Verhalen van bezoekers

2016 / Ik lees hier al een tijdje mee. De herkenning is fijn. Bij mij viel de bom eind november 2015. Ik wist niet wat me overkwam, al was de sfeer in de 2 maanden daarvoor heel vreemd. Mijn vriend was afwezig heel snel geïrriteerd en beledigend naar mij toe. Ik voelde ook geen verbinding meer met hem. Ik heb hem er verschillende keren op aangesproken. Ik kreeg echter geen antwoord, hoogtens zoiets: als even een dipje. Ik dacht: ik wacht het even af, totdat ik ontdekte dat hij heel veel op de app zat...toen kon hij er niet meer onderuit: verliefd op een collega, 2 dagen later zat hij bij zijn moeder. En vanaf dat moment kende ik de man die mij altijd op handen droeg(9 jaar lang) niet meer terug. Bizar inderdaad hoe iemand opeens in je vijand, in een monster soms inderdaad kan veranderen.In de eerste tijd zocht ik de schuld veel bij mijzelf (ik was kil, en koud geweest, heb hem geen liefde gegeven, mijn stem is te hard etc., alemaal beschuldigingen van hem) maar dat is gelukkig nu veranderd. Ik denk dat een fikse midlife crisis in ieder geval deel van het probleem is (mijn therapeute die een keer met hem gesproken heeft, we hebben heel even relatietherapie gedaan, zegt dat ook). De woede, de depressie...hij heeft zelf gezegd bij de mediation dat hij in een depressie zit, ik moest niet deneken dat het voor hem allemaal makkelijk is..Ik zie nu dat hij waarschijnlijk al langer in een depressie zat. De laatste tijd lag hij alleen maar op de bank te zappen of te computeren. Het ongeloof, het verdriet en de pijn zijn de eerste maanden verschrikkelijk. Een partner die je verlaat en dan ook nog eens regelrecht naar een ander loopt..niet te bevatten..Toch heeft hij mij ook dingen gemaild als dat hij het vreselijk vindt dat onze relatie voorbij is, dat hij zich zo diep verbonden voelt met mij en dat de tranen hem in de ogen staan terwijl hij dat mailt..Tsja, waarom ben je dan weggegaan als je het zo voelt, denk ik dan. Wat mij heeft geholpen, is dat op een gegeven moment zelf de contacten heb verbroken. Ik heb de laatste mediationbijeenkomst geweigerd (moesten alleen wat handtekenignen worden gezegd en mandaten aangevraagd voor de 2 bijeenkomsten voor de verkoop van het huis). Hem niet meer hoeven zien, geeft mij enigszins rust. Ik snap dat dat niet kan, als je kinderen hebt. Ik ben ook blij dat hij in een andere stad woont nu, dat ik niet bang hoef te zijn om hem (met zijn nieuwe vriendin) tegen te komen.

 
 

2016 / Mijn mcer is 4 dagen voor hij de bom dropte, na de zoveelste discussie, ingestort en beginnen huilen. Op dat moment dacht ik dat het was omdat hij het afgelopen jaar, zoveel boosheid, tot agressief toe, uitte naar ons. Toen dropte hij de bom en het ging ook alsmaar beter met hem. Toen hij een aantal maanden weg was, zei hij tegen de jongste zoon : Ik was constant boos op mama en jullie en ik weet niet waarom! Tegen mij heeft hij 3 weken geleden nog gezegd, was ik nog 14 dagen langer gebleven dan had ik zelfmoord gepleegd. Hij was toen al met sm1 en aan het proberen sm2 voor zich te winnen en hield hij mij nog aan het lijntje. Ik denk dat het gewoon teveel werd en dat hij niet wist van welk hout pijlen maken. ben er vorige week pas achter gekomen dat zijn huidige sm, nummer 2 is. Niks rock bottom dus! Zit nog steeds in de replay, en dat zal nog een hele tijd duren

  
 

 

2016/ Ik lees al een hele tijd mee. Mijn inmiddels ex-man is iets meer dan 9 maanden geleden van de ene op de andere dag vertrokken, na 30 jaren samen zijn. Hij heeft mij nog 2 maanden aan het lijntje gehouden dat het wel goed zou komen. Ineens wilde hij scheiden en nog eens 2 maanden later verteld hij dat hij verliefd is op iemand anders. Rond die periode ben ik ook op deze site terecht gekomen en wat vielen de puzzelstukjes mooi op hun plaats.Ineens wilde hij geen verantwoordelijkheid meer en gaf hij meer en meer mij de schuld van alles. Zijn SM is iemand die 15 jaar jonger is en helemaal niet zijn type. Hij kent haar zo'n 2 jaar maar ik heb haar nog nooit ontmoet. Inmiddels zijn we gescheiden en heeft al een aantal maanden geen contact meer met mij. Maar ik heb het nog steeds moeilijk met loslaten, heb nog veel verdriet en heb ook moeite met zijn SM. Ze lijkt mij een heel normaal persoon met een leidinggevende functie en ze deelt bepaalde hobby's met hem. Maar was single en heeft geen kinderen

 

 

2016 / Ik ben een man. Was 22 jaar getrouwd. Mijn vrouw ging haar ouders opzoeken in het buitenland. Kreeg ruzie met haar vader. Ze ging hardlopen tegen haar depressies en kwam daar haar soulmate tegen. Van de ene op de andere dag was ik een vreemde voor haar. Alle symptomen van een midlife crisis heb ik gezien. De scheiding werd in drie maanden geregeld. Ik stond erbij en was machteloos! Nu drie jaar later is haar karakter nog even grillig. Het ene moment komt ze dichtbij (warm), het andere moment neemt ze weer afstand (ijskoud). Wat een bizarre ervaring. Wat een pijn en verdriet. Mijn pijn en verdriet, niemand wil het zien. In onze maatschappij is daar geen plaats voor. Midlife crisis, ook vrouwen kunnen er wat van.Ik lees al een hele tijd mee. Mijn inmiddels ex-man is iets meer dan 9 maanden geleden van de ene op de andere dag vertrokken, na 30 jaren samen zijn. Hij heeft mij nog 2 maanden aan het lijntje gehouden dat het wel goed zou komen. Ineens wilde hij scheiden en nog eens 2 maanden later verteld hij dat hij verliefd is op iemand anders. Rond die periode ben ik ook op deze site terecht gekomen en wat vielen de puzzelstukjes mooi op hun plaats.Ineens wilde hij geen verantwoordelijkheid meer en gaf hij meer en meer mij de schuld van alles. Zijn SM is iemand die 15 jaar jonger is en helemaal niet zijn type. Hij kent haar zo'n 2 jaar maar ik heb haar nog nooit ontmoet. Inmiddels zijn we gescheiden en heeft al een aantal maanden geen contact meer met mij. Maar ik heb het nog steeds moeilijk met loslaten, heb nog veel verdriet en heb ook moeite met zijn SM. Ze lijkt mij een heel normaal persoon met een leidinggevende functie en ze deelt bepaalde hobby's met hem. Maar was single en heeft geen kinderen

 

  

2016/ Na 11 jaar verbrak ik in 2004 mijn toenmalige relatie en stond ik er alleen voor met mijn dochter van toen 5 jaar. Mijn ex-vriend en ik zijn nog steeds goed bevriend dus dat is fijn voor mijn dochter die nooit hoeft te worstelen met loyaliteit. Ik ontmoette een half jaartje later via internet mijn Grote Liefde die toen nog niet zo lang gescheiden was. Na een jaar op en neer reizen verhuisde ik met kind en al naar het hoge noorden om verder te gaan met hem. Hij had drie kinderen en vocht voor co-ouderschap. Uiteindelijk woonden zijn drie pubers om de week bij ons.We trouwden en alles leek oprecht goed. Ik was zielsgelukkig met hem. Wij waren maatjes, hij was mijn allerbeste vriend. We deden veel samen. Alleen het 'stiefgebeuren' vond ik zwaar. Als er al ruzies waren, ging het dan ook meestal over de kinderen en onze verschillende opvoedstijlen.  In 2011 viel bij mij als donderslag bij heldere hemel de Bom. Ik herkende mijn man in NIETS meer. Werkelijk alle normen en waarden waren verdwenen. Uiteraard was er meteen sprake van een soulmate. Ik kwam er op een dinsdag achter, op woensdag heb ik hem het huis uitgezet. Vreemdgaan = wegwezen! Toen had ik nog geen idee wat er aan de hand was maar na een paar dagen googlede ik op MLC en vielen alle stukjes op de plek. De uitspraken van MLC'ers die ik hier lees, de ondoordachte acties, de hemelse verliefdheid op de sm, het neerhalen van de relatie, ander uiterlijk en ga zo maar door. Alles is zo vreselijk herkenbaar. Maandenlang heb ik alles geprobeerd om hem terug te winnen en alles te proberen te verklaren vanuit de MLC. Dat heeft mij ook zeker op de been gehouden in die tijd en nog steeds ben ik er van overtuigd dat dit hier gespeeld heeft, in combinatie met een Narcistische Persoonlijkheidsstoornis (of op zijn minst sterke trekken er van). Toch werd het 'labeltje' gaandeweg minder belangrijk voor mij. Als grof vuil ben ik achtergelaten, terwijl ik nota bene voor hém alles heb achtergelaten en ben verhuisd. Mijn hel duurde 3 jaar en 6 dagen. Over die tijd heb ik een boek geschreven. Als steun voor alle mannen en vrouwen die dit nu mee moeten maken en niet weten of de zon ooit weer gaat schijnen.Geschreven vanuit het standpunt van een zielige achtergelaten partij? Nee. Ik wil met het boek laten zien dat het nu misschien lijkt alsof je verdriet nooit meer overgaat. En geloof me, dat dacht ik ook.... Maar dwars door mijn tranen, woede, onmacht en verdriet heen vond ik toch ook mijn humor en mijn eigenwaarde terug. En ik hoop dat dat steun biedt aan anderen.

 
 

2016 / Drie jaar geleden kregen we te horen dat onze zoon autistisch was.Heel emotioneel allemaal. Vlak daarna bleek ik een kwaadaardig melanoom te hebben. Operatie aan mijn bovenarm en ik ging nog geen paar maanden daarna de molen in bij het lumc leiden voor  gen-onderzoek. Wat je dan om je oren krijgt aan ellende en ziektes pfff. Eind 2014 uitslag: mijn zusje en ik hebben het gen en de kans dat mijn kinderen het hebben is heel groot. Twee maanden later krijgt mijn vader darmkanker. Hij moest nog beginnen aan de bestraling chemo en operatie toen mijn schoonmoeder belde' ik heb borstkanker'. Ze zijn allebei alleen en mijn schoonmoeder kan niet rijden. Dus je begrijpt wie ging er mee vorig jaar vijf maanden lang. Ze zijn allebei net hersteld na een hele spannende periode (vader bijna overleden) en dan komt een maand later je zusje met het bericht dat ze alvleesklierkanker heeft door het gen. Weten dat zij doodgaat aan iets wat ik ook heb,  is zo eng en moeilijk. In december bleek dat er niks meer aan te doen was. Ze is 35 jaar en heeft 2 kindjes van 3 en 5.Dan krijg je een man die zich vanaf december terug gaat trekken, ik dacht nog logisch met al deze ellende. Dan gaat hij weg in maart om even tot zichzelf te komen en beter te worden en komt nooit meer terug. Nou is het natuurlijk zo dat iedereen in mijn familie het zwaar heeft op het moment maar ik heb echt het gevoel dat ik met mijn huwelijks probleem een beetje ondergeschikt ben.

Ik ben boos en verdrietig en heb al zo lang volgehouden met alles en het lijkt wel of dit wat mijn man nu doet voor mij de doodsteek is. Ik kan niet meer. Ik huil elke dag voel niks meer. Ik slaap bijna niet, eet bijna niet ben kapot!!! Het enige wat een beetje helpt is het van me afschrijven omdat jullie als enige de pijn begrijpen. Krijg nu al opmerkingen als joh hij is het niet waard ga lekker verder met je kindjes en maak er wat leuks van pfff.

 

 

2016/ Bij mij viel de bom december2013. Maar de teruggetrokkenheid was al 8 maanden daarvoor bezig. Ik herken veel van wat je schrijft.  Ook hier sliep de soulmate op de zetel en ook mijn man deed hij of zij niet belangrijk was .Nu ben ik gescheiden en is het huis verkocht. Iedereen die hem tegenkomt zegt dat hij niet straalt of er gelukkig uitziet.  Hij heeft af en toe contact met de kinderen en soms krijg ikzelf eens een antwoord op een mail. Maar heel weinig. Hij heeft nooit met iemand anders over de scheiding gesproken zo blijkt. Want zijn collega's weten van niks. Ik krijg ook het gevoel dat die vrouw niet zijn grote liefde is maar dat hij ze nodig heeft om mee te reizen en uitstapjes te maken.  Geen echte relatie uit liefde en toekomst. Vroeger zei hij soms tijd brengt raad. Maar nu is het al 6 maand heel stil en weinig communicatie. Ja ik weet eerlijk ook niet meer wat ik er van moet denken. Het lijkt alsof de soulmate nodig heeft om nu te kunnen leven.Heel bizar eigenlijk. Hij liegt vaak om naar mij toe er beter over te komen en te doen of die soulmate  niet veel inhoudt,  maar hij is toch al 2 jaar in weekend bij haar en niet bij mij en de kinderen.

 
 
 2016/  Nou, hier is er weer eentje. Lees al lang alles mee en het lijkt zoveel op mijn verhaaal. De rotopmerkingen als :ik ga na 30 jaar alles anders doen, aan mezelf denken, wil niks meer samen met jou doen enz,enz heb half jaar geleden al eens willen schrijven , omdat ik toen nog ervan overtuigd was dat er geen soulmate was.....maar nov 2015 heb ik het er toch uitgekregen. Hij wilde haar graag on zich heen hebben, maar is alleen maar als goede vriendin  (ik ken haar ook nog) Is nu verliefd tot over zijn oren. Ik heb vanaf toen, dankzij heel veel over mlc gelezen te hebben, mijn mond gehouden. Heel af en toe ging ik de fout in en liep het uit tot ruzie en zei hij dat we dan maar moesten gaan scheiden. Tot op heden nog niks geregeld. Ik heb wel het idee dat dat echt het beste helpt. Hij begint weer vriendelijker te doen, minder geïrriteerd naar mij en kids, krijg af en toe weer een zoen.  Hij zegt ook tijdje geleden , laat me maar met rust, heb er ook over gelezen en ik heb waarschijnlijk een midlifecrisis, maar niet zo als overal geschreven staat. Hij heeft idd geen gekke uitgaven gedaan en zegt ook altijd voor ons te blijven zorgen. Wat een ellende allemaal. ik twijfel steeds als ik hier alle verhalen lees, in welke fase hij zit en of het dat nu een valse verzoening is . Weet het som echt niet meer. Heb me verschrikkelijk slecht gevoeld, ben bij psycholoog geweest die na 3 sessies zei, vind het gezellig als je komt, maar met jou is niks aan de hand. Twijgels , twijfels , twijfels wat te doen...
 
 

 2016 / Na 11 jaar verbrak ik in 2004 mijn toenmalige relatie en stond ik er alleen voor met mijn dochter van toen 5 jaar. Mijn ex-vriend en ik zijn nog steeds goed bevriend dus dat is fijn voor mijn dochter die nooit hoeft te worstelen met loyaliteit.Ik ontmoette een half jaartje later via internet mijn Grote Liefde die toen nog niet zo lang gescheiden was. Na een jaar op en neer reizen verhuisde ik met kind en al naar het hoge noorden om verder te gaan met hem. Hij had drie kinderen en vocht voor co-ouderschap. Uiteindelijk woonden zijn drie pubers om de week bij ons. We trouwden en alles leek oprecht goed. Ik was zielsgelukkig met hem. Wij waren maatjes, hij was mijn allerbeste vriend. We deden veel samen. Alleen het 'stiefgebeuren' vond ik zwaar. Als er al ruzies waren, ging het dan ook meestal over de kinderen en onze verschillende opvoedstijlen. In 2011 viel bij mij als donderslag bij heldere hemel de Bom. Ik herkende mijn man in NIETS meer. Werkelijk alle normen en waarden waren verdwenen. Uiteraard was er meteen sprake van een soulmate. Ik kwam er op een dinsdag achter, op woensdag heb ik hem het huis uitgezet. Vreemdgaan = wegwezen! Toen had ik nog geen idee wat er aan de hand was maar na een paar dagen googlede ik op MLC en vielen alle stukjes op de plek. De uitspraken van MLC'ers die ik hier lees, de ondoordachte acties, de hemelse verliefdheid op de sm, het neerhalen van de relatie, ander uiterlijk en ga zo maar door. Alles is zo vreselijk herkenbaar. Maandenlang heb ik alles geprobeerd om hem terug te winnen en alles te proberen te verklaren vanuit de MLC. Dat heeft mij ook zeker op de been gehouden in die tijd en nog steeds ben ik er van overtuigd dat dit hier gespeeld heeft, in combinatie met een Narcistische Persoonlijkheidsstoornis (of op zijn minst sterke trekken er van). Toch werd het 'labeltje' gaandeweg minder belangrijk voor mij. Als grof vuil ben ik achtergelaten, terwijl ik nota bene voor hém alles heb achtergelaten en ben verhuisd. Mijn hel duurde 3 jaar en 6 dagen. Over die tijd heb ik een boek geschreven. Als steun voor alle mannen en vrouwen die dit nu mee moeten maken en niet weten of de zon ooit weer gaat schijnen. Geschreven vanuit het standpunt van een zielige achtergelaten partij? Nee. Ik wil met het boek laten zien dat het nu misschien lijkt alsof je verdriet nooit meer overgaat. En geloof me, dat dacht ik ook.... Maar dwars door mijn tranen, woede, onmacht en verdriet heen vond ik toch ook mijn humor en mijn eigenwaarde terug. En ik hoop dat dat steun biedt aan anderen.Mijn complete verhaal is te lezen in de Bom - Dagboek van een scheiding. Flaptekst en bestelgegevens zijn te vinden in de Blog boeken en links van getreal.

  

2016 / Ik lees hier veel, nog nooit eerder geschreven. Het is alsof ik mijn eigen verhaal weer zit te lezen. Bij mij gebeurde dit in juni 2014, net nadat we ons 25-jarig huwelijk hadden gevierd.Hij vertelde mij en de kinderen dat hij aan zijn toekomst ging beginnen. Onbegrijpelijk de manier waarop het gebeurt, de wijze waarop je zelf, maar ook de kinderen, afgedankt worden. Probeer alles zo goed mogelijk voor je zelf te regelen. In mijn geval werd hij steeds onredelijker. Nu ruim 1,5 jaar later pak ik samen met de kinderen de draad weer redelijk op, maar er blijft een gevoel van ik ga het nooit begrijpen en ik ga nooit antwoorden krijgen. Mijn zoon heeft hij nog twee keer gezien, mijn dochter helemaal niet meer. Zij willen inmiddels ook geen contact meer met hem. Af en toe stuurt hij een appje naar zijn kinderen om te vertellen hoe gelukkig hij nu is. Op de verjaardagen en met kerst een digitaal kaartje. Hij is direct bij de ander ingetrokken, had haar 2x gezien. Vertoont veel vluchtgedrag in de vorm van alcohol, uitjes en vakanties. Van een heel hecht gezin naar helemaal niets, hoe gelukkig ben je dan?

   
 2016 / Afgelopen kerst zei mijn man ineens wat hebben we nog, passen wij bij elkaar, ik mis gezamenlijkheid. Ik was perplex, alhoewel ik wel voelde dat hij al een aantal weken niet lekker in zijn vel zat. Hij wilde naar ons vakantiehuis in Frankrijk om na te denken. Vriendinnen vroegen heeft hij geen ander? Ik was er van overtuigd, dat als hij verliefd zou zijn, dat aan mij zou vertellen.Wat wel gek was dat ik in relatietherapie wilde en hij absoluut niet. Hij vond dat ik maar in therapie moest en dan alles opgelost zou worden. Maar na die week weg vroeg ik toch of er een ander was. Ja er was iemand die het had gertriggerd, ik vroeg of hij seks met haar had gehad. Ja dat was omdat hij met gevoel leefde en hij ervoor open stond omdat het al jaren niet goed tussen ons zat. Ik vroeg of het gebeurd is een weekend dat hij met een vriend naar een festival was want ik merkte, terwijl ik terug dacht dat hij sindsdien afstand van mij had genomen. Maar ja hij zat wel vaker niet lekker in zijn vel, winter, gedoe met werk, en ik liet het even, zat zelf wel goed in mijn vel. Dat is nu wel anders, 2 dagen later is hij weg gelopen toen ik vroeg of hij met haar bij ons vakantiehuis was geweest. Hij ontkende en schreeuwde naar mij dat ik ook zeker niet aan mijzelf werkte. Een paar dagen later waren we in gesprek en wilde ik voor onze relatie vechten. Ik kreeg te horen dat we al 22 jaar niet bij elkaar passen. Toen zei hij nog dat hij van mij hield maar niet op die manier. Dat we elkaar het geluk moesten gunnen. Ik zei dat ik dat niet kon accepteren. Daarvoor wilde hij wel relatietherapie om mij dat duidelijk te maken. Ik moet zeggen dat is erg beschadigend voor mij. Het draait om zijn verhaal, ik krijg verwijten van wel 20 jaar terug, ook de seks was ineens matig, hij kan niets positiefs meer over mij bedenken. Als ik hem aanspreek op hoe hij is vreemd gegaan wordt hij kwaad en loopt hij weg of schreeuwt dat ik mijn aandeel bagatelliseer. Ons huwelijk was best goed, er waren ook ruzies maar voor mij hebben de goede momenten zwaarder gewogen dan de slechte. Ik heb ook lang niet zoveel verwijten. Maar als ik iets zeg wat ik lastig heb gevonden wordt hij ook boos. Het rare is dat ik nu eigenlijk pas zie dat hij al jaren niet tegen kritiek kan, dat zeggen de kinderen ook. Hij explodeerde dan of liep weg. Ik heb het denk ik ook niet gezien omdat we het altijd eens waren over de opvoeding van de kinderen. Voor mij een basisgevoel dat we het over de waarden in het leven eens waren. Voor hem is dat blijkbaar nu anders. Ik herken hem niet meer, zo wreed als hij zich gedraagt.  Die nieuwe vrouw is natuurlijk geweldig, supersex en goede gesprekken. Dat geloof ik best als je verliefd bent, maar vertel het niet aan mij. Zeker omdat ik het nog steeds niet kan geloven. Ik weet dat ik mijzelf nu moet beschermen en dat we snel uit elkaar moeten. Ik kan niet geloven dat het zo snel gaat. Aan de andere kant weet ik nu wel dat zoals hij nu is ik ook geen relatie met hem wil. In die zin heeft hij bereikt wat hij wil. Hij weet dat hij midlife heeft, dat heeft hij zelf ook gezegd, maar hij doet er niets mee dan behalve mij de rug toekeren. Ik ben in shock, mijn kinderen ook, iedereen om ons heen is ook perplex. Het enige wat hij zegt dat niemand in een huwelijk kan kijken. De mensen die hij spreekt, dat zijn er niet veel, maar hen verteld hij dat hij al tien jaar ongelukkig bij was. Het lijkt, zoals hij het presenteert hij het slachtoffer is en ik de dader. Verbijsterend!


2016 /  Hallo allemaal, jullie weten niet wat ik voor steun en herkenning ik aan jullie de afgelopen tijd heb gehad. Helaas eigenlijk.Het betekent dat we allemaal in die klote mlc trein zitten waar we niet vanaf kunnen springen. Voor mij nu al 9 maanden op de kop af vandaag 3-6-2015. Wij hebben net een valse verzoening achter de rug na een hel van 7 maanden. Alle kenmerken heeft hij, in 1x weg pats, binnen 2 dagen uit huis op een kamer, niet te bereiken, de ene rotactie na de andere. Het was de mooiste zomer van jaren maar onze jongens hebben hem amper gezien, laat staan dat hij ze een middagje heeft meegenomen. Af en toe post ophalen en weer wegschieten. Jong
Na 3 weken heeft hij een financiele planner,  tegen mijn zin want een gladakker die we kenden, in de arm genomen. Maar ja hij had alle ordners meegenomen, ik was zo labiel als een poffertje, dus om een man met 15 ordners tegen te houden is niet gelukt. ik wilde een mediator maar ja die proberen alleen maar je relatie te redden zei hij..nou en!  Na 8 weken kwam dat plannetje, hij wilde het er even doordouwen. Nou wij gingen richting voedselbank en m'n man verdient leuk.Dat bevochten, zelf alles gegoogled waar hij mee kwam. Advocaat in de arm genomen en dat plan was van de baan, maar de hele tijd tussen al mn huilbuien door, de hele dag, voelde ik iets knagen en ja hoor in november ben ik er zelf achter gekomen.Maar eerst moest het huis in no time te koop. Via makelaarsland want dat is goedkoop maar je moet zelf de mensen rondleiden. We hadden in één week gelijk 10 bezichtingen. Het is een leuk jaren30 huis waar wij zelf, mijn man is erg handig, alles aan hebben gedaan. Ik verzon het hij maakte het. Kamer-en-suite en al. Vreselijk was dat om te doen. Heb wel gezegd ik doe het niet meer.Maar allemaal zulke rotgeintjes en ik kon niet tegen hem op. Hij walste als een bulldozer over me heen. Ik was inmiddels bij een psychiater en psychologe. heb emdr behandelingen gehad en bij de psychologe ben ik nog steeds. Mijn advocaat kwam met een tegenplan, daar ging hij helemaal vanuit zijn dak. Hij kwam op een gegeven moment met een huurhuis voor ons, ook jaren 30 nog groter dan het onze. Wilde ons zo spoedig mogelijk uit het huis. Tientallen keren gevraagd heb je iemand? Nee  hij had niemand, maar zat de hele zomer te appen, dat zag ik. Daarvoor appte hij nooit. Dat huurhuis ging niet door uiteindelijk. Vijf weken later begin november, kreeg ik lucht van een vrouw waar mijn man een klus had gedaan in mei. En jawel, wie waren s avonds een keer in dat huis aan het kijken wat voor ons de bedoeling was 5 weken ervoor? Die twee. Z'n auto stond voor de deur en mijn jongste fietste toevallig langs. is mij gaan halen van, wat raar dat papa zn auto er staat. Ik aangebeld en mijn man deed open. Ik ben langs hem gerend richting trap en ja hoor daar liep ze boven in de gang. Ik zal niet herhalen wat ik allemaal geroepen heb. Mijn man tilt me van de trap af en zet me buiten met mijn zoon. Een lelijke, domme trien en dat vond ik al hiervoor, want ze had bij mij in mijn winkel al eens wat gekocht. Nee hoor dat huis was niet voor haar maar voor hem. Zij heeft ook 2 kinderen. Dat huis had 5 slaapkamers en een zolder een woonkamer van 20 meter lang. Voor hem alleen. Na mijn ontdekking was dat huis van de baan. Binnen 2 weken had ze het haar man verteld en de sleutel van een flatje.Mijn man kwam onze extra koelkast halen in de kelder voor haar. Ik dacht dat ik gek werd. Hij snapte het niet eens. heeft zelfs hier een tafel en bed staan te maken voor haar. Mijn lieve gevoelige man, die zo stapelgek op mij was en ik op hem. Vanaf die tijd heb ik niks meer gezegd niet over ons niet over haar. In december begon hij te veranderen. Ik heb een winkel in de tuin en ineens kwam hij met het voorstel om daar een huisje van te maken voor hem. Het huis was al uit de verkoop gehaald. Ik dacht dat doe je niet voor niets..in december merkte ik al scheuren bij hem. De lol van het stiekeme afspreken en de appjes de godganse dag was de sjeu af. Inderdaad 1 januari symbolisch is de ommezwaai gekomen. Miste me vreselijk, we gingen het opbouwen, hij ging daar wonen wij in het huis, weer gaan genieten en houden van elkaar. Dat is erg moeilijk vond ik, je moet een soort vergeven maar je zit met al die rotdingen in je hoofd die gebeurd zijn om maar niet te spreken over dat trolletje. Hij vond haar trouwens niet een van de knapste, vond haar mannelijk en een beetje een zeikerd, in de slaapkamer ook geen vuurwerk, heb ik maar gevraagd in het kader van, ik wil alles weten. Toch ook al goede gesprekken gehad, meer dan in de afgelopen 15 jaar dat we bij elkaar zijn. In het begin helemaal weer verliefd. Maar dat ging op en af. Ik was onzeker over alles, maar probeerde reëel te blijven. Het kan niet zomaar weer goed gaan. Hij werken, eten, klussen in zijn huisje en om 22u beetje in slaap keveren net als eerst. Ik zei er wat van, kom zeg je moet mij weer veroveren, geef me het gevoel dat je blij bent ofzo. Maar dat was het, het was te vertrouwd, te snel en te hetzelfde. Nu is net z'n huisje klaar en is zijn gevoel voor mij weer over. Hij mist iets, een prikkel. En wie is er weer komen opborrelen? ja hoor het trolletje. Nou zit ik met m'n man achter in de tuin. Het is zo vreselijk...voor de 2e keer gedumpt en voor wie? Ze kan niet in m'n schaduw staan, zei een ex vriend van mij. En ik hou nog steeds van hem. Hij ligt 15 meter van me af te slapen, hij zou net zo goed in China kunnen zitten. Heb deze site gemaild naar hem, hij wilde verleden week nog hulp zoeken, maar nu denkt hij er alweer anders over. Ja ik ben blij dat ik het eens heb opgeschreven. Het is de hel.


2016 / In tegenstelling tot de vele verhalen die ik hier lees is mijn MC uiterst vriendelijk, correct en vol medeleven met mijn verdriet.
Vorige week ben ik naar de begrafenis geweest van mijn schoonbroer(man van zijn zus) en heeft mij hiervoor reeds 2 X maal bedankt.
Morgen gaan we voor de 1 ste maal naar de notaris voor een gesprek over de verdeling van het onroerend goed en het kapitaal. Hij
wil vooraf tussen een uur en half uur bij mij aanwezig zijn. Ben uiterst gespannen, want ik wil in deze fase zeker geen emotionele
gesprekken. Hij is reeds een groot aantal jaren depressief,volgens hem niet geliefd, gefaald in zijn leven, en heeft in een moeilijke periode een SM (ook in problemen) leren kennen die hem opgewaardeerd heeft, waarmede hij nu samenleeft. Ik hou nog veel van hem, maar zal mij hierover niet uitlaten. Tracht steeds de juiste communicatieregels toe te passen. Schrijf mijn werkelijke gevoelens op briefpapier en mail correct en vriendelijk.Ik vind het zo moeilijk om een liefdevol leven te moeten opgeven en mijn echte gevoelens aan hem niet kan melden. Voor mij is dit ook een echt horrorverhaal, dat je niet op pauze kan zetten. Je verliest alle controle en moet aan de zijlijn blijven.Ik hoop dat ik terug mijn leven kan hervatten, en sterk wordt omwille van mijn dochter en kleinkinderen.
   


2016 /   Ik wil geloven in een goede afloop, hij doet zo zijn best. Ik zie dat hij worstelt, dat maakt mij verdrietig. Hij koopt bloemen voor Valentijns dag, maar in zijn ogen zie ik het niet. Dat is wat ik weer wil, pretogen, complimentjes. Maar dat zit er even niet in. De tijd zal het uitmaken, maar dat vind ik lastig. Ik wil genieten van het moment. We hebben alles, echt alles, we zijn gezond, hebben twee geweldige volwassen dochters, een mooi huis, twee mooie autos's, een boot, geld genoeg, we zien er allebei goed uit ook al zijn we al 55. We hebben allebei een goede conditie, wat wil je nog meer??? Ik weet het niet. Hij zegt dat hij het niet meer voor mij voelt, hij voelt zich tekort schieten, vind zichzelf een boerenpummel. Zegt steeds het ligt niet aan jou, ik worstel met mijzelf. Zegt dat we het na een scheiding ook wel weer zullen redden, hij ziet om zich heen mensen die gescheiden zijn, en daar is het ook weer goed mee gekomen. Hij kijkt om zich heen, ziet bij de sportschool een leuke vrouw. Hij sport zich helemaal suf, misschien denkt hij kans bij haar te maken. Ik weet het niet. We hebben hulp gezocht, relatietherapie. We zijn nu één keer geweest, Het jeugdtrauma is al boven water..... Ik kan de hele dag wel huilen, hoe kan dit nu gebeuren, we waren zo gelukkig samen, we riepen zo vaak "wat hebben we het toch goed" we vreeën de sterren van de hemel, ja na 30 jaar hadden we weer een super geile tijd. Maar heel langzaam werd het minder, en ging hij steeds meer mopperen, mopperen om niets. Ik loop op mijn tenen, wordt helemaal onzeker. Maar dat is niet wat ik wil. Ik weet wat ik waard ben. Maar ik wil aandacht van die ene man, van mijn eigen man, en die ziet niet hoe leuk, lief en mooi ik ben. Het advies om mijn eigen gang te gaan, mysterieus te zijn. Het lukt mij niet, ik ben altijd maar beschikbaar, blij met ieder kruimeltje aandacht. Wanneer een vriendin mijn advies zou vragen, zou ik zeggen Hij is het niet waard, maar ik weet hoe lief en leuk hij is, hij kan zijn. Zou hij binnenkort tot bezinning komen? Ik hoop het. Ik weet ook dat uiteindelijk alles goed zal komen, is het niet rechtsom dan is het linksom. Maar ik wil zo graag dat wij er samen uitkomen. Het speelt nu denk ik twee jaar........Heb geen idee in welke fase we zitten.
 

 2016 / Ik heb alles al honderd x gelezen en twijfel iedere keer weer of mijn man mc is. Meestal denk ik ja maar zo af en toe ben ik toch bang dat ik het allemaal verkeerd heb gedaan in onze 25 jarige relatie en dat hij is weggegaan omdat er met mij niet valt te leven. Alleen tot op het laatst (ook al wist een aantal maanden dat er iemand anders was) dat ik de enige was waar hij van hield. Zoveel toekomst plannen gemaakt en zoveel gezellige uitstapjes en avonden gehad. Er mistte wel wat intimiteit (had hij dus bij een ander) maar ik dacht altijd dat dat wel weer in orde zou komen. Nu is hij al maanden weg en heb ik alleen maar mailverkeer en hoor van vrienden hoe het met hem gaat. En hij over mij. Als het mc is kan ik het een plekje geven maar anders weet ik het even niet meer. Ik kan het gewoon niet loslaten. Heb wel hulp en medicatie maar heb nog iedere dag zoveel verdriet en pijn. Vooral als vrienden zeggen dat hij het al lang van plan was. Waarom mij dan iedere dag nog in zijn armen nemen? Verder is werkelijk iedereen zo verbaasd. Wij waren echt een goed stel ook al hadden we ups en downs. Misschien moet ik het hele verhaal vertellen. Bij mijn mc begon alles naar mijn idee 3 jaar geleden. Toen merkte ik dat hij zich niet happy voelde. Hij gaf aan dat hij zich niet gelukkig voelde en even niet wist wat te doen. Ik dacht toen wel meteen aan mc maar had geen idee dat dat zo heftig kon zijn. na een paar maanden was hij weer net als daarvoor. Achteraf is hij toen met een collega de sm gaan praten over zijn ontevredenheid en is verliefd geworden. 8 maanden geleden ben ik daar tijdens een weekend gezellig weg achter gekomen. Mijn wereld stortte in. Ik had dit in een vorig huwelijk ook al meegemaakt en hij wist als geen ander wat een impact dat op mij heeft gehad. Hij had zoveel spijt maar vertelde wel meteen dat hij haar een geweldig wijf vond en een enorme klik met haar had. (herkenbaar?) Maar na dat weekend heeft hij er volgens hem een einde aan gemaakt en was zoooo lief voor mij. Ik ben alleen al die tijd erg achterdochtig geweest als hij weer naar zijn werk ging. probeerde hem te geloven maar dat was erg moeilijk. Nu verteld hij aan vrienden dat hij het zo moeilijk had met die achterdocht. Maar als ik vroeg of hij nog verliefd was zei hij steeds alleen maar van mij te houden. Tot op de dag voor hij toch vertelde niet meer verder te willen. Toen ik vroeg of hij nog steeds verliefd was zei ja heel erg. Ik heb gezegd dat hij zo snel mogelijk weg moest. Hij kon niet naar haar en is dus bij vrienden in huis gegaan. Ik heb hem niet meer willen zien/spreken en we hebben alleen contact via de mail. Ik hoor dat hij veel huilt maar dat er met mij niet viel te leven. Na 25 jaar ergerde hij zich aan dingen die er altijd al waren. Ik heb aangegeven dat hij professionele hulp moet zoeken en ik hij mailde dat hij dat gedaan heeft. Was misschien handiger geweest eerst hulp te zoeken. Hij heeft wel de scheiding in gang gezet dus hij zal wel heel zeker zijn. Hij mailde afgelopen week nog wel dat hij nog elke dag aan mij dacht. Wat moet ik met die informatie. Ik weet dat ik moet loslaten maar dat is zo moeilijk. Ik mis hem nog elke dag en kan niet een knop omzetten. Wat ik vooral erg moeilijk vind is weer een leven op te bouwen. Geen kind meer thuis en verder alleen maar stelletjes als vrienden. Ik ben echt eenzaam en merk dat alle lieve mensen om mij heen toch weer hun eigen leven oppikken en steeds minder bellen. Logisch hoor. Ik ben allen zo bang dat ik me nooit meer happy ga voelen. Wat ik ok wel herken op de site is dat echt helemaal niemand het zag aankomen. Het was bij ons altijd gezellig en iedereen kwam graag langs.



 2016 /  Ondanks dat ik er eigenlijk wel zeker van ben twijfel ik toch of mijn man ook een mc geval is! De bom is gedropt in augustus!! Met de mededeling dat hij niet meer met mij verder wilde!! Hij ging verder met zijn jeugdliefde die hij 2 maanden eerder weer had ontmoet na 25 jaar!! Ik schrok enorm hiervan!! Ik wist zelf ook wel dat we in een sleur zaten, maar dit had ik niet zien aan komen!! Ik heb hem ook gevraagd of er nog een deur openstond voor ons! Nee het boek was gesloten!! Hij kon geen energie meer in ons steken!! Grappig dat je wel energie kan steken in een oude jeugdliefde en niet in je relatie die al 22 jaar duurt!! Hij maakt geen verwijten naar mij! Het is mijn schuld niet! Het ligt bij hem, zegt hij dan. Meer wordt er niet over gepraat!! Met de kinderen heeft tot nu toe goed contact, gelukkig!! Toch geeft dat een goed gevoel dat je er niet helemaal alleen voor staat. Ondanks dat ik jullie niet persoonlijk ken. Iedere keer lees ik dan ook de verschillende verwijten die jullie te horen krijgen! Tot nu toe heb ik deze verwijten nog niet gehad. Hij blijft vriendelijk, al moet ik wel constant dingen vragen om uiteindelijk gedaan te krijgen. Dat lukt dan ook niet helemaal. Hij zegt een hoop maar doet het uiteindelijk niet. Wat een herkenning. Ook in ons huwelijk hadden wij ook onze ups en downs. We hadden nooit ruzie. Ja natuurlijk hadden we wel ruzie maar dat waren ruzietjes zeg maar! Zeker geen reden om te denken van "ik ga scheiden”. Mijn man, ook altijd behulpzaam. Stond ook altijd klaar voor n ander. Altijd wilde hij iemand helpen. Hij vroeg nooit iemand om hulp, terwijl hij dat af en toe ook wel eens kon gebruiken. Doordat ik deze site en andere sites regelmatig lees heb ik zoveel herkenningspunten opgepakt dat ik er gewoon misselijk van wordt. Al zo’n twee jaar lang, maar het kan ook al langer aan de gang zijn. Het geleidelijk terugtrekken uit het gezin. Wij deden ook als gezin steeds minder met elkaar. Ook klussen in huis, ondanks mijn verzoeken bleven liggen. Op de bank blijven zitten en slapen. Bijna elke avond en nacht.!! Ondanks dat ik het zo vaak aangegeven heb dat onze relatie niet goed liep zo. En als enige antwoord kreeg ik dan (jajajaja) Maar ja je blijft doorgaan want je denkt ach het zal wel de drukte zijn op het werk zijn, veel zorgen en zo. En dan hoor je uit het niets zomaar...ik wil niet meer met je verder. En een totale stilte met gevolg waar ik nog steeds geen woorden voor kan vinden.Vanaf het moment van de Bom gaat hij lekker met zijn leventje met zijn nieuwe vriendin verder alsof er dan ook niks aan de hand is. Ja en maar zeggen dat hij het er ook moeilijk mee heeft! En ik wordt eigenlijk een beetje moe van mezelf dat ik me maar er in blijf verdiepen.. Ik kan er gewoon niet bij dat je zomaar de stekker er uit kunt halen.


 2016 / Ook ik lees steeds weer stukjes op deze site, ik kan nog steeds niet geloven dat mijn lieve man ineens het gevoel voor mij niet meer kan vinden. Het lijkt wel of hij twee persoonlijkheden heeft, soms is hij lief voor mij, zie ik dat hij z'n best doet, maar het gevoel zie ik niet. Meestal is hij alleen maar met zichzelf bezig en sport zich helemaal suf. Hij stoort zich aan veel dingen maar vooral aan mij. Hij weet niet meer of hij nog wel met mij verder wilt, na 38 jaar een huwelijk van 25 jaar en twee prachtige dochters van 23 en 21.( wij zijn nu 55) Hij zegt, het ligt niet aan jou, ik worstel met mijzelf. Dat geeft mij wel hoop. Morgen starten we bij de psycholoog met relatietherapie. Ik hoop dat hij dan praat, en dat hij inziet dat hij aan zichzelf moet gaan werken. Ik voel mij heel alleen, maar weiger om in zijn doemdenken mee te gaan. Ik blijf genieten van de kleine dingen. Nu schijnt de zon, en ik ga lekker hardlopen. Ga steeds meer dingen alleen ondernemen of met vriendinnen, of met m'n dochters. Maar uiteindelijk hoop ik op een goede afloop, het liefst met mijn lieve man. Ik zag laatst een mooie uitspraak die jullie misschien ook kracht kan geven. "Het is niet de taak van de ander om van jou de houden, dat is jouw taak"


 
 2016 / Mijn (inmiddels) ex-man kwam in december 2014 met de mededeling; 'Ik ben verliefd op iemand anders, ik ga bij je weg.' Verbijsterd was ik. En ik niet alleen, maar ook al onze familie en vrienden. Niemand had dit zien aankomen. Niemand wist het, ook zijn beste vriend niet. Omdat ik verbijsterd was, heb ik hem gevraagd en soms gesmeekt om het nog te proberen. Ik vond dat ik dat recht op had na een relatie van 22 jaar en 15 jaar huwelijk. Ook vond ik dat hij onze kinderen (beide puber) niet zomaar in de steek laten. Hij heeft nog twee maanden getwijfeld, waarschijnlijk verbaast over mijn vergevingsgezindheid. Maar uiteindelijk heeft hij toch voor de andere vrouw gekozen. Zijn sm is een oude jeugdliefde, die in het buitenland woont. Zij hadden samen al helemaal plannen gemaakt wanneer zij hier naar toe zou komen om samen te gaan wonen. Extreem pijnlijk om te horen dat nog voordat hij alles aan mij opbiechtte al plannen had gemaakt voor een nieuw leven met iemand anders. Ik ben helemaal stuk gegaan. De scheiding is vandaag definitief geworden. Ik heb geen hoop meer dat het goed komt. Alles is geregeld en ik moet en ga verder met een nieuw leven. Maar elke dag heb ik nog pijn in mijn hart, en er gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan denk. Ik ben nog steeds heel verdrietig en verbijsterd. Mijn ex man is alleen met zichzelf bezig. Ik vraag mij regelmatig af of hij nu zelf vind of hij er op vooruit is gegaan aangezien hij nog nauwelijks contact heeft met zijn vrienden. Vrienden die vroeger alles voor hem betekende. Ook het contact met zijn kinderen is, naar mijn idee, minimaal. Mijn oudste kind wil ook zijn vriendin niet ontmoeten. Ik heb voor mijzelf besloten om een afstandelijk houding aan te nemen en verder ook afstand te nemen. Anders kan ik niet verder. En een ding is zeker, je moet verder. Je moet weer opstaan en een nieuwe toekomst voor jezelf en je kinderen gaan maken, nieuwe rituelen en tradities gaan maken. Hij doet het niet meer.

 

2016 / Begin december 2014 vertelde hij me dat hij gevoelens had voor een collega op het werk, maar dat er nog niets gebeurd was. Heb er in alle vertrouwen naar geluisterd en we hebben er samen over gepraat. In mei 2015 vertelde hij me dat hij een korte affaire had gehad met een collega van het werk… maar verzekerde mij dat het voorbij was want hij wou verder met mij… Hij was opgelucht, ik wilde vechten en vergaf het hem. De dag erna hadden we een bbq met vrienden, ik zat vanbinnen in zak en as, aan hem zag je niets, feestte vrolijk door. Ik heb vanaf toen alles gedaan om ons huwelijk te doen slagen, we deden terug meer samen, gingen weekendjes weg, nog samen met dochter op vakantie, en zelfs toen leek hij heel gesloten, hij wist het allemaal niet meer… maar verzekerde me dat er absoluut geen contact meer was met haar, buiten dan op zijn werk want ja dat ging niet anders. Ik koos ervoor hem te geloven en blijven te werken aan onze relatie. Op de dochter werd hij steeds bitsiger als ze een opmerking over iets onbenulligs maakte, ikzelf probeerde zo weinig mogelijk met hem ruzie te maken. De enige fout die ik deed was vaak vragen hoe het met hem ging, of hij het er nog moeilijk mee had en hoe het contact op zijn werk dan verliep… ik wilde gewoon zoveel weten, wilde hem helpen dit te overwinnen. In oktober ben ik dan toevallig erachter gekomen dat hij nog contact met haar had na het werk, sms, telefoon,… toen ik hem confronteerde zei hij me dat zij hem nog wilde maar dat hij haar niet dat niet kon geven… ik heb hem gevraagd voor de 3de keer om er mee te stoppen en alle contact te verbreken… hij ging akkoord. In november begon hij weer te twijfelen… maar er was niets aan de hand… einde november is zijn vader gestorven, we hebben veel gepraat , getroost, ik was er voor hem… heeft me toen een bos bloemen gekocht want hij vond het niet evident dat ik dat allemaal voor hem deed… ik zei dat is toch normaal… en dan op 7 januari 2016 zei hij me dat hij niet wist hoe het verder moest tussen ons… en ik begon argwaan te krijgen… maar nog steeds niets aan de hand, we maakten nog volop plannen voor vakantie, tripjes weg, de relatie voelde goed, (voor mij dan toch), affectie was er voldoende… maar de argwaan bij mij groeide omdat hij steeds afstandelijker deed, eerst dacht ik dat het met zijn vader te maken had, maar dat lijkt nu alleen maar schijn te zijn geweest. Vorige week dinsdag 19de heb ik hem geconfronteerd met zijn leugens over contacten met SM. Na eerst nog wat ontkennen heeft hij dan toch toegegeven. Fysiek contact zou er niet meer geweest zijn, maar dat geloof ik niet… ik heb hem toen voor de keuze gesteld: zij of ik… hij heeft voor haar gekozen, is diezelfde avond nog naar haar vertrokken en drie dagen later stond zijn domicilie al bij haar. Hoewel hij had gezegd bij zijn moeder te gaan wonen voor een tijdje. Dat maakt hij nu ook onze dochter wijs… ik ben dan op aanraden van vrienden de dag na zijn vertrek vanalles gaan regelen, bankrekening, PV laten opstellen en dan gelijk ook maar de notaris gecontacteerd. De donderdag was ons eerste contact bij de notaris, alles staat al op papier… het gaat enorm snel, zijn spullen zijn al zo goed als allemaal weg bij mij… ik kan het gewoon niet meer, ben op, leeg, kapot… het kwetst me om hem te zien, maar ik wens dat hij nog binnenkomt als hij onze dochter komt halen, voor haar... want zij heeft al genoeg verdriet. Het gekke is dat ik hem nog help met alles te regelen, en dat ik er zelfs nog voor hem wil zijn… maar dat is waarschijnlijk omdat ik hem nog zo liefheb ondanks alles. Ik heb uit 3 onafhankelijke bronnen vernomen hoe zijn SM in mekaar steekt, als daar al de helft van waar is, dan vrees ik het ergste voor hem… maar hij wil het zo, heb het hem tot 3 keer toe gevraagd, en iedere keer zegt hij ja dit is wat ik wil, zo snel mogelijk… manman… wat doet het toch zo een pijn, 21 jaar samen, 17 jaar getrouwd, ineens weggerukt uit mijn leven… ik vraag me vaak af of ik niet te snel alles in gang heb gezet, maar gewoon het feit dat hij bij haar woont, dat was voor mij de druppel… vind het alleen zo erg voor mijn dochter, die haar wereld is ook ingestort, en ze heeft er niet voor gekozen, net als ik…
 

 

2016 / Mijn verhaal begint begin 2015. Mijn man, waar ik 30 jaar mee samen ben, crashed. Hij weent en vertelt me dat hij niet meer kan, dat hij ruimte nodig heeft. We hadden zelf ongeveer 2 moeilijke jaren achter de rug : onze zoon had moeilijke puber jaren, mijn schoonvader was ernstig ziek, ik was opnieuw beginnen studeren, beiden een stresserende job,... niet niks dus. Aangezien ik zelf de indruk had dat het op relationeel vlak wel nog goed zat (we deden veel samen, veel affectie, zelfde interesses) dacht ik eerder dat hij het vooral moeilijk had met het (ondertussen) overlijden van zijn vader en onze zoon. Toch, moet ik ook wel zeggen dat ik bemerkte dat hij minder enthousiast was naar mij toe en nog weinig initiatief nam om klusjes in huis te doen.Ik vroeg hem regelmatig of hij nog gelukkig was en of hij nog van mij hield. Op beide vragen kreeg ik steeds een positief antwoord. Na die eerste crash kabbelde onze relatie, hij sloot zich meer af van mij en ging vooral op in zijn hobby en werk. Waardoor ik gefrustreerd werd (zat veel alleen).Op een gegeven moment heeft hij me gezegd dat hij gevoelens had voor een andere vrouw. Mijn wereld stortte volledig in. Een gevoel van wantrouwen, woede, verdriet, onzekerheid hebben de voorbije maanden overheerst. Hij kreeg ook steeds meer verwijten : ik was hard, verbaal te sterk voor hem, ik duwde hem weg,had hem gekwetst,... Natuurlijk, door die onderhuidse frustraties van de voorbije maanden heb ik inderdaad wel kwetsende dingen gezegd, waardoor hij nog meer het gevoel had dat onze relatie niet goed meer zat.Toch zij hij in die maanden ook dat hij me nog graag zag, maar hij zag me niet meer als vrouw. Hij wou mij ook niet kwijt en ik kwam nog steeds op de eerst plaats. In juli en augustus 2015 is het min of meer beter geworden, we deden opnieuw leuke dingen, hij zat meer bij mij, deed opnieuw klusjes,... Tot net voor onze vakantie in september we een discussie hadden over die vrouw waar hij toen gevoelens voor had. Toen heeft hij besloten om toch "tijdelijk" weg te gaan. We zijn nog samen op vakantie geweest en op eind oktober is hij vertrokken naar een appartement. Het was een zeer emotioneel afscheid, met de woorden dat hij ruimte en rust nodig had. In november heb ik hem nog enkele keren gezien, hij deed hij ook heel lief en bezorgd. Tegen onze zoon en enkele vrienden en familieleden zei hij ook dat hij me nog graag zag, me niet kwijt wilde, maar dat we teveel op mekaars lip zaten. Verder verliep de communicatie vooral via mail. De voorbije weken kreeg ik echter meer het gevoel dat hij me niet meer wou horen of zien. Tot ik hem zelf heb gevraagd om langs te komen en te praten. Hij heeft me nu gezegd dat hij zich goed voelt en niet de intentie heeft om terug te komen (?). Zelf heeft hij geen nieuwe vriendin, is veel alleen, werkt veel, en trekt veel met zijn moeder op. Niet echt een gezonde situatie vind ik zelf. Ik heb natuurlijk wel de zorg van onze zoon en ons huis, ik moet het allemaal maar zien te klaren. En blijf achter met veel verdriet. Mijn buikgevoel zegt me dat we niet mogen opgeven, vooral omdat er wel nog gevoel is (ik krijg nog steeds een knuffel en zoen). Maar vroeg me ook af of weggaan omdat de relatie niet echt meer goed zat (vooral denk ik door slecht communicatie) en dan weken mekaar niet horen of zien, een herstel niet moeilijker maakt ? Je kan toch mekaar toch niet terugvinden op deze mannier ? Ik heb hem nu de vraag gesteld om toch samen iets leuks te doen, en dat wil hij binnen enkele weken wel doen

 

 2016 / Hij is weg.....na een 2e valse verzoening is hij gisterochtend weer vertrokken. Het begon in 2011 ik werd ernstig ziek en heb 33 bestralingen gehad, hij is bij de 1e en laatste mee geweest omdat ik daar op stond. Controle? nooit meegeweest altijd alles alleen gedaan. In dat jaar dat ik ziek was werd ook zijn vader ziek en overleed een jaar nadat ik ziek werd. Hij was er niet voor mij en ik was er niet voor hem omdat ik te druk was met zelf lichamelijk en emotioneel overleven. Zijn moeder is 16 jaar geleden overleden na een lang ziekbed en 13 weken intensive care verpleging, hij heeft daarna een burnout achtige periode doorgemaakt. Bij het overlijden van zijn vader weinig emotie gezien, het was goed volgens hem maar het laatste jaar heeft hij meermalen via social media berichten gepost dat hij zijn vader mist en nooit zal vergeten. Wij zijn een samengesteld gezin (zijn ex heeft hem 26 jaar geleden verlaten met 2 kinderen wij zijn nu bijna 20 jaar getrouwd en hebben 2 kinderen van 17 en 14). Zijn ouders hebben wel van hem gehouden maar moeder had de broek aan en was een kille harde emotieloze vrouw, vader was een hardwerkende (2 of 3 banen) ruggegraatloze maar wel lieve man. Mijn man heeft adhd welke hij niet wil laten "behandelen" want hij heeft nergens last van maar anderen hebben last van hem. tot zover de achtergrond. In dec 2014 ben ik een weekje met een vriendin weggeweest om even bij e komen. Hij vond dat niet goed en heeft mij dat altijd verweten en nu nog. Hij zegt dat ik hem toen verlaten heb....nee ik heb mezelf terug gevonden. Ik wist al een tijdje dat hij in een mlc zat maar had me er verder niet in verdiept omdat ik dacht dat het wel los zou lopen, zijn leven was opgebouwd op 3 pilaren...vrouw, kinderen en werk. In mijn beleving zou hij die nooit onder zichzelf af breken, hoe fout gedacht van mij. Hij ging meer sporten, meer werken en ik dacht laat hem maar hij heeft die ruimte nodig om te verwerken wat er is gebeurt, het komt wel goed geef hem wat ruimte. In maart 2014 zei mijn onderbuik dat er iets niet klopte, wist toen nog niet wat. In een opwelling heb ik op de sportschool aan iemand gevraagd of er iets was wat ik niet wilde maar wel moest weten...en ja hoor er was een sm op de sportschool. Ik heb hem daarmee geconfronteerd en hij ontkende het niet. Ik heb toen gezegd wat doe je hier nog en hij is vertrokken rechtstreeks naar de sm maar zei dat hij bij zijn oudste kind verbleef (leugen). Daarna het hele verhaal wat een ieder waarschijnlijk te horen heeft gehad geef me even de tuid en ruimte, ik weet het niet meer, ik hou van je maar mis je niet, ik voel niks meer voor je, ik wil graag bij je zijn, ik heb het benouwd, ik voel me opgejaagd, het komt wel weer goed, ik zie ons over een half jaar wel weer samen, ik ben er klaar mee enz enz en ook leugen na leugen over de sm. Wij werken samen in het eigen bedrijf wat afstand nemen extra moeilijk maakt. Hij had voor zichzelf een appartement gecreeerd op kantoor waar hij al vrij snel is gaan wonen dus het was hem al snel duidelijk dat de sm geen lange termijn optie was. Zomer 2014 met de 2 kinderen op vancantie geweest naar frankrijk en hij kwam de 2e week een weekje langs. Opzienbarend want thuis had hij een half jaar bijna geen contact gehad met de kinderen ondanks aandringen van mij dat hij wat moest gaan doen omdat het niet goed met ze ging. Hij zei gewoon ze weten waar ik zit en als ze willen kunnen ze komen. Hij zei dat hij voor de kinderen naar frankrijk kwam...wel 1000 km rijden maar geen 5 minuten om ze te zien? Oktober 2014 meneer geeft te kennen dat hij met z'n allen (ook de 2 uit de eerdere relatie) op wintersport wil. Na enige twijfel toch ingestemt. Hij heeft alles voor die vacantie uitgezocht, geregeld en geboekt. Ik vond dat positief want hij heeft nog nooit enige actie ondernomen als het om een vacantie ging. Ik heb altijd alle bestemmingen uitgezocht en geboekt. Door omstandigheden waar wij allen niks aan konden doen werd die vacantie een drama. Incl een ziekenhuisopname van mijn man. OP 30 december op de vacantie bestemming zei meneer doodleuk dat we op 1 januari terug gingen en hij door zou rijden naar kantoor en niet thuis zou blijven omdat hij er klaar mee was, hij wilde de rest van de tijd die hem nog gegunt was om te leven doen en laten waar hij zin in had zonder met wie dan ook rekening te houden en alleen nog maar alleen op vacantie te gaan weg van alles iedereen zonder die k.t kinderen. Gelukkig nieuwjaar zullen we maar zeggen. Hij is idd gegaan op 1 jan 2015. op 4 jan 2015 belt hij om te willen praten hoe alles verder te regelen. Ik ga naar hem toe (geen luisterende kinderoren). Kom ik binnen en begint hij..ik heb een probleem, wil je me helpen, ik wil dit niet, ik hoor bij jou en de kinderen, ik wil naar huis (in tranen) en ja wat doe je dan...je neemt hem mee in de hoop en overtuiging dat hij tot inkeer is gekomen. Helaas voor het eind van de maand was hij bezig met een illegaal chinese tuthola die hij wel eens even nederlands zou leren (tuurlijk hij is moeder Theresa geworden). de dame in kwestie vertelde een leugen over mij en meneer geloofde dat en vertrok. Het heeft een maand of 2 geduurt totdat het duidelijk werd dat hij niet met haar kon/wilde trouwen en er dus geen huwelijk en dus verblijfsvergunning inzat. Meneer kakte een beetje in werd depressief maar weet dat te verbergen door overmatig te werken en vooral te sporten. Hij heeft op kantoor een fitnessruimte gecreeerd waar een sportmassagepraktijk jalours op is. Voor een sportschool is het nog te weinig maar hij kan alles wat je in een sportschool ook kan. Hij zit op dit moment 8x per week in de sportschool en doet dan op kantoor ook nog aan krachttraining. Sinds begin van de zomer 2015 liet hij ander gedrag zien, was geintresseerd in mij probeerde weer contact te leggen met de kinderen en de hond, hij deed gewoon weer wat gewoner. En daar was daar gelijk weer de hoop en ook de vrees. Hij is in de zomer weer thuis gekomen en we zijn als gezin op vacantie geweest dat was goed, gezellig en vertrouwd als al die andere jaren. Na de zomer ging het heel langzaam weer bergafwaarts. Heb gedacht en gehoopt dat hij in de 4/5 fase zat ook omdat hij toch wel alle andere gedragingen liet zien. Boos, kleine leugens, hij wilde niet praten over wat gebeurt was ook al had ik aangegeven dat ik dat juist nodig had om te verwerken en een plek te geven. Hoe meer ik ging vragen hoe meer hij zich weer terug trok. Vanaf half okt was het echt weer foute boel..appen met een andere vrouw, eentje waar hij het al eerder bij geprobeerd had maar toen niet gelukt en nu...ik weet het niet maar zei is sinds oktober uit haar relatie gestapt en heeft nu hulp nodig die mijn mlc-er wel even zal geven (denk dat hij hoopt of denkt dat het nu misschien wel gaat lukken, of het is al gelukt ik weet het niet). Na een verschrikkelijke kerst en oud en nieuw wederom een gelukkig nieuwjaar voor mij maar nu ben ik toch wel klaar mee (denk ik). Ik moet zorgen dat ik los kom, financieel en emotioneel. Alleen al omdat ik nu het signaal naar mijn kinderen afgeef dat het okay is om zo met iemand om te gaan zoals hij doet en dat het okay is om mensen te behandelen zoals hij doet, maar het is niet okay het is verre van okay. Hij is bij de sportvereniging van onze oudste, zijn eigen sportvereniging en de sportschool waar hij de 1e sm had opgeduikelt niet meer welkom vanwege zijn gedrag en uitlatingen (dat zegt eigenlijk al genoeg toch, maar dit is niet de man die ik 20 jaar geleden getrouwd ben). Nu maar uithuilen, mijn wonden likken en weer doorgaan. De kinderen steunen mij enorm ze zijn ook helemaal klaar met hem en zijn gedrag. De oudste heeft de naam van de familiegroepsapp veranderd en hem daarna uit de groep verwijderd...dat zegt toch wel iets over hoe hij over zijn huidige vader denkt, treurig genoeg maar ook daar kan ik niks aan doen.


2016 / Hallo, ook ik lees al een tijdje mee. Alles zo herkenbaar. Ik heb 4 kinderen in puberleeftijd. Bom viel in augustus. Opeens wilde hij mij iets vertellen. Hij was verliefd op een ander en wilde scheiden. Die ander kende hij 2 weken. Hij wilde voor zijn eigen geluk gaan. De kinderen vond hij geen enkele reden om bij mij te blijven. Ik was verbijsterd. Viel bijna van de bank af.ik kwam al heel snel op internet op deze en andere sites terecht over midlifecrisis. Ik kon nl niet geloven dat je zo snel alles maar opgeeft. Hij is nog 2 maanden thuis gebleven. Het was de hel op aarde. Eerst vertelde hij nog dat de relatie zonder sex was. Later begreep ik uit diverse e mails dat hij mij al langere tijd bedroog. Het is eigenlijk over hetzelfde verhaal. Gelukkig heb ik veel goede vrienden die mij allemaal geloven en steunen. Hem allemaal de rug toekeren. Ja hij zal straks alleen zijn. Als de soulmate er niet meer is. Maar zover is het nog niet....Ik voel op dit moment vooral een enorme boosheid. Zoo boos dat hij dit ons aandoet. Zo niet rechtvaardig. En de kinderen zijn vooral boos en verdrietig. Ook weer hetzelfde verhaal. Ik heb nauwelijks contact met hem. En dat is voor mij het beste. Alleen voor het hoogstnodige zakelijke mail ik hem. Ik ga deze maand wel alles met een advocaat bespreken omdat ik hem een stap voor wil zijn. Ik moet mij wel beschermen. Ik heb ook het 1 uur durende filmpje van chaos kid gezien. Ik heb deze al wel een paar keer bekeken . En dat doet mij goed. Ik geloof erin maar ook je eigen rol wordt besproken en dat is confronterend maar wel goed.

 

2016 / Inderdaad een eenzijdige beslissing is het absoluut! En dan nog beweren dat ze het vaak genoeg aangegeven hebben dat het niet goed ging! Hallo waar dan?? Zou ik dan niet wakker geschud zijn als dat werkelijk zo geweest zou zij? Had ik dan niet-alles geprobeerd om ons fijne huwelijk van de ondergang te redden? En nu, nee nu is er niet meer te praten vind hij en therapie en er samen voor vechten daar heeft ie geen zin meer in. Hij wil niet meer. Hij houdt niet meer van je. Hij moet weg. Hij moet rust. Het is nu zijn tijd om te doen hij wil. Midlifecrisis monster geef m'n man terug!

 

2016 / In oktober 2015 viel de bom...ik heb mijn (bijna) ex betrapt op het vreemdgaan met een meisje van 21 die heeft ook nog eens gewerkt als hoer...zwaar borderline...spoort dus echt niet. Probeerde met hem te praten, maar vogeltje was al gevlogen...zijn trouwring had hij op tafel achtergelaten. We waren 30 jaar samen ..hebben lief en leed met elkaar gedeeld.Terugkijkend op onze relatie denk ik dat de midlifecrisis er 10-15 geleden ingeslopen is.Elf jaar geleden heeft zijn vader een dodelijk ongeluk gehad ..is op zijn fiets 100 meter van zijn huis doodgereden. Dit heeft een enorme impact gehad. Ik merkte dat mijn ex zich meer ging terug trekken sex was er al bijna niet meer van zijn kant en hij had voor mijn gevoel nergens meer zin in. Ik begreep het niet, en als ik er naar vroeg wilde hij niets vertellen. Het lag het volgens hem niet aan mij. Plotseling een jaar na het overlijden van zijn vader had hij out of the blue een reis naar Amerika geboekt, terwijl hij eigenlijk nooit op vakantie wilde. Nu besef ik ineens dat dat ook weer de hang naar avontuur van de MC voorstelde.
Hij ging zijn uiterlijk en kleding steeds meer veranderen...kreeg een hanekam en alles moest steeds extremer...tatoages van demonen op zijn hele torso...denk nu dat het voor hem een uitlating is geweest van zijn innerlijke demonen waar hij mee in zijn hoofd zit. Ik heb mezelf daar in de eerste instantie erg tegen verzet, maar hij bleef voormij de zorgzame en lieve man...dus heb me berust in deze uiterlijke verandering in hem. Thuis was hij meer teruggetrokken,terwijl hij bij anderen altijd de gangmaker was....iedereen mocht hem graag. Anderhalve week na de bom, heb ik aan hem gevraagd of er meerdere vrouwen tijdens ons huwelijk zijn geweest...waarop hij vertelde dat hij al die tijd van ons huwelijk (15 jaar) ontrouw is geweest....hij heeft er 7 op na gehouden.Naast zijn dagelijkse baan als monteur werkte hij in het weekend als dj in een sexclub...blijkbaar kon hij dus niet met zijn poten er van afblijven. Hij zegt mij er nooit mee te hebben willen kwetsen, en het te hebben geprobeerd om het niet te doen, maar dat het hem niet lukte ...keek ook altijd veel porno (zelfmedicatie??)...en dat terwjl hij bij mij niets tekort hoefde te komen...hij had geen zin...ik wel ..hij heeft mij regelmatig op dat gebied afgewezen, en ik begreep het maar niet en had er heel veel verdriet van.Toch is hij altijd erg goed voor mij geweest,en hij zegt mij diep respect voor mij te hebben gehad...hij was ook altijd degene die bang was dat de relatie ergens door kapot zou gaan...ik had die angst totaal niet...dacht dat we alles konden overwinnen. Het feit dat hij 15 jaar lang een dubbel leven naar mij toe heeft geleefd en dat IK in een leugen heb geleefd doet mij zo ontzetend veel pijn...hij was mijn wereld mijn alles...hij zegt het ook een fijn gevoel te hebben gevonden dat hij alles voor me was....egoïsme ten top!!. Ik kon alles van hem krijgen...deed alles voor me...denk ook niet dat hij een slecht persoon is...maar dat hij enorm met zichzelf in de knoop zit...als ik hem zie, zie ik alleen maar pijn en verdriet in zijn ogen..ik weet dat er heel veel schuldgevoel bij hem zit, maar dat hij vind dat er geen weg meer terug is. Hij zit nu met zijn SM van 21 (wat een lachertje is)in een appartementje op tweedehands spulletjes...zij trekt een uitkering en werkt daarnaast als "striptease danseres" voor de rest zal ze nooit van dr leven een fatsoenlijke baan krijgen gezien dr grote tattoo in der nek en op dr handen....pfff hij heeft zichzelf wel heel erg omlaag gewipt...en dat heb ik hem ook wel even heel duidelijk verteld in mijn boosheid....ik voel mezelf totaal niet schuldig en weet ook echt dat het niet aan mij heeft gelegen..Hij is degene die hier het grootste verlies gaat lijden...daar zal hij nog wel achterkomen...wie zijn billen brand moet op de blaren zitten...heb geen alimentatie van hem geeist, terwijl ik veel minder verdien en in het huis blijf wonen...moet mijn eigen zure boontjes maar zien te doppen (lees op een houtje bijten)..voor hem kan ik alleen maar hopen dat het goedkomt in zijn hoofd..dat heb ik hem ook gezegd...gelukkig loopt hij wel bij een psycholoog, maar of dat veel nut heeft....ik weet wel dat hij nog steeds om mij geeft, maar er is geen weg terug zolang hij bij zijn replay zit....heeft mij ook verteld (moest van de psych) dat hij overnieuw wil beginnen....SUCCES zou ik zeggen. Hopelijk krijg ik mijn leven en mijn hoofd weer een beetje op de rails..we hebben geen kinderen gelukkig in deze situatie...en ook geen koophuis. Waar ik eigenlijk benieuwd naar ben is of de rest van deze vrouwen die dit meegemaakt hebben, ook nog contact hebben met schoonfamilie. Ik heb gelukkig een goede band met mijn schoonmoeder. Zij zou mij ook voor geen goud willen kwijtraken...voor haar blijf ik gewoon haar schoondochter...ze heeft niks met zijn nieuwe vlam...het is nog maar een kind.Ze vind het ook verschrikkelijk voor mij dat me dit is overkomen.Vind het wel lastig voor mijn schoonmoeder dat ze er eigenlijk tussenin staat...ze probbert mijn ex ..haar zoon ..ook op te vangen dat hij in iedergeval geen gekke dingen gaat doen, en zo een beetje de controle erop te houden...je weet dat borderliners nogal kunnen claimen....hij heeft niets meer alle gezamelijke vrienden waren eigenlijk al MIJN vrienden...ik was degene die de contacten onderhield..hij nooit.. De familie van mijn kant die dol op hem was...alle respect is hij in 1 klap van iedereen kwijtgeraakt, ondanks dat ik aan iedereen heb gevraagd geen partij te trekken, en dat hij ook de steun nodig heeft. Hij wil geen contact...met niemand uit zijn oude leventje ..zou het schaamte zijn? Ik denk het wel. Ik hoop dat ik hier sterker uitkom , want wat een hel is het waar ik in zit.
   

 
2016 / Waar moet ik beginnen? Twee maanden geleden ontdekte ik dat mijn man sowieso zeer emotioneel app contact had met zijn collega. We hebben 2 kinderen en zij heeft er 3 en is ook getrouwd. Ze voelen elkaar prima aan en mijn man wil nu scheiden omdat hij al 1 jaar niet meer gelukkig is. Vervolgens worden dat er 2, dan weer 3 en sinds een week zijn het al 4 jaar. De reden:kan al zolang niet meer zichzelf zijn, denkt meer uit het leven te halen. Ik was shocked.....heb niks aan voelen komen. Maar hij zegt dus dat hij dit meermaals al aangegeven heeft.....Hij is nu zo boos op mij en ik mag niet boos op hem zijn. Ik vertel hem hoe slecht het met de kids gaat, maar krijg geen reactie en/of oplossing. Wil verder scheiden, denkt nergens over na, heeft geen idee wat ie allemaal aangericht heeft. Probeer rust te creëren voor de kids. Ik kan alle doordeweekse ellende oplossen en meneer doet in het weekend alleen de leuke dingen. Nu heb ik dat veranderd en mag hij om het weekend de leuk de dingen doen en als ie ze vaker wil zien moet ie met voorstel voor door de week komen maar vooralsnog heb ik die nog niet gezien. Toch niet normaal...2 gezinnen helpen ze naar de klote....en nog gaan ze gewoon door.Alles ligt aan mij. En vervolgens hebben we een leuke dag gehad en dan denken dat alles misschien weer goed gaat komen, zoals hij zelf zegt. Toch die deur open houden voor zichzelf? Hij lijkt wel een zombie en volgens mij drinkt ie best veel alcohol. Hij lokt ruzie uit  en staat dan heel zelfvoldaan te lachen omdat ik weer volledig uit mijn plaat ben gegaan. Hoe doen jullie dat? Rustig blijven en begripvol? Het lukt gewoon niet!  Nu wil hij scheiden maar zelf regelen doet ie niet en heeft vervolgens geen haast. 
 
 

2016 /  Tien maanden alleen nu, de midlifecrisis van mijn man, mijn grote liefde, geen twijfel mogelijk, hij opgesloten in het web van z'n "soulmate", niet sterk genoeg om eruit te geraken, enkele weken geleden praatte hij met de jongste zoon, vorig jaar nog 2 beste vrienden, nu uiteengereten door die vuile crisis, hij vertelde dat hij ongelukkig is, en dat hij alle opties bekijkt om weg te geraken bij haar, en hij polst of terug komen geen optie is, waarbij de zoon aangeeft dat het wel degelijk een optie is. Maar zij, labiel en afhankelijk als ze is, haalt alles uit de kast om hem aan haar te binden, zelfs tussen de 2 zonen heeft ze alles kapot gemaakt....en hij...hij ziet het allemaal gebeuren...en hij kijkt ernaar....of ziet hij het nog niet...

 

2016 / Elke dag check ik deze website en lees ik jullie verhalen. Ook ik heb te maken met een man in midlifecrisis en het is vreselijk.... 13 jaar samen, 5 jaar getrouwd, en 2 bloedjes van kinderen. Sinds begin 2015 trok hij zich terug (of toch eerder?). Augustus vertelde hij dat hij vond dat het niet goed ging tussen ons. Ik blij, want dit had ik al een paar keer aangekaart. Maar daarna vertelde hij dat hij zelfs twijfelde aan ons huwelijk en gevoelens had voor een ander.. Mijn wereld stortte in. Er kwamen zelfs nog wat lijken uit de kast. Een drama. Relatietherapie gevolgd, maar hij was alles behalve eerlijk. Half december hebben wij de kinderen verteld dat wij uit elkaar zouden gaan. Wat een hel. Hij is nu weg en heeft het over scheiden. Ik kan het nog steeds niet geloven. En ik weet dat ik voor mijzelf moet kiezen, maar ik kan gewoon niet bevatten dat hij alles weggooit.. De tijd zal het leren...

     

2016 / Mijn bijna ex zit al in een 4e replay-fase, twee keer met dezelfde vrouw, toch besloten bij mij te blijven en "onze schouders eronder zetten" daarna een relatie met een vrouw via what`s app en ontmoetingen op de hei met de honden, nu zijn 4e sm, hij heeft het zwaar te pakken waardoor hij mij zo kleineert en kwetst maar ook onze dochter, hij schuift haar gewoon aan de kant, heeft zelfs het lef om op sluwe wijze die meid te paaien en dan vervolgens te durven vragen of zij zijn nieuwe liefde wilt gaan accepteren, hij begrijpt dat zij daar tijd voor nodig heeft maar hij zou het wel heel fijn vinden! onze dochter kent zijn sm en zegt ook, pa dat zal nooit gaan gebeuren, ik mag haar gewoon niet, tja met als gevolg, dat papa weer weinig tot niks van zich laat horen! Sterker nog, hij heeft het mij ook gevraagd om normaal tegen haar te doen als zij samen ergens zouden komen waar ik ook ben. Kortom hij gaat door ruiten en ramen om zijn nieuwe relatie maar geaccepteerd te krijgen, dit is gewoonweg doodeng!de zogenaamde "gezamenlijke vrienden" feliciteren hem zelfs op facebook met zijn nieuwe relatie, om misselijk van te worden. Om alles te gaan verwerken, ben ik begonnen aan het schrijven van een boek, denk niet dat het ooit gepubliceerd zal worden, maar het helpt mij wel! ik heb de tijd om te schrijven, mijn hele levensverhaal met hem samen en hoe het straks verder gaat lopen! Ik ben zo stom geweest om hem toen te vergeven waardoor ik (achteraf) al 5 jaar met een MLC`er heb geleefd! Houden van is geen knopje die je zomaar even uit kunt zetten, heel langzaam draait het knopje nu wel naar een minpunt!


 2016 / Na lang wikken en wegen hier mijn verhaal. Een verhaal wat waarschijnlijk hier al duizend keer verteld is en wat ook niet in twee regels te beschrijven is. Ik hoop dat iemand hier de moeite en tijd wil nemen om het door te lezen en voor mij tips adviezen steun en begrip heeft.....ik ben 43, mijn 42. 23 jaar bij elkaar,17 getrouwd. Drie geweldige dochters, 17,15 en 13. We waren een modelgezin. Een gezin waarvan iedereen zei geweldig hoe jullie het doen. Hoe jullie het voor elkaar hebben. En we hadden het ook goed voor elkaar. Man een goede baan, ik 3 dagen, slimme meiden die het goed doen (deden) op school. Gezelligheid, liefde, uitstapjes, vakanties, veel vrienden, veel feestjes, altijd iets te doen met elkaar in de weekeinden, bos/strand/spelletjes etc, klussen in ons mooie huis, vrienden en vriendinnen altijd welkom, niets was te gek. Zelfs 5 jaar geleden 4 mnd met het gezin door Australië en Nieuw-Zeeland gereisd. Uiteraard, net als in ieder huwelijk hadden wij ook onze ups en downs. Maar het vertrouwde was er, de basis, de liefde. Mijn man, altijd lief, sociaal behulpzaam. Stond altijd klaar voor anderen. Altijd wilde hij iemand helpen. Met hem ging het altijd goed en ach als er iets was kon hij dat alleen oplossen, hij had niemand nodig....Wat ik achteraf ben gaan zien is dat hij zich vanaf 2013 geleidelijk aan is gaan terugtrekken uit het gezin. Gezelligheid werd minder. Ineens deden we als gezin zeer weinig meer met elkaar, klussen bleven liggen, er was een hoop gemopper en gesnauw van zijn kant, en dan vooral naar de kinderen. In het weekend kwam hij nog nauwelijks van de bank af. Ja als ik naar bed ging dan ging hij nog even de stad in. Er werd door de week steeds vaker lang en avonds gewerkt. Hij leek ook onmachtig in de opvoeding te worden. De man die altijd met rust,kalmte, duidelijkheid en begrip kon opvoeden, was veranderd in n persoon die met z'n jongste dochter schreeuwend aan haar iPad stond te trekken omdat ze iets gedaan had volgens hem, die half worstelend het nog niet voor elkaar kreeg en uiteindelijk boos op de bank ging zitten. En de middelste werd een moeilijke dwarse puber op dat moment. En dan z'n mobiel. Iedereen die er al naar keek kon n snauw verwachten. Toen werd het zomer 2014. Op een maandagavond. Ineens. Ik wil scheiden. Ik ben niet gelukkig en hou niet meer van je. Ik geloof niet dat ik hier hoef uit te leggen wat dat met je doet. Vakantie toch door laten gaan. Tijdens die vakantie heeft hij n coach bezocht. Die adviseerde drie weken apart slapen. Dus, thuis hij op de bank, ik in bed. Kinderen hadden niks in de gaten. Oktober 2014 stelt hij voor om n weekend weg te gaan. Ik verrast, blij. Zo geboekt en gegaan. Heerlijk weekend maar het onderwerp scheiden angstvallig vermijden. Niks is er over gezegd. Eenmaal thuis is hij nog niet heel actief en betrokken maar lijkt het ogenschijnlijk of het beter gaat. Zo gaan we het jaar met een knallend feest uit. Pasen 2015. Al een paar weken merk ik meer afstand en uiteindelijk vraag ik er naar. Hij weet het niet. Wil rust. Wil weg. Krijgen ruzie waarbij hij roept dat hij al twijfelde bij jongste en of we ooit wel n derde hadden moeten krijgen! Weer n klap. Dag na Koningsdag heeft hij het einde van de middag tegen de meiden verteld, oudste zit dan vlak voor haar eindexamens. Hij deelt t mee en weg is ie. Met n tasje naar z'n ouders. Ons ontredderd en verbijsterd achterlatend. Er is in de weken daarna weinig contact. We zijn allemaal van slag. Weten niet hoe verder. Ik probeer alles zo goed mogelijk draaiende te houden en van lieverlee komt er iets meer contact. Hij huurt benedenwoning 300 m van ons huis. Hij wil toch ook wel bij meiden zijn. Dus hij een avond in de week en een avond in het weekend in ons huis en ik ga dan in t huurhuis. Zo hoeven de meiden niet heen en weer. Berichten die ik van meiden krijg als hij er is zijn niet zo positief. Hij is niet gezellig, Hij kookt zelden, haalt liever iets, toont nauwelijks belangstelling voor wat ze doen Moet vaak nog wat werk doen, zit nog steeds heel veel op mobiel, reageert boos vooral op jongste etc. Ook als hij niet bij ze is neemt hij nauwelijks contact op met ze. Mij appt ie ondertussen iedere dag. Variërend van 5 x tot wel 30. Z'n was gooit ie in de wasmand, boodschappen geeft ie door of ik die mee wil bestellen voor m. Uiteindelijk besluit ie dat ie er zelf niet uitkomt en zoekt hulp. Laatste dag van oktober begint hij daar. En op oudejaarsdag moet ik er uit trekken om te horen dat zijn keus om te scheiden definitief is. Er is geen ander zegt ie. Dat wil ie ook niet. Hij wil nu voor zichzelf kiezen. Hij stond altijd voor iedereen klaar. Nu is het zijn beurt. In het begin van dit alles heb ik het hier met twee hele goede vrienden over gehad en ja zij zagen ook zeker wel kenmerken van MLC. En nu? Nu niet meer hij heeft toch therapie gehad dus dan waren ze er zeker wel achter gekomen. Maar is het niet zo dat n MLC er alles zo mooi kan verdraaien? Dat hij alleen zijn waarheid verteld daar? Zou een therapeut daar doorheen prikken als hij dus alleen met de vraag komt of hij wil scheiden of niet. Als het het huwelijk betreft waarom dan zo'n afstand van de kinderen? Waarom is mijn verhaal dan niet gehoord? Waarom zit hij drie jaar stil in z'n eentje op de bank zonder ook maar iets te zeggen? Het lijkt mij als het alleen je huwelijk is je en zegt schat we moeten iets doen anders overleeft ons huwelijk het niet, en dat je je juist dan veel op je kinderen gaat richten? Hoezo kiest ie nu voor zichzelf. Dat kan nl ook binnen n huwelijk. Je hoeft dan geen kopie van elkaar te zijn. Op nieuwjaarsdag kwam hij het de meiden vertellen. Ik had ze al ingelicht omdat ik wilde dat ze zich konden voorbereiden. En dit is dan weer het voordeel van grote kinderen, ze hebben dingen zo mooi en zo knap verwoord.. De jongste zei pap, ik heb tot m'n 10 e een vader gehad. Daarna wás je er gewoon niet meer voor me. Woest is zij. En hoe reageert mijn man? Woest terug. De middelste zei pap. Ik was altijd n vaderskindje, weet je nog. Wij hadden altijd iets samen. Weet je wanneer ik zo'n lastige puber werd? Toen jij je ging terugtrekken. Ik voelde dat je afstand nam. Niet alleen van mama maar van ons allemaal. Ze zegt als mama een nachtje weg is, dan mis ik haar pap. Jou mis ik al niet eens meer. De oudste, net haar vader voorheen, wil nooit iemand verdriet doen en iedereen blij zien, zei ik kon altijd zo goed met je praten pap. En nu? Je weet niet eens waar ik mee bezig ben. Hij vraagt aan hen wat ze verwachten van hem als vader! Waarop de jongste terecht zijn moeten wij dat zeggen? Jij bent hier toch de volwassene. Ze hebben nu unaniem aangegeven dat ze hem voorlopig niet willen zien. Bijna emotieloos hoorde hij dat aan. Hij is zo egoïstisch geworden. Heeft zich sinds april niet of nauwelijks met meiden bezig gehouden en ook wat ik allemaal heb gedaan om hem de ruimte te geven om er uit te komen ziet hij gewoon niet. Dat ik hier het hele huishouden emotioneel, financieel etc draaiende heb gehouden, dat ziet hij niet. Nooit naar gevraagd ook of ik het trok, of ik iets nodig had.. De hond? Ook die heeft ie gewist uit z'n geheugen geloof ik. Te bizar voor woorden. Hij is gegaan op nieuwjaarsdag en heeft ze sinds die dag niet meer gezien. Doet wel z'n best met iedere dag n app maar voor de oudste voelt t als n verplichte app van zijn kant. En de jongste negeert hem. Het is n heel verhaal geworden, sorry. Ik kan voorbeelden blijven geven. Mijn enige vraag is eigenlijk nog, is het nou idd 'alleen' maar n huwelijkscrisis of kan er wel degelijk iets van n MLC bij zitten. Heb ook wel eens gelezen dat t samenhangt met n onderhuidse depressie. Nou komt dat aan zijn kant van de familie wel voor maar neem aan dat n therapeut daar ook doorheen prikt? Het vervelende is dat ik het idee heb als ik dit blijf zeggen dat mensen denken ach gos ze kan maar niet accepteren dat haar huwelijk over is. Terwijl er voor mijn gevoel zo veel meer speelt. En als t idd over is, en we hebben er alles voor gedaan samen, gevochten,therapie etc dan ja, dan accepteer ik dat. Maar nu? Nee. Zeg het maar. Ik gek, hij gek, huwelijkscrisis of toch MLC?Voor degene die nu nog leest dankjewel. En ajb reageer! Ik voel me bij m'n vrienden zo'n zeur!

 


2016 / Hier is het nu twee jaar geleden dat hij de bom liet vallen, was al 14 maanden verliefd op jongere collega. Maar als je terugkijkt is hij eind 2010 begonnen met een burnout achtig beeld na drie sterfgevallen in zijn familie, beide ouders en zijn zus. Na de bom was hij een echte pendelaar, hinkte continu op twee gedachtes, leefde in twee werelden. Hij is hier vertrokken en direct bij zijn SM ingetrokken. Hield dat steeds 3-4 maanden vol om hier weer op de stoep te staan. Valse verzoeningen. Juli afgelopen jaar liet hij ons op vakantie zitten in Italie en vertrok weer naar SM. Toen heb ik de lijn doorgesneden en gezegd alleen nog noodzakelijk contact ivm de kinderen. Zag hem wel iedere week op sportclub jongste zoon om de wedstrijden te kijken. Zien op afstand, werd geen woord gewisseld. Hij woonde ca 40 km verderop bij zijn SM. Zij heeft toen haar huis daar onderverhuurd en heeft hier in de omgeving een huisje gehuurd zodat hij dichter bij zijn kinderen kon zijn. Maar kinderen willen niets met haar te maken hebben, dus gaan daar niet naartoe. Wil hij ze spreken en zien moet hij iets buitenshuis regelen. Het is rustig geweest tot halverwege december. Winterstop sporten! Nu blijft hij de kinderen benaderen, waar ik overigens totaal geen problemen mee heb. Maar het is lastig ze alle 4 tegelijkertijd bij elkaar te krijgen voor hem. Dus dan maar gesplitst. Met kerst begint hij mij via de app te benaderen. Hoe het is? Wat we gedaan hebben met kerst etc. Zelf verteld hij zich down te voelen en de halve dag daarom in bed gelegen te hebben. Oud en nieuw hetzelfde, hij is vroeg naar bed gegaan , hij voelt zich down. Het is notabene zijn eerste echte kerst en oud/nieuw met zijn SM samen. Net na nieuwjaar heb ik hem sinds lang gezien en gesproken op tennistoernooi dochter, hij voelde zich duidelijk ongemakkelijk, vertelde over zijn werk/baan. Hij heeft zijn baan opgezegd en wil het liefst ZZPer worden, maar heeft ook twee vaste betrekkingen aangeboden gekregen. Blijft nu naar mij appen. Heb netjes geantwoord en verder duidelijk gezegd dat hij het met zijn SM moet bespreken, hij woont bij haar. Gisteren is onze oudste zoon 21 geworden dis begint mij weer te appen, heb hem toen teruggeappt dat ik het moeilijk vind, terugdenkend aan 21 jaar geleden, dat we toen zo gelukkig waren, maar dat het leven soms heel anders loopt dan je verwacht en gehoopt hebt. En dat nu hij gekozen heeft om gelukkig te zijn met een ander, teveel kapot gemaakt. Hij antwoordde: Jij denkt dat ik een gelukkig leven heb nu, maar dat is niet zo!!! Ik heb ook veel pijn, moet leven met een enorm schuldgevoel, schaamte en gemis. Ik heb daar maar even niet meer op gereageerd. 
Vraag me nu af... Zou hij nu weer gevoelsmatig in de pendelmodus willen schieten? ( waar ik dus niet meer aan mee ga werken). Of begint hij rock bottem te gaan? Hij woont nog steeds bij zijn SM maar of dat wel allemaal zo lekker verloopt? Ik houd mooi maar afstand want ik wil niet weer terug in die onrust. De tijd zal het leren, en hij moet zijn problemen maar zelf te lijf.



2016 / Het is even geleden dat ik hier ben geweest. Voor allen een top jaar gewenst! Ik ben zelf een heel proces door gegaan. Ik mis hem als persoon niet meer. Ik kan de situatie van bovenaf bekijken en het uitzicht is een stuk beter. Pas als je afstand kunt nemen en kunt loslaten kun jezelf ook weer gelukkig worden. En die momenten heb ik soms ook. Ookal is het schaars. Het grootste probleem nu is dat ik het gevoel heb mij constant als de "betere persoon" te moeten opstellen.Dit omdat er constant van mij wordt verwacht dat ik met hem omga alsof er niks is gebeurd. Dat vindt ik lastig. Hij werd laatst boos omdat ik hem niet aankeek, had met gewoon fatsoen te maken.
Als ik dan zeg dat hij alles behalve fatsoen heeft gehad afgelopen maanden, dan wordt dat weggewimpeld alsof het niks is geweest. 
Mijn ( bijna ex) man is van mij en mijn nu net 5 jarige dochter van de een op de andere dag het huis uitgegaan ( nu 4 maand geleden) op zoek naar zichzelf, uiteindelijk had hij al 8 maand een relatie met een ander en heeft sinds eind oktober gezegd dat hij wil scheiden.
Ons heeft hij verbijsterd achtergelaten niet wetend wat er aan de hand is. Hij heeft zich dan ook de eerste 5 weken onbehoorlijk gedragen naar mij toe een emotionele mishandeling en ik voelde me als vuilnis aan de weg gezet.Maar meneer weet van die periode niks meer. De ergste weken van mijn leven heb ik alleen beleefd.Hoe moet ik nou alles zo maar opzij zetten en weer zoals ik al maanden en maanden doe diegene zijn die alle fatsoen heeft terwijl ik constant weer onderuit ga door wat er is gebeurd.Ik denk dan maar bij mezelf ik ben blij dat ik niet in zijn schoenen sta. En ik probeer mij open te stellen met alle liefde die ik heb.
Niet voor hem, nee voor mijzelf. Want al die negatieve dingen wil ik niet meer.En toch voel ik dat de sleutel bij mij ligt. Dat de omgang met elkaar van mij afhangt of die positief of negatief is. Hoe komt dat toch? Waarschijnlijk boosheid en verdriet wat niet zomaar opzij te zetten is. Maar uiteindelijk heb ik mezelf er ook mee als er nu frustraties zijn in de omgang. Dus mijn missie, boosheid en verdriet opzij gaan zetten en zeggen: welkom in mijn liefde

 

1-1-2016

Wat een "feest" van herkenning deze website, kwartjes vallen op hun plek, patronen zijn ineens verklaarbaar, wat een inzicht. halleluja!! het vermoeden van een Midlife Crisis was dr wel maar de bevestiging vind ik hier. Ik wil iedereen veel sterkte toewensen, want dat deze periode niet makkelijk is dat weet ik als geen ander. Blijf bij jezelf, doe wat je doet vanuit je hart, dat is eerlijk, oprecht en zuiver. Dan hoef je je nooit af te vragen of hetgeen je doet wel goed of genoeg is... want alles wat je vanuit je hart doet is goed en genoeg.
Mijn ex (liefde van mijn leven) zit ook in een dijk van een MC, al heel wat jaren als je het mij vraagt, hij doorloopt alle fases tot nu toe meer dan eens, bereiken doe ik hem zelden, als ik hem wel bereik ontstaat er weer hoop, zn soulmate is iemand die dicht bij me staat en ik goed ken en vertrouwde. Soms denk ik van dit wespenest keer ik de rug toe, maar ik hou teveel van hem om het definitief op te geven, ik ga verder op mn pad, met vallen en opstaan en probeer hem zo veel mogelijk los te laten en erop te vertrouwen dat als we meant to be zijn het wel weer goed komt. Loslaten uit liefde is het moeilijkste wat er is. Ik voel dat het bij hem diep van binnen allemaal wel land en aankomt hetgeen ik zeg, maar ook dat gaat de ene keer beter dan de andere keer. Dat maakt dat het nog niet helemaal verloren is. Ik hoop dat hij wakker wordt en zn gezond verstand en gevoel weer terug krijgt en dat hij ziet dat de soulmate het toch echt niet is. Het is zijn ontdekkingstocht niet die van mij, maar het is wel heel frusterend en af en toe wil ik het er wel in slaan. Het machteloze is dan zo niet te dragen.En dan is bij jezelf blijven erg lastig. Met mn verstand kan ik heel veel beredeneren en ik snap heel veel het hoe wat waarom en waardoor, maar de vertaalslag van verstand en gevoel is gewoon lastig. Zeker op de momenten dat hij in boosheid zit, en niet wil luisteren en alles wat ik zeg niet waar is. Als de soulmate hetzelfde zegt dan is het wel waar.. maar zodra het uit mijn mond komt is het volslagen idioot enbelachelijk.... Desalniettemin wens ik iedereen een heel mooi, gelukkig, sterk, wijs en liefdevol 2016 toe in goede gezondheid.

 

29-12-2015

hallo, helaas heeft mijn man ook behoorlijk last van een midlifecrisis, ik heb heel aandachtig deze site gelezen en ik of nee wij zitten in exact eenzelfde situatie! mijn man, a.s ex, heeft al een tijdje een ander en komt er nu pas voor uit dat zij ook daadwerkelijk een "relatie"hebben! uiteraard ook een gescheiden vrouw, een jongere versie van mij, raar maar waar! de scheiding is in gang gezet, pijnlijk, ik voel me inderdaad verraden en zeer gekwetst, hij toont geen enkel respect meer voor mij, waar dit allemaal naar toe zal leiden?, ik heb geen enkel idee, ik leef met de dag en hij.......hij verdwijnt steeds verder weg! mensen lief, wat doet dit toch verdomdes veel pijn!

 
23-12-2015

Mijn man is sinds 1 nov 2014 zijn eigen leven gaan leiden. Een jaar lang heb ik geknokt om de relatie te redden, maar hier viel echter niet van te winnen. Ik lees in jullie reacties en ook op het blog letterlijke uitspraken en beschrijving van de zoektocht van mijn partner. 
Verdriet, boosheid, verzet en acceptatie komen nog allemaal langs hier, maar toch al wat minder gitzwart en gekmakend als in het begin. Ik las in de Happinez een mooi stuk over Susan Smit, die er sinds enkele maanden ook alleen voor staat nadat haar man is vertrokken. De reden achter de breuk is niet helemaal duidelijk, maar haar worsteling en zoektocht naar herstel is heel herkenbaar. Titel: Na een aardverschuiving, Nieuwe grond onder je voeten. Het helpt me te weten dat dit mij niet alleen overkomt, maar ook jullie en zelfs Susan Smit! zo'n beetje de mooiste, bewust levende succusvolle vrouw van Nederland. Het ligt niet aan mij, niet aan onze relatie, het is zijn aardverschuiving en daarin word ik meegenomen. Op zoek naar mijn nieuwe grond.Toch Fijne feestdagen allemaal...rond de kerstboom met mijn drie jonge dochters en liefste familie en vrienden
    

16-12-2015

Ik lees alle reacties hier. Ook mijn man zit al jaren in een MLC die hij uiteraard omtkent. Ik heb het al jaren geleden gevoeld dat hij zich terug trok en niet meer van mij hield maar kon er geen vinger opleggen wat er aan de hand was. Hij gaf alles en iedereen de schuld. Nieuw werk,stress, ontslag,collega's etc. Als we ruzie hadden dan verweet ik hem dat hij niet van mij hield omdat hij mij met koele " sharkeyes" aan keeken ik de liefde niet meer zag of voelde. Hij lachte mij uit en zei dat ik gek was. Wat hij deed was het volgende, zich terugtrekken met onze puberzoon. Besprak alles met hem en gaf mij overal de schuld van wat er mis ging in de relatie. In die tijd zat ikzelf niet goed in mijn vel door ziekte en stress op mijn werk en mijn oude moeder.Mijn zoon zag en hoorde alleen maar een zielige vader en een zeurende, zeikende moeder die liefde eiste die ze niet kreeg. 5 maanden geleden wilde mijn MC op vakantie. Ik vroeg of hij dat echt wel wilde met mij. De volgende dag was hij weg en kwam pas terug toen mijn zoon terug kwam van vakantie. Die sprak daarna niet meer tegen mij. Ze namen samen een tattoo en deden stiekem samen dingen zonder mij. Ik zette de MLC het huis uit maar mijn zoon wilde toen helemaal niks meer met mij bespreken of doen. Met pijn in mijn hart heb ik die verzocht bij zijn vader te gaan wonen. Mijn zoon wil nog steeds niets met mij te maken hebben, negeert alle berichten. Mijn man wil nog niet scheiden maar komt steeds langs, ondanks dat hij nadat hij het huis uit was, direct een SM had. Mijn zoon blijkt psychologische problemen te hebben. Ik wil weer contact met mijn zoon maar mijn man is de enige die daarbij kan helpen. Ik wil het contqct verbreken met hem maar ik voel mij emotioneel gechanteerd door hem. Hij zegt dat ook. Hij wil elke week lang komen om te praten over onze zoon en gooit dan alle verwijten naar mijn hoofd over onze relatie, gezin en begint daarna te schreeuwen en te huilen. Zegt dat hij nog van mij houdt maar mij niet terug wil. En dat hij de enige is die de relatie tussen mijn zoon en mij kan verbeteren. Erkent dat hij onbewust vroeger dingen fout heeft gedaan maar daar nu bewust wil helpen om dat te verbeteren. Ik geloof hem helemaal niet meer. Ik heb mails en appjes gelezen van hem naar mijn zoon, waarin hij mij afkraakt. Ben kapot en kan niet zo verder. Ik wil ondanks mijn liefde voor hem van hem af, omdat hij mij teveel pijn doet. Maar hoe kom ik dan in contact met mijn zoon, die ik zo verschrikkelijk mis.Ik ben kapot van verdriet. 

 
12-12-2015

Kun je hier ook een prijs winnen voor meest bizarre bom bericht. En zou ik kans maken denken jullie? Meneer was 2 weken chagrijnig 
Ik dacht werk, leeftijd, jaargetijde, je kent dat wel. Paar keer discussies over kleinigheden.' ik vind het saai worden tussen ons, ben bang voor onze toekomst'. Ik werd pissig want wie heeft na 30 jaar niet eens een wat saaiere tijd. Hij klapte dicht en zou er nog op terugkomen zei hij.Hij dook achter zijn computer ik zat 5 meter verder op de bank. Na een uur kreeg ik een mail. Een opsomming van 30 jaar met hem. Niets deugde er, hij had spijt van alles. Hij had het na 2 weken uit willen maken maar dat vond hij zielig voor mij. Nu ging hij weg. Collegaatje, veel leuker. Ik doorleef dit al 2 jaar in vol besef. Wat een teringleiers zijn er op deze aardkloot.En ik was met 1 ervan. De lul
 
  
30-11-2015

Pfff ontdek gister deze site. Blij mee. Ik dacht dat ik de enige was. Een en al herkenning. Heeeel veeeel emoties komen weer op. 
Na 2 jaar. Even bekomen hoor. Bedankt voor het delen.
  
 
 26-11-2015

De bom is bij mij 3 maanden geleden gevallen, toen ontdekte ik dat mijn man (chirurg) een relatie had met een 18 jaar jongere verpleegster. Hij gaf het direct toe en zei ik ben iemand anders tegengekomen. Nooit ervoor had hij ooit echt geopperd dat hij niet gelukkig was in onze relatie. Werkte wel veel te hard en meer en meer. Ik zelf ben ook dokter maar heb mijn man altijd in dik en dun gesteund, hij kon zich volledig op zijn werk richten moest thuis eigenlijk niets doen. Ik hen 2,5 maanden vanillestokje gedaan om hem maar niet te verliezen aan haar. Een gegeven avond vertelde hij mij zo iets lelijk dat ik hem gezegd heb dat hij mocht vertrekken..hij vroeg nog ja ben je het zeker mag ik gaan? Hij is direct bij dat 26 jarig meisje ingetrokken. Ik level dingen zodanig dat de kinderen het kunnen zien, de ene keer weent hij als hij ze bij me afzet. De andere keer hoor ik dat hij tov collega 's zo rustig hierover praat. Mijn man is/was een heel lieve man is zeer polpulair bij de patiënten juist omdat hij zoveel empathie toont. Na dat de bom viel werd hij zo onverschillig tov mij, hij vond ook dat hij eerlijk moest zijn en vertelde me dingen over hoe hij niet kan leven zonder haar. Dat hij er naar toe moest enz zonder enige empathie naar mij toe. Omdat dit gedrag zo atypisch is voor hem,had ik,al vlug door dat het idd een midlifecrisis betreft, heb hem dat gezegd en hij beaamt het eigenlijk maar hij doet er niets mee. Ik probeer om,toch verder te leven , mezelf en de kinderen te verzorgen en te doen wat ik hier allemaal lees. Soms denk ik dat ik me blaasjes wijs maak, dat hij gewoon niet meer van me houdt en gewoon een nieuwe relatie wil. Maar dan text hij dat hij me nog zo graag ziet en dat ik hem tijd moet geven. Maar hoeveel tijd? Heb hem nu een ultimatum gegeven dat als hij voor de kerstvakantie niet terug is de deur bij me dicht is. Ik weet niet of dit verstandig is , ik zeg ook niet dat ik dan wil scheiden maar dan wil ik praktisch worden , vooral ook wat betreft geregel van contact met de kinderen. Zou graag wat advies want soms weet ik het echt niet meer.

  
18-11-2015

Twee maanden geleden sloeg de bom bij ons in. PLots "twijfelde hij aan zijn gevoelens, hij ziet mij nog graag maar niet meer voor een relatie" dus ik stond daar opnieuw, 2 jaar geleden had hij een ONe night stand, ons zoontje was juist 1 jaar en nu hebben we een tweede opnieuw 1 jaar. het ging hem toen enkel om de sex, en na 1 jaar uiteen stond hij daar terug. heden gebeurd dit weer en als ik hem vraag of er een ander is, want dit is zeer onverwachts, alles leek goed te gaan, buiten dat hij wat teruggetrokken was. ik heb het niet zien aankomen hij verklaart dat er neimand anders is, kan ik dit geloven? Of wenst hij die SM geheim te houden, geen idee, hij zegt steeds dat hij mij graag ziet maar niet meer voor een relatie, hij wilt niet meer ruzie maken en als ik meer uitleg vraag zegt hij "ik hoop dat ik het je ooit kan uitleggen". ik ben hier helemaal niets mee want hij sluit zich volledig af, 2 weken geleden zei hij nog er is geen hoop meer, als ik hem zie kan hij met zichzelf geen weg, alsof hij dingen wilt zeggen maar ze komen er niet uit en al mijn pogingen om met hem over onze relatie van 9 jaar te praten worden afgeweerd. Alsof deze er nooit geweest is. Ik weet echt niet of hij al een SM heeft, ik hoop dat ik ze niet moet zien ....ik snap er niets van, van waar komt dit allemaal ineens, hij zei het ligt aan hem en ik kan er niets aan doen maar hij wilt er met mij ook niet over praten. dus ja dan laat ik hem gaan en probeer mijn leven weer op te nemen, In januari verhuis ik met de kids en ik kan alleen maar hopen dat hij tot inzicht komt en gelukkig kan zijn. Jullie verhalen zijn zeer herkenbaar, ik bereid mij nu voor op de eerste x dat ik de SM zal zien. en op mijn eigen leven. ik vind troost in jullie woorden dat het niet abnormaal is wat ik voel en dat dit nog even gaat duren maar dan ook weer zal overgaan. Dat hoop ik toch, ondertussen mis ik hem wel
 
  
18-11-2015

 Ik heb soms ook het gevoel niet verder te komen, ik denk dat het komt omdat we toch niet kunnen loslaten. We blijven in cirkeltjes draaien en proberen te begrijpen. We willen het helder hebben, een diagnose.Ik las dat het vaak gelukkige huwelijken betreft, mijn man was echt gek op mij. Ondanks alle pijn hou ik nog steeds van hem, met heel mijn hart. Zie ik hem en kijk ik hem recht in zijn ogen, dan voel ik niets meer( tenminste de laatste 2 keer) Het deed me vanavond beseffen dat dat alles zegt. Hij heeft alles gedaan wat een jaar geleden nog onmogelijk leek! Misschien was hij in zijn hoofd al "weg", maar als gezin zagen wij daar niets van. Hij toonde zich nog steeds liefdevol.Soms denk ik dat deze hele situatie me gek maakt, me opbreekt. Maar ik/ wij zijn het niet! Maar hij/ de MLC. Al lijkt het daar nu totaal niet op. Hij is in zijn mails correct, komt alle afspraken na. Is financieel correct. wil graag meer zorgen voor zijn kinderen. Doet dat prima, maar hebben altijd zorg voor de kinderen verdeeld. Concluderend zou je kunnen zeggen, hij is gewoon verliefd geworden op een ander. Big deal, gebeurt zo vaak. Deal met je verlies en ga verder met je leven. Soms denk ik ook zo. Maar ik hoor me zo vaak zeggen: En toch klopt het niet! Waarom voel ik niets voor de "vreemde" man in mijn keuken? Omdat hij het niet meer is! Al doet en zegt hij nu momenteel eigenlijk heel gewoon. Als ik denk aan wat hieraan voor afging.... Hij was vlak na de bom en het ontdekken na de SM echt verward. Ik Was bijna bang voor hem en dacht dat hij gek geworden was door een aantal uitspraken. En dan de maanden erna, het losweken van mij, de twijfel, maar ook absoluut niet breken met de SM, de leugens, de projectie op mij. En alle schepen verbranden. Nu met zijn SM op vakantie, richt zich nu op haar en haar familie en vrienden. En ik? Ik ben uit beeld, exit, gewist. Zo maar.
Dat is wat het loslaten zo moeilijk maakt, Ik kan er gewoon niet bij en niemand lijkt dat ten diepste te begrijpen. Heb moeilijk gezeten de afgelopen dagen, werd zo verdrietig van het feit dat hij met haar op reis gaat naar waar wij ooit samen waren. Vind me bijna zielig en verman mezelf. Hij is gewoon gelukkig met haar, niets MLC, Laat los en ga verder! Je bent gewoon gedumpt, draag je verlies!
Maar dan weer deze sites, het terugdenken aan de eerste weken, mijn liefde die als sneeuw verdwijnt als ik hem zie. Dan weet ik het weer en toch klopt het niet. Ik weet dat ik mijn eigen plan moet trekken, niet moet blijven hangen zoals jullie ook ervaren, maar hoe doet je dat?? Ik worstel er ook mee, maar weet dat het moet.
 

8-11-2015

Lees bijna elke dag op deze site. Heb er veel steun aan. Vorig jaar mei is mijn man ineens veranderd. Hij ging s morgens de deur uit en kwam terug 180 graden ander persoon. Niets was goed, onze zoon moest het dit ook allemaal mee maken. Ook het gedrag naar hem toe was raar. Dat was de woede fase. Drie maanden later werd ik een keer heel erg boos vanwege dat rare gedrag en toen kwam eruit dat hij verliefd was geworden op iemand die hij had leren kennen via een game op internet. Ze hadden veel geappt en die appjes heb ik kunnen lezen omdat de soulmate ze gestuurd had naar het e-mailadres dat nog op computer stond. Er stonden hele rare dingen in zoals dat hij zo goed me haar kon praten en dat het net was alsof hij haar al jaren kenden. Toen ik voor het eerst haar foto zag schrok ik hoe zij op zijn zus lijkt. Daar had hij al 20 jaar geen contact meer mee. Ook was hij na 6 weken al verliefd op haar terwijl hij haar nog nooit gezien had. De shark eyes had hij ook net zoals alle kenmerken. Een soort van valse verzoening gehad en eerst boemerang en nu touch and go. Hij gedragt zich als een puber en vraagt geen scheiding aan. Ik zie heel erg goed dat dit door het verleden komt. Geen liefde gehad van zijn ouders. En die zoek hij alsnog bij hen. Vraag mij af of dit bij jullie ook met het verleden te maken heeft. Hij heeft dat ook zelf toegegeven dat hij het moeilijk heeft met vroeger. Ik ben een stander, ik blijf in mijn huwelijk staan en hoop dat hij een keer wakker wordt. De toekomst is heel onzeker. Maar ik heb veel geleerd van o.a. deze site. De altijd goed strategie is er een van, lukt mij ook niet altijd hoor. Maar probeer het. De omgeving heeft na zo lange tijd van ga nu maar scheiden ben je overal vanaf. Maar dat is natuurlijk niet zo. Mijn zoon en ik hebben afgesproken dat we gaan proberen papa de tijd en de ruimte te geven om hier uit te komen. En wij leven gewoon ons eigen leven met vallen en opstaan. Hij woont inmiddels samen met zijn sm en plaats foto's op Facebook. Allemaal volgens het boekje
 
  
6-11-2015

Ook hier een vergelijkbaar verhaal als alle andere. Vanuit het niets en een liefdevolle relatie van 30 jaar de mededeling 'er is een ander'. Van een fijne, betrouwbare echtgenoot naar een egoïstische, boze man. Een enorm heftige tijd achter de rug, maar heb nu na 2 jaar het idee uit het oog van de tornado te zijn. Zo! veel steun aan deze site gehad de laatste jaren. De omgeving (vrienden& familie) kennen het midlife crisis fenomeen niet en reageerden voornamelijk lacherig of met trieste (ze kan t niet accepteren) blik naar mij. Ik ben heel!! blij te lezen dat er meer aandacht hieraan geschonken gaat worden. Er zijn zoveel verlaten vrouwen en mannen die hier steun aan gaan hebben.


 28-10-2015

k ben al 2 maanden aan het meelezen op deze site en het is een "feest" van herkenning.Mijn man (37) heeft begin september aangegeven veel van me te houden, bij me te willen blijven, maar geen gevoel meer voor mij te hebben. Donderslag bij heldere hemel... Een week later liep hij de voordeur uit met zijn tas naar zijn moeder mij en mijn dochter van 4 achterlaten.Hij heeft de afgelopen 2 jaar keuzes gemaakt en daardoor bijna niet thuis geweest. Mijn dochter had de eerste 4 weken niet eens in de gaten dat papa niet thuis sliep...De eerste 4 weken waren een hel. De dingen die hij zei, verschrikkelijk! Ik vroeg hem maar wat heb ik je aangedaan????
Niks, zei hij niks. Totdat hij een week op vakantie is geweest en met een positievere blik terugkwam. We gingen in relatietherapie en wat de afgelopen 4 weken is gebeurd zal echt nooit meer gebeuren! Twee uur voor de therapie kom ik erachter dat hij er al 3 maanden een relatie op na houdt. Verliefd! Hij heeft meerdere kansen gehad om het te vertellen, ik heb het hem zelfs meerdere keren gevraagd, nee wat dacht ik wel niet na 15 jaar bij elkaar te zijn!!! Hoogst verontwaardigt. Uiteindelijk heeft zij voor haar gezin gekozen en hij moest de afgelopen 3 weken nadenken wat hij met mij wou.Ja uiteraard gaf ik hem nog een kans, liefde he en een fijn gezin...Maar, gisteren heeft hij besloten dat hij bij me weg wil. Hij gelooft er niet meer in.Ik denk dat de weg te lastig en te moeilijk is, hij zal dan alle brokstukken en emoties moeten gaan zien. Morgen hoop ik antwoord te krijgen op de vraag waarom ik het niet waard ben om voor te vechten. Al denk ik niet dat hij daar een antwoord op heeft. Hij is nog steeds verliefd en wil het contact met haar niet verbreken, dat zou een kwelling zijn.
Een kwelling... Nee de afgelopen 2 maanden dat waren een kwelling en die is voor mij nog niet voorbij. Verdriet, ongeloof en een meisje die elke nacht bij me komt dat ze papa zo mist Ik ben dit aan het schrijven met de tranen in mijn ogen. De liefde waarmee ik ben getrouwd staat helaas niet voor me, die is verzonken in een verliefdheid waar hij niks mee kan. Maar de vriendschap die hij in 3 maanden heeft opgebouwd met haar is voor hem zo speciaal en bijzonder, daarvoor zet hij zijn gezin opzij. Sluimert dit echt al langer? Was onze relatie nu echt slecht? Er was voor mij geen vuiltje aan de lucht, voor hem blijkbaar wel. Is dat werkelijk zo of wordt dit geloofd door deze mannen zodat ze zichzelf een reden kunnen geven voor deze ellende. Ik voel me klein, vernederd, alleen, ongewenst en doodongelukkig. Ik hoop dat ik snel weer kan gaan groeien, want na 2 maanden "wachtbank" ben ik op en leeg en dat terwijl mijn meisje mij nu zo hard nodig heeft
 
 
 
25-10-2015

Dit is ons verhaal... Ongeveer 5 weken geleden liep mijn man door een stomme discussie het huis uit. Hij bleef een hele nacht weg en dat was de voorbije 7 jaar nooit eerder gebeurd. Eerst was ik er vrij gerust in dat hij snel weer zou komen opdagen, maar na enkele uren stond het net in neon-letters voor mijn neus dat er een ander moest zijn. Zijn pc stond nog aan en na enkele minuten stond het bewijs zwart op wit voor mijn neus. Ik was gechoqueerd. Lamgeslagen, compleet van mijn melk... Nu , vijf weken later zit ik nog steeds in een rollercoaster van emoties. De ene moment ben ik ervan overtuigd dat het weer goed komt. Dan weer ga ik uit van een eenzaam en moeilijk leven als alleenstaande moeder... In juni dit jaar heb ik in samenspraak met hem, na 12 jaar bij dezelfde werkgever, mijn job opgezegd om voor de kinderen te zorgen én meer tijd te hebben voor elkaar... Mijn opzeg eindigde half september en nét voor het zover was, barstte de bom... Hij houdt niet meer van me, past niet in een gezin, het gaat al erg lang slecht tussen ons, we hebben het allebei verkorven , kortom , de hel. Eerst wou hij nog blijven om de brokken te lijmen, maar al heel snel besloot hij in te trekken in de studio van een collega. Natuurlijk ben ik geen kalf, en na wat speurwerk had ik snel door dat hij bij die andere verblijft. Daar ben ik gisterochtend gaan aanbellen , en natuurlijk was hij daar... De leugens blijven ; volgens hem was het de eerste en enige nacht die hij daar verbleef.
Ik heb hem gezegd dat ik hem één week bedenktijd wil geven, zonder contact. Daarna wil ik dat hij ofwel voor onze relatie vecht, ofwel bij een scheidingsbemiddelaar wil gaan om de praktische en financiële zaken te regelen. Nu zit ik in zak en as. Helemaal op, hoewel ik me realiseer dat dit nog maar het begin is van een aartsmoeilijke tocht naar beterschap; ofwel met, maar naar alle waarschijnlijkheid zonder hem. Onze gezinssituatie ; hij heeft één dochter van 8 uit een vorige relatie, ik heb een zoon van 12 en een dochter van 10 uit een vorige relatie, samen hebben we 3 kleine jongetjes van bijna 6, bijna 4 en bijna 2. Kortom, een rotsituatie...Ook al is alles wat ik hier lees heel herkenbaar, ik ben me er enorm van bewust dat er niet zomaar een pasklare oplossing is.Toch merk ik dat het me deugd doet mijn verhaal een beetje van en af te kunnen schrijven en te weten dat ik hierin niet alleen sta. Gelukkig heb ik ook enorm veel steun uit mijn omgeving


21-10-2015

Ik ben meer een meelezer dan een zelfschrijver maar soms wil ik 't ook effe kwijt. Ik herken bij veel van jullie dingen in mijn eigen situatie. Ondertussen ben ik al 2,5 jaar bij mijn mlc weg, eigen keuze welliswaar maar niet minder verdrietig. Ik was helemaal op, stond overal alleen voor en kon gewoon niet meer. Nu kan ik zeggen dat ik mijn eigen leven weer goed op de rit heb, fijn huis, leuke baan, fijne familie en vrienden en gezellig met mn puberdochter thuis. Toch mis ik mn ex nog iedere dag, er gaat geen dag voorbij zonder dat ik even aan hem denk. Ook ik weet dat onze relatie niet ideaal was en vraag me soms af of ik niet meer had kunnen doen om het goed te houden. Als ik eerlijk ben denk ik niet dat ik het had kunnen voorkomen,ik hoef mezelf niets te verwijten. Dat is ook hetgeen ik van iedereen hoor, ze weten dat het in hem zit. Nadat ik ben weggegaan en na een valse verzoening na een jaar is hij hard op zoek gegaan naar een sm. Na diverse dames had hij sinds januari een nieuwe sm. Hij deed voorkomen helemaal gelukkig te zijn met haar en haha na 7 maanden is het sprookje over. Zoveel groener is het gras dus niet bij de buren. Ik probeer me zoveel mogelijk aan de altijd goed strategie te houden, blijf vriendelijk en beleefd doch wel met mn eigen grenzen. En ik hou het contact zo beperkt mogelijk dat geeft me rust. Ik probeer mezelf voor te houden dat het niet meer goed komt tussen ons en leef mn eigen leven. Maar stiekem, ergens achterin mijn hoofd blijf ik hopen dat hij een keer voor me staat.... De periodes dat ik een down moment heb praat ik veel met mijn vriendinnen, zo lief, ze blijven gewoon luisteren ook al vertel ik mijn verhaal voor de 100ste keer. Ik hoop, ook voor jullie, dat de tijd zijn werk doet en we zelf verder kunnen met ons leven en daar ook helemaal gelukkig in zijn, met of zonder onze man.
 
14-10-2015

Al enige tijd volg ik dit gastenboek, alleen durfde ik er nog altijd niets te plaatsen. Sinds 2012 zit ik ook in deze ellende en wat een herkenning in jullie verhalen! Ook hier de bom gedropt na een periode van terugtrekken en boosheid. Vervolgens proberen de boel bij elkaar te houden, wat veel frustratie en ellende opleverde. Een valse verzoening gehad, vervolgens is mij man toch weer het huis uit gegaan, de sm blijft trekken, hij erkent wel een soort crisis bij zichzelf maar doet er, in mijn ogen, verder weinig mee. We komen niet verder, ik kom niet verder. Ik zie in dat dit ook mijn crisis is geworden waar ik zelf uit moet zien te komen, maar wat is dat lastig...
Op sommige dagen denk ik echt dat ik goed bezig ben, maar dan opeens stort het kaartenhuis weer in en ben ik terug bij af, ik herken zoveel in jullie verhalen en het sterkt me echt dat ik niet de enige ben en dat het jullie ook lukt, met vallen en opstaan weliswaar. 
 
 
28-9-2015 
 
Hier ook mijn verhaal, bij mij is vorig jaar de bom gebarsten.k kwam er achter dat hij vreemdeling. Hij deed al een tijdje raar, ik kreeg er alleen geen grip op.Uiteindelijk heb ik hem geconfronteerd en moest hij wel toegeven. Hij vertelde dat hij als ik er niet achter was gekomen gewoon stiekem zo door was gegaan.Hij was voor mij ineens een vreemde, al 20 jaar samen en plots 180 graden anders als voorheen. Hij gaf aan het ook niet te begrijpen en hij was erg depressief, gaf aan niet meer te willen leven.Begon hier zelf mee te dreigen. Op dat moment hoopte ik dat hij met zijn sm zou stoppen en dat het alleen een nare droom zou zijn, waarna we weer samen verder konden maar helaas, niets als loze beloftes en heel veel leugens en bedrog. Ik heb nachtenlang huilend op hem zitten wachten als ik weer eens niet wist waar hij uithing en wanneer hij thuis zou komen, of ik te horen zou krijgen dat hij niet meer in leven zou zijn.
Hij heeft werkelijk geen idee gehad wat hij me steeds weer aandeed....Na maanden van ellende is hij met zijn sm samen gaan wonen, een meisje 15 jaar jonger als hij.Ik ben ondertussen mijn eigen weg aan het volgen, samen met mijn kinderen. Het is nu bijna een jaar verder en hij verwacht binnenkort zelfs al een kind met zijn sm.Ik moet het van me afzetten en voor mezelf en mijn kinderen kiezen, er is geen keus.Maar we zullen er komen. Ook mij sterkt het erg al jullie verhalen te lezen!
  
 
 27-9-2015
 
Ik lees al een tijdje alles in dit gastenboek en vraag me af, is het niet slimmer om gelijk na de bom tebeslissen dat dit niet meer goed komt. Mijn man is nu acht maanden weg en gedraagt zich 180 graden anders dan vroeger .Kan ik toch niet beter voor de scheiding gaan ?HIj is toch geen fijne vader voor mijn kinderen meer. Hij woont in een ander dorp met zijn SM. Trekt zich niks aan van mij
Kan ik niet beter beslissen dat hij nooit meer terugkomt? Ik vind het zo moeilijk!!!

 
 20-9-2015
 

Lees al een paar weken dit gastenboek met veel herkenning , mijn leven verloopt het laatste half jaar alsof ik in een foute film zit :(( het is een nachtmerrie en iedere keer denk ik wanneer word ik wakker Mijn vriend en ik zijn nu ruim 13 jaar samen hebben allebei een huwelijk achter de rug en beide 2 kids uit onze eerste relatie . In het begin van onze relatie veel ups en downs mee gemaakt wat ook kwam doordat iedereen z'n draai moest vinden want t valt zeker niet mee om met 4 kleine kids alles relaxed te laten verlopen , maar toch uiteindelijk voelde wij ons een hecht gezin met z'n zessen . In die tijd werkte M als internationaal chauffeur dus was hij alleen de weekenden thuis wat prima was ik had m'n werk en m'n twee meiden en t ene weekend met z'n allen en t weekend erna met z'n tweetjes , kortom best een heerlijk leven en met heel veel liefde , M zei altijd vaak , ben zo gelukkig met jou , we worden saampjes oud want ik was de vrouw in z'n leven en hij was de ware voor mij . Tot vorig jaar hij de kans kreeg om in Nigeria te gaan werken ( ondertussen al een paar jaar veranderd van baan ) ikzelf stond minder hard te springen , vaak gezegd we gaan uit elkaar groeien , dit gaat t niet worden zo maar M wuifde al m'n bezwaren weg dat dat dus absoluut niet zou gebeuren ! Heb mij al die maanden erdoor heen gesleept en om de 4 weken kwam M een week thuis , soms wel korter hij zag mijn verdriet en ik vertelde M zo vaak dat ik hem miste maar hij hield totaal geen rekening met mij want hij vond z'n werk zo gaaf , dat was t enige wat ik als antwoord kreeg puur egoïstisch bezig al die tijd . Hij bleef zelfs nog korter thuis omdat hij t niet gezellig vond thuis , Maarja dat kwam puur door mijn onvrede , je hoort toch rekening met elkaar te houden dat beide partners gelukkig zijn in een relatie .. Of zie ik dat verkeerd , nou meneer ging gewoon z'n gang want hij was voor onze toekomst aan t werk en ik moest maar met m'n verstand denken want hij zou daar niet z'n hele leven blijven !! Nou is t in die landen zo dat daar de westerse mensen enorm in aanzien staan bij de bevolking daar en vooral de mannen , dus de dames daar bieden zich aan om daar een toekomst op te bouwen en als je dan een blanke man te pakken kunt krijgen is dat voor hun precies waar ze op uit zijn . M heeft zich de afgelopen maanden opgewekt tot hoofd uitvoerder en hij heeft 40 man onder zich werken , heeft meetings en afspraken om werk binnen te halen , is verslaafd geworden aan z'n werk ! Nou jullie voelen M al aankomen had sinds afgelopen januari tot eind april een soulmate gehad tot eind april , heb het uit hem moeten trekken want voelde dat er al een tijdje iets niet klopte ... Wat een verdriet en een pijn niet normaal maar hij wilde mij niet kwijt dus hem t voordeel van de twijfel gegeven en vooral ik wilde hem ook niet kwijt , hij is mijn grote liefde, hij zou een einde maken aan de relatie want ondertussen woonden ze gewoon al een paar maanden samen . Was voor mij vreselijk lastig want ja hij bleef daar gewoon werken en er valt niets te controleren dus t kwam echt aan op vertrouwen . Na die 4 weken kwam hij thuis en zijn we een paar dagen weggegaan lekker met z'n tweetjes , zelfs plannen gemaakt voor een veranda in de tuin en daar ook meteen mee begonnen , hij intussen weer naar Nigeria , hij had niet eens zin om te gaan want wilde t liefst overal zelf bij zijn met de verbouwing maar ik zou hem overal bij betrekken met foto's enzovoort . Maar na 2 weken veranderde zijn gedrag weer dus ik dacht hij is weer met z'n liefje in de weer , dus toen ik hem daarna vroeg zei hij dat t niets met haar te maken had maar dat ie in de war was en met me wilde praten als ie thuis was , nu gaat t meeste contact allemaal via de app en FaceTime anders word t veel te duur , maar heb hem meteen gebeld en gevraagd wat er aan de hand was , hij wilde t niet door de tel vertellen dat zou die doen als hij thuis kwam , Maarja aangezien hij nog 3 weken weg zou blijven heb ik t uit hem getrokken enja meneer was nu weer verliefd geworden op een andere vrouw , maar dit was echte liefde hij keek in d'r ogen en hij was verkocht , en hij krijgt er niet meer uit d'r kop , hij moest nadenken want hij was in de war . Heb hem zelf toen maar gezegd dat voor mij de maat vol is en dat ik ook m'n grenzen heb , vooral omdat hij al ruim een jaar geen rekening houdt met mijn gevoelens :(( toen hij de laatste keer weg ging nu ruim 7 weken geleden heb ik hem gezegd om maar geen contact te hebben met elkaar . Hij zal inmiddels wel met haar samenwonen denk ik ze is 30 met een klein kind van 3 en wist meteen al dat ze met M wilde trouwen en 2 kinderen van m wil nou als dat geen echte liefde is :(( ja verliefd op z'n creditcard dat zal t zijn , Maarja jullie bergrijpen hier heerst alleen maar verdriet , woede en ongeloof , mijn meiden willen hem niet meer zien of spreken wat begrijpelijk is maar zelfs dat snapt hij niet , nu komt hij van de week weer naar nl en slaapt dan bij z'n vader . Zie daar zo tegen op want er moeten ook dingen geregeld worden dus moet ik hem toch weer onder onder ogen komen pffff wat een lastige periode is dit zeg , ik ken mijn vriend totaal niet meer terug , wat eerst een lieve zorgzame man was is veranderd in een egoïstische eikel ... Sorry voor mijn lange verhaal 
 

3-9-2015

Ik worstel nog steeds met de vraag of mijn man nu in een MLC zit of niet. Bijna alles wat ik lees op de diverse sites lijkt over mijn man te gaan. Van liefhebbende vader en echtgenoot veranderd in een totale vreemdeling. En dat van de een op de andere dag. Koud, emotieloos, afstandelijk. Gaan voor zijn vrijheid en eigen regie.Het leven dat hij leidt past niet meer. Nee er was geen ander, uiteindelijk heb ik dit zelf moeten ontdekken dat hij vreemd ging met een 19 jaar jongere collega. De dingen die hij zei en deed zo kwetsend, ik dacht dat hij gek geworden was. Naast ons gezin was iedereen in onze omgeving verbijsterd, voor velen bleken wij het perfecte stel. In eerste instantie kon ik begrip opbrengen voor zijn levensvragen, dat mag. Ik vond het ook wel logisch en had sinds 2,3 mnd een onderbuikgevoel dat het niet goed met hem ging. Weet het echter aan zijn werk, daar verloor hij zich helemaal in. Wat echter niet klopt is dat hij mij verwijten maakt, ik ben nog steeds een lieve mooie vrouw die een andere plaats moet krijgen. Hij verwijt mij niets, zoekt het niet in de realtie maar meer in zichzelf, Noemt het een zoektocht, op zoek naar zijn identiteit. wij zijn 19 jaar samen en 17 jaar getrouwd. Voor mij waren er andere relaties en hij is voor mij kort getrouwd geweest. Telkens ging hij van de ene naar de andere relatie met vreemdgaan. Hij heeft echter nooit meer op zijn gebroken relatie teruggekeken. Ik deed wel eens een poging, maar ving altijd bot. Ik denk vaak dat als wij geen 4 kinderen hadden, hij mij ook zo uit zijn leven weg zou gummen. Zijn familie ziet dus een patroon? Onder druk van familie is hij hulp gaan zoeken. Door de hulpverlener wordt een link met vroeger gelegd, en is het advies dat hij voor zichzelf moet kiezen. Op de sites over MLC gaat het ook vaak over identiteit, verborgen depressie en linken naar vroeger. Veel herkenning dus maar ook twijfels. Het lijkt alsof er ook een stuk persoonlijkheid/ genetische aanleg is. Inmiddels zit ben ik 6 mnd verder en gaat het met vallen en opstaan. Ik heb steeds mijn grenzen aangegeven en uiteindelijk ook hem gevraagd mijn trouwring af te doen en de scheiding in gang te zetten, toen hij na 7 wkn nog niet voor mij/ ons kon kiezen. Voelde me emotioneel gegijzeld en ook te goed om hier nog langer mee te dealen. Mij man woont nu elders waardoor de zorg voor de kinderen, het huishouden, dieren en mijn werk door mij gedragen wordt. Daarnaast nog de hele afwikkeling met de scheiding, huis te koop en de dagelijkse pijn en verdriet. Letterlijk een gebroken hart! Het is steeds zoeken naar de juiste balans in mijn gevoelens/ houding naar hem. Op deze site lees ik dat het moe gestreden helden zijn en kan ik ook begrip opbrengen, denk ik aan alle liefdevolle jaren en koester die. Echter het zijn ook volwassen mannen wiens gedrag je nooit mag goedkeuren, wel begrijpen. Is er ook de emotie van diep gekwetst, vernederd en verraden te zijn. Inmiddels gaat alle contact via de mail en app ik niet meer. Deel mijn gevoelens niet meer, alles is gezegd en gedaan in apps, gesprekken en brieven. Het is nu klaar, probeer ook zoveel mogelijk afstand te houden en hem zo weinig mogelijk te zien. Mijn eigen plan te trekken. Me voorhoudend dat het niet aan mij ligt en alles over hem zegt. Maar het gemis van de man die hij was... Ik hoop dat er ooit een dag zonder die pijn komt. Maar die komt! Er vast van overtuigd en vol vertrouwen. Gedragen, ook door mijn familie en vrienden. En niet te vergeten onze prachtige kinderen al hebben die het momenteel ook erg moelijk met het verlies van hun vader.
 
 
30-9-2015

Hallo allemaal. Ik lees al langere tijd alles op deze website en het gastenboek. Herken veel dingen. Ben bijna 24 jr getrouwd. Ken mijn man nu 30 jr. Jeugdliefde.Ineens is hij niet meer gelukkig en wil scheiden. Achteraf met de info over mlc past eea wel in elkaar. Voordat hij het vertelde heb zijn zowel mijn vader als mijn moeder binnen 8 mnd overleden. Was druk met het verlies bezig. Mijn man kon er totaal niet vooe mij zijn emotioneel gezien. Droppingbom was in april 2014. Geen SM (zover ik weet). Daarna nog 2 x met het gezin op vakantie geweest. Afstandelijk. Alles was verkeerd wat ik deed. In okt 2014 vertrok hij naar zijn ouders. Woont daar nog steeds. 
In tussentijd zoekt hij contact. Wil hij weer komen eten om het te proberen. Is erg tegenstrijdig. En wispelturig. Onderneemt geen aktie tot scheiding. Nu in aug. Zegt hij ineens na zoveelste keer dat hij wil scheiden. Heb toen afspraak gemaakt met een mediator. Uit radeloosheid. Is zo zwaar om vol te houden zo. Hij is zo vaak boos. Gedrag is compleet anders. Ik twijfel vaak of dat ik nu zo graag wil geloven dat hij een mlc heeft of dat het echt zo is. Vraag hem of hij nu gelukkiger is dan voor zijn vertrek. Antw. Nee, maar daar ga ik wel naar op zoek. Staat/stond op datingsites. .... Herken hem niet meer. Nooit gedacht dit mee te maken...
 
 
30-7-2015 
 
Ik heb al veel en vaak gelezen hier, en ik moet zeggen het helpt. Het geeft inzicht en herkenning, het geeft troost. Ik ben moeder van 4 fantastische kinderen 34 jaar samen met mijn man waarvan 28 jaar getrouwd. En mijn man is als ik nu terugkijk al ca 5 jaar aan het worstelen met een MLC. Aanvankelijk voor mij niet zo herkenbaar omdat ik dacht dat hij een burnout had. Veel gebeurd in zijn familie, 3 zeer naasten in goed 2 jaar overleden. Daarna leek hij uitgeblust, op de bank hangen na het werk, en tot niets in staat. Boos en opvliegend om niets, naar mij en maar de kinderen. Het werk was niet meer goed dus hij nam ontslag. Is een zeer ontwikkeld man met een goede baan( hoge functie) dus ern nieuwe baan vinden zou niet zo'n probleem zijn. Na een aantal maanden is dat ook gelukt. Vol energie de nieuwe baan in, maar thuis was er geen greintje energie over. In die periode werd ik ziek, ziekenhuis in en ziekenhuis uit, onderzoek na onderzoek. Na 1,5 jaar en een operatie verder bleek ik kanker te hebben, wat nu inmiddels twee jaar later heel goed onder controle blijkt te zijn met medicatie. Mijn echtgenoot had het maar wat druk met zijn werk. Heb hem toen wel diverse malen gezegd rustiger aan te doen omdat het allemaal wel heel erg veel was, ook voor hem. Op het hoogtepunt van mijn ziek zijn, hondsberoerd van de medicijnen, kon nauwelijks nog functioneren vertelt hij op een zondagochtend dat hij verliefd is op iemand anders en dat hij die gevoelens al 14 maanden had, een jongere gescheiden vrouw zonder kinderen die een paar maanden na hem bij hem was komen werken. Hij is haar baas. Niemand mag het weten want dat kost hem zijn baan. Ik denk dat iedereen die dit overkomen is wel weet hoe dat voelt, en hoe machteloos je dan bent, compleet overdonderd. Ons huwelijk was goed. En hoewel hij de tijd daarvoor niet zichzelf was heb ik daar de verkeerde conclusie uit getrokken, er was met hem ook niet over te praten. Daarna ben ik inderdaad veel met mezelf bezig geweest doordat ik zo ziek was en probeerde ook voor de kinderen alles thuis door te laten draaien. Dit was met recht een bom. Drie maanden na de bom heeft mijn man zijn boeltje gepakt en is rechtstreeks bij zijn soulmate ingetrokken. Dat is nu ca 1 jaar en 2 maanden geleden. Hij kwam wel ieder weekend naar het sporten van zijn kinderen kijken. De kinderen willen zijn SM niet leren kennen. Hij is daar afgelopen jaar wel drie keer weggeweest en stond dan bij ons voor de deur. Maar hij had contact niet volledig verbroken, was niet los van haar. Hem toe niet in huis gehaald. Uiteindelijk ging hij iedere keer weer naar haar terug na een aantal dagen. Nu twee en halve maand geleden, hij ging van haar los. Wilde met ons verder, na enige twijfel toch terug laten komen. Hij wilde met ons op vakantie. Geaarzeld maar ( ook voor de kinderen) geboekt. Twee weekjes italie. Een week voor de vakantie werd hij steeds onrustiger. Mistte zijn SM en voelde zich wat depri. Maar vakantie moest maar doorgaan. Was afleiding. We waren twee dagen op de bestemming( hij was zeer teruggetrokken) toen het erop neerkwam dat hij het niet kon. Zoals hij toen zei had zijn SM hem een ultimatum gesteld, nu eindelijk scheiden en voor haar kiezen of anders wilde zij stoppen. Hij zegt nu dat hij alles heeft willen proberen om te kijken of wij als gezin verder konden. Maar de gedachte haar definitief kwijt te raken kon hij niet aan. Zo'n liefde had hij nog nooit gevoeld, hij raakte compleet ontwricht. Hij heeft contact met haar opgenomen ( ze was op vakantie in Portugal). Ze boekte en betaalde een ticket voor hem en de dag erna zat meneer in het vliegtuig naar haar. Mij en drie van onze kinderen achterlatend op ern camping 1300 kilometer van huis. Kreeg ook nog de mededeling dat hij direct na de vakantie alles ging regelen en de scheiding in gang ging zetten. Daar heeft hij het laatste jaar al diverse keren mee gedreigd maar nooit uitgevoerd. Ik heb nu wel het idee dat zijn SM dit van hem eist. 
Ik hetken mijn man totaal niet meer, is op zoveel vlakken zo veranderd, totaal tegenovergesteld in hoe hij was. Als er een normen en waarden of empatisch vermogen had was hij het. Totaal verdwenen. Ik word ook bij het minste of geringste voor van alles uitgemaakt, daar lust een hond geen brood van. Maar het laatste jaar heeft me wel geleerd daar niet op te reageren. Ik ben met mijn kinderen nog hier gebleven, over twee dagen naar huis. 1300 kilometer alleen terugrijden wat voor mij niet meevalt omdat ik nog steeds medicijnen moet slikken waar ik snel moe van wordt. Maar dat red ik wel evenals de tijd die nog komt. Maar hoe sterk je ook wilt of kunt zijn, iedere keer kost het al je kracht en je emoties kun je ook niet altijd wegstoppen. Ergens blijf ik hoop houden dat hij weer tot zichzelf komt en weer de oude wordt. Want van die man heb ik gehouden en houd ik nog. Maar die vreemde van nu daar mag de SM mee klaar zien te komen
 
  
 27-7-2015

Wat kom ik op deze site veel herkenbaars tegen, maar het valt me ook heel erg zwaar. Eeen paar weken geleden vertelde mijn man dat hij ineens niks meer voor me voelde en niet met me verder wilde. Praten erover had geen zin. We waren dit voorjaar 25 jaar getrouwd en we waren het ideale stel. Ik dacht dat ik hem door en door kende en dan krijg je ineens dit te horen. De grond zakte onder mijn voeten weg. Hij is vertrokken naar een nieuwe vriendin die hij via wordfeud heeft leren kennen. Ergens in groningen, terwijl wij hier in zuid holland wonen en hij daar ook werkt. Het ergste moet nog komen. Vorig jaar is mijn oog en ooglid verwijderd wegens een oogmelanoom. In het voorjaar ben ik aan een uitzaaiing geopereerd. Nu zit ik weer in een spannende fase, want er is weer iets verdachts gevonden. Echt waar, ik heb het idee dat ik alles kwijt ben. Ik probeer bij de dag te leven voor mijn kinderen van 12 en 15 die ook de weg kwijt zijn door het gedrag van hun vader. Het ergste vind ik, dat hij zo zorgzaam en attent was. En nu ineens zo gevoelloos, terwijl ik in een onzekere en angstige fase zit wat mijn gezondheid betreft. Ik heb er echt geen woorden voor dat iemand zo kan veranderen. Je zielsmaatje is ineens een vreemde geworden. Wat ben ik op mijn ziel getrapt, echt waar. In de fase dat ik ziek was, heb ik wel tig keer gevraagd: en hoe gaat het nu met jou? En dan antwoordde hij: met mij gaat het echt goed. Bah! Ik heb het idee dat het allemaal een groot toneelstuk is geweest. Ik zit in een hele foute film
 
 
 24-7-2015
  
 Ik herken mezelf er compleet in! Ik voel precies hetzelfde. Ik ben blij dat ik van mn midlifer af ben. En het klinkt vreselijk na een relatie van 20 jaar. Maar het is echt een opluchting. Ik merk nu dat ik al die tijd in onzekerheid heb geleefd, op mn tenen heb gelopen. Wat een nare tijd was dat. Hij had nooit tijd voor de kinderen omdat ie te druk bezig was met zn maitresse. Hij is zelfs het hele jaar door geen 1x in de klas van mijn kind geweest! k heb echt een hekel aan hem gekregen. Ineens kwam alles boven water; zoveel leugens, daarbij had ie een verhouding met een nogal labiel meisje/vrouw. Zoals mijn ex met zijn gezin al die tijd is omgegaan, is niet menselijk. Zoveel leugens dat ie heeft verteld, is niet normaal. En dat is alleen het emotionele gedeelte! Financieel een drama achtergelaten omdat meneer na 18 trouwe dienstjaren op staande voet is ontslagen. Het lijkt wel alsof hij erop kickt om geen verantwoordelijkheid meer te hebben. Hij had zelfs het gas en licht in huis laten afsluiten in huis. Dacht er niet eens over na hoe de kinderen dan zouden moeten douchen. Bah! Alles was weg. Zelfs geen zorgverzekering meer. Ik heb alles opnieuw moeten afsluiten. Ik heb totaal geen respect meer voor hem. Ik zie hem ook niet als een gelijkwaardige. Ik kijk neer op hem. Ik vertrouw erop dat hij ooit eens op zn bek zal vallen. En ja, dan zal ik genieten.Ik heb ook een hekel gekregen aan zijn hele houding, zijn manier van denken, zijn manier van doen, egoisme, leugens, onverantwoordelijkheid, ik wil zijn stem niet meer horen, zijn naam niet meer zien.Het is wel pijnlijk voor de kinderen. Is het verstandig om een kind te vertellen hoe hun vader in elkaar zit? Nee. Ze zullen het ondervinden, helaas, en erg pijnlijk voor ze. Een klein voorbeeldje; hij vergeet dat hij heeft afgesproken dat hij de kinderen zou ophalen om naar de efteling te gaan. De kinderen stonden bepakt en al voor de deur op te wachten. Hij is niet komen opdagen. Zo triest. Of hij zegt dat hij naar voorstellingen komt kijken op school. De kinderen verheugen zich erop. En hun vader verzint weer een smoes waarom hij niet kon komen. Ik ben er klaar mee! Ik ben zo sterk dat ik moeder en vader tegelijkertijd kan zijn. Daar kan ik geen puberende man bij gebruiken.
 
 23-6-2015

Mijn man is 62 jaar en al heel wat jaren depressief, omwille van vele professionele tegenslagen ( ontslagen, mislukt ondernemingschap). Komt uit een uiterst conservatieve familie, waar prestaties zeer hoog in het vaandel staan en de lat zeer hoog werd gelegd. Had te kampen met een zeer authoritaire vader.Ik heb lang getracht om hem terug op het positieve pad te brengen en zijn negativisme, haatgevoelens naar de maatschappij en paranoide gedachten te minderen, maar uiteindelijk mocht het niet baten. Hij had een intens gevoel van niet geliefd te zijn, blokkeerde bij sociale contacten en lag de schuld bij de anderen, en niet bij de onvrede in hemzelf. 4 maand geleden legde hij de bom. Verklaarde mij dat hij reeds een 1 jaar een relatie had met een arme vrouw, die hem veel waardering gaf,en die hij moest helpen. Hij twijfelde erg tussen zijn verliefdheid voor haar en de liefde voor mij. Maar met alle nodige drogredenen verkoos hij de vlucht naar een illusieland met de ander vrouw. Ditzijn zeer alomgekende kenmerken van midlifecrisis, waar veel achtergebleven partners mee te maken hebben.Mijn man blijft echter zeer emotioneel, vriendelijk en behulpzaam naar zijn familie toe, hetgeen alles nog veel moeilijker maakt. Dit maakt de diepe wonden opnieuw open. Hij beseft volgens mij maar gedeelelijk wat hij zijn familie aandoet, en denkt als hij de haag komt snoeien zijn schulgevoelgens minder worden. Omwille van zijn voorgeschiedenis van integere, morele, en toch ook zieke man kan ik de poort niet sluiten, hetgeen het voor mij zeker moeilijk maakt. Ik besef dat hij zijn leven moet herbeleven, en tothet besef moet komen dat het echte geluk uit zichzelf moet komen.Ik geef hem tijd, rust en ruimte om tot dit besef te komen. Ik tracht met veel moeite mijn leven terug te hervatten, voel echterheel veel leegte, en verdriet met wat hij hij mij heeft aangedaan.Probeer toch positief te denken en hopelijk wordt mijn MLC na zijn crisis een gelukkiger mens, met of zonder mij.
 
 
10-6-2015
  

Twee en een half jaar later en door schade en schande wijzer geworden. Ook de zelfde rituelen door gemaakt met mijn ex. Met meerdere vriendinnen die aardig waren en hem aandacht gaven en sterk beïnvloeden. Hij heeft mijn zoon en mij zo erg vernedert en laten voelen dat we niks voor hem betekende. Hij heeft mij en mijn zoon op een punt in de steek gelaten met aankomende werkloosheid en wel op een confronterende manier met zijn soulmate in zijn huis waar hij alleen zou gaan wonen. Mijn geluk is dat ik nog mijn normen waarden heb en zelfrespect heb waar hij nooit en nimmer aan zal kunnen komen. Ik heb direct verteld dat hij niet meer thuis hoefde te komen en gelijk met haar mee kon naar het studentenhuis waar zij woonde. Vanaf dat moment begonnen de treiterijen. Vervolgens praat hij je naar de mond en lijkt weer op de oude. Alleen volgen er smerige praktijken. Hij wil zich niet uitschrijven, we weten dus dat ze goedkoper uit zijn op die manier. Hij gaat je zwart maken en je bestelen omdat hij nog geld van je te goed heeft. Hij beweert dat je geen recht hebt op het koophuis omdat hij het meeste heeft betaald. Te onzinnig voor woorden.Je krijgt uiteindelijk een brief met zijn zogenaamde gevoelens met een en al leugens en waarin je als een heel egoïstisch persoon wordt neergezet. Met als laatste regel bedreiging als ik dat huis niet afsta aan hem. Politie is op de hoogte (die hij zelf naar me toe heeft gestuurd). Deze komt verhaal halen i.v.m. een melding van zijn kant. Deze verklaart dat hij hulp nodig heeft en een midlifecrisis heeft. De dokter die je bezoekt omdat je vastloopt verteld je dat hij een midlifecrisis heeft. Zij herkent het omdat haar man (arts) er last van heeft. Ze zegt loslaten en twijfel niet aan je zelf want hij is ziek. Zie hem als buurman(woont in dezelfde straat met SM) en negeer hem. Je krijgt vreemde uitlatingen waar je geen kant mee op kan. Niemand wil het geloven dat hij ziek is en midlifecrisis heeft zelfs zijn eigen familie ziet niet dat hij flink in de war is. Deze mensen sturen je weg met de mededeling laat hem zijn eigen gekozen leven leiden. Deze hebben geen contact meer met je terwijl het ontzettend moeilijk hebt om rond te komen (part-time baan) en in een reorganisatie. Kan niet aankloppen bij instanties. Ik kan nu zeggen ik heb gered en niet opgegeven. Heb een huurhuis en vast werk gevonden. Uiteindelijk dacht ik mijn rust gevonden te hebben maar de treiterpraktijken gaan door en het huis moet nog verkocht worden. Deze meneer probeert het huis op een goedkope manier te krijgen zonder jouw iets te gunnen want ze hebben overal recht. Ik heb gelukkig een advocaat (en bewijzen verzamelt van zijn hatelijke mails). Er ziet er naar uit dat ik de weg naar de rechtbank moeten nemen omdat hij je werkelijk je niks gunt en alle normen en waarden niet meer bezit. Ik ga door niet uit hebzucht maar uit zelfrespect en mijn kind te laten zien dat ik me niet laat vernederen. Het is een lange moeilijke weg met hopelijk een uitkomst met rust, duidelijkheid en definitief afscheid van deze geschiedenis met pijn in mijn hart en ziel. En zal hem en zijn steun en toeverlaat in de vernietiging van ons nooit kunnen vergeten. Om door te gaan zie ik hem/haar als zieke geesten. Tevens probeer ik haar te zien als een 1000 dingen doekje (poetsend wonder doekje overal voor te gebruiken tot dat de gaten er in vallen)Ik zie mezelf op de trap staan met steeds een tree hoger en kijk achterom waarin ik de vele door hun gegraven kuilen zie die ik al voorbij ben.

 
17-5-2015
 
Mijn hemel wat een herkenning allemaal. Alle twijfel die ik had is weg. Mijn ex zit er middenin en ik ook. Mijn verhaal schijnt nogal heftig te zijn als ik de reacties mag geloven van alle psychologen en psychiaters die ik tot nu toe gehad heb. Ik zal mijn verhaal vertellen. Zo kort mogelijk.....😁 Mijn ex, ook een H, en ik zijn 14,5 jaar samen geweest en op 3 weken na 9'jaar verloofd. Wij hebben elkaar ontmoet tijden onze sport studie. Hij zat in zijn laatste jaar en ik moest nog twee aar. Toen hij klaar was ging hij werken en zijn studentenhuis werdt verkocht. Hij trok bij mij in. Ik moest voor de opleiding naar frankrijk en in die week zou hij verhuizen. Op donderdag is het stap avond in de studenten wereld dus hij ging met mijn " vriendinnen" stappen. Je raad het al hij is vreemd gegaan met mijn " vriendinnetje" in mijn huis! Ik kwam terug uit frankrijk en voelde aan mijn water dat er iets mis was. Maar nee hij garandeerde mij dat er niks gebeurd was. Ok ik vertrouwde hem en ik geloofde hem. Na de eerste sport studie te hebben afgerond gingen we door naar de hbo sportstudie.
Na 4 jaar relatie kreeg ik contact met mijn" vriendinnetje" toen werd het te heet onder zijn voeten en heeft hij zijn vreemdgaan opgebiecht. Wat doe je? Hij ging voor mij vechten. Reisje, vriendschap ringen en een half jaar later een verloving. Maar het bleef in mijn hoofd rondspoken. Na de studie een huis gekocht, nou ja een bouwval. Van top tot teen gerenoveerd. Ruim een half jaar een alcohollist in huis gehad die ons hielp met de verbouwing. Ik kan niet zo goed tegen mensen die veel drinken. Voelde me niet thuis in mijn eigen huis. Maar goed huis bijna af komt meneer thuis met het nieuws dat hij verliefd is op een collega en dat het wederzijds is. Waarom praten mensen hierover als ze in een relatie zitten of als je weet dat diegene een relatie heeft. Maar goed. Wat doe je? Net een mooi nieuw huis. Ik gaf hem de keuze. Of erin blijven wonen en een andere baan zoeken of het direct weer verkopen? We bleven erin wonen. Hij een nieuwe baan ik een nieuwe baan. Ik zat echter niet op mijn plek. Had het niet naar mijn zin. Na twee jaar werd ik eruit gegooid. Net op tijd een nieuwe baan gevonden. Nieuwe ronde nieuwe kansen. Daarnaast had ik een paard gekocht want dat maakte me gelukkig volgens H. Paard kreeg pees blessure. Nieuwe baan bleek erg veeleisend van mij en ik had het gevoel dat ik het niet meer kon. Na twee jaar weer ontslagen en moet ik de ww in. Paard 2e pees blesssure. Allerlei "baantjes" gehad maar zat niet lekker in mijn vel. Had weinig energie en wilde eigenlijk in een winterslaap en weer wakker worden als alles weer goed was. H zei ook altijd " als je weer een baan hebt komt het wel weer goed.Toen begon het vlucht gedrag me op te vallen. Veel werken, altijd telefonisch bereikbaar voor werk. Veel achter de pc. Friemels en fratsen, zo noemde ik het altijd. Zoals zelf skateboards maken, onmogelijke dingen verzinnen en uitwerken op de computer en daadwerkelijk denken dat het haalbaar is. Vorig jaar nog meegegaan in het kopen van een skate ramp(halfpipe) die inkompleet bleek te zijn. Een godsvermogen uitgeven aan staal en hout om hem bruikbaar te maken. Sexueel heel direct. Afstandelijk. Als ik een knuffel wilde moest ik erom vragen. Geen kus meer krijgen als hij thuis kwam of wegging. Vaak in de weekenden naar vrienden van vroeger????? Mannen weekend noemde hij dat maar ik kwam erachter dat er ook een zij bij was........op vakantie willen gaan met vrienden erbij. Liever met vrienden boarden dan een piste gezellig met mij pakken. Stand vakanties de hele dag in het water liggen op je surfplank. De handoek kwam de tas niet uit! Later thuis komen dan beloofd. Zo ging hij weer een weekend weg, zou rond 17:00 thuis zijn maar kwam om 20:30 een keer aan kakken. Maar wel met een ijsje om het goed te maken. Ik lag depressief in bad.( paard had inmiddels pees blessure nr3) En vroeg hem; " zullen we er maar mee stoppen want je praat niet communiceert niet er moet nu iest gebeuren want dit gaat niet goed. Ik heb het idee dat je niet meer thuis wilt zijn. " als je weer een baan krijgt komt alles weer goed" zei hij dan maar weer, en ik wilde daar ook graag in geloven Ik zei ook vaak. "H" waar ga je dit weekend heen vluchten?" ik vlucht niet" was zijn antwoord.Later dagen zwijgen. Dingen voorstellen en het dan niet doen. De laatste dag dat hij thuis was, ik lag lusteloos( lees depressief) op de bank film te kijken( mijn vlucht gedrag). Hij stelde voor om wat leuks te gaan doen. Ik stemde toe. Ik was verbaasd dat hij weer kon praten want hij had al 4 dagen niks gezecht. Hij moest nog iets doen op de pc en daarna zouden we gaan. Dit was rond 17:00.Ik ben om 22:30 naar bed gegaan. Om 00:30 werd ik weer wakker. Ben naar beneden gegaan en heb hem gevraagd om me nu toch eens te vertellen wat er in godsnaam met hem aan de hand is. Nou daar kwam het. " ik denk dat je al weet wat er aan de hand is" zei hij. " ja dat denk ik ook" was mijn antwoord. "Ik heb geen ander" riep hij boos. " dat zei ik toch ook niet. Samen naar boven gegaan en ik heb mijn verlovings ring aan hem terug gegeven. Met de boodschap dat ik hoop dat ik hem ooit weer terug krijg. Relatie therapie besproken, time out aangeboden, maar nee. Hij hield niet meer van mij. De volgende dag kwam ik thuis en zijn auto stond al ingepakt klaar. Hij kon niet wachten om weg te gaan. Daar zit je dan.....compleet verloren. Volgende dag direct psychisch hulp gezocht. Ik bleek al lange tijd depressief. Hij geloofde het niet eens. Na twee en een halve week kwam ik erachter dat hij al een ander had. Ja ja die ene die mee mocht met het mannen weekend. Heeft na 1week de inboedel al verdeeld, en na twee weken wilde hij al met mij naar de bank, maar hij ging eerst op vakantie. Zijn spullen???? Die stonden nog in huis. Alsof hij ieder moment binnen kon komen. Wat had hij meegenomen dan? Zijn mountain bikes, twee stuks, waar hij niks mee deed. Wat kleding in mijn sporttas en dat was het. Alle schoenen en kleren van de vorige dag lagen nog op zijn poef. Ik had hem gevraagd om spullen op te ruimen, omdat ze me het gevoel gaven dat hij ieder moment thuis kon komen. Is goed zei hij. Wat ruimt hij op??? Een stapel,papieren van de pc tafel???? Verder niks. Ik heb zijn spullen ingepakt en hij heeft ze aan het einde van de vakantie, nadat ik dat meerdere malen had gevraagd uiteindelijke opgehaald. Maar alleen wat ingepakt was. Nu begint hij te klagen dat hij ZIJN huis niet in mag om ZIJN spullen op te halen.Sindsdien is hij aan het rennen. Gaat het goed???? Nee. Hij voelt veel persoonlijke druk. Is nog drukker dan normaal. Heeft een boete rereden van 780!!!! Euro. Was de tweede keer trouwens. O ja en als toetje kwam ik er ook nog achter dat hij 7 maanden voor vertrek al contact had gehad met de bank over zijn hypotheek.En ik blijk naast mijn depressie ook nog ADHD te hebben. Het verklaard allemaal een hoop. Mijn hoofd zegt laat hem vallen zoals hij jou ook zo vaak heeft laten zitten, maar mijn hart zegt, nee je houd van hem. Pffffffff Het komt goed, ja dat zal wel, kan iemand zeggen wanneer?Wat denken jullie? Mlc of gewoon debiel? Respect voor iedereen die deze ellende moet doormaken. Samen staan we sterk.ik heb zo'n beetje alle sites gelezen die er maar zijn. Het geeft me kracht. Het verwarrende is geweest die verdomde twijfel van hem. Ik voelde dat er iets niet klopte. En hem daarop daarop meerdere malen aangesproken. Maar hij heeft me overladen met schuld kadotjes. Die December in 2013 dat hij al naar de bank was geweest om te praten over zijn eigen hypotheek, ben ik overladen met kado's. Als hij weer weg was geweest, kwam hij weer thuis met een spijkerbroek of een trui of een kleinigheidje een klein gebaar dat hij toch aan mij dacht. Daar heeft hij me mee vergiftigt. Ik heb hem er wel eens mee geconfronteerd dat hij nooit meer sprak over trouwen. Hij zei dan dat hij eerst kinderen wilde. Ik vond dat in mijn financiele situatie niet handig. Ik ben nu 37 en wilde altijd kinderen. Het doet pijn om te beseffen dat die er bij mij nooit gaan komen. Hij daarintegen heeft nog alle kans. Hij heeft een schoenzoolmate van een aantal jaren jonger. Hij is nu 36 en zij 32. Ik ben bang dat er over een paar jaar kinderen in het spel zijn die de dupe gaan worden van zijn laffe impulsive acties. Ik moet het loslaten, maar ik maak me zorgen om hem. Gelukkig gaat het nu wat beter met mij. Ik heb inmiddels een baantje gevonden en psychisch gaat het goed.ik heb inmiddels hulp met het omgaan met mijn ADHD. Ik heb mijn eigen leven weer een beetje onder controle. Nu nog het huis verkopen en we zijn van elkaar af. Ik hou hem tegen in zijn ontwikkeling met haar. Hij betaald nog mee aan het huis. Er is inmiddels een mediator in het spel. Hij wil er op een "normale" manier met mij uitkomen. Ja ja dan had je ook op een " normale" manier met mij om moeten gaan, denk ik wel eens. En dan komt het besef dat hij niet anders kan. Hij moet dit doen.Maar het doet verdomd veel pijn om zo aan de kant gezet te worden en dat je ziet dat je geliefde in een sneltreinvaart zijn leventje op orde krijgt en na 3 maanden alweer samenwoont. .....de tijd zal het leren.  

     

4-5-2015

Wat een fijne site. Bij ons is 3 weken geleden de bom gebarsten. Het grote verschil met de meeste mlc'ers is dat mijn man pas 33 jaar oud is. Maar hij zit in een wereldje waar jong zijn heel belangrijk is. Sinds zijn 30ste heeft hij al moeite met ouder worden en heeft in verleden tegen burn-out/ depressie aangezeten, heeft ook een moeilijke jeugd achter de rug. Wij hebben een biol. dochter van 7 jaar (maar ze denkt als een puber) en sinds een jaar een pleegzoon van net 5 jaar. Hij heeft ons van de een op de andere dag verlaten voor een meisje (een studente van hem) die 12 jaar jonger is dan hem. De eerste 2 weken heb ik er alles aangedaan om hem terug te krijgen naar zijn gezin, maar hij is zo'n ander mens geworden dat ik nu al voor mezelf en de kinderen heb gekozen. Het eerste gesprek met de mediator zit er ook al op en ik hoop zo snel mogelijk gescheiden te zijn. Ik heb met mijn 2 jonge zorgkinderen niet de tijd om te wachten op hem. Maar wat doet het pijn zeg, zowel mentaal als fysiek (ben de hele dag misselijk). Het ergste vind ik wel dat hij het met zijn sm al over een kindje heeft ( voor ons zat een tweede biol. kind er niet). Terwijl hij amper tijd heeft voor de 2 kinderen die wij hebben. Ook financieel gaat het heel lastig worden. Ik herken bij mijn man echt alle kenmerken en twijfel er dus niet aan of hij een midlifecrisis heeft.


23-4-2015

Hallo, hier mijn verhaal. Ik lees veel op deze site en heb er veel aan, dingen worden begrijpelijker helaas niet leuker.Mijn ex-partner en ik zijn 20 jaar samen geweest. In deze 20 jaar hebben we veel meegemaakt en zijn door de jaren heen vaker uit elkaar geweest om na 1 of 2 maanden toch weer samen verder te willen gaan. We hebben 1 dochter van inmiddels 15 jaar en bij haar is in 2010 ADHD geconstateerd. Tijdens dit proces herkende mijn ex veel van haar in zichzelf en langzamerhand viel het kwartje dat hij het wellicht ook heeft, ook gezien de gebeurtenissen in de jaren daarvoor. Echter, ik was voornamelijk bezig met onze dochter en haar behandeling en heb aan zijn vermoedelijke ADHD geen aandacht geschonken. Vier jaar geleden waren we weer op het punt aanbeland dat ik er genoeg van had en toe was aan een adempauze en eigenlijk weg wilde. Hij kreeg vlak daarna een ernstig ongeluk en tijdens zijn revalidatie zijn we toch tot de conclusie gekomen om niet zonder elkaar te willen (het lot!). Het eerste half jaar ging het super, we hadden het weer leuk en deden leuke dingen. Echter, na verloop van tijd merkte ik dat hij steeds minder zin had om iets te ondernemen, zijn bedrijf ging steeds slechter en hij ging zich steeds meer terugtrekken, eigen dingen doen zonder mij. Nu terugdenkend vermoed ik dat zijn ongeluk de trigger voor de MC is geweest, hij was net 40 geworden. Na twee jaar (2013) kon ik er niet meer tegen. Hij was denk ik depressief en niks was meer leuk. Helaas wist ik toen nog niets over een midlife crisis en was ik gewoon helemaal op. Stond overal alleen voor en wat ik ook deed, het was nooit goed genoeg. Affijn, definitief de knoop doorgehakt, een andere woning gezocht en vertrokken. Voor onze dochter hadden we een co-ouderschap afgesproken.Nadat ik weg ben gegaan is hij lange tijd boos geweest en deed heel vervelend over de financiële afhandeling. Hij was ook direct op zoek naar een SM en deed veel aan dating. Ik heb hem lange tijd ontweken. Begin 2014 is het contact beter geworden en ineens, in mei van dat jaar kwam hij terug. Hij twijfelde en wist helemaal niet meer wat hij wilde. Inmiddels miste ik hem toch wel weer heel erg en dacht dat we wellicht toch weer nader tot elkaar konden komen. Nu denk ik dat het een soort valse verzoening was want na 1,5 maand wist hij het weer niet, alles moest anders en was z'n gevoel voor mij weer weg. Hij riep toen zelf dat hij dacht dat ie misschien wel een MC had. Vervolgens is hij weer druk aan het daten gegaan, tot op heden nog niets vast gevonden. Inmiddels ben ik veel gaan lezen over de MC en herken veel bij hem. Weet ook dat ik het niet goed heb gedaan door nog 'beschikbaar' te zijn. Sinds december 2014 volg ik nu de regels, laat hem met rust, bel niet zomaar meer, alleen nog contact wanneer het onze dochter betreft. En wanneer hij haar komt ophalen ben ik aardig, gezellig en vraag nergens naar. Ik moet zeggen dat wanneer hij er nu is het ook echt gezellig is. Wat ook weer moeilijk is hoor, want dan heb ik echt weer een paar dagen nodig om het los te laten. Ik heb inmiddels zelf een prima leven, doe leuke dingen en heb fijne vrienden. Moeilijk blijft het wel, ik mis hem en hou nog van hem. Tijd heelt alle wonden, maar het duurt wel lang en ik weet natuurlijk niet of ie ooit wakker wordt. Nou, heel verhaal maar fijn dat ik het effe ergens kwijt kan!
 
 
 
7-4-2015

Op het moment dat ik deze site gevonden had en de verhalen las, herkende ik de midlife crisis en de daarmee samengaande problemen. Ook mijn kinderen en ik zijn ,zoals zovele, slachtoffer van een midlife crisis, wij hebben onze midlife crisis cadeau gekregen en hebben ons er tot nu doorheen geslagen ondanks de innerlijke pijn en angsten. Moet eerlijk toegeven dat ons dit steeds makkelijker lukt. Dit vooral omdat er op dit moment alleen nog maar het hoognodige contact is om de hele resterende echtscheidingsprocedure af te handelen.(eindelijk na 3,5 jaar).In 2,5 jaar tijd, heb ik alles achtergelaten (ben vertrokken met het hoognodige , alleen wat kleren, was gewoon niet meer leefbaar) heeft hij de scheiding aangevraagd incl. vonnis kinderen en gekregen, wonen de kinderen weer bij mij, wat er nog over was van de inboedel verdeeld, mijn vader gestorven en is ons huis eindelijk verkocht. Heb altijd de hoop gekoesterd dat hij "wakker" zou worden, maar tot nu toe helaas. Mijn kinderen en ik wonen nu , sinds 11 maanden, in een appartement(je)met een eigen voordeur, durven weer naar buiten, heb ik een full-time baan en kunnen we weer lachen. Dit is voor ons goud waard na alle problemen en ellende. Wonen nu in een andere woonplaats, zonder dat de kinderen van school hebben moeten veranderen. De plaats waar wij nu wonen daar heeft mijn ex geen enkele binding mee,dus als hij zich laat zien moet dit met een verdomd goede reden zijn !!!!!! Wij hebben nu na deze turbelente jaren onze rust terug gevonden en proberen dit zo te houden. Wij, de kinderen en ik, hebben ingezien dat vasthouden geen enkel nut heeft en steeds onrust veroorzaakt, dat het niet aan ons ligt. De kinderen lijken het feit dat hun papa "de weg kwijt en zoekende is" te accepteren. Heb hun altijd voor ogen proberen te houden het is en blijft jullie papa. Dit meemaken is een hel, het voornaamste is dat je zo snel als mogelijk is weer vaste grond vindt onder je voeten, hoe moeilijk dat ook is. De band tussen mij en de kinderen is veranderd, wij hebben hierdoor geleerd ook elkaar los te laten waardoor onze relatie een andere dimensie heeft gekregen en is nog hechter dan voorheen. Wat de toekomst ons brengt, geen idee. We zullen wel zien, we hebben een dak boven ons hoofd, mama heeft een full-time baan en we genieten, ieder op zijn manier
 
 
4-4-15
 
Een maand voordat de bom valt, stuurt zijn sm mij anoniem smsjes.waarin ze me vertelt dat mijn man me bedriegt en ook nog een klein kind heeft met zijn vriendin.Natuurlijk ontkent mijn man alles. Totdat hij de dag voor kerst in alle vroegte enkele kledingstuken inpakt en vertrekt naar zijn sm zonder uitleg en afscheid te nemen van zijn kinderen. Het gaat niet meer volgens mijn man. Wat niet meer gaat weigert hij verder uit te leggen. Na lang aandringen heeft hij bekend dat hij nog een kind heeft bij zijn 12 jaar jongere vriendin. Het kind was een foutje, jaja voor hem maar níet voor zijn sm!  Mijnheer is zelfs bij de bevalling geweest en daarna gewoon weer terug naar huis gekomen. Hoe vernederend wil je het hebben. Mijn allerliefste maatje van de afgelopen 26 jaar is veranderd in een onherkenbare puberende man van bijna 50 jaar die ook nog eens de schulden van zijn sm aan het afbetalen is. Hij wil zelfs geen officiële omgangsregeling met onze kinderen. Als hij zin heeft wil hij de kinderen wel zien. Hij heeft het te druk met zijn nieuw gezin. Nooit gedacht dat verdriet zo'n pijn kon doen. Wat mis ik hem


4-4-2015

Stel dat je een gewoon, meestal goed en gelukkig leven hebt , een baan, kinderen , een hond, een leuke man in een goed huwelijk .. waarin alles loopt zoals het in het leven loopt. Soms kabbelend, soms heel liefdevol. soms zijn er tegenslagen, je maakt mooie vakanties, je zoon vraagt een tijd veel aandacht.. Dan is het weer een tijd rustig.., er zijn wat problemen op je werk, er zijn veel verantwoordelijkheden , je vader wordt ziek en moet verzorgd worden etc. En op een dag denkt je man, weet je wat we gaan een rollenspel doen. Dan blijf jij wie je bent en dan word ik een opstandige puber, die van huis wegloopt , drugs gaat uitproberen, een vriendinnetje neemt, heel erg verliefd wordt, uit gaat proberen hoe het is om zonder jou te wonen, andere soorten sex uitprobeert, eindelijk een baard laat staan en sportschoenen koopt die jij zo stom vindt..,,. " Want jij was mijn moeder en nogal bazig/ en bezorgd. En dan kwam ik af en toe thuis en dan was jij natuurlijk boos en dat deed ik alsof het me geen f@ck kon interesseren en dan pikte ik stiekem spullen van je .. En dan bleef jij hier lekker met de kinderen terwijl ik weer uitging naar clubs en spannende dingen deed met mijn vriendin en bleef jij jankend achter en dan werd ik boos op jou want ik was heel onredelijk...en ik ging heel veel geld uitgeven en dingen doen die ik nog nooit gedaan had...." En alhoewel hij dat rollenspel niet heeft aangekondigd, gaat hij het wel uitvoeren, alles ervan , en niet een paar uurtjes , maar een aantal jaren , waarin de scenario's steeds onbegrijpelijker en pijnlijker worden en jij daarin helemaal wordt meegezogen, terwijl jij nog wel steeds blijft wie je bent.... Maar door alles wat er gebeurt ook tot heel ander gedrag wordt gedwongen. Als dat nou gebeurt. En het gebeurt echt!! Ook met mensen die het NOOIT hadden verwacht, dan heb je te maken met een MIDLIFECRISIS. Een van de meest pijnlijke dingen die je in een relatie kunt meemaken , en de partner blijft machteloos achter....en alles wat met zorg is opgebouwd, gaat kapot en wordt verdeeld...het huis,de spullen, de vriendenkring, het gezinsleven... Onbegrijpelijk verdrietig....en als klap op de vuurpijl doet een gedeelte van je omgeving ook nog of dat het wel meevalt, jij overdrijft en je man "gewoon" weg is gegaan omdat het huwelijk niets meer voorstelde een beetje anders is gaan kleden omdat zijn vriendin nou eenmaal een andere smaakt heeft, geen aandacht voor de kinderen heeft omdat hij nu zover weg woont, en iedereen in een scheiding wel eens rare dingen doet. . Een eenzamer pijnlijker proces is bijna niet voor toestellen, maar het overkomt ons wel...in het echte leven .. Nu


25-3-2015

Ik ga mijn 4e jaar in....alleen. Van deze jaren werd ongeveer  2 jaar "gewerkt aan ons huwelijk" volgens mijn partner...hierin had hij een dubbele agenda, je begrijpt wat ik bedoel. Maar ik langs de zijlijn, want...nog niet werkelijk beseffend wat dit was(mc) "trok" aan hem....en steeds werd mij verweten een bom onder onze relatie te leggen. Maar wel steeds zeggen dat het steeds beter voelde voor hem, het ging de goede kant op...ongelofelijk, want ik voelde dat niet zo, heb dat ook steeds gezegd....had hij geen boodschap aan. Emotieloos, gevoelloos. Depressie/drank/soulmate. Geen hulp willen zoeken, want er is niets. Nu vertelt hij iedereen, wij hebben niets meer, of..ik kan niet met jou en niet zonder jou leven...tja, zo hou je vrienden en vraagt niemand naar hoe het werkelijk zit. Ik mis hem enorm, de man die hij was, niet deze man, dat is een vreemde. Het gemis is groot, maar ik ga verder met mijn twee jong volwassen dochters....die eigenlijk hun vader kwijt zijn. Hij trekt aan ze. Hij is van af het begin in de slachtofferrol gekropen...naar iedereen toe. En ons huwlijk...ach dat is maar een papiertje.....steld niks voor.Over scheiden hoor ik niets...hij leeft gewoon verder met de soulmate...Deze is al twee keer gescheiden en staat op de loonlijst....10 jaar jonger, een deurmat...zonder inhoud. Zo in triest.....vanuit een mooi gezinsleven, we waren blij en gelukkig met elkaar...Niets meer. Ik zwijg, wij hebben geen enkel contact meer, hoogstens zakelijk/financieel. Ik voel me vergeten, langs de zijlijn....heb nergens aan kunnen werken....Ik zie iemand die manipuleert en narcistisch is.....een vreemde...diep in de put..maar dat laat hij niet zien...wat iedereen ziet is een charmante man boven op een berg...top if the world....Maar ik denk...heel erg eenzaam. Ik ben een krachtige vrouw, zelfbewust en onafhankelijk(uhhu...financieel niet helemaal), maar dat neemt niets weg van het inmense verdriet en de ontgoocheling die de ziekte MC met zich meesleept....want mijn vriendje, mijn allesie ...die ben ik kwijt voor nu.... faith??....geduld, liefde....hoop....ik weet niet of je ooit uit deze strijd komt met jezelf....wij gaan al door het diepe dal..heb er al een hele reis op zitten, wens het niemand toe, nooit. Of mij partner ooit wakker wordt uit dit alles...? 
Met twee hele lieve dochters, wij alledrie vechten om een gezin te blijven, hij neemt daar geen deel meer aan. Hij mist veel....ook straks....als het grootouderschap voor de deur staat... 
 

4-2-2015
 
Ik zit al vier jaar in deze ellende. Mijn man is er vandoor gegaan met een vrouw die hij paar dagen voor zijn vertrek in een kroeg had ontmoet. Stond te gillen dat hij nu ineens zat met een wildvreemde vrouw, en dat dat mijn schuld was. Een vrouw, waarvan ik heb gehoord dat ze de sloerie wordt genoemd en knettergek is en die er ook nog eens een keer echt niet uitziet.
Vanaf dat moment heeft hij alle normale communicatie verbroken. Ik wist niet wat me overkwam. Binnen een maand was hij vertrokken, en daarna begonnen de woede aanvallen. Ik had hem nooit gewild, ik kon geen liefde geven, ik leefde op zijn energie, ik kon geen sorry zeggen, veegde alles van mijn bord, ik had hem nog nooit naar Schiphol gebracht (???) en hij moest los van mij. Ik wist meteen dat dit allemaal over zijn liefdeloze moeder ging die hij jarenlang op een voetstuk had staan, maar van wie ik altijd dacht 'waarom heeft deze vrouw in hemelsnaam kinderen'. Dat ze een paar jaar eerder van haar voetstuk was gevallen, dat wist ik. Hij vond dat ze het allemaal niet goed had gedaan. Waarschijnlijk is is het daarmee allemaal begonnen. Over Schiphol. Mijn man was zo'n beetje de chauffeur van de familie als het om wegbrengen en ophalen ging. Onze dochter was 12 toen ze zei het vreemd te vinden dat er nooit eens iemand van de familie ons kwam ophalen als we terugkwamen van vakantie.
Ik heb het idee dat MC'ers zijn opgegroeid in gezinnen die in ontkenning leven, waar alle emoties onder het kleed werden geveegd en waar niet werd gecommuniceerd. Ik had me altijd al afgevraagd of mijn man wel een normale puberteit heeft doorgemaakt, want hij was gewoon niet los van zijn moeder in de zin dat hij absoluut niet objectief naar haar kon kijken en tegen haar in durfde te gaan. Want madame veegt idd altijd alles van haar bord en sorry zeggen is er ook niet bij. Maar goed. We zijn nu vier jaar verder en hij verandert langzaam in de man die wij weer herkennen. Er is dus hoop, maar het is een lang proces. Wel is het nog steeds een warboel in zijn hoofd. De ene keer is het nog steeds allemaal mijn schuld (zal wel zijn eigen schuld en schaamte zijn), de andere keer zit het in hem en wilde hij zichzelf gelukkig maken. Sm is nog steeds in beeld geloof ik, maar hij heeft het wel weer gehad over een leven samen. Dus dat zichzelf gelukkig maken dat is niet echt gelukt.


 22-12-2014
 
Mijn man is na 25 jaar huwelijk nu al 6 maanden weg. Hij woont bij een vriend en heeft een relatie met zijn vriendin die hij al jaren heeft. Maar alleen is ook maar alleen en hij mist zijn kinderen verschrikkelijk.Dus komt hij elke dag even hallo zeggen. Ik negaar hem volkomen en wil niet met hem een bakkie koffie doen. dat begrijpt hij totaal niet.Nu heeft meneer besloten om terug te komen wonen in ons huis. Het huis is van ons samen dus ik heb geen poot om op te staan. Hij wil zelfs weer naast mij slapen (we hebben geen kamer over) wat ik afkeur en absoluut niet wil. Hij wil terug naar zijn gezin maar niet terug naar mij.Ik ben goed voor het koken, de was en alle huishoudelijke taken. Hij heeft alles kapot gemaakt en nog steeds geeft hij mij de schuld overal van. Dat alle vrienden het afkeuren dat hij naast mij (we zijn nog niet gescheiden) er nog gewoon een vrouw op na houdt en dus ook liever geen kontakt meer met hem willen, ben ik dus ook schuld. Ik trek alle vrienden naar me toe.Hij ziet zichzelf nog steeds als slachtoffer. Hij was niet gelukkig bij mij en is gegaan. Maar nu is hij ook niet gelukkig dus wil hij weer terug. Hij wil een open huwelijk. Wat dat allemaal met mijn gevoelend doet daar staat hij niet bij stil. Hij wil een gesprek met mij over hoe we het nu allemaal gaan afronden maar er blijkt geen normaal gesprek met hem mogelijk. Er komen de meest rare voorstellen uit zijn mond die gewoon niet reeel zijn. Wanneer wordt hij weer de man die hij was?Het duurt nu al 5 jaar. Ik ben er klaar mee. Ik wil rust, voor mijn kinderen maar ook voor mezelf.Het geeft steun hier te lezen dat ik niet de enige ben. Sterkte voor iedereen in dezelfde situatie.

 
18-12-2014
 
Nu zitten wij midden in de scheiding (11 jaar samen, 9 jaar getrouwd) door zijn MLC. De bom is gedropt in juli via een whatsapp. Na 3 maanden vechten (alleen van mij kan) moest ik het huis uit omdat hij ruimte en tijd nodig heeft. De proef scheiding van 2 maanden is beëindig met een email dat hij toch wil scheiden. Ik herken mijn man niet meer, van een zorgzame, respectvolle, liefdevolle echtgenoot naar een harteloze man. Een man met lage normen en waarden. We hebben samen een goedlopend bedrijf en dat doet ontzettend pijn om hem te zien op het werk. Hij doet vrolijk op het werk als er niets aan de hand is terwijl dat er erg veel geroddeld is door onze medewerkers. Sinds 3 weken geleden heb ik een advocaat in de arm genomen en hij is er niet blij mee omdat hij een mediator wil. Ik geloof niet meer in hem. Vecht scheiding wil ik zoveel mogelijk vermijden maar ik moet aan mijn eigen toekomst denken en het vinden van een nieuwe baan/carriere op je 45 is niet makkelijk. Ik hou nog zielsveel van hem ondanks alles wat hij gedaan.

 
18-12-2014
 
Na nu 4 zware maanden en veel gezoek op internet nu daadwerkelijk overtuigd dat m'n man in mc verkeerd. We zijn 14 jaar getrouwd en hebben 2 dochters. Anderhalf jaar geleden werd bij m'n vader kanker geconstateerd, dat niet te genezen was, na levensverlengende chemo is hij afgelopen maart overleden. Vanaf het moment dat m'n vader ziek werd is er tussen ons veel veranderd. Ik had veel verdriet en hij kon er niet voor me zijn,n man heeft zijn vader op jonge leeftijd verloren aan kanker. In aug dit jaar ben ik een paar dagen met onze dochters weggeweest. De thuiskomst was alles behalve plessant. Hij wilde scheiden, er bleek een andere vrouw in het spel te zijn,ben een paar dagen met de jongste bij m'n moeder geweest. Hij beloofde voor ons te gaan en haar te laten gaan. Helaas hij had/heeft nog steeds contact met haar. Heb veel geprobeerd om hier alles te redden, maar te vergeefs. Onlangs kwam hij uit z'n werk met wederom de mededing dat hij wil scheiden, omdat hij verliefd is op de ander. Plof daar ging de goede moed. Hij heeft nl zo af en toe nog contact met haar. Stappen zijn er nog steeds niet ondernomen. Wellicht om aankomende feestdagen of omdat hij niet weet hoe of wat. Heb me de afgelopen maanden kwetsbaar opgesteld, waardoor zijn lontje steeds korter en korter werd. Explosies naar mij toe komen steeds sneller. We hebben nu afgesproken dat als hij vindt dat ik zeur hij gewoon zegt klaar. 
Hik ze best zal doen minder snel te exploderen. Voor mezelf heb ik voorgenomen om er voor te zorgen dat huis aan kant is als hij thuis komt van z'n werk, het gezellig is en ik er goed verzorgd uit zie. Ook doe ikmn best hem niet meer lastig te vallen als hij aan het werk is. 
Ben ondertussen wel 20 kilo lichter, mocht ook vest wel wat vanaf, maar de stress die alles mee geeft is heftig. En zo jammer dat er geen vaste tijds indicatie vast zit aan mc. Vanmorgen op deze site terecht gekomen, die idd zijn mc bevestigen voor mij, of ik m'n man zag zitten in beschrijvingen. Al veel gelezen en geleerd, hoop dat ik het in praktijk kan gaan toepassen en enigszins steun kan vinden bij anderen
 
 
21-12-2014

Vanaf september weet ik dat mijn man onze kinderen en mij na (26 jaar )gaat verlaten voor een vrouw die hij toen 4 maanden kende ( getrouwd en 3 kinderen). Van een zorgzame man is hij veranderd in een onverschilige man, die kiest voor haar.
Met haar kan hij wel lachen en praten en bij haar is het niet saai,zegt hij.
Het gekke is dat hij nog steeds zijn trouwring omheeft,hij kan denk ik geen afscheid van mij nemen.
Wij hadden een goed huwelijk, en ik hou nog van hem.
Het is raar om je man zo te zien. Hij heeft inmiddels zoveel kapot gemaakt dat een scheiding er aan zit te komen. Ik denk echt dat hij een mlc. heeft maar moet verder met het leven van de kinderen
 
  
20-11-2014
 
In augustus 2013 kwam ik er achter dat mijn man mij bedroog met een jongere collega met vier kindjes. Zelf hebben we er drie. Ook kwam ik erachter dat hij mij al verscheidene keren eerder had bedrogen. Toen ik hem ermee confronteerde zei jij dat het mijn schuld was, want ik had niet genoeg aandacht voor hem. Het was de omgekeerde wereld. Hij 'werkte' namelijk dag en nacht en was nooit thuis. Het was een donderslag bij heldere hemel voor mij, de families en alle vrienden. Niemand had dit van hem verwacht en nog steeds is het moeilijk te geloven dat iemand zo kan veranderen. Hij heeft vrijwel direct het gezin verlaten om zich te storten in een hete romance met de zich al even kil en empathieloos gedragende soulmate. Hij wilde ook zo snel mogelijk scheiden en gunde mij na een huwelijk van 18 jaar geen cent. Ik heb zo veel verdriet gehad, maar ben altijd overeind gebleven. Ik kon veel praten met een aantal vriendinnen en een lotgenoot. De scheiding is nog steeds niet rond. Mijn man weigert openheid te geven in zijn financiën.
Ik zal jullie een goede tip geven. Met dit soort mensen moet je nooit. aan mediation beginnen. Ze zitten in een MC en belazeren de boel. Mediation heeft mij 3000 euro gekost. Dat was weggegooid geld. Mediation lukt alleen als beiden er eerlijk in staan en een persoon in een MC is niet eerlijk en heeft geen oog of empathie voor de ander. Neem direct een eigen advocaat. Het gaat langzaam beter met mij en de kinderen. Voor iedereen in deze situatie: wees trots op jezelf, laat hem of haar los, ga er boven staan. Je bent zoveel meer waard. Pak je nieuwe kansen op. Laat hem of haar een poepie ruiken! 
    
 
 1-9-2014
 
Mijn exman en ik waren 28 jaar samen.Mijn verwachtingen van de toekomst zijn nooit hoog geweest,ik was gelukkig met weinig.Hij ook, tot voor kort.We kregen een dochter en een zoon, daar begonnen de moeites in het leven voor hem zichtbaar te worden. Opvoeden viel hem zwaar en zeker de verantwoordelijkheden die daarbij horen. Daar begon het vermijden al.Later, de kinderen zijn nu 14 en 9,kwamen er heftige gebeurtenissen op ons pad. 12 Jaar geleden al overleed zijn moeder,juli 2013 onze alleenstaande buurman waar we een heel goed en veel contact mee hadden, en november 2013 mijn vader na vijf jaar ziekbed door kanker.Mijn aandacht lag veel bij mijn vader, alleen in 2013 vonden er negen opnames plaats en overleefde hij zelfs enkele longontstekingen.Heel 2013 heeft zich afgespeeld rondom zorg om dierbaren en het overlijden van deze mensen.In december 2012 schafte mijn exman, die helemaal niets had met social media,een nieuwe mobiele telefoon aan.Vanaf dat moment begon o.a. de ellende.Mensen om mij heen attendeerden mij erop hoe actief en "open" mijn man ineens was.In het dagelijks leven was hij bijna onzichtbaar, via social media ging hij los.Het was een fijne manier voor hem te zijn wie hij wellicht hoopte te zijn. Amikaal, grappig, maar ook erg vrij met diverse dames.Makkelijke manier om ontzichtbaar zichtbaar te zijn. Ik verbood hem nooit gebruik te maken van dit alles, maar vertelde hem wel dat mensen om ons heen er "iets van vonden" dat hij o.a. via FB zoveel contact had met een vrouw in het bijzonder. Hij noemde me achterdochtig en jaloers.Verder kleede hij zich ineens anders, kwam later thuis enz..Toen ik na een jaar ontdekte dat hij nooit examen had gedaan woor de studie waarvoor hij iedere week naar school ging, gingen er alarmbellen rinkelen.Het instituut heeft kunnen bevestigen dat hij er nooit geweest was om examen te doen.Toen ik hem hiermee confronteerde kreeg ik de schuld hem te beschuldigen van ontrouw, terwijl ik het woord "ontrouw" nog niet eerder in de mond had genomen. Meerdere dingen vielen op zijn plaats en bleken niet op de waarheid te berusten.Doordat er steeds meer aan het licht kwam, raakte hij als een kat in het nauw.Toch kon ik hem vergeven,ging mee naar zijn therapie, zelfs onze kinderen raakten betrokken in zijn therapie. Dit alles om hem uit zijn depressie te trekken. deze therapie waar de kinderen en ik in betrokken werden, was overigens al zijn vijfde therapeut in een jaar tijd. Overal haakte hij af. Eén van de therapeuten belde op een zaterdag en vroeg aan mij waarom mijn man niet meer kwam opdagen.. Tijdens de gesprekken bij de laatste therapie werd pijnlijk duidelijk dat hij vond dat "de koek op was", vertelde er bij dat hij er niet alles aan gedaan had zijn huwelijk te redden, maar toch niet meer wilde. Een week voor het overlijden van mijn vader dreven er berichten aan die notabene bekende vrouw, waarmee hij zeer actief online was, boven water.Wat velen van jullie niet vreemd zal zijn, is dat ik hem ben gaan controleren.Mijn intuitie vertelde me dat er meer aan de hand was. Ik ben dan ook blij dat het boven water gekomen is. Het nare voorgevoel met een man aan het graf van mijn vader te staan die me niet trouw zou zijn, bleek waarheid te worden.Een paar dagen voor de uitvaart heb ik het omwille van mijn kinderen op kunnen brengen afscheid van mijn vader te nemen, met hun vader erbij.Een paar weken na de uitvaart zouden we mijn moeder gaan vertellen dat we zouden gaan scheiden. Goddank heeft mijn vader dit niet meer geweten, denk ik...hoewel, hij net zo'n fijne intuitie had als ik.Dat we niet meer samen zijn is verdrietig, ik was gek genoeg niet gestopt van hem te houden, maar dat hij willens en wetens vreemd ging terwijl ik stapje bij stapje afscheid van mijn vader moest nemen ,is echt onverteerbaar.Emotieloos heeft hij afscheid genomen bij mijn vader en emotieloos was hij bij de uitvaart letterlijk "aanwezig". De kinderen en ik op enige afstand van hem bij het graf.Wat erg duidelijk altijd aanwezig was bij mijn ex man is dat hij alle moeilijke dingen uit de weg ging.Zijn therapeut benoemde zijn probleem een vermijdend persoonlijkheidsprobleem.Wat later kwam ook boven tafel dat hij meerdere persoonlijkheden heeft. De overlijdens die we meemaakten hebben hem waarschijnlijk ook met zijn eigen sterfelijkhied geconfronteerd. En daarnaast kwamen de pijn en verdriet om het gemis van zijn moeder waarschijnlijk des te harder naar boven.Wat duidelijk is in zijn geval is dat een persoonlijkheidsprobleem de midlifecrisis versterkt en andersom.Keihard is hij weggelopen van een huwelijk,een deel van de tijd van zijn kinderen, alle sociale contacten die we samen hadden zijn verbroken.De contacten die hij nog heeft zijn zijn contacten die hij treft tijdens zijn hobby, waaronder de vrouw waarmee ik hem in april anderhalve week voor onze verhuizing op straat in innige positie betrapte. Overigens een andere vrouw dan zijn online soulmate..nummer twee dus. Ook zij kent moeilijkheden in haar leven,ze delen elkaars ellende, begrijpen elkaar zogezegd "echt". Nu is dan het grote loslaten aangebroken, iedereen zegt dat het moet.Maar mijn kinderen en ik hebben al veel moeten loslaten, er zijn diverse rouwprocessen verwikkeld geraakt in elkaar.De rouw om gemis van een Opa en vader zal een uitgesteld rouwproces zijn, eerst rouwen we om het gemis van een vader en man om ons heen. Langzaam ga ik nu zien dat ik 28 jaar niet in beeld (niet heb willen zien)heb gehad dat hij me al 28 jaar bij zijn andere wereld (hobby) weghield.Onlangs heeft één van deze mensen, iemand die we ook prive kennen, bevestigd dat mijn ex een compleet andere man was dan prive. Ik respecteerde dat het zijn hobby was en liet hem maar. Maakte hem een enkele keer weleens mee in dat gezelschap en dacht dan wel van 'die doet ineens leuk zeg', maar weet het ook aan enkele genuttigde drankjes. Inmiddels vind ik grote steun bij "zijn" therapeut. Het praat makkelijk, hij kent mijn ex beter dan mijn ex zichzelf kent. Mijn ex zelf komt er niet meer...vermijd liever de realitiet en gaat niet aan waar hij op stuk gelopen is. Ik houd me vast dat het overlijden van mijn vader gaat over "echt nooit meer", en dat onze scheiding door deze ellendige midlifecrisis te overleven is. Mijn vader kreeg geen tijd meer dagen aan zijn leven toe te voegen, de kinderen en ik nog wel om leven aan de dagen toe te voegen. Hoe moeilijk soms ook... Ik wens iedereen die in dit gastenboek schrijft, leest, herkent,verbaast, maar ook steun vindt zoals ik er vond, heel veel sterkte, wijsheid en kracht toe!! Zoals de spreuk bovenin op deze website zegt " Een wijze kweekt het onder zijn eigen voeten"....we zijn en blijven zelf verantwoordelijk voor ons verdere geluk in het leven...ga ervoor !!
Hartelijk dank beste website schrijfster voor de mogelijkheid zoveel herkenning te vinden op deze mooie website, te lezen dat ik het niet had kunnen voorkomen, maar vooral hopelijk voor vele mensen van betekenis kan zijn alle inzichten over midlifecrisis tijdig te lezen. Als ik toen wist wat ik nu weet had ik dit alles niet kunnen voorkomen, maar wel beter begrepen.....dank!!
     
 
15-8-2014

Wat een herkenbare site, dank daarvoor. Ik ben zelf in de val van de midlife getrapt. Niet door mijn vrouw te verlaten, maar door een verhuizing waarbij ik veel geld ben kwijtgeraakt. Nu bezig met een ecologisch nieuwbouwhuis wat me veel stress oplevert. Helaas ook een depressie gekregen en een tijdje zelfs opgenomen geweest, ben wel onder behandeling.
Heb veel spijt naar mijn gezin (3 kinderen) over wat ik heb aangericht, ik dacht echt dat mijn leven niet goed/ modaal was en dat het elders beter was. Nu kom ik erachter dat ik juist een prima leven had. Daarnaast veel heimwee naar mijn oude huis en omgeving.
Ik vind het verschrikkelijk dat ik destijds mijn negatieve gevoelens niet goed (h)erkende en dat ik nu zoveel schade heb aangericht. Dat ik ging vluchten ipv mijn problemen ging aanpakken. Het stukje over de verborgen depressie herken ik ook erg. Eigenlijk was ik behoorlijk gelukkig, maar school daaronder iets van ontevredenheid. Was als kind een uitblinker en vond dat ik dat nu niet meer was, waardoor ik onrustig werd.Precies het liedje van Doe Maar: 'is dit alles'......Ik probeer door te gaan, maar het is allemaal geen pretje.
 

4-7-2014
   
Wat ben ik blij met deze site. Mijn man heeft ons 10 maanden geleden verlaten. Het was een donderslag bij heldere hemel. De kinderen, familie en vrienden waren verbijsterd. Hij had een geheime relatie met een getrouwde collega met vier kindjes. Ik ben daar achter gekomen. Mijn man is onherkenbaar veranderd, alsof hij een masker op heeft gedaan. Die nieuwe relatie is zijn soul-mate. Zij heeft inmiddels ook haar man verlaten. Beiden zijn hard en egoistisch naar de verlaten partner. De kinderen moeten het maar accepteren. Ik herken vrijwel alle kenmerken van een midlife crisis. Ik had deze site graag eerder gelezen dan had ik er beter mee kunnen omgaan en had ik niet de geijkte fouten gemaakt. Ik ga nu door met info verzamelen. Ik wil vooral mijzelf en mijn kinderen helpen om de ellende en het diepe verdriet te verwerken. Mijn man ziet ons verdriet helemaal niet.Terwijl het vroeger echt een lieve man was. En ja, ik krijg overal de schuld van.


19-8-2014
 
Help wat moet ik nu doen. Mijn man zit in een MLC, duidelijk. Hij is 4 maanden geleden weggegaan want hij voelde niks meer voor mij (na 20 jaar een toch wel goed huwelijk met de nodige hobbels zoals ieder huwelijk wel heeft) en had een verhouding met een ander die als persoon iemand was die hij normaal gesproken verafschuwde om wat ze gedaan had. Wij hebben een eigen bedrijf waar ik 3 dagen in de week werkzaam ben dus we hebben elkaar al die tijd gewoon gezien en gesproken. Ook heeft hij in die 4 maanden een aantal keer gezegd dat hij wel zag gebeuren dat het weer goed kwam tussen ons en dat we weer samen zouden zijn maar ook net zo vaak dat hij het niet meer goed zag komen. heen kwam!! Leuk en positief zou je zeggen maar...op dag 2 van zijn verblijf zei hij dat hij niet meer het idee had dat het nog goed kwam tussen ons (2 weken eerder was zou het nog wel goed komen volgens hem??). Helaas moest hij wegens omstandigheden op het bedrijf hals over kop terug naar Nederland. De avond daarvoor had hij nog gezegd over zijn uitlating van dat hij het niet goed zag komen dat dat een gevoel van de dag was en hij het niet meer wist. Nou zei mijn oudste zoon dat toen hij wegging en mij een knuffel gaf hij op dat moment zijn ogen gesloten had en een gelukzalige uitdrukking op zijn gezicht had, hij hield me ook echt vast als een drenkeling aan een stuk hout. Ik ben later die week ook, eerder dan gepland, terug gegaan naar Nederland. Ik heb hem bij thuiskomst op zaterdag nog gezien ivm het ophalen van de hond op het logeeradres wat we als gezin hebben gedaan (met z'n 4en) daarna heb ik hem 1,5 week niet gezien of gesproken tot gisteravond hij ineens binnenkwam voor een bakkie koffie. Vandaag moest ik weer aan het werk en komt hij naar me toe en pakt me vast en begint me te zoenen...toen ik vroeg waarom zei hij dat hij gisteravond langsgekomen was om te praten maar het idee had dat ik niet in een goede bui was dus had hij maar niks gezegd. Hij wil namelijk in de weekeinden weer thuis komen wonen om als gezin weer samen te zijn en om te kijken of IK daadwerkelijk veranderd ben. Moet ik dit goed vinden of niet, ik weet het niet. Ben bang dat hij in de weekeinden thuis wil komen om de verkeerde reden. Hij woont namelijk op kantoor heeft het door de weeks heel druk met werk en sporten en in de weekeinden is hij mogelijk heel alleen en eenzaam of omdat de kinderen boos, heel boos op hem zijn en hij zo hoopt dat ze zien dat hij zijn best doet en dan straks kan zeggen zie je wel ik heb het geprobeerd maar het werkt niet. Wie kan/wil mijn klankbord zijn want ik weet niet waar ik goed aan doe. Ik heb mezelf en mijn kinderen net een beetje uit het dal omhoog gewerkt en straks zitten we er weer in.
 

  2014
  
Bij mij is het mijn vrouw die met een midlife crisis sukkelt. Verbijsterend om te zien hoe letterlijk elke letter en elk woord op deze website overeenkomt met wat zij (en ik ook) meemaakt: prestatiegericht opgegroeid, plots een goede relatie afbreken voor iemand die zelf in de miserie zit en haar alleen maar complimentjes geeft, de partner de schuld geven van werkelijk alles; ontkennen dat het huwelijk ooit goed is geweest. De eeuwige zoektocht van haar naar een "soulmate", De schijnverzoening, en nu zitten we in de replay. Gelukkig ben ik sterk genoeg om te weten dat mij niets te verwijten valt en gelukkig hebben wij ook een zaak en vier schatten van kinderen wat ons altijd tegengehouden heeft om te scheiden. Ik ben blij dat ik deze site ontdekt heb om alles beter te begrijpen, al is het niet gemakkelijk en zeker niet bemoedigend om te lezen dat je niks kan doen. Positief is wel al dat ze naar een psycholoog wil gaan.
Hopelijk houdt deze miserie nu op, want een mens kan wel veel verdragen, maar er zijn grenzen
 

 2014
 
Ik ben ontzettend blij met deze site. Ik word er rustig van. Mijn partner is direct vertrokken. Hij is nu 3 maanden weg. Ik heb geen vat meer op hem. Alle fouten die je kan maken als achtergebleven partner heb ik gemaakt. Gisteren heb ik zelfs een ontzettende terugval gehad. Je probeert hem los te laten, maar wat is dat moeilijk. Hij heeft het nog niet over een "soulmate", misschien komt dat nog. Hoe ik daarmee om zal gaan, ik weet het nog niet. Hij is inderdaad al een keertje terug geweest en na 4 dagen weer vertrokken. Het lastige is dat we samenwerken en ik niet de boel de boel kan laten. Ik kan dat niet loslaten, omdat we dan straks financieel aan de grond zitten. Dat is het meest lastige wat ik ooit heb moeten doen. Zorgen dat een gedeelte van zijn onderneming blijft draaien en wij financieel verder kunnen. Hoe ver kan je gaan? Ik zie de fases door elkaar heen gaan. Ik zie een zeer depressief iemand die ruimte wil, maar deze ergens ook niet gebruikt. Hij heeft vroeger hetzelfde meegemaakt in zijn jeugd en beseft ergens heel goed wat hij zijn kind aandoet. Hij zorgt er op zijn manier dus goed voor. Ik hoop dat ik de kracht kan vinden om vol te houden en hem te blijven zien als iemand die depressief is. Het kost me ontzettend veel energie en ik ben ook maar een mens. De situatie verandert iedere week en nu is hij dus weer slecht door mijn terugval. Hij wil stoppen, maar onderneemt geen stappen. Hij kan dat toch niet. De uiteindelijke beslissing ligt dus bij mij. Al heb ik het idee dat ik al een paar jaar bezig ben (dat zie ik nu pas) ik wil volhouden en geef nog niet op 
  
 
 2014
 
Wat ben ik blij met sites als deze;eindelijk snap ik wat er aan de hand is!!! Het laatste half jaar kon ik geen goed meer doen en onze dochter ook niet,mijn man was constant boos,was constant van huis(werken en klussen)en heel afstandelijk. Naderhand bekeken is hij al verandert na het overlijden van zijn vader drie jaar geleden. Hij heeft veel geld aan zijn broer gegeven,waardoor er financiele problemen ontstonden,die dan mijn schuld waren. Uiteraard heb ik hem daarop aangesproken,maar hij werd woest en is als een boze kleuter weggegaan met de woorden ïk mag nooit wat" Na een aantal dagen kon ik hem opsporen en is hij na lang praten terug gekomen.
Toen bleek hij inderdaad een soulmate te hebben,daarbij had hij lopen klagen over mij. Hij was niet bij haar trouwens, want volgens hem is er verder niets gebeurd. laten we het daar dan maar op houden......Hij kwam er al snel achter dat deze vrouw niet spoorde,want ze heeft zijn banden lek gestoken en lampen vernield toen ze erachter kwam dat het haar niet ging lukken.Telefoonnummers hebben we moeten veranderen.Twee weken na thuiskomst.. jullie raden het al. Hij had het geprobeerd,maar hij wilde weer weg want hij voelt niets meer voor mij.Alsof de grond onder je voeten weg valt. Maar ik heb begrepen dat het dus gewoon te snel was,ik vat het nu.
Hij is nog steeds thuis en ik heb inderdaad besloten gewoon maar verder te gaan met mijn leven in de hoop dat hij ooit tot bezinning komt. Ik probeer zo weinig mogelijk te janken,want volgens mij vindt hij dat stiekem prettig.Ik hoop alleen dat ik het volhoudt,maar na 26 jaar huwelijk wil IK het nog niet opgeven
 
 

2014

Mijn vrouw vertelde mij goede vrijdag ,dat ze op vrouwen viel na 23 jaar en 2 kinderen .Ze zei dat ze nog geen relatie had maar ondertussen had ze al een vriendin die ook net een verbroken relatie achter de rug heeft.Ze hebben het zo fijn samen kunnen zo goed praten met elkaar lees liefde bedrijven,scheiden is geen optie zitten financieel diep in de shit heb haar gezegd als we toch uitelkaar gaan dan hebben de kids geen leven meer ,dan krijgen ze dezelfde jeugd als ze zelf heeft gehad.Dat besef heeft ze nog om haar kinderen dit niet aan te doen maar ondertusssen wel de hele week elke avond na het eten de hort op, heb haar daar op aangesproken geen antwoord,ze zou deze week s avonds thuis zijn zegt ze ben benieuwd of ze haar afspraak na komt.
Ze wil nog wel samen weekeinden weg en op vakantie naar italie om onze engelse vrienden te ontmoeten.ze wil toch een vangnet blijven houden denk ik.Ook word er veel geld uitgegeven aan kleding schoenen terwijl dit er niet is.ook word er een nieuwe website gebouwd voor haar bedrijf in huiswerkbegleiding kosten 700 euro s en dan die blik in haar ogen naar mijn van die zwarte kijkers , ook vindt ze haar huidige baan niet leuk neemt veel vrij om bij lief te zijn.Mijn grootste angst is dat ze geen uitweg meer ziet omdat ondertussen 2 hernia operaties in 1,5 jaar tijd ,beide ouders afgelopen 5 jaar verloren die ook gescheiden waren moeder hertrouwd met een stiefvader die haar ook traineerde ,veel problemen MET haar vorige baan(VEEL STRESS) hierdoor een burn out gehad ,we hebben dus veel meegemaakt afgelopen jaren nu is ze op de vlucht voor haar huidige leven en constant bij haar soulmate, af en toe is ze voor rede vatbaar,ook gebruikt ze medicijnen die haar depresies onderdrukken en loopt ze ook bij een psycholoog of niet meer ze is nu happy met haar leven gewoon wachten en geduld hebben en er voor de kids 12 en 14 jr erzijn,Die hebben dit niet verdiend dat besef heeft ze nog wel,er is nu de afspraak dat we blijven wonen en allebei ons eigen leven gaan lijden zonder dat de kids daar onder lijdenWat me opvalt dat alles zo extreem is de laatste tijd ook de hobbies dag en nacht mee bezig haar eigen bedrijf zo overdone moet er perfect uit zien,daar past een gebroken huwelijk niet in ,ook is uitzichzelf begonnen met het afbouwen van anti depresiva lees op het internet hier enge dingen over dat je dit onder begleiding van arts of pschychiater moet doen ivm met bij werkingen en terugval in depresieal met al een heftige tijd nu 4weken oud en geen enkele steun van haar of ik hier de schuld van ben van dit alles.

 
2014

Wat maken veel mensen toch hetzelfde mee. Ik ben al 4 jaar aan het overleven. Hij wil scheiden/niet/wel/niet. Maar hij is nog steeds hier. Hij durft de stap niet te maken. Ik sta met mijn rug tegen de muur. Alles is mijn schuld hoewel ik er juist alles aan doe mijn kinderen zonder verdriet hun jeugd te geven die ze verdienen. Hij heeft geen idee hoeveel zijn egocentrisch gedrag mij pijn doet.Ik denk dat dat besef nooit zal komen.Gelukkig ben ik een stabiel vrouw,anders had ik dit niet al die jaren al aan gekund.Ik snak naar een einde van al deze ellende. Hopelijk kunnen we over een tijdje zeggen:dat was een donkere tijd uit ons leven.Nu gaan we weer genieten. Hoop doet leven. Sterkte iedereen
 
  
2013

Wat een herkenning, mijn man heeft 5 maand geleden de benen genomen. Met ik ben aan de beurt, hou niet van je. Na 25 jaar bij elkaar. Verwijten noem maar op. Scheiding is aangevraagd. Wat een pijn. Kinderen willen geen contact meer met hem. Moet loslaten maar hoe doe je dat? 
 
 
2013
 
 2 jaar geleden man flink in de knoei met zz, dan weg met sm na 33 jaar huwelijk, amper contact enkel om de scheiding te regelen (heeft ook 2 jaar geduurd) Nu terug contact met kinderen aan 't verbeteren, nog steeds zz aan 't overtuigen dat hij goed bezig is en hengt die verhalen aan de kinderen op. Duurt echt heel lang, mooie site, heel herkenbaar, geeft me zelfvertrouwen dat het allemaal aan hem en zijn mc crisis ligt en niet
 
 
 2013
 
Hallo, mijn man heeft een midlifecrises. Dacht vroeger altijd als mijn man vreemd gaat achter mijn rug kan hij zijn koffers pakken. Nu is het zover, hij heeft het nog niet gezegd, heb bewijzen voor zijn ontrouw maar ik vraag geen echtscheiding aan. Wij hebben 2 kinderen en voor hun en het feit dat ik nog steeds van mijn man houd wil ik vechten voor ons huwelijk. Ben echter nog niet in staat om hem los te laten. Hij wil niet met ons op vacantie en zegt dat hij het te druk heeft en ik alleen met de kinderen moet gaan. Ik doe dat niet want ik ben bang dat ik een deur open dat hem de mogelijkheid geeft om met zijn vriendinnetje op vacantie te gaan. Ik kan dat ,nog, niet verdragen. Het lezen van de informatie op de site is kort maar krachtig. Heb veel gelezen wat ik eventueel kan doen of verwachten van mijn man. Wat de toekomst brengt weet ik niet , mocht het mis lopen kan ik mijzelf recht in de spiegel aankijken en denken ik heb mijn best gedaan. Iedereen die in dezelfde situatie sta als ik wil ik sterkte en hoop toewensen.