BLOG


Praten over je mlc'er - dinsdag 16 juli 2019

Reacties:

Advies: bepaal heel goed wat je vindt van hoe je ex zich jegens jou heeft gedragen. En houd rekening met het feit dat hij/ zij mogelijk nooit meer veranderd en dat een mlc jaren duurt. Trek op grond daarvan je conclusie. Dat is wat ik heb gedaan. En ook al wil mijn ex me al maandenlang terug en ook al mis ik best wel veel (van voor de Mlc): ik ga dat niet doen.

2019 Daphne - geplaatst: 09-10-2019

@ Otje. Dat ze ineens weer voor de deur staan is mij niet onbekend, mijn ex presteerde het om in 11 maanden tijd 4 x keer te switchen tussen mij en sm, en daar zat meestal maar een paar uur tussen. Ze vertellen je wat je wilt horen en dus ontvang je ze weer met open armen. Totdat ze weer naar sm verlangen dat stoten ze je weer af op de meest gruwelijke manieren en momenten nu zal het moment dat ze vertrekken nooit goed uitkomen maar op je trouwdag en oudejaarsdag is wel heel cru. En ja ik mis mijn man nog steeds, maar zeker niet het monster dat er nu rondloopt, daar loop ik met een boog omheen.

2011 Drie is te veel- geplaatst: 03-10-2019

@Leuterig_jun2017 Wat een verhaal, en wat een lastige positie waar je nu in zit. Nu ben je inderdaad zoveel verder en sterker en zit je alsnog met hem opgescheept. Maar wat mij wel fascineert en triggert is dat hij dus inderdaad van de een op de andere dag voor de deur stond en zich bedacht had en zijn SM achter zich heeft gelaten. Vind ik toch echt een wonderlijk iets (maar aan de andere kant is dat ook wat ze met het droppen van de bom hebben gedaan natuurlijk) Dus helaas bij jullie een valse verzoening... :-( Daar heb ik inmiddels ook veel over gelezen. Dus mocht mijn MLCer voor de deur staan (hij is 1,5 week na de bom daadwerkelijk vertrokken) ben ik me daar in ieder geval van bewust en hoop ik dat het emotionele gevoel het niet overneemt (want dat snap ik ook echt zo goed, het liefste zou ik hem natuurlijk ook met open armen weer binnen halen) Heel veel succes, kracht en wijsheid toegewenst om in jou situatie ook weer verdere stappen te nemen, want zo doorgaan is natuurlijk ook geen optie. Kies voor je eigen geluk en voor dat van de kinderen. Succes en wie weet "spreken" we elkaar hier verder nog. Ik hoop dat meer vrouwen (of mannen) hier hun ervaringen met me willen delen

Otje- geplaatst: 03-10-2019

@Otje: Over het 'ontwaken' kan ik je vertellen dat dat in mijn gevoel bij iedre MLCer anders is. Bij de mijne heb ik nu achteraf het gevoel dat hij gewoon genoeg had van de SM en verlangde naar het gemakkelijke leven waar alles voor hem geregeld werd en hij niet zoveel voor hoefde te doen. Uiteraard te dom om na te denken over het feit dat ik/de vrouw/de partner toch ook enorm veranderd/gegroeid was en zich niet meer als slaaf gedroeg. Dus in mijn geval was dat niet een echte verzoening. Alles leek er op; man die hals over kop een maand na het droppen van de bom vertrok en maand later SM bij hem aansloot en gelijk ook de scheiding in ganggezet en overal riep hoe gelukkig hij was, het geluk dat ik hem 20 jaarlang ontnam...etc. etc. stond huilend en smekend precies 4 maanden na de bom voor de deur en zei alles wat wilde horen, was enorm depressief, zorgde niet voor zichzelf tot stinkend toe, terwijl hij normaal meer cosmetica gebruikte dan ik... Nu bijna 2 jaar na dato, kan ik je vertellen dat ik de grootste fout van mijn leven heb gemaakt om hem die dag binnnen te laten. Hij wil niet meer weggaan, omdat hij geen andere optie heeft, maar is verder een grote last voor mij en de kinderen. Weggaan van mij is geen optie omdat mijn scheiding is destijds afgehandeld en ik moet alles betalen. Enige optie is hem uit het huis zetten, maar daar ben ik nog net niet aan toe...

Leuterig_jun2017- geplaatst: 01-10-2019

En dan heb ik eigenlijk nog een vraag die maar in mijn hoofd blijft spelen en waarvan ik niet goed weet onder welk kopje ik hem kan stellen, maar aangezien het echt over de MLC gaat plaats ik ook deze maar even hier Wat maar door mijn hoofd blijft spelen (deels vanuit nog een stukje (nu nog logische) hoop, maar grotendeels echt vanuit pure interesse hoe zoiets dan zou werken (nieuwsgierig naar hoe de brein/psyche dan werkt) Stel een man ontwaakt uit de MLC. Gebeurt zoiets echt van de ene op de andere dag? Kan hij de ene dag inderdaad nog vooral met de toekomst met zijn SM bezig zijn en de andere dag bij wijze van spreke ineens vol berouw voor de deur staan? Zijn er hier ook vrouwen die daar ervaring mee hebben (en dan even los van het wel of niet succesvol zijn van een verzoening)

Otje- geplaatst: 01-10-2019

Goedemiddag, Ik ben nu een paar maanden aan het lezen op deze site en vind (heel) veel herkenning. Erg fijn. Het lezen van de site heeft mij echt steun gegeven, en nog. Ik keer regelmatig naar de site terug en lees dan stuk voor stuk de verschillende hoofdstukken weer door. Bij mij heeft mijn man 29 juni de bom gedropt, dus ben door een hele heftige tijd gegaan en nog natuurlijk Ik herken mijn man in nagenoeg alle punten. Alleen niet in het uiten van zijn woede naar mij toe. Die woede zit er overigens wel (dat heeft hij mij verteld), maar hij uit deze dus (gelukkig) niet naar mij Hij lijkt zelfs een soort van begrip voor mij te hebben (wel met een geheel zakelijke niet emotionele houding, maar wel een soort van begripvol) Zijn er meer vrouwen die zich hierin herkennen, want eigenlijk ben ik elke keer een soort van aan het "wachten"(niet letterlijk natuurlijk, want hij mag dit punt van zijn MLC van mij ook wel overslaan) tot de woede komt, maar komt deze niet Zijn er meer vrouwen hier die zich daarin herkennen?

Otje- geplaatst: 01-10-2019

@ Robbert, je bent er op een pijnlijke manier achter gekomen dat het gevecht tegen de MLC van je partner totaal geen zin heeft. Ik heb zelf ook aan de lijve ondervonden hoe dubbel het allemaal is, vooral als je partner diep met zichzelf worstelt en twijfelt. Hoe moeilijk het ook is, ikzelf ben maar liefst zes jaar lang in dat gevecht blijven hangen, je zal haar toch los moeten laten. Ze zal toch zelf moeten ontdekken wat ze met haar leven wil ook al betekend dat definitief het einde van jullie relatie. Mijn ervaring is als er een soulmate in het spel is deze volledig wordt geïdealiseerd en de relatie die ooit was volledig wordt herschreven. Dit is wel het meest pijnlijke van het hele proces, je wordt als partner voor de eerste en beste ineens zomaar afgeserveerd. Maak niet dezelfde fout als ik maar stop al je energie in jezelf en de kinderen. Ook al denk je soms van wel, je hebt toch geen enkele invloed op het proces dat je partner nu ondergaat. De angst haar voorgoed te verliezen is groot en ik weet precies hoe jij je nu voelt maar weet ook als geen ander dat je je partner echt niet op andere gedachten kan brengen. Ze hebben gewoon een ideaalplaatje van het leven met de sm in het hoofd, ook al heeft dit persoonlijk helemaal niets met de sm zelf te maken. Ook al lijkt het nu allemaal rozengeur en maneschijn, dat vond ikzelf ook heel lang heel pijnlijk, binnenin hun hoofd blijft het toch rommelen. Tracht dat niet jouw zorg te laten zijn, Robbert, ga zo goed mogelijk als het kan verder met je eigen leven. Heel moeilijk maar wel nodig om er zelf uiteindelijk niet aan onderdoor te gaan en een steunpilaar voor je kinderen te zijn. Pas als je je vrouw loslaat is ze totaal op zichzelf gewezen en kan ze voor zichzelf ontdekken wat ze eigenlijk wil. Dat is bijzonder hard want je moet er ook rekening mee houden dat ze waarschijnlijk nooit meer dezelfde wordt. Maar ook hier heb je helaas geen invloed op. Ik wil je echt niet ontmoeten met mijn reactie maar wil je wel de harde realiteit van een MLC ( die ik zelf helaas veel te lang niet wilde zien ) voor ogen houden. Als je al lang meeleest op deze site valt niet meer te ontkennen dat er uiterst weinig succesverhalen zijn. Dus het enige wat je kan doen is je puur op jezelf en de kinderen gaan richten, datgeen waar je nog wel invloed op hebt. Voor mij betekende dit dat ik na jaren pas weer ging leven en daardoor de pijn langzaam minder werd. Doe dit op je eigen tempo want niemand kan dit voor je versnellen hoe goed bedoeld al de adviezen ook zijn. Gun jezelf de tijd om te rouwen en verdriet te hebben maar zet je eigen leven niet onhold. De partner waar je zoveel van houdt/ hield is er gewoon niet meer en dat gedeelde zal je het eerste los moeten laten. Veel sterkte, Robbert want iedereen hier weet wat je door een partner met MLC allemaal doormaakt. Blijf goed voor jezelf zorgen en tracht zo sterk mogelijk te blijven voor jezelf en je kinderen. Sorry voor de lange posting maar ikzelf ben er na jaren ook achter dat er na de MLC van je partner ook nog een leven is. Dat leven is het enige wat jezelf nog in de hand hebt en geloof me, wat de uitkomst ook zal zijn, het wordt echt weer beter.

dec 2013 Aapje- geplaatst: 01-10-2019

Verloren van de Midlife Crisis met de eindstreep in zicht... Lieve lotgenoten, na jarenlang vechten tegen de MLC van mn partner, toch verloren. Volgende maand gaat ze alsnog het huis uit, de hort op met haar Soul Mate, ons gelukkige gezin in diepe pijn achterlatend. En het vechten was natuurlijk tegen beter weten in, want ik ben al jaren een lezer van deze site... Maar laat ik bij het begin beginnen. Eigenlijk is het een MLC volgens het boekje. Zelf vond ik het altijd fijn de verhalen op deze site lezen, want mijn omgeving uitleggen wat een MLC is, en uitleggen dat je partner zichzelf niet is, dat is een onmogelijke en frustrerende taak... Het begon achteraf gezien in 2014. Thuis nam het gekibbel toe; mijn vrouw (B.) nam in die periode steeds meer afstand van mij, het huis (liet onderhoud liggen) en van twee van onze drie kinderen ('ik heb niets met ze'). Begin 2016 viel de bom. Ze had n collega op het werk ontmoet die haar zo goed begreep en zo op dezelfde gevoelslaag kon communiceren. Ze was verliefd. Ik heb toen een half jaar alles uit de kast gehaald om haar terug te veroveren. Ik voelde me schuldig omdat ik zolang te hard had gewerkt en haar te weinig echte aandacht had gegeven. Na een half jaar niet verwijten maar hard werken was maat vol en ging ik de confrontatie aan. Een jaar van vechten, en wederzijds aantrekken afstoten was begonnen. Al met al duurt de replay fase nu al drie en een half jaar. Met ook relatief goede periodes waarin ze soms voor een half jaar lang de contacten met de SM heeft verbroken. Maar elke keer kwam het weer terug. Ook tijdens die grote buitenlandreis met de kinderen (18, 16, 11) waar we zo lang voor hadden gespaard. tot grote frustratie en verdriet. Al die tijd bleef B bij ons wonen, en tot voor kort zorgde zij er ook voor dat de relatie met de SM niet ontspoorde door over mijn grens 'geen sex' heen te gaan.  De meeste tijd in deze periode heb ik de wijze raad van get-real redelijk gevolgd en geen confrontaties aangegaan. Wel hebben we zeker het eerste jaar samen veel gepraat en in die periode ook samen gezocht naar de oorzaak van haar gevoel 'dat ze weg-weg-weg wilde omdat het toch nu of nooit was voor haar leven'. Uiteraard werd dit afgeschermd en ook de recente coaching sessies (wat was ik blij dat ze ging) werden al snel verdraaid naar gesprekken over hoe erg dominant haar partner wel niet was en daarna snel gestopt...  Nu, september 2019 valt alsnog het doek. In de vakantie heeft ze de drie kinderen verteld dat ze geen heil meer zag in onze relatie en nu is ze op zoek naar n woning voor haar zelf. Vind ik heel emotioneel om haar alsnog te zien gaan. De pijn van vreemdgaan, pijn van de kinderen die er onder lijden, pijn van het verlaten worden, pijn van dat de persoon waar je zoveel van houd kiest voor een ander, pijn dat het gezin niet meer is. Jammer want ik had het idee dat het einde van de replay fase moest naderen. Immers, ze stopte weer veel energie in het aanhalen van de band met de kinderen en overal las ik dat de gemiddelde tijd dat een vrouw in MLC zit veel korter is dan de MLC tijd van mannen. Maar helaas. De kinderen reageren verschillend. De jongste emotioneel, de middelste gelaten (laat het los pa, dit duurt echt veel te lang) en de oudste woedend (ik hoef haar nooit meer te zien). Enige goede is dat de band tussen ons vier die toch al hecht was nu helemaal diep is geworden. Maar waarom nu alsnog. Er wordt zoveel gelachen als we met zn vijven zijn... Natuurlijk denk ik het antwoord te weten: het probleem is nog niet opgelost, dus erkenning en depressie worden nog vooruitgeschoven... Reacties heel welkom.... met warme groet, Robbert.

Robbert- geplaatst: 30-09-2019

Ach @ aaltje. Volgens mij zijn de mlcer die er echt zijn voor hun kinderen zijn op 1 hand te tellen. Het lijkt mij moeilijk hoor als je kind wat jonger is. Die van mij hebben een volwassen leeftijd. Ze doen zoals zij het willen, nemen ook niets van mij aan en moet ik me er vooral niet mee bemoeien. Dat doe (probeer) ik dan ook niet. Ben vooral een luisterend oor wanneer zij daar behoefte aan hebben. Je doet het heel goed. Ook jouw dochter zal op den duur precies weten wat zij wil in de omgang met haar vader.

Von 2015- geplaatst: 15-08-2019

Von, wat een ontzettend stoere dochter heb je, zo veel meer volwassen dan je mlc man. Ontzettend jammer dat er eigenlijk niks duidelijks en concreets is uitgekomen...maar dat was misschien te verwachten geweest. Hier zou mijn 11 jarige dochter 1 week in de vakantie naar haar vader gaan. Met frisse tegenzin ging ze op maandagmiddag en woensdagavond kreeg ik al een appje van mlcer, of het een probleem was als ze naar huis zou komen, ze hadden een gesprekje gehad en ze had aangegeven liever naar 'huis' te gaan. Hoe zwak is het als je als vader je dochter niet eens een week bij je kunt 'houden'. Ik geloof wel dat hij haar mist en op zijn manier probeert hij het geloof ik echt wel in tegenstelling tot een heleboel mlc mannen hier, maar het lukt hem gewoon niet, als het lastig wordt haakt ie af, lekker makkelijk! Plus dat mijn dochter de sm niet wil zien en dan zit hij ook een week zonder...maar dat vul ik nu natuurlijk zelf in. Volgens de kids voelt hij niet meer als vader. Als ik dochter moet geloven overcompenseert hij, alles kan en mag, niks is te gek, ze hoeft niks te doen of op te ruimen, hij wordt nooit boos, komen er 10 vriendinnetjes logeren, geen punt. Maar ze haat het! Ze geeft aan zich niet veilig en vertrouwd te voelen en ik kan alleen maar denken, 'wat ben je een ongeloofelijke loser'! En voor mij als soms best wel strenge alleenstaande moeder een mooie bevestiging 'Ik doe het goed!' 1-2018 Aaltje

Aaltje - geplaatst: 15-08-2019

Daarbovenop de volgende vraag @von, zou jij je echt oprecht , vanuit je hart, gelukkig zijn in de situatie zoals de mlc-er zich nu bevindt. Geen contact meer hebben met je kinderen ?? Gelukkig zijn en niet je gelukkig voelen een hemelsbreed verschil in mijn ogen. Zijn is wie je bent, voelen zijn moment opnames.

Eindelijk rust 2011- geplaatst: 15-08-2019

@von, hij valt van zelf een keer van die roze wolk af. Het belangrijkste is dat je dochter haar visie open en blootgesteld op de tafel heeft gelegd tov haar vader. Je mag wel degelijk trots op haar zijn dat ze deze confrontatie heeft aangedurfd. En de mlc-er, die neemt nog steeds geen verantwoordelijkheid voor zijn niet vaderlijke plichten. Net zoals de vader van mijn dochters alhoewel ik eerlijkheidshalve moet zeggen dat hij heel langzaam zijn vaderlijke plichten probeert op te pakken vanaf afstand. Hij wilde zichzelf zelf indekken en dat is hem niet gelukt. Daarbovenop heeft hij flinke tegenwind gehad . Ik hoop voor alle partijen dat hij hier consequent in kan blijven of te wel ruggengraat blijft kweken. Want een ding is zeker een mlc-er heeft nooit de kans gehad om een ruggengraat te ontwikkelen. Zij kunnen geen orkanen overleven. Hun masker (woede, excuses, zelfmedelijden enz ) houdt hun recht niet hun ruggegraat. Hoe meer tegenslagen of klappen je krijgt hoe meer ruggengraat je ontwikkeld zodat je recht blijft staan naar mate de tijd vordert. .

Eindelijk rust 2011- geplaatst: 15-08-2019

@eindelijk rust. Of mijn ex mlcer nu langzaam aan gaat nadenken, daar heb ik niet zoveel vertrouwen in. Dat hij angst heeft en er niets mee doet en dom is, dat is duidelijk. Mijn dochter heeft wel het idee dat hij gelukkig is maar hij zegt ook dat met feit dat hij zijn kinderen niet meer ziet hij er dag en nacht mee bezig is. De zaken gaan minder goed maar het ook vakantie tijd dus geloof ik niet zo. Tot op heden zijn de vakanties die hij heeft naar plekjes waar wij als gezin ook zijn geweest. Mijn dochter heeft het idee dat hij nog steeds op die roze wolk zit (al 4 jr) . Voor haar is de vraag, wat nu.

Von 2015- geplaatst: 15-08-2019

Mijn dochter heeft het gesprek gehad met haar vader. Ze heeft het op een rustige manier kunnen zeggen wat ze wilde. Heeft haar vader geconfronteerd met zijn keuzes, verantwoordelijkheid en de gevolgen ervan. Zijn sm (collega)weet dat hij zijn kinderen niet meer ziet mede vanwege haar. Hij lijdt daar zichtbaar onder vertelde hij aan mijn dochter. Hij bleef volhouden dat zij (en haar broer) de deur heeft dicht gegooid. Hij bleef ook daarin hangen, slachtofferrol?? Ze heeft gevraagd of zijn sm dit waard is zijn kinderen te verliezen voor haar. Daar gaf hij geen antwoordt, een duidelijke ja is het dus niet. Hij zij dat hij zijn kinderen toch al kwijt is en weet niet hoe het verder moet met dit contact. Voor mijn dochter is het moeilijk om het lijntje door te knippen maar heeft op deze manier niets aan haar vader. Haar vader daarin tegen wil niets liever dan een nieuw gezin met sm en kind. Maar dat gaat vlgs mijn dochter NOOIT gebeuren. De vraag is dus kiest hij voor zijn kinderen en verliest hij de relatie of kiest hij voor de relatie en verliest hij de kinderen. Hij geeft mijn dochter de keuze en de verantwoordelijkheid om te kiezen voor haar vader of niet. Dan kan nl blijven wijzen naar zijn kind en hoeft hij het niet bij zichzelf neer te leggen. Wat ben ik trots op mijn meisje dat ze dit heeft durfen aangaan.

Von 2015- geplaatst: 15-08-2019

@von, uit ervaring gesproken onze kinderen zijn flexibeler en sterker dan we denken en verwachten. Vooral na zo'n lange tijd met vooral radiostilte. Laat ze het maar "uitvechten " zou ik zeggen. Laat haar begaan en vertrouw haar, steun haar wat de uitkomst ook zal zijn. Ik hoop dat ze de moed heeft om hem de waarheid te zeggen. Dat hij haar in de steek heeft gelaten letterlijk en figuurlijk. Op zo'n harde manier dat zijn vast geroeste waarheid of waarheden op lossen schroeven komen te staan. Dan pas worden ze heel langzasm wakker en gaan ze heel langzaam beginnen met nadenken en beseffen hoe dom dat ze zijn geweest. Dom omdat ze niet de kracht en moed hebben gehad om over hun eigen schaduw (ANGST) zijn gesprongen.

Eindelijk rust 2011- geplaatst: 14-08-2019

@von; als ik jouw dochter was , zou ik het bij feiten houden. Zakelijk zeg maar. Dat ze dit vooral voor zichzelf doet en dat voor ogen houd. Wat goed van haar! Hopelijk komt ze er nog sterker uit.

Maart 2016 nance - geplaatst: 14-08-2019

Mijn dochter gaat morgen in gesprek met haar vader (mijn ex mlcer). Dit na aanleiding van een brief die hij in januari dit jaar aan haar ( en broer) geschreven heeft. De kinderen en ik krijgen de nodige verwijten en beschuldigingen en hij probeert vooral redenen te bedenken waarom hij is weggegaan. Pure projectie. Het gaat eigenlijk over zijn fouten, tekortkomingen en emotionele tekortkomingen. Ze hem ruim 1,5 jr niet gezien, af en toe een app met een oppervlakkig berichtje. Ze wil nu duidelijkheid. Ze heeft alleen nog te winnen vindt ze zelf. Hij houdt zijn leven geheim voor zijn kinderen en voor weet ik wie nog meer. Gaat hij voor zijn dochter, maar dan zal ook hij opnieuw keuzes moeten maken en ervoor willen gaan of kiest hij voor zijn sm(collega), waar hij al 4 jr een relatie mee heeft en mee samen woont. Het wordt het uur van de waarheid voor haar. Raakt hij zijn dochter nu ook kwijt? Ik hou mijn hart vast, durf er niet aan te denken want ik weet nu al wat zijn antwoordt zal zijn. Hij zal zonder kinderen ook wel gelukkig worden/ zijn.

von 2015- geplaatst: 13-08-2019

Gelukkig en zeer terecht Nance dat er goede regeling is voor duur van 12 jaar . Fijn ! De eigen bedrijven hebben ze dankzij sterke vrouwen zoals wij kunnen opbouwen .

Kaat - geplaatst: 06-08-2019

Mijn ex heeft ook groot internationaal bedrijf. Ik ben op huwelijkse voorwaarden getrouwd. Omdat ik eigen advocaat heb gehad en 4 dochters waarvan zwaar gehandicapt meisje ; kon ik er goede regeling uithalen . Gedurende 12 jaar flinke alimentatie voor mij en de kinderen en recht op bewoning ( gedurende mijn leven) van t huis zonder kosten .Dus ben ik wel een beetje blok aan zijn been. Ik kan dus heel goed rondkomen en draag mijn steentje bij als zorgvrijwilliger in een hospice .Neemt niet weg dat hij doorgaat met zijn grootse leven. Bijzonder dat in zijn gezin 3 broers zijn met allemaal grote bedrijven , meerdere vrouwen met her en der kinderen.

Maart 2016 nance- geplaatst: 06-08-2019

Wat in en in triest is het toch. De optie dat die van mij nooit meer een goed inkomen zou krijgen heb ik wel over nagedacht, dus we hebben het anders kunnen regelen met de verdeling, hij heeft het niet afgekocht maar ik heb wel meer voordeel uit de scheiding waardoor ik wel een eigen inkomen heb. En ik heb dingen veilig kunnen stellen voor de kinderen, omdat ik bang ben dat hij er alles doorheen rost. Wij zijn helemaal van elkaar af en daar ben ik nu dankbaar voor. Dus we kunnen ook geen alimentatieclaim bij elkaar neerleggen. Gelukkig ! Alleen als hij straks voor een uitkering gaat kan ik aangesproken worden door de gemeente. Ik heb lang getwijfeld of hij express niks verdiende om onder de alimentatie uit te komen maar hij is door al zijn idiote acties niet meer geloofwaardig in het vak wat hij heeft. Het is kruimelwerk geworden denk ik. Van topdog naar underdog. Zijn sm heeft ook een simpel baantje, ze zijn heel gelukkig samen in armoede. Me hoela. Hij heeft me de laatste jaren gekleineerd tot het bot, hij kon alles zonder mij en veel beter, ik heb het ook een tijd geloofd en dacht dat hij expres niks verdiende om dwars te liggen. Hij heeft me op alle mogelijke fronten gekleineerd, dit is wel een gevalletje Karma. En toch hoop ik dat hij zijn leven weer op de rit krijgt, ook voor de kinderen.

moppie - geplaatst: 06-08-2019

@Kaat, Mijn ex ad/heeft een topfunctie.Tijdens ons huwelijk flink aan zijn carrière kunnen werken, ik was een thuisblijf mams.Tijdens het scheidingsproces realiseerde ik mij dat hij met zijn salaris heeft gegoogeld,winstdelingen waren veel lager enz. Hierdoor verminderde hij zijn draagkracht.Oudste kind heeft door alle ellende achterstand opgelopen met opleidingen, werd dit jaar 21 maar nog fulltime school.Ex heeft tot de verjaardag betaald en geen cent meer.Heb een bijdrage gevraagd maar weigert, is boos dat zijn kinderen met hem gebroken hebben. Dus nu komen alle kosten op mij neer helaas.Ik werk nu alweer 2 jaar maar in de zorg dus helaas geen vetpot en ex.....die geeft bakken met geld uit aan zijn hobby's en sm. Tis wat het is. Ik hoop toch nog steeds op karma ;-)

2014 Noor- geplaatst: 06-08-2019

Kaat, wij hadden ook samen een eigen bedrijf opgezet wat wel echt van hem was hoor. Ik had een klein baantje want ik zorgde voor ons gezin, alles daarom heen en deed ook nog wel wat 'onbetaalde' administratie van ons bedrijf. De laatste jaren wilde hij geen geld meer steken in ons huis en auto enzo. De pot van zijn bedrijf liep behoorlijk op en juist daardoor kon ik na de scheiding een klein huisje kopen wat met veel lieve vrienden en familie is opgeknapt. Tot mijn dochter 18 werd kreeg ik ook kinderbijslag en kgb maar dat ben ik al 2 jaar kwijt en ik merkte nu dat ik steeds meer inteerde. Ik ben nu meer gaan werken maar heb een zware aangeboren handicap en moet nog kijken of ik dit allemaal vol houd. Ik kreeg een laag bedrag aan alimentatie omdat hij bij de mediator zielig ging doen toen hij zag hoeveel geld er ineens uit zijn bedrijf ging maar dat was nog wel in de 12-jaars regeling. Ik wist al, zeker na de start van ons bedrijf, hoe ik zuinig moest leven en daarmee lukt het allemaal nog steeds. Maar zeker in het begin was dit na of het met mijn kinderen wel goed zou gaan mijn grootste spanning: of het financieel wel allemaal zou lukken. En dat gaat

2014 Silvia- geplaatst: 06-08-2019

Hoe hebbeen jullie dat na de scheiding gedaan? Hadden jullie al banen waardoor je onafhankelijk van zijn jodenfooi kon zijn? Was er een goede regeling waardoor je verder kon met leven ? De meeste van ons zullen er op achteruit zijn gegaan. Mijn levenstandaard heb ik erg moeten aanpassen . Mij valt het op dat velen van ons een ex had met een eigen bedrijf of met een leidinggevende functie . Klopt dit of is dit mijn gevoel?

Kaat- geplaatst: 06-08-2019

Heerlijk geslapen vannacht moppie ! Dank voor jouw reactie. De breuk met mijn ex was t beste wat me is overkomen . Het gast eigenlijk best goed me me en als het niet zo triest was en pijnlijk voor mijn zoon zou ik niet meer bijkomen van het lachen . Ik besef heel goed dat hij een Pinokkio is en zijn neus blijft maar groeien . Het financiële gedeelte en nog steeds de onzekerheid nekt me. Had destijds met scheiding een eigen advocaat en een eigen accountant . Helaas te maken gehad met schulden waarvan ik het bestaan niet wist. Gelukkig door toedoen van adviseurs niet met schulden achtergebleven. 1 bedrijf failliet en sm en topdog samen een bv met steeds maar weer uitbereidingen naar meer landen . Er word gebouwd aan hun imperium en topdog kan weer op zijn voetstuk staan . Ik heb een hartstikke leuke vaan gevonden maar slechts voor 24 uur waardoor ik niet in mijn levensonderhoud kan voorzien. Het zo dat ik met mijn inkomen en de alimentatie net kan rondkomen. Slechts 6 jaar was topdog bereid te betalen aan alimentatie .dat zijn er 8 geworden. Op mijn 62 ste stopt dit . Hij blaat naar iedereen hoe goed hij me heeft ‘achtergelaten’ . Iedere maand stress om de alimentatie en moet ik erom vragen. . Dat is zijn manier om wederom te krenken en te manipuleren . Waarom? Ik weet t niet . Ik heb hem geen duimbreed in de weg gelegd om zijn geweldige geile gelukkige leven te leiden. Op dit moment moet ik de alimentie van juli nog krijgen. De AGS heb ik tot op heden altijd toegepast maar ik heb toch nu echt veel zin om naar zijn huis te rijden en daar een baksteen naar binnen te flikkeren

Kaat- geplaatst: 06-08-2019

Kaat, uit je maar lekker hier. Iedereen kan zeggen wat hij wil, als je vriendinnen verliest hierdoor dan is het tijd voor andere vriendinnen. Ik heb iets makkelijker praten dan jij, die van mij is alles kwijt, heeft een drol van een sm en gelukkig is ze te oud voor een liefdesbaby. Maar ik kan me nog goed heugen dat zijn eerste sm van 23 tijdens mijn afwezigheid de stallen had uitgemest van mijn paarden. Ze had aan mijn paarden gezeten !! Ik voel nu nog de woede weer opkomen, dat ze het met mijn toen man deed, was tot daar aan toe, maar ze zat aan mijn paarden, woest was ik. En stel dat die drol die hij nu heeft op mijn stoel zou zitten in ons bedrijf, wat ik samen met mijn ex had opgebouwd, ook een soort kindje, als ze samen doorgingen waar wij gebleven waren en ik het nakijken had, dan had je me op kunnen vegen. Een baby had me niet zoveel uitgemaakt. Kaat, diep respect voor jou, echt, ik weet niet hoe ik erin had gestaan als ik in jouw situatie was. Vind je het gek dat je er moeite mee hebt ? Ik niet, ik begrijp het heel goed. En ….je moet wel door en gelukkig ben je al een paar jaar verder en die laatste jaren heb je overleefd, wordt weer tijd om te gaan leven. Jij gaat vanavond naar bed, je kan lekker slapen, de andere kant zit waarschijnlijk de ak maanden met gestoorde nachtrust huilbaby en poepluiers, alles behalve geil, lekker nog de stress van een huis bouwen en dat op je 61 ste, die zijn al lang al van die wolk afgedonderd. Lekker een leven vol onrust, stress en gejank. Geloof al die bullshit toch niet, je wilt niet met ze ruilen. Maar het doet wel pijn, kwel jezelf er niet teveel mee. Ik heb al zo vaak gezegd hier: niet is wat het lijkt en ik kan uit wat ik om me heen hoor alleen maar zeggen: het is nog veel erger. Ik ben dankbaar dat ik mezelf weer terug heb en wees jij dat ook, je hebt maar een leven en pak het heft weer in eigen handen. Hij, zij en ook die baby zijn het allemaal niet waard. Gelukkig heeft je zoon een fijne relatie en jullie moeten door en dat kan jij, dikke knuffel voor jou xx

moppie okt 2015- geplaatst: 05-08-2019

Het is echt verschrikkelijk hoe dit bestaat. Goed dat je steun en afleiding hebt.. Hou je trots en sta erboven. Op lange termijn kom je er vast beter uit. Geniet zoveel mogelijk van de mooie zomerdagen x

Anoniem- geplaatst: 04-08-2019

Goed zo Kaat, heerlijke afleiding voor iets wat toch weer één van de vele dieptepunten is voor wat wijzelf maar vooral ook onze kinderen moeten doormaken. Je kan trots zijn op je zoon: stoere actie met back up escape plan. Dat Facebook, respectloos/schaamteloos helaas: probeer idd die acties van hem niet te volgen. Ik ontvriend mijn ex ook niet maar volg hem soms even niet (meer) Letterlijk en figuurlijk

2014 Silvia- geplaatst: 04-08-2019

Dankjewel voor jullie reacties . Lief! Vandaag gaat mijn zoon voor t eerst op kraambezoek en zijn hafbroertje ontmoeten. Heeft express een afspraak erna gemaakt zodat zijn bezoek kort zal zijn . Hij ziet er erg tegenop . Op fb had mijn ex gezegd dat hij zo ontzettend blij is met zijn nieuwe gezin. Als mijn zoon en t gezin wat wij hadden niets voorstelde . Het is waanzin. Heb t te doen met mijn zoon. Het is en blijft zijn vader . Ik heb de beslissing gemaakt om hem nooit meer te willen zien of te spreken . Dat is wel zo rustig. Vandaag lekker op stap met goede vriendin die me heel erg begrijpt. Heb zin in t leuke uitje . We gaan er een leuke dag van maken .

Kaat- geplaatst: 04-08-2019

Dag Kaat. Mijn ongevraagd advies is dit: kies en maak nieuwe vrienden. Laat het verleden achter je. Ik heb vandaag alle contacten verwijderd van mensen (vrienden?) waarmee hij contact zou kunnen onderhouden. Ik heb immers nu mijn eigen nieuwe vrienden. Ik heb totaal geen interesse meer in zijn bestaan. Ziek of niet ziek, mlc of geen mlc, narcist of geen narcist. Niemand behandelt mij zoals hij heeft gedaan. En niemand die nog maar iets met hem van doen heeft staat in mijn telefoon als contact. Heerlijk voelde het om deze contacten te verwijderen. Ik kan het iedereen aanraden. Begin jouw nieuwe leven Kaat. vandaag nog. Laat die nep zooi achter je. Ik zit sinds een week of twee nu op een andere level. een level waar hij en de zijnen mij niet meer kunnen treffen of raken. Maakt mij niet uit of hij wel of niet 'gelukkig' is. Als ik het maar ben. En dat ben ik weer! En hij krijgt nooit en niks meer van mij te zien of te horen! Heerlijk ... Madelief

Madelief- geplaatst: 03-08-2019

Lieve @Kaat,ik ben nog maar een groentje vergeleken met jou, maar kijk eens kritisch naar vriendinnen die jouw 'gezeur' zat zijn...is dat vriendschap in goede en in slechte tijden. Ik heb bewust afstand van de meeste genomen omdat ik me er gewoon niet beter door ging voelen, ging op een slechte dag, krampachtig 'het gaat goed met me' zitten spelen en dat wilde ik niet meer. Mensen die nog steeds met hem om willen gaan, tja, die hebben ook niet echt dezelfde normen en waarden die ik erop na hou. Het heeft mij in ieder geval een hoop rust gebracht. En natuurlijk ben ik er verdrietig over en boos, omdat ik ook dat weer kwijt ben. Maar ik probeer met vallen en opstaan mijn eigen leven weer op te bouwen en daar horen sommigen mensen en dingen uit het verleden niet meer bij. Ik kan niet meer terug en ja dat vliegt me soms aan, maar het is wat het is! We komen er wel, het is hard knokken, maar we komen er! 01-2018 Aaltje

Aaltje - geplaatst: 31-07-2019

Hallo Kaat, ik moet wel glimlachen met je uitdrukking "leeft zijn geweldig gelukkig geil leven" want dat is precies wat mijn mlcer wil laten uitschijnen of misschien ook wel echt zo ervaart. Ook zijn nieuwe vlam zou qua leeftijd zijn kind kunnen zijn. Zijn eigen zoon heeft met hem gebroken toen hij een jaar na het vertrek van zijn vader achter de werkelijke toedracht van zijn keuze kwam. Mlcer heeft hem toen ook gezegd "voor zijn eigen geluk te gaan". Geluk heeft blijkbaar niet voor iedereen dezelfde invulling. Maar staar je niet blind op die uiterlijke schijn, vraag je af of jij dat leven voor jezelf zou willen. Ik moet er niet aan denken op die leeftijd nog de zorg voor een kleine te moeten oppakken. Probeer te genieten van je volwassen zoon die het goed stelt en van de mensen om je heen die je dierbaar zijn, dat doe ik ook. Ik ben nu nog maar andehalf jaar verder en merk ook al dat de omgeving de indruk wekt dat het ergste leed nu wel geleden zal zijn. En voor een stuk is dat ook zo maar dat neemt niet weg dat er nog van die k...dagen zijn dat het nog verrekt veel verdriet oproept. Dan wil je je verhaal met alle emoties voor de zoveelste keer kwijt. Ook daarom is deze site een zegen dus maak er vooral gebruik van. Kop op Kaat, we komen er wel, bij ons geluk.

Sept.2017Kopop- geplaatst: 30-07-2019

Lieve Kaat, Er is maar een uitweg en dat is gaan voor jezelf. Hoe hard dat ook is. Vrienden hebben nooit de relatie gehad die jij had met jou ex en kunnen dus ook nooit datgene voelen wat jij nu voelt. Voor hun is de relatie met hunzelf niet zoveel veranderd behalve dat er nu een andere vrouw naast staat. En wat ik alsmaar meer en meer geloof en zie.... onze MLC mannen zijn nog steeds niet gelukkig, maar dat is gelukkig niet meer mijn probleem. LEEF doe lekker jouw ding en maak het zo leuk voor jezelf als je kan. Liefs voor allem

Elisabeth 2012- geplaatst: 30-07-2019

Wat ik hier lees over vriendschappen is zo herkenbaar . Ook ik wil weer gelukkig zijn , maar ben het (nog) niet. Vriendinnen zijn mijn verhalen van verdriet en teleurstelling beu. Ik hen al vele stappen gemaakt maar ben er nog lang niet. Inmijn ex is verder in t leven. Was al heel lang bezig met zijn vluchtplaats. Kende zijn SM dus uit de branche . Leeft nu zijn geweldige geile gelukkige leven . Zakelijk bouwen ze aan hun imperium , ze zijn een huis aan het bouwen en last but not least : deze week is hun zoon geboren vernoemd naar zijn vader. Hij 61 en zij 38 zijn helemaal in de wolken en delen dit met de wereld . Mijn 23 jarige zoon heeft het ook heel moeilijk wat er gebeurd. Hij woont gelukkig met zijn lieve vriendin samen en is inmiddels financiële onafhankelijk. Mijn ex heeft een “nieuwe” zoon en is bezig zijn “oude” zoon te verliezen. Hij zegt het is bizar wat er gebeurd mam. Vrienden zeggen t niet normaal te vinden maar zeggen wel tegen me dat ze nog wel met hem om willen gaan en naar zijn verjaardag gaan en straks wellicht naar een babyborrel gaan . Het is lastig en ik vind het moeilijk om hiermee om te gaan . Ik snap dat ze mijn verhalen vol emotie en verdriet beu zijn en raak vriendinnen hierdoor kwijt .

Kaat- geplaatst: 30-07-2019

Niet alleen mijn man ben ik kwijtgeraakt aan MLC maar ook mijn gezin, huis en werk (had bv’s met ex) Het is nu bijna 4 jaar geleden dat ik uit huis ben gegaan en vrijwel direct zijn 23 jaar jongere vriendin in mijn bed lag. Onze zoon die toen 19 was woonde nog thuis. Hij is met haar BV gestart dus SM iIs nu zakelijk ook met hem verweven en heeft t op fb erover hoe trots ze is op haar team. Mensen die ik nog heb aangenomen . Mijn leven is compleet veranderd en het t moeilijk weer op te bouwen .

Kaat- geplaatst: 30-07-2019

Dat zeg je goed Aaltje, mensen die echt jouw 'vrienden' zijn respecteren jouw gevoelens. Niet van 'we hebben het er niet meer over'. Kom nou zeg! Ik begrijpje terleurstelling in deze mensen, maar wees gerust; deze mensen kun je missen. Echt! 'Wij' hadden weinig echt gemeenschappelijke vrienden en kennissen. Dit geeft al aan dat 'hij' weinig vrienden heeft. Eerder meelopers. De sm die hij even had is een 'vriendin' van jaren van zijn familie kliek. Zij zag haar kans .. Ik had al mijn eigen vrienden. Dat had hij niet gedacht:-) Gelukkig maar. Enkele daarvan ben ik het contact sindsdien mee verloren. Mogelijk wordt ik nu gezien als een 'bedreiging' voor hun relatie als alleenstaande vrouw. Ik weet niet ... ja, verdrietig. Andere kozen radicaal mijn kant. Tja, zij zagen overduidelijk zelf hoe hij mij behandelde ... dat verdiend geen steun of schoonheidsprijs. Ik heb ook nieuwe vrienden. En dat is blessing! Mensen die bij mij passen vwbt waarden en normen Madelief 2012/2017

Madelief- geplaatst: 18-07-2019

Hoe herkenbaar is jouw verhaal ook @sint Wat heb ik een moeite gehad met 'vrienden' die geen standpunt innamen. Verstandelijk wist ik heel goed, dat gezamelijke vrienden geen kant hoefden te kiezen, maar gevoelsmatig zat en zit dat helaas toch anders. Ik vind het wel eens erg, is het mijn gebrek dat ik dat niet kan of is het voor jullie ook wel herkenbaar. Ik heb bewust afstand genomen van onze gezamelijke vrienden, omdat ze zeiden 'jullie zijn allebei welkom, maar we hebben het er niet meer over' ...maar dit was ik op dat moment, geknakt van verdriet, ik wilde erover kunnen praten met mijn vrienden omdat het me zo hoog zat, wat is vriendschap nog waard als het alleen nog maar over koetjes en kalfjes mag gaan en niet over de echte dingen van het leven... Ik heb ze ge-appt dat ik het niet meer kon, dat ik er niet mee om kan gaan dat ik vandaag kom en hij er morgen met zijn sm zit, dat het voor mij beter is om afstand te bewaren, dat ik niet weet of ik er goed aan doe, maar dat dit voor mij nu de enige juiste keus is om te proberen weer gelukkig te worden, no hard feelings...Ik heb er nooit meer wat op gehoord. Andere 'vrienden' negeren me volledig als ik ze tegenkom...Wat verteld mijn mlc'er voor dingen dat mensen nadat wat hij gedaan heeft, niet meer tegen mij praten? En ik weet dat dat meer over hun zegt dan over mij, maar het doet me wel verdriet. Ik geloof dat mijn grootste pijnpunt daar zit momenteel, dat ik het idee heeft dat hij de hele wereld inpalmt en dat iedereen hem geloofd. Zijn zoon wil hem niet meer zien en dat kun je niet willen begrijpen, maar ga niet rondstrooien dat ik daar de schuldige van ben. Ik voer elke week zo ongeveer hetzelfde gesprek met mijn puber en elke keer wordt hij boos als ik erover begin. Maar ik wil zeker weten of hij nog wel achter zijn keus staat, het blijft toch zijn vader, dat hij vrij is om te gaan. Dat hij deze keus niet voor mij heeft gemaakt, want dat wil ik absoluut niet! Maar dat weten de mensen niet, daar vraagt niemand naar. We zijn anderhalf jaar verder, ik heb een nieuw huis en met mij moet het nu wel goed gaan, hij is het slachtoffer, hij is zo zielig want hij ziet zijn zoon niet meer. Dat ik mijn man, gezin, vrienden, leven kwijt ben dat is niet meer belangrijk lijkt het! Een grote loser is het, I know, maar de frustratie zit nog hoog 😉 En ik leef mijn eigen leven hoor en ik focus zoveel mogelijk op wat er nog wel is maar dit blijft een puntje 😬 01-01-2018

Aaltje - geplaatst: 18-07-2019

Dag Sint, ik heb geleerd dat er mensen zijn die nooit 'stelling durven nemen'. Nooit ECHT voor iets staan of voor iemand opstaan. Ik zie dat als: ' met alle winden meewaaien '. Ook wel gebrek aan EIGEN waarde. Iedereen te vriend willen houden en iedereen pleasen. Mijn ex is zo iemand. Enkel het is natuurlijk in het echte leven helemaal niet haalbaar om iedereen te pleasen. Wie ben je dan zelf nog als mens? Eerlijk is het ook niet, want iedereen heeft zo zijn voorkeuren. Hij beweerde van niet! Hij oordeelde zogenaamd nooit. Tot de bom barstte. Hij is manupuletend, hypocriet en passief agressief. Allemaal ingehouden oordelen over vooral 'die ander'. En dat was ik - het zwarte schaap. En zo kan hij doorgaan met beweren dat hij nooit oordeelt. Ik noem het geen ruggegraat hebben en 'je niet laten kennen'. Als het er op aankomt heb je niets aan zulke zwaberende mensen. In een crisis situatie geven ze geen thuis en is het de ver van mijn bed show. Geef mij maar mensen die oprecht en eerlijk mens durven zijn.et alle imperfecties die daarbij horen. Een oordeel is namelijk nog geen VER-ordeling. We leven in tijden waar alles maar moet kunnen en waar door sommige onder ons alles recht geluld wordt wat duidelijk krom is. Waarom? Omdat dat lekker makkelijk lijkt. Ik vind het onvolwassen. Want no eay dat zijn gedrag 'normaal is' en zogenaamde vrienden en familie die zijn gedrag neerzetten als ok deugen zelf niet en varen (dobberen) zonder moreel kompas rond op woelige wateren. Lekker laten kletsen. Niks van waarde is hier voor mij aan verloren gegaan. En ja, dan is deze hele crisis een welkom opschonen van mijn vriendenkring EN een blessing. Zeker weten! Hij heeft geen vrienden die hem tot de orde durven roepen. Enkel meepraters en goedpraters. Is dat vrede? Kijk eens wat voor schade en verdriet zo'n houding aanricht. Zulke vrienden wil il niet. Madelief

Madelief- geplaatst: 18-07-2019

Gister postte ik iets maar kan het niet terugvinden. Ook niet erg. Het hoorde duidelijk thuis in categorie “praten over MLC”. Maar wat ik gister erg en vandaag een beetje kwijt wil: mensen zijn vaak zo uber-correct. Toen ik mijn zoon verloor door stomiteit v andere ouders was er slechts 1 andere ouder die er wat van zei. Toen ik mijn man verloor aan MLC was er 1 kennis/vriendin die “nee” zei toen mijn MLC vroeg of hij es langs kon komen. Geen simpel nee, maar nee, niet “voor de gezelligheid”. Maar om stevig te praten. Ik wil niet dat mijn MLC wordt “kaldgestelld”, maar ik vind het plezierig als een ander opstaat en zegt dat je zo niet met je gezin/vrouw omgaat. Tuurlijk zijn er redenen waarom hij werd hoe hij doet. Maar we zijn wel ontwikkelde mensen en met een doorlopend “moet kunnen” worden we hol. Ik vind dat je een huwelijk mag opbreken, maar alles in de goede volgorde. Uitend van ongenoegen - onderzoeken waar het zit - dan pas opbreken - daarna pas nieuwe vlam. Om de simpele reden dat ongenoegen vaak met je eigen dingen te maken heeft. Het is dan correcyter om te zeggen dat je je leeg voelt, geen liefde voelt en daarom vertrekt. Dan wijs je aan wat/wie iets ontbeert. En dan zeg je sorry, het lukt MIJ niet meer. Maar goed, uiteindelijk komt dat toch wel uit. En kun je onderscheiden wat van hem en wat van jou was. En blijkt het allemaal een blessing te zijn, in grote vermomming. Daarom vond ik de posting onder groei zo mooi. Ik had het nl ook niet willen missen. Deze bizarre MLC en scheiding hebben me helemaal doen herleven. Als een kind zo blij, met m’n huis, m’n zelf aangelegde internet, m’n greenwheels-abonnement, m’n verleden en m’n toekomst. Het was een hel. Maar dit is heaven.

Sint 2016- geplaatst: 18-07-2019

Ik snap wat je zegt, Maart. En natuurlijk mag get-real doen wat ze wil. Maar ik ben het niet eens met deze indeling en benaderingswijze.

2019 Daphne - geplaatst: 16-07-2019

@daphne; vlgs mij moet je niet zo “ zwaar” opnemen . T is gewoon beetje orde in de chaos. En aangezien get real de site in de lucht houdt mag ze dit ook. Dus ik zou t gewoon nog eens rustig bedenken. En anders veel sterkte voor de dames die vertrekken .

Maart 2016 nance- geplaatst: 16-07-2019

Ja ik ga ook afscheid nemen, maar dat is wel moeilijk, want ik ben er alweer. Ik vind jouw post enigszins aanmatigend get-real. En ook de omschrijving bij de indeling die je hebt gemaakt (alsof het niet goed is om nog na te denken over je ex en alleen groei en ontwikkeling interessant zijn). In je boek was je veel zelfreflectiever en milder. Nu lijk je te oordelen. Iedereen zit in een bepaalde fase van het verwerkingsproces en na zoiets heftigs te hebben meegemaakt, is het niet meer dan logisch dat je ook weleens over je ex nadenkt. Sowieso is het hele concept van groei en ontwikkeling mogelijk een illusie. Zelf geloof ik er overigens wel in, maar er zijn mensen die er anders over denken. En dat laat wel weer zien dat het alleen maar concepten zijn en geen waarheid. Ik denk je voor de kans hier veel te hebben mogen schrijven en voor je boek (dat ik fijner vind te lezen dan dat ik nu zie hoe je schrijft en opereert). Het zal me niet mee vallen om hier niet meer te zijn. Maar ik heb inmiddels geleerd om te gaan met 'natuurlijke eindes'. Dit is er ook weer 1. Ik wens al mijn lieve lotgenoten het allerbeste. En jullie ben ik heel erg dankbaar voor jullie verhalen en steun en suggesties. En wie weet, misschien begin ik wel een eigen site en daar mag alles!!!

2019 Daphne - geplaatst: 16-07-2019

Jammer dat de site weer veranderd wordt zonder dat je dat van te voren weet. Er stonden een aantal postings die heel interessant waren en die zijn nu weg. Als de blog zo werkt voor iedereen wat is er dan verkeerd aan? Ik heb nu geen behoefte meer om iets te plaatsen want ik zou niet weten waar ik dat moet doen. Mijn gevoelens uiten zich niet in hokjes. Ik heb veel aan deze site gehad, mijn dank daarvoor, maar ik denk dat het nu tijd voor afscheid is. Voor iedereen op de 'dagelijkse dingen blog' sterkte met dit proces en dat iedereen weer gelukkig wordt....hoe dan ook.....

Wil aug 2017- geplaatst: 16-07-2019

Het wordt er wel duidelijker op. Het vereist alleen dat je beseft waar je het over wil hebben. Het is vergelijkbaar met afvalscheiding. Je wilt ergens vanaf en je moet even nadenken of het in de grijze, de groene of de oranjecontainer moet. Ik mag toch aannemen dat mensen nadenken over wat ze hier posten? Dat ze zich bewust zijn van wat ze hier kwijtwillen?...

2012 get-real- geplaatst: 16-07-2019

Wordt er inderdaad niet duidelijker op! De dingen van de dag waren veel fijner en die reacties zie ik nu niet meer.....jammer.....

Wil aug 2017- geplaatst: 16-07-2019

Arrrgghhhhh...Ik vond de blog 'de dingen van de dag veel fijner! Want alles loopt door elkaar heen natuurlijk...nadenken over zo'n gast en eigen onttwikkeling....Ik ga proberen af te kicken van deze site...

2019 Daphne - geplaatst: 16-07-2019


Reageren:


Terug naar de vorige pagina >