaten. Benut die kostbare tijd voor jezelf en jouw zoon, Perceptie want alleen jullie zijn dit nu waard. Blijf voor jezelf en blijf sterk, laat je niet meesleuren in de wisselende en onzekere stemmingen van je man zoals ik dat deed. Verbaas hem door te laten zien dat je je eigen koers gaat varen en hem in de toestand die hij nu verkeerd in jouw leven niet nodig hebt. Dit is de enige manier om je ervoor te behoeden dat hij je meesleurt in zijn waanzinnige wereld. Tracht je niet continu af te vragen wat hij doet en met wie hij wat doet net zoals ik dat deed. Het ontneemt je alleen maar de kracht om verder te gaan en aan jezelf te werken. Het is niet makkelijk en het heeft heel veel tijd nodig en je hoopt diep vanbinnen dat je man nog tot inzicht zal komen. Ik had mezelf en mijn zoon echter heel veel pijn en verdriet kunnen besparen als ik me op mezelf gericht had i.p.v. op mijn man en daar heb ik nu enorm veel spijt van. Ik kan de tijd helaas niet meer terug draaien maar kan hem nog wel op de juiste manier gaan benutten. Hoop dat jij de kracht zal vinden om dit ook te doen. Veel sterkte, Perceptie. Dikke knuffel van mij. x

dec 2013,Aapje- 13-11-2018

Ik zit nu in de wachtkamer bij de dokter. Vreemd, voel helemaal niets nu, zelfs geen angst om mijn verhaal aan een vreemde man te vertellen waar ik voor het eerst op consult ben. Onderweg in de auto hoorde ik op de radio Krezip met de song if I would stay. Have to learn, have to see...so I can be myself..

dec 2013 Aapje- 13-11-2018

Dank je wel aapje voor je verhaal. Al denk dat die 20 verzoeningen en 5 jaar zijn weggegooid dat heeft geen zin. Wat veel belangrijker is dat je tijd nodig hebt om je levenslessen te vervullen. Niets is voor niets. Ik worstel ernorm met mijzelf nu op dit moment. Het probleem met nare zaken is dat het blijft plakken. Mijn man weet hoe sterk ik ben en dat ik in staat ben om jem de rug te keten en verder te gaan. Hij heeft ooit 2 jaar achter mij aangerend om mij terug te krijgen. Hij is bang voor dat gevoel. Het is voor mij nu zaak dat ik weer in mijzelf geloof. Ik ben zo moe momenteel dat ik alleenmaar wil slapen. Je woorden doen mij goed en je hebt helemaal gelijk. Dank je wel wij komen er wel.

Perceptie 2016- 13-11-2018

De afspraak met de dokter is eigenlijk heel vreemd verlopen. Zoveel anders dan bij de dokter destijds in Nederland. Daar zat ik dan met mijn wallen onder mijn ogen voor hem. Hij keek me aan en zei: het gaat niet goed met je, he? Ik knikte en vroeg: gelooft u in een MLC? De enige reactie die ik daarop van hem kreeg was: daar geloof ik zeer zeker in, wil je opgenomen worden of hier met behulp van medicatie trachten doorheen te komen? Kort maar krachtig, geen verhaal van me nodig. Hij nam mijn bloeddruk op en constateerde dat die vrij hoog was maar niet zorgwekkend. Ik wist even niet goed wat ervan moest denken en stond amper tien minuutjes later weer op straat met een recept voor antidepressiva in mijn hand.

dec 2013 Aapje- 13-11-2018

Ik heb vannacht niet kunnen slapen, er gaat op dit moment zoveel door mijn hoofd. Ditmaal gaan mijn gedachten niet over het hoe en waarom van het gedrag van mijn man maar over mezelf. Ik vraag me af wat mij ertoe aangezet heeft om me mee te laten sleuren in deze twintig valse verzoeningen. Vanwaar die angst een man te verliezen die me geen liefde kon geven terwijl ik juist zo krampachtig naar die liefde zocht? Waarom heb ik me tot op het bot laten vernederen door die man waardoor ik iedere vorm van zelfrespect en eigenwaarde verloor? Vijf jaar lang heb ik genoegen genomen met het aantrek en afstootgedrag van mijn man, ben ik dag en nacht met hem bezig geweest en bleef ik zo graag geloven dat zo iemand heel diep vanbinnen nog wel van me hield. De sm, een vrouw waar ik voorheen op neer zou kijken heb ik meer waarde toegedeeld dan zij verdient. Ik vond haar een zielige, zieke wanhopige en labiele vrouw maar heb mezelf in die jaren zo verlaagd dat ik me gelijk stelde aan haar. Al de kansen die ik haar gaf me te bespotten, de misselijkste berichten door te sturen en me zo te vernederen dat ik me zelfs minderwaardig ging voelen. Waarom pikte ik dit in hemelsnaam allemaal? Uit angst? De angst om alleen te zijn, geen liefde meer te kunnen voelen of krijgen? Voordat ik mijn man leerde kennen was ik altijd een vrijgevochten, zelfzekere vrouw die niemand nodig had. Ik had voorheen nog nooit een relatie gehad want wilde me niet aan iemand binden. De woorden van een oude vriendin van me blijven me bij. Ze zei, ik ken je nu al zolang en jij hebt je hart nooit aan iemand kunnen geven. Zo jammer, de eerste aan wie je je hart wel kon geven heeft er zelf geen..

dec 2013 Aapje- 14-11-2018

De grootste fout die wij als verlaten partners steeds maken is dat we zo graag in het hoofd van de MLC mannen willen kijken. Dit heeft totaal geen nut. Mijn man heeft me zo vaak een kijkje in zijn hoofd gegeven (dacht ik) maar het is zo warrig in die hoofden waar steeds zo'n wisselende gedachten afspelen dat we die energie er beter in zouden stoppen om in ons eigen hoofd te kijken. Dat is hetgeen waar ik me nu op tracht te richten en dit is zeker niet makkelijk maar wel noodzakelijk om verder te komen.

dec 2013 Aapje- 14-11-2018

Ik besef dat ik op dit moment enkel aan het overleven ben en er nog lang niet ben. Het gevecht dat ik met mezelf aangegaan ben is zwaar en ik merk dat een bepaald moment, een bepaalde song op de radio me nog steeds uit mijn evenwicht kan brengen. Ik vecht continu tegen afdwalende gedachten en dat vind ik momenteel het moeilijkst. Ondanks dit alles heb ik toch een sterke wilskracht om hier bovenop te komen. Ik heb gisteren zelfs voor de eerste keer weer vacatures bekeken want ik zou graag weer aan de slag gaan. Echter als ik in de spiegel kijk besef ik dat ik voorlopig nog geen sollicitatiegesprek aan moet gaan en zeker me nog niet kan concentreren op een nieuwe baan. Maar de wil is er wel om te gaan zorgen dat ik daar zo spoedig mogelijk weer in staat voor zou zijn. Mijn drang naar financiele onafhankelijkheid is heel sterk want enkel hiermee kan ik de volledige controle over mijn leven weer in handen krijgen. Maar mijn eerste prioriteit is nu dat ik me weer beter ga voelen en er weer beter uit ga zien zodat ik de kracht heb om alles op de juiste manier aan te gaan pakken.

dec 2013 Aapje- 14-11-2018

@Aapje, ik hoop dat de antidepressiva je zullen helpen wat meer tot rust te komen. Ik hoop ook dat je professionele hulp zoekt om verder te komen. Je wilskracht om niet meer in de oude valkuilen te stappen is een heel goed begin. Maar hulp van een deskundige is daarbij vaak een enorme steun in de rug.

2012 get-real- 14-11-2018

Beste aapje, ook nog even een hart onder de riem. Ik heb vandaag een hele lijst gemaakt van kwetsende zaken die mijn mlc ee heeft gedaan en hij 2 a viertje lang. En elke keer probeer ik deze zaken te benoemen en tegelijk los te laten. Nou als ik dat dan terug lees is hij een waar monster. Maar ook ik heb hier aan deel genomen en het laten gebeuren en wij kunnen het zelf veranderen. Hierna maak een lijst waar ik dankbaar voor ben en die laat ik ook los. En vervolgens laat ik hem in liefde los. Zolang we bezig zijn met negativiteit verbind ons met die persoon. Dat is geen vrijheid. Want ook heb het moeilijk met hoe ik dit hebt overleefd. Ik heb het overleeft en nu ga ik weer leven. Dikke knuffel aapje!

Perceptie 2016- 14-11-2018

Dankjewel, lieve Perceptie. Ik doe precies hetzelfde als jou maar bij mij zit dit lijstje enkel in mijn hoofd. In mijn gedachten benoem ook ik al de vreselijke dingen die mijn man mijn zoon en mij heeft aangedaan en tracht ze dan los te laten. Mijn grootste obstakel was me steeds af te vragen waarom hij al die dingen deed en hoe hij ons dit allemaal aan kon doen. Na ons laatste gesprek vol met spot en haat met de sm naast zich aan de telefoon is er iets in me geknakt. Dit klinkt heel negatief maar is niet zo, het heeft me uiteindelijk alleen maar dat duwtje gegeven om verder te gaan. Ik had altijd nog een bepaalde bewondering en sympathie voor hem en diep vanbinnen nog heel veel liefde voor de man die hij ooit was. Ondanks al de vreselijke dingen die hij deed. bleef hij nog steeds op de één of andere manier voor ons zorgen en ik zag dat als een vorm van liefde voor ons. Nu besef ik dat hij dat niet uit liefde maar uit pure angst deed. Hij was alleen maar bang zijn veilige thuishaventje te verliezen en wilde enkel in geval van nood hier het deurtje nog op een kier laten staan. Dit laatste gesprek heeft dat laatste beetje vertrouwen, bewondering en respect dat ik nog voor hem had volledig kapot gemaakt. Heel vreemd maar ik voel ook geen liefde meer voor deze man op dit moment voel ik eigenlijk helemaal niets meer voor hem. Geen liefde, geen woede, geen haat, geen teleurstelling, helemaal niets. Dit vlakke gevoel is misschien ook niet goed maar ik wil het wel benutten om van hem los te komen. Net zoals jij schrijft hebben wij als achtergeblevene partners zelf een flink aandeel in dit hele drama en zijn wij uiteindelijk de enige die onszelf hieruit kunnen bevrijden. In het gastenboek las ik zo vaak om uit de slachtofferrol te stappen maar ik ben ervan overtuigd dat er toch een bepaalde compassie voor jezelf nodig is om inzicht te krijgen. Ik richtte me vijf jaar lang volledig op mijn man, had vaak medelijden met hem omdat ik hem zag verdrinken en niet kon redden. Als ik hem kon redden zou ik mezelf en mijn zoon redden, dacht ik maar in mijn verwoede reddingspoging drukte ik alleen maar mijzelf en mijn zoon dieper onder water. Nu begrijp ik pas hoe absurd dit alles eigenlijk was en heb toch een juiste vorm van medelijden voor mij en mijn zoon om dit niet meer langer te laten gebeuren. Misschien druk ik me verkeerd uit en valt die medelijden beter te verwoorden onder respect en een toekenning van waarde. Absurd eigenlijk, ik duwde mijn eigen behoeftes en die van mijn zoon volledig weg voor een man die volop van zijn leven genoot met een andere vrouw en zich totaal niet bekommerde om het welzijn van zijn gezin. De gedachte dat hij ziek was en hij er niets aan kon doen heeft nu plaats gemaakt voor de gedachte dat hij een keuze had in dit alles. Hij koos heel duidelijk voor zichzelf ten koste van zijn eigen gezin. De angst dat hij met dat andere gezin wel gelukkig zou worden en daar wel zijn liefde kon geven heeft me heel veel verdriet bezorgd. Maar die angst zit er niet meer nu ik besef dat deze man nergens gelukkig zal worden en alleen maar een heel eigenaardige liefde voor zichzelf kent. Ik verwarde zijn egoïsme met liefde en wil niet meer langer voor dit soort "liefde" vechten. Echte liefde vreet geen energie, sloopt je niet en wat ik nu vooral in mijn gedachte hou is dat liefde geen pijn hoort te doen. Misschien kunnen velen het niet begrijpen maar ik heb geen spijt van deze laatste verzoening omdat ik hem als mijn redding zie. Na iedere vorige valse verzoening had ik steeds de behoefte om met mijn man te praten om hem weer tot een ander inzicht te krijgen maar voor het eerst heb ik die behoefte totaal niet. Het houd me nu ook niet meer langer bezig hoe hij zich voelt, het gaat er mij nu alleen nog maar om hoe mijn zoon en ik ons voelen. We maken nu dagelijks een wandeling met de hond en leren steeds beter weer met elkaar te praten. Ondanks we de gesprekken over zijn vader mijden praten we toch over onze eigen gevoelens en dat doet ons beiden goed. De druk die ik mezelf oplegde en al de energie die ik die in de redding van mijn relatie stopte zorgde alleen maar voor een afstand tussen ons maar ik voel dat die afstand nu steeds weer kleiner wordt. Ik ben sinds lange tijd geen echte moeder voor hem geweest, heb zijn respect en vertrouwen verloren maar wil al mijn energie erin stoppen om dit weer op te bouwen. Het helpt me ook enorm me niet meer langer bezig te houden met wat kon zijn maar wat ik nog kan bereiken in dit leven. De drang om een compleet nieuw leven te starten is nu heel sterk en geeft me kracht. Net zoals mijn zoon zegt, we hebben eigenlijk alles om gelukkig te zijn, een mooi huis, een mooie auto voor de deur en elkaar. Het enige wat we nu nog missen is dat geluk in onszelf te vinden maar voor het eerst heb ik er vertrouwen in dat dat ons beide nog zal lukken. Ons financiële plaatje waar ik me nu nog zorgen om maak zal er ook weer anders uit gaan zien als mijn zoon en ik weer in staat zijn om te gaan werken. Kortom het leven heeft ons nog zoveel te bieden.. Perceptie, je had gelijk, we komen er inderdaad wel.. Waarom ik dit nu denk.. omdat we het meer dan waard zijn..

dec 2013 Aapje- 15-11-2018

@get-real, ik heb toch ook nog een boodschap die alleen aan jou gericht is. Zoals ik al eerder in het gastenboek schreef heb ik enorm veel bewondering en respect voor je omdat je zo'n negatieve en traumatische levenservaring als de MLC van je man wist om te zetten in iets positiefs door het in leven roepen van deze site. Net zoals alle vrouwen die hier schrijven heeft dit me niet alleen veel begrip en steun gebracht maar ook ervoor gezorgd dat ik het juiste inzicht kreeg. Dit was me echt niet zonder actief deel te nemen aan de site gelukt. Niet enkel de bemoedigende woorden deden me goed maar zelfs de kritiek die ik op dat moment niet aankon. Jouw site had de insteek zwaar beschadigde vrouwen van mannen in een MLC de nodige steun, begrip en informatie daarover te bieden. Maar ook slachtoffers van narcisten vinden hier de nodige baat bij omdat de behandelingen door een mlc'er en een narcist heel sterke gelijkenissen vertoont en beide net zo destructief zijn voor de partner en de kinderen. Misschien realiseer je je niet ten volste hoe waardevol jouw site is die letterlijk mensenlevens kan redden. Toen ik hier begon te schrijven was ik een hoopje ellende, zag ik het leven totaal niet meer zitten. Ondanks ik weet dat ik nog een hele lang weg af te leggen heb voel ik toch een grotere verbetering.. ik wil weer leven.. Bedankt get-real. ik hoop dat je dit goede werk nog lang zal voortzetten.

dec 2013 Aapje- 15-11-2018

@ Aapje, ik ben altijd weer heel blij te horen dat de site en/of het boek vrouwen tot steun zijn. Jouw bijdrage hier is ook heel waardevol. Jij laat zien en beschrijft hoe ontzettend moeilijk het soms is om uit het midlifecrisisdrama - of het nou herhaalde verwijten, woede of ander wangedrag of juist steeds herhaalde spijtbetuigingen en beloftes dat het weer goed komt zijn - te stappen. Daardoor zullen anderen die zich in jouw verhaal herkennen misschien toch eerder inzien dat loslaten de beste optie is. IK vind het dapper van je dat je hier alles bent blijven beschrijven. Menigeen die zo tegen de stroom ingaat, kiest ervoor om dat dan maar onder de radar te doen. Maar jij niet. Daar heb ik echt bewondering voor. Ik heb wel eens gehoord dat mensen die zich tot het uiterst tegen nieuwe inzichten verzetten - als ze eenmaal om zijn - met evenveel toewijding en doorzettingsvermogen het nieuwe pad blijven belopen. Ik hoop en geloof dat jij zo iemand bent Aapje. En nogmaals bedankt dat je alles hier zo open hebt gedeeld.

2012 get-real- 16-11-2018

Aapje ik dacht net hetzelfde wat get real.u schreef. En mijn ex verliet me op zelfde tijdstip dan u heb ook een.zoon wij zijn direct gescheiden...omdat het moest. zoon altijd bij mij. ex met jonge buitenlandse getrouwd en.woont ergens in Azie.... wij hebben geen contact meer. zoon krijgt af en toe app...met oppervlakkige praat. Ik denk er nog dagelijks aan maar ik besef hij mi en de kinderen waarschijnlijk nooit nog in zijn leven wil . Dat besef geeft ons rust...jij bent goed opweg om ook deze rust te zullen krijgen...

dec 2013 kristel- 16-11-2018

Kristel, ik heb inderdaad voor het eerst een bepaalde rust gevonden die ik nooit eerder had. Geen enkele drang meer om nog contact met mijn ex te hebben geeft me die rust. Na dat laatste vernietigende gesprek dat ik met hem had vloeide dat laatste beetje bewondering en respect dat ik nog voor hem had volledig weg. Hij was al lang niet meer de man waar ik al die mooie jaren mee beleefde maar leek steeds weer meer die vertrouwde oude man die ik altijd kende te worden. Dit gaf me hoop en ik dacht dat we er samen wel uit zouden komen. Ik dacht steeds mijn man is anders, hij houdt teveel van ons en zal daardoor wel weer tot bezinning komen. Ik had het mis, i.p.v. tot bezinning komen kroop hij weer die tunnel in en ditmaal nog verder dan voorheen. Zijn “bezinning” duurde slechts één week, daarna zag ik hem steeds meer verder afglijden. In de twee weken die daarop volgden voelde ik zelf dat dit niet de soort man en relatie was die ik altijd had en graag weer wilde. Hij kon geen liefde meer geven, er was totaal geen intimiteit meer tussen ons, zelfs geen welterusten of goedemorgen meer, ik voelde alleen maar meer afstand. Dit deed echt heel veel pijn maar heeft me wel geholpen om nu verder te gaan. Ik heb er verschrikkelijk veel tijd voor nodig gehad maar ben nu op het punt gekomen dat ik inzie dat er nooit meer een echte verzoening tussen ons zal plaatsvinden. Mijn zoon en ik hebben hem zo absurd veel kansen gegeven en het enige wat hij ermee deed wat ze heel ver weggooien. Mijn zoon wil absoluut geen enkel contact meer met zijn vader en ik heb hier ook totaal geen behoefte meer aan. Ik lees zo vaak dat de ex-partner nog veel liefde voelt voor haar mlc’er maar ik voel op dit moment helemaal niks meer. Geen liefde maar ook geen woede of haat en dit zal me helpen om los te laten. Ik pijnig mezelf ook niet langer meer met de gedachte waarom dit allemaal zo is maar neem nu vrede met de gedachte dat sommige dingen éénmaal zo zijn. Ook dit geeft me meer rust uiteindelijk en zal ervoor zorgen dat ik hier wel uitkom.

dec 2013 Aapje- 16-11-2018

Wat mij ook een flinke stap vooruit hielp is dat ik me begon te realizeren dat ik met mijn gedrag mezelf gelijkstelde aan de sm. Ik vond haar een verschrikkelijke wanhopige, zieke vrouw die zo gek was te denken dat een man die haar steeds verliet heel veel van haar hield. Maar gedroeg ik me in principe niet hetzelfde? Ik gebruikte als excuus de vele jaren die wij samen waren, dat we damen een zoon hadden en ik mijn man ooit zo anders had gekend. Maar als je man plots een totale vreemde wordt is het niet meer reëel zo te denken. Ik ging net als de sm in zijn wisselende stemmingen mee, onderwierp me net als haar aan zijn aantrek en afstootgedrag. Net als haar liet ik me meerdere malen afwijzen en had uiteindelijk ook nog eens net zoweinig zelfrespect door een man die me respectloos behandelde weer in mijn leven toe te laten. Hoe kon ik me beter wanen dan de sm als ik precies hetzelfde gedrag vertoonde? Door eindelijk uit deze cirkel te stappen plaatst ik me nu ver boven deze twee wanhopige mensen en ik voel me daar nu goed bij. Ik was mijn zelfrespect en eigenwaarde volledig kwijt maar voel dit nu weer langzaam groeien. Het maakt me ook niet meer uit of mijn man ooit nog tot bezinning komt, daar ben ik helemaal niet meer mee bezig. Het belangrijkste voor mij is dat ik tot bezinning ben gekomen en ik wil me heel graag aan deze gedachte vast blijven houden.

dec 2013 Aapje- 16-11-2018

Mooi geschreven aapje. Maar daar gaat het wel om. Een pijnelijke conclusie dat wel maar wel een juiste. Ik wil ook absoluut niet op hetzelfde niveau als de sm leven maar ondertussen deed ik dat allang. Liet mij ook bedriegen en met zijn stemmingen rekening houden. Toch is daar nu een einde aangekomen sinds hij uit huis is. Het is makkelijk maar het wordt wel steeds beter. Er is in ieder geval weer lucht. Ik leef mijn leven met mijn zoon en dat is prima. Hij probeert zich staande te houden maar echt het met hem bezig ben ik vele malen minder. Als ik eerlijk verlang ik ook niet naar hem. Nu hij de vrijheid heeft voelt hij ook minder om te rennen naar de sm. Ik merk dat ik alleen maar op mijzelf wil zijn. Wat fijn is dat ik niet meer hoef bezig te zijkamer waar hij is met wie. Dat geeft rust en voelt een stuk eerlijker. Hij houdt nu alleen zichzelf voor de gek. En zal dan ook de gevolgen ervan ondervinden. Welterusten mlc er.

Perceptie 2016- 18-11-2018

Het enige wat ik nog wil toevoegen is dat wij de mlc er vroeger kende en daar was het gewoon vaak een fijne man. Het is lastig om dat goede beeld te vergeten. De ochtenden zijn heerlijk rustig zo zonder hem in het weekend. Er is geen stress en nu pas realiseer ik mij wat voor spanning dit met zich bracht. S morgens begon hij alweer met zijn vreemde ritueel van contact zoeken met sm en onrustig gedrag. Dat is er nu niet heerlijk wat een rust. Fijne dag allemaal.

Petceptie 2016- 18-11-2018

Idd, mooi geschreven aapje. En een wijze les. ook voor mijzelf. Uit de cirkel stappen en je boven die twee arme zielen plaatsen. Want dat zijn ze: arme zielen die de weg kwijt zijn en niet weten wat ze allemaal vernielen.Het brengt mezelf ook veel rust nu ik niets meer hoor van MC'er. Sinds hij weet van m'n zieke vader heeft hij geen contact meer opgenomen. Alsof hij bang is om "menselijk" te zijn en wat medeleven te moeten tonen of zo. Dat hij me maar laat. Ik geniet van de rust en m'n lieve kinders. Die tip van je om je boven de SM te plaatsen ga ik onthouden...ik maakte ook steeds de fout om me er mee te vergelijken. Waarom wil hij haar en mij niet. Wat heeft zij meer dan mij? Waarom ben ik niet goed genoeg ook al was ik het 34 jaar wel? En door daar over te malen, maken we onszelf alleen maar gek en ongelukkig. Geniet van deze zonnige zondag allemaal!

2015 Innie- 18-11-2018

Klopt wat je schrijft, Perceptie. Het beeld los kunnen laten van de man die hij ooit was, dat was de zwaarste tegenstander in mijn strijd. Ik kon gewoon niet bevatten dat de man die ons op handen droeg, zo zorgzaam was en alleen maar het beste voor ons wilde in staat was ons al die verschrikkelijke dingen aan te doen. Je komt in een ontkenningsfase, het kan gewoon niet waar zijn, zo is mijn man niet, hij zal snel gaan beseffen hoe fout hij bezig is.. Het ongeloof was zo groot dat ik maar bleef vechten voor onze relatie, tevergeefs want een eenzijdig gevecht valt niet te winnen. Ik vocht alleen, mijn man had de strijd allang opgegeven en dat wilde ik maar niet beseffen. Waarom hij toch nog steeds contact met me zocht? Dat was niet uit liefde maar uit pure angst en grote onzekerheid. De angst om zijn veilige thuishaventje te verliezen en de onzekerheid om wat zijn nieuwe leven zou brengen. Door mijn eigen angst en onzekerheid maakte ik het hem wel heel makkelijk. Hij sprong continu met de sm de diepte in en wanneer hij het te angstig vond was ik er nog die hem weer even opving. Maar uiteindelijk had hij me niet meer nodig, zijn keuze was al lang gemaakt. Eigenlijk had hij deze keuze al vijf jaar geleden gemaakt toen hij voor de eerste keer de deur achter zich dichttrok. Het is altijd pijnlijk afscheid te moeten nemen van iemand en iets waar je veel van houdt maar als diegene niet meer van je kan houden om welke reden dan ook moet je loslaten. Liefde mag geen éénrichtingsverkeer zijn en zeker niet pijn doen. Tijdens onze laatste verzoeningspoging merkte ik dat het beeld dat ik van mijn man had niet meer klopte. Zijn volledige liefdeloze houding en respectloze gedrag pasten niet meer in dat plaatje. Hij was niet meeer langer die mooie lieve man die me liefdevol en met respect behandelde maar een vreselijke egoistische man die me beloog, bedroog en me daarmee zwaar vernederde. Dat laatste telefoongesprek maakte me duidelijk hoeveel verschillende maskers hij op kon zetten. Hij is in staat om als een kameleon mee te kleuren in een omgeving die hem op dat moment wel past. Het gaat hem niet om de mensen in zijn leven maar om het leven dat hij op dat moment met die mensen heeft. Door dit echt in te gaan zien verloor ik dat laatste beetje respect en sympathie die ik nog voor hem had en dat was uiteindelijk mijn redding. Hij was niet meer langer de man waar ik zo verliefd op werd en zo enorm veel van was gaan houden. Dit heeft me geholpen om de kracht te vinden om voor mezelf en verder te gaan. Diezelfde kracht zal jij ook krijgen, Perceptie want ik merk aan jou schrijven dat jij al veel verder staat dan mij op zo’n relatief korte tijd.. Hou dit vast, dan kom jij er wel..

dec 2013 Aapje- 19-11-2018

Lieve Innie, dit moet een hele zware periode voor je zijn. Je zit volop in een rouwperiode en de zorg van je zieke vader weegt daar ook nog eens extra bovenop. Maar ondanks je eigen ziekte doe je het toch allemaal maar en dat getuigd van de kracht die je nog in je hebt. Wat de sm meer heeft dan jou.. helemaal niets, je kan je beter afvragen wat ze minder heeft dan jou want dat is precies hetgeen wat zij in jouw man die nu in een hele negatieve spiraal zit aantrekt. Zij zit in dezelfde negativiteit gevangen, heeft hetzelfde lage zelfbeeld en is hetzelfde zielig hoopje mens. Plaats jezelf daar ver boven, Innie. Je wilt jezelf echt niet vergeleken zien met de sm, laat iedereen zien dat jij zoveel meer waard bent want dat ben je ook. Je bent een krachtige vrouw die echte liefde kan geven, het wordt tijd dat je die alleen nog maar geeft aan de belangrijkste personen in je leven en dat zijn jouw kinderen en jezelf. Jij denkt vaak hetzelfde als mij, negatieve mensen moet je uit je leven bannen, je verdoet er alleen maar je kostbare tijd mee. Verloren kostbare tijd die je heel anders kan benutten door deze alleen nog maar in positieve mensen en dingen te stoppen. Veel sterkte nog met je vader, Innie en een dikke knuffel van mij.

dec 2013 Aapje- 19-11-2018

“ het gaat niet om de mensen in het leven maar om het leven waar die mensen in zijn” die zin raakte mij. Want dat is het precies. De mlc er is een man alleen die zich omringd met het aangename. Niet met liefde. Hij kan ook alleen maar halen en niet geven. Dank je wel voor je aardige woorden aapje. Hij begint mij steeds minder te doen. En dat gesprek waar jij over sprak met zijn sm heb ik ook eens live mogen aanschouwen. Ik heb nog nooit zo iets engs gezien. Mijn echtgenoot was een soort slang die voortdurend mee begon te praten met wat hem uit kwam en daarin schuwde hij echt niemand. Alles wat hij gezegd had draaide hij binnen een paar minuten terug. Ik heb toen de meest zwarte kant gezien van een mens dat zo in de knel zit dat hij zijn eigen leugens niet meer kan volhouden. Als je zo oneerlijk moet zijn dan spoor je niet. Ik zou mij diep schamen als ik zo tegen een ander zou doen. Ik geloof hem ook niet meer. Sterkte allemaal.

Perceptie 2016- 19-11-2018

Ik had gisteren een hele moeilijke dag. De eerste sinds mijn man hier weer vertrok. De reden hiervan was een stevig gesprek met mijn zoon die zijn verwijten naar mij toe uitsprak. Het gaat helemaal niet goed met hem, de laatste valse verzoening heeft veel in hem kapotgemaakt. Ik trachtte zijn hatelijke opmerkingen dat hij geen vader meer had maar hij ook mij niet meer langer als zijn moeder zag te begrijpen maar het deed verschrikkelijk veel pijn. Hij verwijt mij dat ik hem steeds mee in dat donker gat sleur en de pijn die ik hem daar steeds mee aandoe en daar voel ik me zo verschrikkelijk schuldig over. Ik dacht de zware fouten die ik maakte wel te kunnen herstellen maar krijg die kans niet meer. Mijn zoon zit in een zware depressie en wil geen hulp accepteren. Hij praat weer over de dood, wil dit leven niet meer. Zijn geloof en vertrouwen in mij is volledig weg en dit kan ik hem niet kwalijk nemen. De puinhoop die mijn man achter heeft gelaten is enorm en ik weet niet meer hoe ik die op moet ruimen. Waar ik me nu nog het meest schuldig om voel is dat ik dit allemaal zelf had kunnen vermijden. Waarom ben ik toch zo dom geweest en heb ik alles op het spel gezet voor een man die het niet waard was. Ik wil hier zo graag samen met mijn zoon uitkomen maar weet niet meer hoe.

dec 2013 Aapje- 21-11-2018

@ Aapje...Dit is een hele noeilijke en verdrietige situatie. Maar het helpt niet als jij nu alle schuld en verantwoordelijkheid naar je toetrekt. Je zoon heeft hulp nodig om uit die depressie te komen en meer op zijn eigen benen te leren staan. Jij staat te dicht bij hem en hebt niet de deskundigheid om dingen voor hem op te lossen. Een therapeut of andere betrouwbare hulpverlener kan je helpen om je zoon te helpen. Zoek alsjeblieft die hulp!

2012 get-real- 21-11-2018

Get-real, ik wil jouw toestemming vragen om weer in het gastenboek te mogen schrijven. Ik mis dat heel erg nu mijn blog over mijn laatste verzoening ten einde is.

dec 2013 Aapje- 22-11-2018

@Aapje, het was nooit mijn bedoeling je uit het gastenboek te weren. Ik wilde alleen dat dat de informatie over jouw proces vindbaar en dus toegankelijk voor anderen zou blijven. Voel je dus vrij om in het gastenboek te schrijven.

2012 get-real- 22-11-2018

Ik heb even bijgeleZen hier..... wat een narigheid allemaal... Het ergste vind ik nog dat de mc ers totaal niet beseffen wat t met de achtergebleven partner en kinderen doet. Wij worstelen om alle ballen in de lucht te houden en zij stampen overal doorheen. Houden nergens rekening mee en willen maar een ding. Niets voelen, niet praten, niet denken..... Wat vreselijk voor je zoon aapje. Ik lees wel de enorme stappen die jij hebt gemaakt. Heel erg knap van je. Voor je zoon is deze periode natuurlijk ook enorm traumatisch. Heb je geen goede vriend die met hem in gesprek kan om hem richting hulp te krijgen? Ik merk hier ook aan de meiden dat ze er niet over willen praten. Ik gooi weleens n balletje op, maar nee, dat houden ze af. Ook het feit dat opa en oma geen contact meerwillen en zoeken hebben ze het niet over. Ja, cynisch. O we zijn 18, toen mochten papa en z'n zus het ook zelf uitzoeken. En tegen de jongste,16, die ze Heel sporadisch nog wel ziet, O dan heb je nog twee jaar. Of geen idee waarom oma me niet meer moet. Opa zou wel willen maar die is bang voor oma.... en dan denk ik meisjes wat hebben jullie gelijk... De oudste heeft een angst en dwang stoornis die weer heel heftig is op het moment. Ze komt ook weer thuis wonen. De middelste, net op de universiteit begonnen, twijfelt of ze misschien toch even gaat stoppen, en de jongste, van atheneum, naar havo naar mbo nu twijfelt over de gekozen studie. Maar hee er speelt vast niet mee dat hij ze in de steek gelaten heeft hoor! De sm is echt niets! En Als het allemaal niet zo n ellende had veroorzaakt had ik nog wel kunnen lachen om haar sneue gedrag. ze laat zich bedienen, laat iedereen voor haar rennen, gedraagt zich als n krolse kat bij al onze vrienden (allemaal gemiddeld 15 tot20 jaar ouder dan dit grietje) die daar intrappen. Gister was mc er weg en wat doet zN vriendinnetje? Juist, op stap met drie ouwe mannen.... tja... je kunt je afvragen wat haar issues zijn...

2014-G.E.K.- 25-11-2018

Beste Aapje, wat n dramatisch verhaal. Ik heb respect voor je dat je er alles aan doet om de relatie met je man te herstellen. Ooit zal je zoon het begrijpen dat je deze weg gekozen hebt. Na 20 pogingen ben je erachter dat jij je man niet kan redden en dat zal ook niet gebeuren. Nu tijd om jezelf te redden. De beste tip die ik je kan geven: verbreek al t contact met je mlc. Laat hem zijn leven leven. Geen mails, appjes of telefoontjes. Richt je op jezelf. Zeg tegen jezelf dat deze man jouw liefde en vriendschap niet waard is. En denk daar iedere keer aan als je in de verleiding komt om te communiceren. Je zult zien dat het je rust brengt. Probeer niet teveel te praten over deze situatie met je zoon. Focus je op leuke dingen met hem. Ga gezellig pannenkoeken bakken, naar de film. Wees er voor je zoon!! Hij zal echt opknappen! Loslaten vd mlc zal jouw redding zijn en die van je zoon! Ik spreek uit eigen ervaring. Veel sterkte

Doorgaan- 25-11-2018

Was het maar zo simpel dat de mlc’er op een ochtend wakker wordt en alles gaat beseffen en inzien. Ook ik dacht dat mijn man anders was zoals Moppie onlangs nog schreef. Wat wij hadden was zo sterk en we zouden hierdoor dit wel overleven. Nu inmiddels vijf jaar later weet ik wel beter, je mag je niet vast blijven houden aan die hoop. De enige die uiteindelijk dat inzicht moet krijgen ben jezelf en ook dat is helaas niet zo simpel. Er is is niks mis mee diep vanbinnen die hoop te houden maar je mag er je leven niet op gaan inrichten. Ik maakte zelf die fout, bleef jarenlang hopen en wachten om uiteindelijk geen stap verder te komen. Mijn man gaf al die jaren signalen dat hij ontwaakte en eindelijk uit die tunnel kwam en vandaar ook die talloze valse verzoeningen. Ik maakte steeds een vreugdendans maar die werd steeds korter van duur. Na iedere poging kroop hij alleen maar steeds verder terug die tunnel in en liet mij en onze zoon op een uiterst pijnlijke totaal ontredderd achter. Dit alles liet ik keer op keer gebeuren doordat ikzelf het inzicht maar niet kreeg waar mijn man mee bezig was. Natuurlijk zit er bij mij heel diep vanbinnen nog steeds die stille hoop maar ik hoef dat niet meer met hem te delen. Het brengt mij maar ook hem niet verder en daarom is het ook zo belangrijk je niet alleen maar te focussen op het inzicht dat je man hoort te krijgen maar op jezelf. Dit is echter zoveel moeilijker dan je zelf denkt en ook dit heeft veel kracht en tijd nodig. Ik had vrijdag contact met hem vanwege de hoog oplopende tandartsonkosten van onze zoon waarvan hij me nog steeds verzekerd dat hij die volledig zal terug betalen. Die financiële afhankelijkheid voelt niet goed maar ik heb éénmaal geen andere keuze. Tijdens het gesprek maakte ik hem duidelijk dat ik aan mijn eigen leven ga bouwen en na verloop van tijd weer open zal staan voor een andere man in mijn leven die me wel gelukkig zal maken. Het was niet mijn bedoeling maar bleek wel de ultieme test, ik voelde lichte paniek bij hem. Hij zei dat hij me nog zou bellen en toen ik gisteren vertelde dat dat even niet uitkwam stuurde hij me een berichtje dat hij vandaag wel zou bellen. Dit maakt mij duidelijk dat hij zich heel sterk voelt zolang ik bereikbaar blijf en als hij de afstand begint te voelen weer onzeker wordt. Hierdoor besef ik ten volste dat het puur een spel van aantrekken en afstoten is en als ik zelf niet uit deze cirkel stap dit nog jaren zal duren. Als ik hem die macht ontneem om mijn leven nog verder te bepalen zal hij alleen nog maar op zichzelf toegewezen zijn. Enkel dan zal hij na verloop van tijd misschien pas echt gaan nadenken en beseffen wat hij allemaal in zijn leven is kwijtgeraakt. Voor mij is het dan van groot belang dat ik me sterk houdt en hem niet meer langer het gevoel geef dat er nog een terugweg voor hem is. Het enige wat ik tot nu toe bereikt heb door mijn gedrag is dat hij het respect voor mij is kwijtgeraakt en ook al zal mijn nieuwe instelling onze relatie niet meer kunnen redden, toch hoop ik hiermee ooit weer een klein beetje respect terug te winnen. Ondertussen tracht ik hard te werken om het respect voor mezelf weer te laten groeien want als je dat zelf niet hebt zal je het respect van een ander ook nooit krijgen.

dec 2013 Aapje- 13-12-2018


Reageren:


Terug naar de vorige pagina >